هشدار، محتویات این ارائه به عنوان منبع اطلاعات تهیه شده اند و نباید به عنوان جایگزین برای توصیه های حرفه ای از متخصصین سلامت گرفته شود، لطفا با کارورز یا پزشک متخصص خود برای تشخیص اینکه آیا این اطلاعات برای شما یا خانواده شما مناسب هست یا برای هرجور راهنمایی درباره سلامت که ممکن است نیاز داشته باشید مشورت کنید
درحالی که تمام جوانب احتیاط درباره محتویات این ارائه رعایت شده، دانشگاه سیدنی هیچگونه تضمینی برای صحیح بودن این اطلاعات نخواهد داشت، این اطلاعات با علم به اینکه دانشگاه سیدنی و هرکدام از کارمندان و پیمان کاران و نمایندگان آن هیچگونه مسئولیتی(شامل مسئولیت در قبال غفلت)در برابر کاربران برای هرگونه خسارت و هزینه متحمل شده از جهت تکیه بر اطلاعات یا خطاها یا غفلت های موجود در این اطلاعات ندارد
اشخاص خلاق [موزیک]
رفاه روانی به یک رابطه مداوم از تجدید با محیط زیست
بستگی دارد.
به عنوان موجودات اجتماعی، انسان ها به تعامل و روابط با
دیگران برای رفاه خود وابسته هستند.
ذهن فرد وابسته به تعامل از طریق زبان،
استفاده از اشارات برای فهمیدن و مشارکت کردن در جهان است.
از شروع زندگی، انسان ها توانایی تعامل دارند.
نوزادان قادر به گریه کردن برای بیان احساسات دیگر، جلب توجه کردن،
و پاسخ آهنگین دادن به ریتم و زمینه مکالمه هستند.
آنها همه این کارها را در رابطه با والدین یا پرستار خود
که در تعامل و بازی با کودک آنها مشارکت دارد انجام میدهند.
این یک فرایند است که به کودک اجازه میدهد که از محیط ،به واسطه افراد دیگر،به عنوان یک
وسیله رشد استفاده کند.
ژنوم انسان، پتانسیل های بسیاری برای هر فرد ارائه میدهد، اما
نیاز به تعامل با یک محیطِ کافیِ خوب از مراقبینِ پاسخگو دارد.
به این ترتیب، کودک میتواند ظرفیت هایی را که به او اجازه میدهد که
به یک شرکت کننده کامل برای جامعه انسانی تبدیل شود را گسترش دهد.
در مقایسه با گونه های دیگر، نوزادان انسان بسیار بیشتر وابسته به بزرگسالان هستند.
آنها سالهای بسیار زیادی برای ارتقاء مهارتها برای مراقبت از خودشان میخواهند.
نوزادان با یک درک خود کیستی به دنیا نمی آیند.
این به عنوان بخشی از طبیعت دوم ما در طول زمان توسعه می یابد.
به یادگیری اولیه بستگی دارد.
درک خود کیستی ازطریق تجربه احساس درپی تعامل
و جستُ جو ناشی میشود.
این جنبه های زندگی روانی زمان میبرند تا ریشه دار شوند.
درک خود کیستی ، یک دست آورد مثبت است که یک مفهوم ارزش در فرد
بازتاب میدهد.
احساسات مثبت و
منفی، نیاز است که از طریق روابط اولیه به صورت متفاوت پردازش شوند.
این روابط از یک طرف، اضطراب را تسکین میدهند ، و
از سوی دیگر یک حس سرزندگی را در کودک تقویت میکنند.
این همکاری ها برای مفهوم ارزش در کودک، یک فضا را برای یادگیری از
دیگران تثبیت میکند که به عنوان منطقه توسعه بنیادی شناخته میشود.
هنگام تولد، ما به داخل دنیای انسانها پرتاب میشویم، دنیایی که یک مکان در
یک زادگاه پیچیده از روابطی دارد که برای هر فرد معنای بزرگی دارد.
انسان ها، تمام گونه های دیگر و ، فعالیت کردن در درون دنیای فیزیکی را دوست دارند.
انسانها از این نظر نیز که همچنین دریک حوزه نمادین فعالیت میکنیم منحصربفرد هستند.
بهتر است بگویم،
که انسانها در درون دنیای تکلم و همچنین دنیای فیزیکی رشد میکنند.
آنها از همان ابتدا قادر به مشارکت از لحاظ هیجانی و جسمی هستند.
احساسات و هیجانات یک بخش از تمام تجربیات انسان هستند،
فعالیت کردن به عنوان یک سیستم ارزش درونی که به کودکان و بزرگسالان
اجازه میدهد که تجربیاتشان را تشخیص دهند،
انتخاب تعاملاتی که سرزندگی و رشد را ارتقاء دهد.
میتواند به عنوان استفاده از حس ششم یا غریزه یا بصیرت توصیف شود.
انواع احساساتی که برای هر شخص به عنوان ،در ارتباط بودن آنها با دیگران
رخ میدهد، در محیطی گسترده تر برای هر فرد تبدیل به یک خصیصه میشود.
در طول چند دهه گذشته،
تحقیقات ، نقش احساسات را در زندگی روانی مجددا بررسی کرده است.
حس سرزندگی ، مرکز رفاه و توسعه زندگی روانی می باشد.
همه موجودات زنده در جستُ جوی کشف محیطی به منظور پیدا کردن چیزی هستند که
برای بقاء و شکوفایی نیاز دارند.
این تمایل ، سیستم جستُ جو نامیده شده است.
و این بخشی از یک اندوخته غریزی است که برای
توسعه های انسان در جنبه های رابطه ای و نمادینِ زندگی میباشد.
میل به ارتباط ، و جستُ جو برای
مقصود مشخص شده، زندگی انسان را شکل میدهد.
همچنین یعنی بخش بزرگی از زندگی روانی،
در سلامتی، به سمت آینده گرویده است.
مفهوم ارزش در افراد ،ثابت و ظاهری نیست،
بلکه به واسطه تعامل، روابط و مهارتهای ساخت، ساخته میشود.
واقعیت ، به واسطه شناسایی و واکنش دیگران در تبادل تعاملی
به عبارت دیگر، در یک گفت و گو تصدیق شده است.
این دلیلی است که مردم برای آشفتگی های روانی در جستُ جوی کمک هستند.
آنها نیاز به ثبات دادن به
وضعیت خود به واسطه یک رابطه امن و اعتبار بخش دارند.
درک خود کیستی، میتواند به واسطه ضربه روحی، استرس و بیماری، آشفته شود.
و برای ترمیم خود به روابط شفابخش نیاز دارد.
برای مدت زیادی، بازی کردن ، به عنوان یک ماهیت برای کودکان دیده می شد.
این دیدگاه در دهه های اخیر تغییر کرده است.
بازی کردن به دو صورت در نظر گرفته میشود.
بازی فیزیکی با گونه های دیگر پستانداران مشترک است و
این احتمالا برای گسترش یک رده عاطفی جامع ، حیاتی است و
یک مفهوم ضرورت و اطمینان در فعالیت های فیزیکی توصیه شده می باشد.
نوع دیگر بازی اساسا انسانی، بازی نمادین است، که کودک،
با علم به داشتن یک تکیه گاه محکم با یک پرستار که زیاد هم دور نیست ایمن است،
با شادی با اسباب بازی ها و دیگر وسایل در محیط بازی خواهد کرد،
اغلب هنگام بازی کردن صحبت میکند.
اسباب بازی ها ،جنبه های تخیلات کودک را نشان میدهند و
یک ارزش نمادین به جای یک ارزش ساده حقیقی دارند.
این نوع بازی به کودک کمک میکند که یک مفهوم قوی از دنیای درونی خودش ایجاد کند،
که این ظرفیت را برای
بازتاب در مفهوم مالکیت زندگی روانی بالا میبرد.
درک خود کیستی، تا هنگام توسعه یافتن این ظرفیت ها، تمامآ نمایان نمیشود.
بازی ،امروزه به عنوان ضرورت برای تعامل خلاق در سرتاسر زندگی دیده شده است.
برای رخ دادن این توسعه ها، کودک بر یک محیط مشتاق منوط است،
جایی که بازی تعاملی بین کودک و پرستار وجود دارد.
این موقعیتی است که یک نوع لذت منحصر به فرد را ایجاد میکند که
هیچکدام به تنهایی حاصل نمیشود.
این روابط هستند که به ایجاد هویت و شخصیت اجتماعی کمک میکنند.
در وضعیت های ضربه روحی، یک نقص میتواند در این نوع روابط وجود داشته باشد که
به معنای این است که فرد، فرصت به دست آوردن درک از خود کیستی خود
و ظرفیت های خود در روابط با دیگران را نداشته است.
روان درمانی به دنبال استفاده از این نمونه از رشد عاطفی و،
رشد هیجانی ، برای ارائه یک محتوا و رابطه واکنشی میباشد،
که بیمار بتواند شناسایی شود، تایید شود و به او پاسخ داده شود.
در انجام این کار، درمانگر چیز جدیدی را به داخل رابطه می آورد،
چیزی از خودِ (خودش) درمانگر.
در این فرایندهای کار کردن با چیزی که بیمار معین کرده است و تاثیر چیز جدید،
یک استراتژی است که به طور فعالانه رشد یک خودِ (شخص) سالم را ارتقاء میدهد.
شخص سپس میتواند توانایی یکی کردن تجربیات سخت را با
یک حکایت انگیزه بخش و تجربه زندگی توسعه دهد.
ما به دنبال برقراری دوباره ناحیه توسعه بنیادی هستیم.
دانشگاه سیدنی [موزیک]