هشدار،فیلم زیر حاوی مطالبی است که ناراحتی روحی و بیماری را به تصویر میکشد،از جمله تصاویر هنری که توسط کریستینا کِنی برای به تصویر کشیدن داستان خودش ساخته شده است،این امکان وجود دارد که برخی از افراد بخش هایی از این ویدئو را ناراحت کننده بدانند، لطفا در صورت مشاهده ناراحتی شدید از تماشای این ویدئو از یک پزشک یا ارائه دهنده بهداشت روان مشاوره پزشکی بگیرید
داستان تینا- بخش دوم
دکترها به من گفتند که افسردگی شدید دارم.
از برخی جهات این یک راحتی بود.
حالا یک اسم برای غم خود داشتم.
این یک لغت بالینی بود که هر سرزنشی که ممکن بود نسبت به آسیب دیدگی خودحس کنم ازبین برد.
تصور میکردم که اگر غمم یک مشکل زیستی بود، پیدا کردن درمانی که
راه حل زیستی (بیولوژیکی) ارائه دهد باید بسیار آسان میبود.
چند ماه بعد،
داشتم از سومین درمان خود بیرون می آمدم که بتوانم شانسم را برای چهارمی امتحان کنم.
بدون دارو، خودم را برای اولین بار بعد از مدت بسیاری طولانی حس کردم.
من مجددا مثبت، پر انرژی، خلاق،
و با اعتماد به نفس بودم.
به نظر میرسید که بالاخره به داروهای ضدافسردگی نیاز نداشتم.
روانپزشک من یک اسم برای این شادی های خارق العاده داشت؛
شیدایی ، و او مرا به اختلال دوقطبی تشخیص مجدد داد.
او به من گفت که "این خوب است"
"حالا که میدانیم مشکل تو چیست میتوانیم به تو داروی درست بدهیم"
تشخیص داده شدن به اختلال دوقطبی کاملا دید من نسبت به خودم را تغییر داد.
یک اسم جدید برای غمم به من داده شد،
اما همچنین یک اسم برای شادیم به من داده شد.
پی بردم که تمام مدت داشتم یک سلاح سرّی را مخفی میکردم- شیدایی،
داروی تقویت کننده عملکرد شخصی خودم.
شخصی که به عنوان خود واقعیم شناخته بودم که سرزنده،
با نشاط، زیرک و بی پروا بود درواقع یک بیماری بود.
من قادر بودم مثل یک شخص دیوانه کار کنم، چون که یک شخص دیوانه بودم.
بیشتر دستاوردهایم فقط بخاطر اینکه دیوانه بودم ،ممکن بودند.
و تنها چیزهایی که مردم راجع به من دوست داشتند درواقع علائم شیدایی بود.
اما تاثیر این تشخیص از آن هم بیشتر بود.
دلیل پریشانیم تغییر کرد.
قبل از اینکه تشخیص داده شوم،
درباره اینکه چرا برای کنارآمدن مبارزه میکردم بسیار فکر کردم.
به نظر میرسید دلایل واضحی وجود دارد.
برادرم زمانی که من جوان بودم سرطان داشت و هنوز
روز به روز باخاطرات بیماری او مبارزه میکنم.
پریشانی من به واسطه تربیتی که از خانه دریافت کرده بودم تشدید شد.
زمان زیادی با فکر به اینکه چطور گذشته ام روی زمان حالم تاثیرمیگذاشت صرف کردم،
چون حس کردم که درک کردن، کلید کاهش ناراحتیم بود.
اما اکنون به من گفته شد که پریشانیم بخاطر گذشته ام نبوده است،
بلکه در ژن های من تعبیه شده بود.
این بخاطر عدم تعادل های شیمیایی در بدنم بود.
هیچ مقدار از تامل شخصی، آن را تغییر نمیداد.
من کاملا امیدم را از دست دادم.
شروع به آموزش خودم درباره این بیماری که داشتم کردم.
به خصوص به لیست علائم در سایت
موسسه سگ سیاه علاقمند شدم و لیست علائم
اختلال دو قطبی را دوباره و دوباره مطالعه کردم.
همانطور که به هر علامت نگاه میکردم،
فکر میکردم که این من هستم و آن من هستم، همه اینها من هستم(همه علائم رو داشته)ء.
طولی نکشید که، آن لیست علائم در تمامیت خود تبدیل به هویت من شد.
چنانچه گویی تمام قسمت های دیگر من ناپدید شده بودند.
تمام قسمت هایم شکسته بودند،
و داروها کار نمیکردند.
آنها روحیه های شادم را گرفته بودند اما ناراحتیم را نه.
داروهایم ،واقعا مرا هم دور زدند.
می لرزیدم. حس یک مرده متحرک راداشتم.
کلی وزن اضافه کردم و تقلا میکردم که مکالمات را دنبال کنم.
دیگر آسودگی خاطر روحیات شادم را نداشتم.
پس اضطراب اجتماعیم از کنترل خارج شد.
روزی، یک معلم خلاق و سرگرم کننده بودم اما حالا هیچ اشتیاقی برای شغلم نداشتم.
و این بهرحال یک تلاش برای ارائه استراتژی های تدریس بود.
برخلاف قبل، با ناراحتیم مبارزه نمیکردم.
نکته اش چه بود؟ بیمار بودم و همیشه قرار بود بیمار باشم.
وقتی که حالم شروع به سقوط کرد،
بلافاصله تسلیم شدم و نشستم،
در اضطراب خودم غرق شدم.
این به معنای واحدهای مراقبت ویژه و واحدهای بهداشت روان بود.
هیچکدام از اینها در طول 15 سال اول عذاب کشیدن من اتفاق نیُفتاد.
درطول آخرین پذیرش بیمارستانم،
همکارم و خانواده ام چیزی تحول آمیز به من گفتند.
آنها گفتند، "میدانی تو مجبور نیستی یک معلم باشی"
درباره این فکر کردم که تدریس چطور اضطراب مرا تشدید میکند و
یک گام بسیار مهم در سفر بهبودی خود برداشتم.
از کارم استعفاء دادم و به علایق دیگر فکر کردم.
فکر کردم که میتوانم به کسانی دیگر که یک بیماری روانی دارند کمک کنم و
دریک کلاس آنلاین برای گرفتن گواهی نامه پایه چهارم در سلامت روان ثبت نام کردم.
در طول همین مدت،به طور نزدیک با یک روانپزشک فوق العاده برای پیدا کردن
داروهایی بدون تاثیرات بد گذاشتن روی من یا،
ربودن شخصیت من کار کردم.
او به من نگفت که چه کاری انجام دهم.
او اطلاعات و مقالات نشریه ای را برایم فراهم کرد که
آگاه شوم و بتوانم برای گرفتن بهترین تصمیم ها برای خودم با او کار کنم.
او هرگز تسلیم نشد، با وجود این حقیقت که من به بیشتر
درمان هایی که امتحان کرده بودیم عکس العمل بد نشان دادم.
این مثل یک همکاری بود و من کاملا به او اعتماد داشتم.
کل این سفر ناهموار ارزشش را داشت.
ما سرانجام یک ترکیب از درمان ها پیدا کردیم که واقعا کمک کردند.
در هفته پنجم ادامه خواهد داشت... لطفا قسمت سوم از داستان تینا را تماشا کنید،که ما سفر مداوم او به سوی بهبودی و قدم هایی که او برمیدارد تا مسیر خود را برای بهبودی هدایت کند را میبینیم.
دانشگاه سیدنی