هشدار، محتویات این ارائه به عنوان منبع اطلاعات تهیه شده اند و نباید به عنوان جایگزین برای توصیه های حرفه ای از متخصصین سلامت گرفته شود، لطفا با کارورز یا پزشک متخصص خود برای تشخیص اینکه آیا این اطلاعات برای شما یا خانواده شما مناسب هست یا برای هرجور راهنمایی درباره سلامت که ممکن است نیاز داشته باشید مشورت کنید
درحالی که تمام جوانب احتیاط درباره محتویات این ارائه رعایت شده، دانشگاه سیدنی هیچگونه تضمینی برای صحیح بودن این اطلاعات نخواهد داشت، این اطلاعات با علم به اینکه دانشگاه سیدنی و هرکدام از کارمندان و پیمان کاران و نمایندگان آن هیچگونه مسئولیتی(شامل مسئولیت در قبال غفلت)در برابر کاربران برای هرگونه خسارت و هزینه متحمل شده از جهت تکیه بر اطلاعات یا خطاها یا غفلت های موجود در این اطلاعات ندارد
خانواده ها و پرستاران (مراقبین)
خانواده ها و مراقبین در زندگی کسانی که
وضعیت های خاص سلامت روانی را تجربه میکنند نقش قابل توجهی را ایفا میکنند.
این مهم است که باور کنیم مردم میتوانند یک زندگی رضایت بخش و
ثمربخش را علیرغم مشکلات سلامت روانی رهبری می کنند.
مراقبان و دوستانی که یک اعتقاد واقعی به
پتانسیل های شخص دارند، میتوانند کلید فراهم کردن امید،
ارتباط و تعهد باشند، و در بهبودی آنها
مهمترین منابع قدرت و حمایت به حساب آیند.
بهترین توصیف از بهبودی، به عنوان روشی از زندگی رضایت بخش،
امیدبخش و تاثرگذار حتی با وجود محدودیت های ناشی از بیماری می باشد.
من برای سالهای زیادی در کار کردن با خانواده ها و مراقبین ممتاز بوده ام.
شنیدن اینکه کسی که شما دوستش دارید به
بیماری روانی تشخیص داده شده است میتواند ویرانگر باشد.
ما چطور میتوانیم یک نگرش مثبت را ادامه دهیم و قدرت تحمل را
درون خودمان و شخصی که حمایتش میکنیم افزایش دهیم؟
در اینجا برای شما نکاتی به عنوان مراقب وجود دارد.
امید را پیدا کنید و ادامه دهید. یک رویکرد "من به تو ایمان دارم" داشته باشید.
شخص را در ایجاد اهداف واقع گرایانه و
دست یافتنی در بهبودیشان حمایت کنید و هر نقطه عطفی را جشن بگیرید.
روابط را پرورش دهید و با خانواده و دوستان در ارتباط بمانید.
از فعالیت های فرح بخش لذت ببرید.
و اگر زمانه سخت شد از کمک خواستن نترسید.
من چطور میتوانم از عضو خانواده یا دوستی که بیماری روانی دارد بهترین حمایت را بکنم؟
همه درطول زمان با تجربیات سخت مواجه میشوند،
و همه ما به خانواده و دوستان برای حمایت از خودمان نیازمند هستیم.
این یکی از مهمترین عواملی است که کیفیت زندگی را تعیین میکند.
وقتی بیماری تجربه میشود، مردم سطوح متغیر از حمایت را از یک مراقب میخواهند.
یک مراقب کسی است که یک رابطه نزدیک و مداوم با شخصی که مشکلات
سلامت روانی را تجربه میکند دارد و علاوه بر این
در روابط همیشگیشان او را حمایت میکند.
برای مثال ، یک شوهر ممکن است زمانی که همسرش ناخوش است تبدیل به یک مراقب شود.
زمانی که زن بهبود یافت، مرد به معشوقه،
دوست و شریک زندگی همسر خود بودن بازمیگردد.
در اینجا چند نکته وجود دارد.
هویت و نقاط قوت هر شخص را به خاطر بسپارید.
توسط برچسب های بیماری تعریف نشوید:
مراقب یا مصرف کننده. (خریدار،مشتری)
برای مثال، جانی یک هنرمند است، در دانشگاه شرکت میکند،
ماهیگیری را دوست دارد، دومین جوان از یک خانواده پنج نفره است،
و اتفاقا اسکیزوفرنیا دارد.
جین یک همسر است،
یک مادر ، معلم ، نتبال بازی میکند،
عاشق آشپزی است، در یک بند میخواند،
و همچنین زمانی که جانی ناخوش است به عنوان مراقب پا پیش میگذارد.
مراقبان اغلب خودشان را آخر قرار میدهند و این به عنوان استرس وظیفه
برای افزایش خطر گسترش یک بیماری جسمی یا روانی ، غیر معمول نیست.
به خاطر بیاورید ، ازچه کسی میخواهند که اول ماسک اکسیژن را در هواپیما بزند
درحالی که شما یک کودک روی زانوی خود دارید؟ از شما.
تنها زمانی که شما مراقب خودتان هستید،
میتوانید به طور موثر مراقب دیگران باشید.
معرفی چند استراتژی برای مراقبت روزانه از خودتان.
این مهارتهای سازگاری شما را افزایش میدهد و با الگو قرار دادنش برای شخصی که
شما حمایتش میکنید، نیازهایش را برای مراقبت از او هم برجسته میکند.
کسی که دوستش دارید را برای جستُ جوی کمک تخصصی حمایت کنید.
این ممکن است شامل ملاقات با یک دکتر محلی یا
برخی جلسات با روانشناس ، مشاور یا روانپزشک باشد.
درصورت امکان روی مشاهدات خود اطلاعات بیشتری ارائه دهید، و از اینکه
چطور علائم ممکن است روی توانایی عملکرد در مسیر متداول آنها تاثیر بگذارد.
مطلع شوید. برای اطلاعات کتبی و شفاهی علائم،
گزینه های درمان، علائم هشداردهنده اولیه و استراتژی های بهبودی درخواست کنید
و به سایت های معتبر مثل Beyondblue
Sane Australia و Black Dog Institute نگاهی بی اندازید.
اگر کودکان درون خانواده هستند دنبال اطلاعات مناسب سن باشید.
منظور از کاهش استرس ها و افزایش عوامل محافظ چیست؟
وقتی که استرس بخشی از زندگی ماست، ما خودمان را در
معرض خطر افزایش بیماری جسمی یا روانی قرار میدهیم،
و ممکن است با استرس ما مسری شود.
استرس ها شامل کار بیش ازحد یا عدم کار کردن، خواب ضعیف،
سختی های رابطه، مشکلات مالی،
رژیم غذایی ضعیف یا سوء مصرف مواد مخدر می باشند.
ما شاید همیشه قادر نباشیم که به طور کامل خودمان را از استرس خلاص کنیم،
اما کاهش فعالانه استرس، فواید مطلوبی خواهد داشت.
عوامل محافظ، آن تاثیرات مثبتی هستند که
اجرا میکنیم تا رفاه و سلامتی خود را بسازیم.
در اینجا چند نکته وجود دارد، الگو باش و استرس خودت را کم کن.
با مسری بودن آرامش خود آن را به دیگران بدهید.
یک نفس بکشید تا به جای واکنش نشان دادن، برای خودتان وقت بخرید تا پاسخ دهید.
یک تنفس، یک وقت استراحت است.
ذهن آگاهی یا دیگر تکنیک های تمدد اعصاب،
و الگوی سبک زندگی سالم را تمرین کنید.
برای افزایش عوامل محافظ به عنوان یک تیم کار کنید.
ورزش کنید. در ارتباط بمانید.
یک سرگرمی پیدا کنید و برنامه های غذایی سالم برنامه ریزی کنید.
چطور من پا پس بکشم و به شخص اجازه دهم که مسئولیت خودش را در دست بگیرد؟
بطور قابل درک،بسیاری ازخانواده ها و مراقبان وحشت زده هستند و میخواهند که
از شخص در برابر تجربه بحرانی دیگر در زندگی محافظت کنند.
بهرحال، زمانی که ترس و نگرانی دست میگیرند،
واکنش به نظر میرسد غیر ارادی تر است "ثابتش کن" که
به طور ناخواسته توانایی یک شخص برای کمک به خودش را کاهش میدهد.
بیماری روانی اغلب در بخش هایی رخ میدهد و برای بسیاری ازمردم، علائم می آیند و میروند.
بنابراین، سطح مراقبت یک شخص، هراز گاهی نیاز به تغییر خواهد داشت.
یک شخص شاید درطول دوره های سلامتی بدون علائم باشد و فقط علائم خفیف داشته باشد.
او ممکن است در کار یا دانشگاه موفق عمل کند،
و روابط خانوادگی و اجتماعی مثبت داشته باشد،
و به حمایت های اضافی نیاز نداشته باشد.
بهرحال، ممکن است این گاهی اوقات تغییر کند و آنها شاید پسرفت کنند و
علائم خفیف تا شدید را تجربه کنند که به شدت روی توانایی آنها برای کارکردن تاثیرمیگذارد.
ممکن است به یک زنجیره از گزینه های حمایتی از جمله حمایت عاطفی،
حمایت کاربردی، و کمک از جانب تیم درمان خود،
یا در موارد بسیار شدید، بستری شدن نیاز داشته باشند.
با بهترین مقصود ها،
مراقبان ممکن است زیادی کار انجام دهند و به طور ناخواسته
ظرفیت عملکرد مستقل شخص را به سرقت ببرند.
مراقبان ، هر زمان که امکان دارد ،باید شخصِ با شرایط سلامت روانی را
تشویق به گرفتن مسئولیت،
برای بهبودی خود به وسیله گرفتن مسئولیت هایی کنند.
مثل انتخاب کردن فعالیت های خودشان،
گزینه های درمان، و مطرح کردن اینها با متخصصان.
یک شخص با بیماری دیابت برای گرفتن مسئولیت بهبودی خود
باید به وسیله کنترل قند خون، تنظیم کردن رژیم غذایی،
و ورزش کردن هدایت شود.
چند نکته اینجا وجود دارد.
بیماری حاد روانی، خانواده ها و مراقبان را به گرفتن مسئولیت دعوت میکند.
این ممکن است در کوتاه مدت واجب باشد اما
میتواند در بلند مدت برای شخص بیهوده باشد.
اگر شما از پا پس کشیدن میترسید،
قدم های آهسته را تمرین کنید و مسئولیت را پس دهید.
این همچنین به شما نشان میدهد که باور کنید شخص میتواند این کار را انجام دهد.
به شخص برای گسترش یک برنامه سلامتی یا برنامه بهبودی کمک کنید.
این مستند میتواند در همکاری با مشتری، مراقبان و پزشکان گسترش یابد.
برنامه میتواند پیرامون استراتژی هایی باشد که فرد میتواند برای کمک به خوب ماندن،
استفاده کند، محرک ها یا نشانه های هشدار اولیه برای جستُ جوی کمک ، و
ترجیح به مداخله (درمان) در صورتی که او شروع به ناخوش شدن کرد.
چندین کپی از آن برنامه برای تمام ذی ربطان بگیرید.
دائما ویژگی ها و نقاط قوت شخص را به او یادآوری کنید.
چطور ما این عیب را برطرف کنیم؟
جامعه میتواند علیه کسانی با بیماری روانی تبعیض قائل شود،
اما همچنین گاهی ما میتوانیم از خودمان احساس شرمندگی کنیم.
این به عنوان برچسب زدن به خود شناخته میشود، اینهم چند نکته.
بیماری روانی تقصیر هیچکس نیست.
از احساس گناه، سرزنش و
سرافکندگی دست بردارید.
پذیرفتن یک تشخیص عمده ،جرات و زمان میبرد و
همه شما ممکن است از حمایت یا مشاوره نفع ببرید.
پذیرفتن تشخیص، فرصت عادی سازی بیماری را فراهم میکند.
درست همانطور که بیماری جسمی روی بدن تاثیر میگذارد،
بیماری روانی روی ذهن تاثیر میگذارد.
وقتی شخصی که تحت حمایت من است بسیار پریشان میشود من چه کاری انجام دهم؟
برای پنج سال گذشته من با یک روانپزشک "دکتر اِموری بیگِتن"
برای توسعه و تحویل یک درمان برای خانواده ها و مراقبان
به نام "در ارتباط ماندن هنگام بالا گرفتن عواطف" کار کردم.
ما چهارچوب ها و استراتژی ها را برای کمک کردن به یک مراقب زمانی که
شخص مورد حمایت آنها دشواری های رابطه را تجربه میکند،
تغییر عواطف، احساسات کلافه کننده، و یا رفتارهای نسنجیده و
مخرب را ابراز میکند، معرفی میکنیم.
این درمان ،یک فیلم با دو شخصیت ساختگی را نمایش میدهد،
چهار مراقب رقص را نشان میدهد که روابط را به عنوان یک رقص ساده میکنند.
در سه تا از مراقبان رقص : مراقب خیلی خیلی
برجسته ، خیلی خیلی پر جنب و جوش و خیلی خیلی با محبت است،
استرس او مسری است و سوخت را روی آتش میریزد.
در رقص چهارم،
او از یک رویکرد مراقبتی کافیِ خوب استفاده میکند،
ازپنج کلید استراتژی های رابطه برای ریختن آب روی آتش استفاده میکند،چندنکته دراینجا هست.
برای مراقبت از دیگران ، مراقب خود باشید.
با آرامش خود ، مسری باشید. (یعنی آرامشتان مسری باشد)
مسیر خود را در شن و ماسه بکشید.
تعیین مرز کنید و بدون حاشیه گوش کنید.
در زمان آرامش یک برنامه ایمن ایجاد کنید،
مثل یک مانور اطفاء حریق، برای بالا بردن ایمنی زمانی که آشفتگی و خطر بالا میگیرد.
بعضی اوقات وقتی که یک فرد ارتباطش با واقعیت قطع میشود، به شدت پریشان میشود،
یا تحت تاثیر مواد مخدر یا الکل قرار میگیرد،
آنها ممکن است در خطر آسیب زدن به خود یا دیگران باشند.
اگر باور دارید که امنیت کسی در معرض خطر است،
به عنوان یک عمل از روی عشق لطفا با خدمات اورژانس تماس بگیرید.
مراقبت از کسی با بیماری روانی ، گاهی اوقات میتواند چالش برانگیز باشد.
بهرحال ، با مجهز بودن به دانش و حمایت های مناسب،
روابط ،پتانسیل رشد و قوی شدن در روشهای جدید را دارند .اینجا چند نکته وجود دارد.
تشخیص دادن رفتارها اغلب با علائم مرتبط است.
یادگیری تفکیک کردن شخص از بیماری،
میتواند یک روش مفید برای قوی نگه داشتن رابطه باشد.
تشخیص را قبول کنید.
تمام نشانه های هشدار را شناسایی کنید و بهترین گزینه های درمان را تشخیص دهید.
به ارتباط ادامه دهید و در جستُ جوی حمایتهای
مناسب، تخصصی و اجتماعی باشید.
امید را زنده نگه دارید.
و اگر امید شما کم شد،
کمک برای شما و کسی که شما حمایتش میکنید در دسترس می باشد.
دانشگاه سیدنی