هشدار، محتویات این ارائه به عنوان منبع اطلاعات تهیه شده اند و نباید به عنوان جایگزین برای توصیه های حرفه ای از متخصصین سلامت گرفته شود، لطفا با کارورز یا پزشک متخصص خود برای تشخیص اینکه آیا این اطلاعات برای شما یا خانواده شما مناسب هست یا برای هرجور راهنمایی درباره سلامت که ممکن است نیاز داشته باشید مشورت کنید
درحالی که تمام جوانب احتیاط درباره محتویات این ارائه رعایت شده، دانشگاه سیدنی هیچگونه تضمینی برای صحیح بودن این اطلاعات نخواهد داشت، این اطلاعات با علم به اینکه دانشگاه سیدنی و هرکدام از کارمندان و پیمان کاران و نمایندگان آن هیچگونه مسئولیتی(شامل مسئولیت در قبال غفلت)در برابر کاربران برای هرگونه خسارت و هزینه متحمل شده از جهت تکیه بر اطلاعات یا خطاها یا غفلت های موجود در این اطلاعات ندارد
ورزش
حرکت بدن یک مولفه اساسی از سلامت انسان، تکامل و رشد است.
مانند بسیاری از پستانداران دیگر،
انسانها برای حرکت، شکار،
و فرار از شکارچیان ساخته شده اند.
اما همزمان،
انسانها همچنین تکامل یافتند که انرژی را در حین محدود کردن حرکت،
زمانی که فرصتش در دسترس است محفوظ کنند.
فعالیت جسمی مانند هر حرکت بدنی که از انرژی استفاده میکند محدود است.
فرصت ها برای فعالیت جسمی در دنیای مدرن امروز مدام کمتر میشوند،
دنیای مدرن محیطی را پیشنهاد میکند که
در آن فرصت های فراوانی برای حفظ انرژی وجود دارد.
ماشین ها شیوه غالب حمل و نقل هستند.
بیشتر شغل ها اداری هستند و
وسوسه های نامحدودی برای سرگرمی های بی تحرک مانند میزها، رایانه ها،
تلویزیون و بازی های ویدئویی وجود دارد.
فقط نیمی از جمعیت بزرگسال استرالیا برای
راهبرد مرکز فعالیتهای جسمی که روی
دو ساعت و نیم فعالیت جسمی متوسط تا شدید در هفته تنظیم شده مناسب اند.
و کمتر از 2 از 10 نفر بزرگسال برای راهبرد کامل مناسب اند.
که همچنین شامل مشارکت در ورزش های قدرتی است،
به اصطلاح دیگر، زندگی مدرن نیاز ما برای حرکت در زندگی روزانه را برطرف کرده است،
از طرفی، ما سعی داریم آن را از طریق
طراحی حرکاتی مثل تربیت بدنی و فعالیتهای مبتنی برباشگاه بعنوان ورزش کردن جبران کنیم.
بهرحال، شمار کسانی که درجامعه ورزش میکنند،
به طرز نا امیدکننده ای به دلیل وقت،
هزینه، شرایط جسمی و موانع مهارتی پایین است.
برنامه های ورزشی بالینی با هدف درمان یا مدیریت
شرایط مزمن یک عمل استاندارد نیستند و
اجرای آنها به دلیل مشارکت پایین ممکن است دشوار باشد.
فعالیت جزئی ،که فعالیت جسمی روزانه است،
شاید برای بسیاری ازمردم امکان پذیر تر باشد.
ما حالا میبینیم که چطور فعالیت بدنی و
ورزش با سلامت روانی و رفاه ارتباط دارد.
تقریبا نصف جمعیت استرالیا برخی از حالتهای اختلالات روانی را
به شکلی، در طول زندگی تجربه کرده اند.
متداول ترین حالات سلامت روانی افسردگی و اضطراب هستند.
در سازمان بهداشت جهانی، اختلالات افسردگی به عنوان
علت اصلی معلولیت در سراسر جهان شناخته شده اند.
علاوه بر این، توسعه و اجرای فعالیت جسمی و
مداخلات ورزشی در این جمعیت های گروهی یک چالش بزرگ است بخاطر
وجود اختلالات چندگانه جسمی که ممکن است باعث محدود شدن ظرفیت
ورزش و به نسبت پایین آمدن اولویت های معین برای
یک سبک زندگی سالم توسط این جمعیت گروهی شود.
تداخلات بسیاری بین بیماری های عمده سبک زندگی و حالات سلامت روانی وجود دارد،
برای مثال، بین 31 تا 45 درصد از بیمارانی با بیماری شریان اکلیلی،
از افسردگی بالینی رنج میبرند.
درحالی که در افرادی با بیماری قلبی عروقی،
به طور کلی، دو یا سه بار بیشتر احتمال
ابتلا به افسردگی در مقایسه با جمعیت عمومی وجود دارد.
این میتواند باعث ایجاد یک چرخه معیوب شود، که به موجب آن
مشکلات سلامت جسمی و روانی یکدیگر را تشدید کنند و
هر دو مشترکآ باعث کاهش
توانایی برای داشتن فعالیت فیزیکی شوند که منجر به وخیم تر شدن سلامتی می گردد.
فعالیت بدنی به عنوان یک درمان مبتنی بر
شواهد برای افسردگی، به وسیله متخصصین سلامت توصیه شده است.
چندین بررسی اصولی، پتانسیل فعالیت جسمی را
برای درمان ملایم محدود کردن افسردگی شاخص تر (برجسته تر) کرده اند.
ارزش ورزش برای گونه های شدید افسردگی کمتر صریح است.
شاید به دلیل اثر مرغ و تخم مرغ (که مرغ اول بوده یا تخم مرغ) است.
که افسردگی باعث کاهش انگیزه برای فعالیت میشود و فعالیت کمتر افسردگی را بدتر میکند.
برای سلامت روانی، همچنین حالات سلامت جسمی،
یک اونس پیشگیری به اندازه یک پوند درمان ارزش دارد.
پیشگیری از شروع بیماری ها در مقایسه با جست و جو
برای درمان آنها بسیار مقرون به صرفه تر است.
مشخص نیست که کدام نوع از ورزش و فعالیت جسمی بیشترین تاثیر را دارد.
بیشتر مطالعات گونه های هوازی مثل پیاده روی و دویدن را آزمایش کرده اند،
ومطالعات کمی تمرینات استقامتی یا فعالیتهایی مثل یوگا و تای چی را آزمایش کرده اند.
همه گونه ها به طرز قانع کننده ای خوب عمل کرده اند،
گونه ایده آل فعالیت جسمی، احتمالا
نسبت به مشارکت طولانی مدت در فعالیت جسمی کمتر اهمیت دارد.
متاسفانه، فواید سلامت روانیِ فعالیت های جسمی موقت است،
مشارکت مداوم در برنامه های ورزشی،
در میان بیماران سلامت روانی بسیار چالش بر انگیز است.
ما بهترین راه برای کمک به بیماران ، که در زندگی روزمره جسمآ فعال شوند و
و فعال باقی بمانند یا به یک برنامه ورزشی بچسبند را نمیدانیم.
انزوای اجتماعی و تنهایی ،خطر افسردگی را افزایش میدهد و مردمی که
از افسردگی رنج میبرند کمتر احتمال دارد که شبکه های اجتماعی قوی داشته باشند.
بنابراین، فعالیت جسمی و برنامه های ورزشی که
شامل گروه هم کنش است شاید گزینه امیدوار کننده ای باشد.
ما ترجیح میدهیم برنامه ای طراحی کنیم که اولویت ها و موقعیت های هر فرد را
برای افزایش شانس پیروی بلند مدت از این برنامه در نظر بگیرد.
این یک معرفی کوتاه از فعالیت جسمی در سلامت روانی بوده است،
ما دیدیم که فعالیت جسمی نقش بزرگی در
پیشگیری و مدیریت بیماری های عمده روانی ایفا میکند،
رسیدن به توصیه های حداقلی از 150 دقیقه از تعادل
فعالیت جسمی شدید در هفته یک شروع عالی خواهد بود،
برای کسانی که زندگی پر استرسی دارند و معمولا بی تحرک هستند،
رسیدن به این توصیه ها میتواند برای 300 دقیقه در هفته گسترش یابد و
بیشتر سرگرم فعالیتهای جسمی باشدت بالاتر شود.
مهم ترین جنبه فعالیتهای جسمی، بخشی از
یک برنامه درمانی است که فعالیتهایی را توصیه کرده که لذتبخش و دست یافتنی باشند.
که بیمار در طولانی مدت از آنها تبعیت کند.
اگر فعالیت متوسط تا شدید یک گزینه نیست،
فعالیت ضمنی سبک نیز میتواند مفید باشد.
فعالیت اتفاقی میتواند در سبک زندگی روزمره
لحاظ شود و شامل پیاده روی یا دوچرخه سواری تا محل کار،
استفاده از راه پله به جای بالابرها،
گرفتن استراحت فعال بجای نشستن مداوم،
و جایگزین کردن گردش های ماشینی کوتاه یا متوسط با پیاده روی یا دوچرخه سواری میباشد.
برای افسردگی های ریشه دار، زمان بندی حساب شده
از فعالیت های روزانه مثل پیاده روی تا فروشگاه و انجام
سایر کارها برای غلبه بر بی انگیزگی و
خستگی که اغلب با افسردگی همراه است، مشوق میباشد.
دانشگاه سیدنی