هشدار، محتویات این ارائه به عنوان منبع اطلاعات تهیه شده اند و نباید به عنوان جایگزین برای توصیه های حرفه ای از متخصصین سلامت گرفته شود، لطفا با کارورز یا پزشک متخصص خود برای تشخیص اینکه آیا این اطلاعات برای شما یا خانواده شما مناسب هست یا برای هرجور راهنمایی درباره سلامت که ممکن است نیاز داشته باشید مشورت کنید
درحالی که تمام جوانب احتیاط درباره محتویات این ارائه رعایت شده، دانشگاه سیدنی هیچگونه تضمینی برای صحیح بودن این اطلاعات نخواهد داشت، این اطلاعات با علم به اینکه دانشگاه سیدنی و هرکدام از کارمندان و پیمان کاران و نمایندگان آن هیچگونه مسئولیتی(شامل مسئولیت در قبال غفلت)در برابر کاربران برای هرگونه خسارت و هزینه متحمل شده از جهت تکیه بر اطلاعات یا خطاها یا غفلت های موجود در این اطلاعات ندارد
دلبستگی و سلامت روان
روز بخیر، من میخواهم دلبستگی را به عنوان یک تئوری
ترقی و عملکرد انسان در روانپزشکی مثبت مطرح کنم.
قبل از هر چیزی، مقداری پیش زمینه میدهم و بعد درباره این که چطور دلبستگی ما
میتواند به طور مفید در سلامت انسان و رفاه ، برای بهبودی، برای بیماری های روانی
و برای پریشانی مفید باشد صحبت میکنم.
این همچنین به دیگر گفت و گو های خُلقی روی استرس، ضربه روحی
روان درمانی ها و مقاومت مربوط میشود.
پزشکی مدرن و روانپزشکی حالا نظریه درمان کامل
شخص در یک روش منسجم را ترویج داده است.
تئوری دلبستگی یک مدل است که یک توضیح برای سلامتی و
رفاه و اینکه وقتی آنها درهم میشکنند چه اتفاقی می افتد ارائه میدهد.
این ارتباطات داخلی بین عوامل زیست شناختی، روان شناختی
و عوامل اجتماعی را تصدیق میکند و میتواند بهبودی را هدایت کند.
جان بولبی، با تشخیص رشد انسان در روابط،
ما را در اواسط قرن گذشته در مسیر درست قرار داد.
او نوشت که کودکان نیاز به مراقبت از سوی پرستارانی دارند که
با آنها در یک دوره طولانی از تکامل، پیوند دلبستگی دارند.
بدون این مواظبت ، سلامت روانی و جسمی کودکان رنجور میشود.
در بدترین حالت انتهای زنجیره،
کودکان بدون هیچ مراقبتی به سادگی میمیرند.
در پایان مثبت،
کودکانِ پرورش یافته ،رشد کرده و مقاوم شدند.
بولبی این را مطرح کرد که این نیاز به پرورش دلبستگی در گذر زمان تکامل یافته است.
سیستم دلبستگی از انگیزه نوزاد برای
ارتباط با بقیه و یک پیوند با پرستار خود حمایت میکند.
این یک مزیت بقاء به گونه ها داد، چون بچه های کوچک در
نزدیکی والدین باقی مانده و تحت حمایت و پرورش قرار گرفتند،
و احتمال زنده ماندن برای اینکه خودشان والدین شوند بیشتر شد.
زمانی که به کمک نیاز داشتند،
تا زمانی که کمک برسد و مفید واقع شود سیستم روشن میشد.
یک سیستم مراقبت هماهنگ شده در بزرگسالان، آنها را برای مراقبت از نوزادان تحریک میکند.
همه ما آن چاله آب چشم های بزرگ انیمیشنی کودکان و آوای "اوه" را میشناسیم.
اولین برخورد ما با یک نوزاد جدید.
عروسک بابوشکا یک تصویر قوی از
نحوه محافظت و پرورش یک نسل از نسل بعدی میباشد.
تحقیقات فعلی از تئوری دلبستگی و این ایده که انسان
از نظر جسمی، روانی و اجتماعی در رابطه ها
رشد میکند، حمایت میکند.
یک تجربه واقعی از طرز مراقبت و سازماندهی پاسخ هایمان به خودمان
به بقیه و به استرس، و
کار کردن روی تمام سطوح وجودمان است.
در این تصویر، میتوانیم
شروع و رشد اولیه یک دلبستگی استوار از کودک به والدین را ببینیم.
اینجا میتوانیم رابطه نزدیک بین مادر و کودک را از طریق زل زدن،
صدا، لمس کردن، حالت قرار گیری و احساسات ببینیم.
دست نوزاد مادر را لمس میکند و آنها نوعی مکالمه عمدتا بی کلام را
با یک حس گرمِ مثبت که به آن گفت و گوی اولیه میگویند باهم به اشتراک میگذارند.
به عنوان یک پرستار،در پاسخ به نیاز کودک برای مراقبت و
راحتی در تمام روزمرگی های ساده، غذا دادن،
حمام کردن، آرامش دادن، به خواب رفتن،
و بازی کردن، کودک درمورد ارتباط خوب با شخص دیگر یاد میگیرد،
یاد میگیرند که برای خواستن یا گرفتن کمک
هم از نظر عملی هم احساسی درخواست کنند.
نوزادان یادمیگیرند که چطور احساس آرامش و آرمیدگی کنند
و لحظات شادی واقعی، لذت و بازی را به اشتراک بگذارند.
بعد از تکرارهای زیاد،
یک الگو تثبیت شده و کودک
این انتظار را خواهد داشت که والدین یک منبع کمک و عشق باشند.
زمانی که آنها شروع به جستُ جو میکنند،
میفهمند که وقتی با مشکلات مواجه میشوند میتوانند به جای امن برگردند
و مورد کمک و حمایت قرار بگیرند.
اکنون میدانیم که این انتظار کمک و تسلی ، بنیادی است
و اینکه چطور دیگران را دورتر از خانواده خود میبینیم، شکل میگیرد.
با رشد کودک،
تجربیات به عنوان یک الگو یا قالب نهادینه میشوند،
یک مجموعه از احساسات و عقاید درباره خودشان و دیگران.
حس میکنند دوست داشتنی اند و حس میکنند دیگران میتوانند مفید باشند.
آنها یک ظرفیت برای تسکین و آرامش خود به دست می آورند،
و یاد میگیرند که احساسات قوی و برخی فشار ها را تحمل کنند.
مقاوم میشوند.
پس شخص، بزرگ شده تا با اعتماد بنفس باشد و هرجا ممکن بود از سازگاری خود استفاده کنند،
اما میدانند که اگر نیازداشته باشند میتوانند مستقیما درخواست کمک کنند.
آنها به یک توازن از استراتژی ها برای مدیریت زندگی تحت فشارها و تقلا ها دست پیدا میکنند.
این ضمانت دلبستگی میباشد.
و به چنین فردی در سبک دلبستگی خود ایمن (مصون) گفته میشود.
این سبک،روش فعال و معنادار مابرای در ارتباط بودن با خودمان و دیگران را ارتقاء میدهد،
و ما را در برابر تاثیرات استرس و ضربه روحی حفظ میکند.
در بسیاری از زمینه ها با سلامتی و شکوفایی همبسته است.
بهرحال در جمعیت های عادی،
بسیاری از مردم یک استراتژی دلبستگی متزلزل دارند.
و بیشتر اوقات، گیج کننده نیست.
بهرحال در زمان های بسیار سخت،
میتواند به این معنا باشد که آنها ممکن است به عنوان
انعطاف پذیری و راحتی حمایت شده در بهبودی خود از استرس،
پریشانی، ضربه روحی و بیماری نباشند.
تجربیات گذشته شخص، انتظارات او را درمورد کمک شکل میدهد.
دلبستگی میتواند در یکی از این دو راه
بنیادی متزلزل شود: یک شخص میتواند
از کمک روی برگرداند و حس کند که باید به تنهایی (مشکلاتش را) مدیریت کند،
اصطلاحا یک استراتژی انزواطلبی یا ترد شدن است،
یا در روش دوم،
آنها میتوانند در سازگاری خود احساس بی اعتمادی کنند و میتوانند
تمایل به نگرانی یا حتی عصبانیت در اعتماد به دیگران داشته باشند،
اصطلاحا یک استراتژی اضطراب دوسویه یا مشغله ذهنی.
بنابراین دلبستگی ، سازماندهی ما برای توجه، احساسات،
تفکر و رفتار نسبت به خودمان و دیگران برای مدیریت استرس را توصیف میکند.
سه استراتژی اصلی دلبستگی نیز به عنوان حالات ذهن (روحیات) شناخته میشوند.
این حالات همچنین میتوانند روی عملکردهای بدن مثل خوابیدن،خوردن وتمایلات جنسی اثربگذارند.
شکل موجود در اینجا حالات دلبستگی ذهنی
را عنوان میکند که نشان دهنده
سه حالت مختلف دلبستگی ذهنی است که تا کنون درمورد آنها بحث کرده ایم،
که در امتداد خط بالایی گسترش یافته اند.
همه ما میتوانیم کمی در نقشه حرکت کنیم،
اما در زمانهای استرس،
تمایل داریم که خودمان را بیشتر در یکی از حالات توصیف شده پیدا کنیم
یا هرازگاهی بین آنها تلنگر بزنیم.
آخرین الگوی مهم چهارم از دلبستگی زمانی رخ میدهد که مردم از یک فقدان یا
تجربه طاقت فرسا که روش طبیعی سازمان یافته از سازگاری و وجود را
درهم شکسته است عبور کرده اند.
بنابراین از یکی ازحالات در امتداد ردیف بالا به این حالت پایینی تغییرمکان داده اند.
افکار، احساسات و رفتارهای ما نامنظم (آشفته) شده اند.
این طبیعتا زمانی رخ میدهد که مردم عذادار هستند یا یک ضربه روحی را تجربه کرده اند.
میتوانند حس شوک زدگی، کرختی
یا احساس تنش زیاد کنند و ممکن است ،
پریشانی در خوابیدن، خوردن و انرژی
و یک حس غیر طبیعی از سردرگمی، گمراهی
ناپیوستگی، که حس خودِ عادیشان را ندارند تجربه کنند.
در بحث ضربه روحی بیشتر در مورد این صحبت خواهد شد.
برخی مردم تجربیات اولیه
بسیار آسیب زایی داشته اند و حس نمیکنند که بقیه بی خطر هستند.
آنها تجربیات نابسامان ترسناکی در درون روابط اولیه
خود داشته اند و بنابراین انتظار ندارند که کمک ایمن (بی خطر) داشته باشند.
در عوض از دیگران میترسند،
از این که آنها میتوانند همه چیز را بدتر کنند یا آسیب بزنند.
در بحث های آسیب روحی و روان درمانی بیشتر درمورد این صحبت خواهیم کرد.
مهم تر از همه، الگو های دلبستگی ما در سنگ قرار نگرفته است.
تجربیات جدید مثل روابط شخصی و درمانی
میتوانند الگوهای دلبستگی را تغییر دهند.
میتوانیم به سمت امنیت حرکت کنیم.
و بعد از فقدان و ضربه روحی ،به سوی احساس امنیت نسبتا ثابت، مقاوم شدن و انعطاف پذیریِ
بیشتر در حس خود و در روابطمان با دیگران به سمت سازماندهی مجدد حرکت کنیم.
با توجه به اینکه سیستم دلبستگی سازگاری ما را سازماندهی میکند،
این میتواند علائم بسیاری را در
سلامت روان و جسم روشن کند و قدرت های سازگاری و
بخش هایی از مقاومت را دربهبودی شناسایی کند.
وقتی مردم زیادی تحت فشار هستند،
مضطرب و بهم ریخته میشوند،
و سازگاری طبیعی آنها درهم شکسته میشود و علائم را تجربه میکنند.
خب، این روزها کارکنان بهداشت با کسانی که برای مراقبت
مراجعه میکنند درمورد نحوه کنترل استرس خود بحث میکنند.
و خب میتوانند برای به نتیجه رسیدن حالت طبیعی دلبستگی ذهنی،
و اینکه چه اتفاقی برای سازگاری در لحظه می افتد همکاری کنند.
سپس آنچه ممکن است مفید باشد را با هم بررسی میکنیم.
این میتواند در حمایت از سازگاری طبیعی باشد،
کمک به بازگشت آنها به حالت طبیعی،
یا گاهی ، ممکن است استراتژی های سازگاری جدید را تشویق کنیم.
گاهی اوقات، مردم را برای متعادل شدن تشویق میکنیم.
برای مثال، کسانی با استراتژی اجتناب شاید بتوانند تلاش کنند که
حمایت اجتماعی بیشتری را بپذیرند و ابراز احساسات دشوار را تمرین کنند.
برای کسانی با استراتژی مشغله ذهنی ،
آنها میتوانند مهارتهای بیشتری در کنترل اضطراب خود،
شاید با تمرین تمدد اعصاب،
تنفس دیافراگمی، مراقبه ، ذهن آگاهی یا ورزش یاد بگیرند.
در این فرایند، گاهی پی میبریم زمانی که ضربه روحی یا فقدان،
یک شخص را از هم فرو میپاشد و نیاز به برقراری مجدد حس امنیت،
حمایت، و ثبات را برای بهبودی آنها واقعا درک میکنیم.
بولبی گفته : دلبستگی از گهواره به گور می رود.
به این معنا که در سراسر زندگی،
ما نیاز به بودن در روابط برای دادن و گرفتن کمک و عشق داریم.
و اینکه این بخشی از داستان انسان بودن،
خوب بودن، مقاوم بودن و بهبودی و رشد بعد از بیماری است.