خیلی وقتها به افرادی برمیخوریم که درباره رابطه بین
دو رویداد سردرگم شده اند و فکر میکنند یکی باعث به وجود آمدن دیگریست
که در حقیقت آنچه اتفاق می افتد اینست که هردوی آنها به وسیله یک عامل خارجی
هدایت میشنود.
من یک نوع مثال احمقانه به شما میدهم
اینطور پیش آمده است که بیشتر
بیشتر موارد حمله کوسه ها به مردم همزمان بوده با بیشترین مقدار فروش بستنی
پس این رابطه همبستگی خطا است اگر تصور کنیم که
چون آن دو به هم مرتبط هستند پس خوردن بستنی و
و رفتن برای شنا شما را بیشتر برای کوسه ها جذاب میکند!!
کاملا بی معنی است، و قطعا عوامل خارجی دیگری است
که هردوی آنها را انجام میدهد و آن به زبان بسیار ساده حرارت خورشید است
ما بیرون در دریا شنا میکنیم جایی که کوسه ها هستند
و زمانی که هوا گرم است بیشتر دوست داریم بستنی بخوریم
هیچکس درواقع این اشتباه را نمیکند اما
وقتی کل دوره را طی میکنیم، جاهای مختلفی می بینیم
جایی که افراد به دلیل برخی عوامل دیگر رابطه همبستگی را اشتباه میگیرند
گرمای خورشید و در رابطه با آن،خوردن بستنی شمارا برای کوسه ها جذاب میکند
اینجا یک مثال استاندارد عالی است از بازارهای مالی زمانی که قیمت سهام ها
بالا میروند و زمانی که بازارها کارشان خوب است و اس پی(استاندارد و فقرا)درحال صعود است
حدس بزنید چه شده؟
بیشتر سرمایه گذار ها پول در میاورند آنقدرها غافلگیرکننده نیست
بیشتر سرمایه گذارها میخواهند با دارایی های خود درآمد کسب کنند
زمانی که قیمت سهام به طور کلی درحال افزایش است
چیزی که به آن توجه میکنیم و میبینیم که زیاد اتفاق می افتد این است که افراد
به طور کلی این ارتباط بین بازارهای سهام را اشتباه میگیرند
بنابراین سود سرمایه گذاری من افزایش میابد!
مردم این را به جای علت اشتباه میگیرند
و آنها تمایل دارند تصور کنند که در سرمایه گذاری هوشمند تر بوده اند
از چیزی که واقعا هستند، ببین من دارم پول درمی آورم پس من یک سرمایه گذار باهوشم
نه رفیق! یک موج بزرگ همه قایق ها را شناور میکند، خب؟!
بازارهای سهام درحال افزایش هستند و شما صاحب سهام هستید،حدس بزنید چی؟
شما پول در میاورید.
گفتن آن مانند این به طور واقعی و عینی در این زمینه آرام
ممکن است از نظر شما احمقانه به نظر برسد که مردم واقعا چنین اشتباهاتی میکنند
روی آن حساب کنید
مردم این اشتباه را میکنند،حتی معامله گران حرفه ای هم همیشه این اشتباه را میکنند
من میخواهم با مثال کمی پیچیده تر مواجه شویم درمورد
مشکلی که کمی متفاوت است
دلیلی که میخواهم این را انجام دهم اینست که مثالی که میخواهیم با آن مواجه شویم
به طور خاص یکی از مهمترین دلایل کاهش گسترده مالی در سال 2008 است
پس توانایی تحلیل درباره اینکه چرا در 2008 آن اتفاق افتاد
در واقع یکی از اهداف کلیدی این کلاس است
پس با این مثال پیش برویم و ببینیم که به کجا خواهیم رسید
در این مورد، قرار نیست که این یک خطای همبستگی علیت نباشد
مردم نیستند که فکر میکنند هوش آنها باعث شده است که
موجودی سبد سهامشان بالا برود
تقریبا نقطه مقابل آن است
ما میخواهیم به این خطای نامرئی رابطه علیت در اینجا نگاه کنیم
میخواهیم نگاهی به موقعیتی بیاندازیم که افراد فکر نمیکنند که
نتایج به هم مرتبط هستند یا به یکدیگر مربوط میشوند،اما مشخص میشود که درواقع مربوط اند
پس بیایید با یک توضیح سریع درباره نحوه کار اسناد رهنی بلند مدت شروع کنیم
آنقدرها سخت نیست
من میخواهم یک خانه بخرم
نیاز دارم که200 هزار دلار قرض بگیرم
پس به بانک میروم و آنها 200هزار دلار به من قرض میدهند
و برای 30 سال باقی مانده از رهن بلند مدت
بانک دقیقا به من میگوید که چه مقدار دلار باید هر ماه به آنها بپردازم
برای پوشش دادن(پرداخت) سود وام مسکن
و همچنین برای کاهش دادن اصل وام مسکن
و در پایان این 30سال خانه کاملا مال من است و من همه پولش را پرداخت کرده ام
یک نکته سریع،به هرحال این یک کلاس فاینانس است بنابراین
بیاییدبرای یک لحظه امورمالی را فراموش نکنیم معمولا رهن ها 30 سال طول نمی کشند
چرا نه؟ چون بیشتر مردم به مدت 30 سال در یک خانه زندگی نمیکنند
به طور متوسط تمایل به جابه جایی خانه دارند
یا اگر نرخ بهره پایین بیاید
آنها ممکن است دریابند که میتوانند در رهنی که بهره کمتری دارد سرمایه گذاری مجدد کنند
پس درواقع به طور متوسط رهن ها حدود ده سال طول می کشند
این فقط کمی اطلاعات بود
خب پس بنابراین یک درس تاریخی سریع دراینجا درمورد وام ها،تا حدود سال 2001
اکثر قریب به اتفاق وام های رهنی که در بانک ها صادر شده به مردم تعلق میگرفت
به خانواده هایی که وام گیرنده اصلی و مرغوب محسوب میشدند
مرغوب در فاینانس واقعا فقط به معنای کیفیت خوب است
افرادی که وام دریافت میکردند پس انداز های اثبات شده داشتند
و آنها احتمالا مجبور بودند از برخی پس اندازها برای پرداخت
پیش پرداخت خانه استفاده کنند
آنها درامد اثبات شده ماهانه داشتند
آنها یک شغل داشتند
و انها تاریخچه اعتبار اثبات شده داشتند
در طول تاریخ شرکت های کارت اعتباری پرداخت های خود را به موقع دریافت می کردند
این شخصی نیست که برای 5 ماه ناپدید شود بدون اینکه پرداختی انجام دهد یا
بارها و بارها از حساب بانکی آنها برداشت های زیاد شده باشد.
خب پس اگر من وام میدهم،برای من منطقی است که به کسانی وام بدهم ک
توانایی بازپرداخت وام های خود را به موقع و در زمان درست دارند
و احتمال داشتن درامدشان به اثبات رسیده است بنابراین
آنها قادرند پرداختهای آینده را هم انجام دهند
به موقع است
به هرحال، درواقع معذرت میخواهم
قبل از اینکه به آنجا برسم بیایید درباره چند موقعیت تاریخی سریع صحبت کنیم
طی بیش از 40 یا 50 سال گذشته
تا سال 2007 این خیلی
خیلی غیرمعمول بود که قیمت همه خانه ها
به طور کلی در ایالات متحده همه با هم ارزش کم کنند
آخرین باری که ما واقعا آن را دیدیم در دهه 1930 در حین رکود بزرگ بود
حدس بزنید چی؟
اکثر کسانی که در حال حاضر زنده هستند در واقع دهه 1930 را به خاطر ندارند
خب برای تمام بانک ها و قرض دهنده هایی که وام میدادند
آنها تمایل داشتند که پیش از 2007 را فرض کنند
که هرگز اینگونه نخواهد بود که همه قیمت ها
قیمت های خانه در سراسر ایالات متحده پایین برود
اینجاست که رابطه نامرعی وارد کار می شود
پس ببینیم چه شد زمانی که
ناگهان بانک ها و سرمایه دارها و وام دهنده ها و
دیگر شرکت های وام دهنده شروع به وام دادن به کسانی کردند که درجه یک نبودند،خب
شروع به وام دادن به کسانی کردند که پس انداز خوبی نداشتند
کسانی که درامد ثابت نداشتند و کسانی که الزاما اعتبار خوب نداشتند
حالا یک سوال بزرگ هست درباره اینکه "چرا؟
قرض دهنده ها در مرحله اول چنین کاری کردند
من نمیخواهم وارد جزئیات زیادی درباره آن شوم
این به بحث ما مربوط نمیشود اما
من میگویم که یک قطعه سیاسی در آن وجود دارد
در اواخر دهه 90 تعدادی قانون به کنگره آمده که میگفت وام دهنده ها
باید سخت تر کار کنند برای وام دادن به افرادی که اعتبار آنها کمی پایین تر است
آنها میخواستند که رویای آمریکایی و صاحب خانه شدن را برای همه ممکن کنند
اما بیایید به فاینانس این بحث برگردیم
ناگهان از 2001 به بعد وام های بسیار بیشتری توسط
افرادی با اعتبار کمتر گرفته شد
این افراد احتمالا وام های خود را نکول (غفلت در پرداخت)میکردند
آنها احتمالا باز پرداخت وام را از دست میدادند
به نحوی که وام گیرنده های درجه یک اینکار را نمیکردند
بطور میانگین وام گیرنده های درجه یک اگر به تاریخچه نگاه کنید حدود 1 تا 2 درصد
از آنها در طول سالها احتمال داشت که بازپرداخت وام را نپرداخته باشد
با وام گیرنده های غیر درجه یک، که اعتبار بالایی نداشت یا
درامد خوبی نداشت احتمال اینکه باپرداخت هایش عقب بیافتد بیشتر بود
من الان میخواهم محصولی را توضیح دهم که به آن امنیت بازگشت وام میگویند
شما ممکن است دوره "سی دی او" را شنیده باشید
آنها اینطور کار می کنند
تصور کنید که ما از تمام ایالت های آمریکا وام گرفته ایم
همه آن وام ها را روی هم میگذاریم
هرکدام از آن 50 وام هرماه بازپرداخت خاص خود را خواهد داشت
حالا اگر ما همه آن 100 وام را روی هم بگذاریم و هرماه بازپرداخت آن را برداریم
و بعد شما این محصول را بفروشید
این امنیت وام آن را به سرمایه گذاران برمیگرداند که میخواهد از آن پول دربیاورد
پس آنها الان مقدار به دلار پرداخت میکنند مثل این است که همه آنها
همه سرمایه گذاران این محصول برای وام دادن پول خود را روی هم گذاشته اند
و بعد برای هر وام به عنوان پولی که هرماه به دست می آید
پول به دست سرمایه گذارانی میرسد که این بسته وام ها متعلق به آنهاست
کاری که کمپانی های رتبه بندی انجام میدادند کاری که بانکهای سرمایه گذاری میکردند و
با کمک آژانس های رتبه بندی سعی در تقسیم آن
ذخایر بزرگ وام به اعتبار های با کیفیت مختلف کردند
بیاید فرض کنیم که فقط یک تعداد
خیلی خیلی کوچک از مردم هستند که از بازپرداخت وام های خود غفلت میکنند
این نکول ها وارد چیزی می شوند که به آن شاخه "بی سه تایی" می گوییم
که اینجا روی جدول مشاهده میکنید
از سه تا " آ " به دوتا آ و به یکی رسیده و از یکی به 3 تا بی رسیده و
ما در هر یک از این سطوح وام های رهنی داریم
پس "بی" سه گانه کمترین و ریسکی ترین است و پنج تا وام در خود دارد
اگر هر وامی نکول داشته باشد، اولین وامی که نکول داشته باشد
جز بخش "بی" سه گانه است که قرار است آن ماه بازپرداختی نداشته باشد
اگر 5 تا از 50 تا وام نکول داشته باشند، بخش "بی" سه گانه
شخصی که آن بخش را خریداری کرده این ماه هیچ وجه نقدی دریافت نمیکند
او میداند که ریسک بیشتری را متحمل میشود نسبت به کسانی که از او بالاتر هستند
و اگر وام گیرنده ها نکول نداشته باشند
در واقع او در مقایسه با بقیه بخش ها بازدهی بهتری خواهد داشت
این اینطور تنظیم شده امنیت وام بانک اینطور تنظیم شده که
بخش هایی با اعتبار پایین تر
انتظار میرود نرخ بازگشت بالاتر، کمی درآمد نقدی هر دوره را افزایش دهد
اما اگر مشکلی باشد، کسانی که چیزی از دست میدهند آنها هستند، خب.
بنابراین بیشتر از 5 نکول از 50 تا درواقع 10 درصد نکول است
تنها کسی که چیزی از دست میدهد بخش "بی" سه گانه است
به هرحال وام ششم نکول داشته باشد
ناگهان بخش " آ " یگانه قرار است این ماه کمی کمتر پول بگیرد
و باز دوباره اگر ما به سمت 10 نکول از 50 تا پیش برویم
هم "بی" سه گانه و هم " آ " دوگانه
و " آ " یگانه به هرحال دریافتی شان متوقف میشود
و بنابراین تا آن بالا، بخش " آ " سه گانه بالا میرود
که 30 تا از 50 تا وام را در خود دارد
باید 21 از این وام گیرنده ها نکول داشته باشند
بخش " آ " سه گانه پولی از دست بدهد
تا جایی که به فرضیه ها مربوط میشد در مورد اینکه سرمایگذاران بانکی جمع شوند
چه آن مقدار نکول صورت میگرفت چه نه
همه نمونه ها میگفتند که این غیر ممکن است
که بیشتر از 5 یا 10 تا از وام گیرنده ها نکول داشته باشند
خب؟ دو دلیل برای آن وجود دارد، اولی
از نظر تاریخی وام گیرنده های درجه یک به سادگی و آنقدرها نکول ندارند
آنها مقدار نکول وام گیرنده های درجه دو را دست کم گرفتند
وام هایی که برای افرادی با اعتبار پایین تر که درآمد خوبی ندارند صادر میشد
آن ها تعداد وام گیرنده هایی که قصور میکردند را دست کم گرفتند
و بعد، یک چیز دیگر هم در این باره هست
اگر قیمت خانه به سمت بالا ادامه پیدا کند و
ما در یک اقتصاد قوی باشیم اگر یکی از آن وام گیرنده های درجه دو
دیگر نتواند بازپرداخت وام خود را پرداخت کند
یک فرصت بیرون رفتن برای وام گیرنده وجودداشت
فرصت بیرون رفتن این بود که او به بانک بازمیگشت و
او واقعا وام قدیمی را با یک وام جدید عوض میکرد
چون اگر قیمت خانه بالا می رفت، پس ارزش خانه
برای جبران کردن یک وام جدید کافی بود
در آن مورد حتی اگر
آن وام گیرنده بخصوص نزدیک بوده که قصور کند
این یک مشکل نبود برای
برای امنیت وام چون او به صورت تاثیرگذار
خانه خود را با سود میفروشد و درجای دیگری وام دیگری میگیرد
و بعد سرمایه گذار بخش "بی" سه گانه
پول هنگفتی بخاطر فروش خانه آن وام گیرنده به دست می آورد
این قسمت دیگری از این امنیت بازگشت وام است
بخاطربیاورید که قبل تر گفتیم بیشتر وام ها سی سال طول نمی کشند
پس اگر کسی بازپرداخت وامش را متوقف کند و برود خانه اش را بفروشد
پس همه آن 3 تا سه گانه وام گیرنده همچنان پول دریافت میکنند
این به عنوان نکول شمرده نمی شود
تنها زمانی به عنوان نکول حساب میشود که وام گیرنده
بازپرداخت وامش را ندهد و نتواند خانه اش را بفروشد
و اتفاقی که در سال 2007 افتاد این بود که
درواقع قیمت خانه ها از حدود سال2006 شروع به پایین رفتن کرد
اما در سال 2007 خصوصا اواخر 2007 قیمت های خانه در کل کشور
پایین رفت
خب؟
هیچکس تاکنون آن را ندیده بود
ما هرگز ندیده بودیم که قیمت خانه از فلوریدا در ساحل شرقی
تا کالیفرنیا در ساحل غربی
قیمت تمام این خانه ها شروع به پایین رفتن کرد
پس ما وام گیرنده های درجه دو داریم که بهرحال به احتمال زیاد قصور می کنند
و اگر پول آنها تمام شود گزینه آنها
این است که خانه شان را بفروشند و وام را تسویه کنند
آن روش دیگر در دسترس نیست چون ناگهان
خانه ای که آنها 200 هزار دلار خریده بودند حالا فقط 150 هزار دلار می ارزد
پس اگر آنها آن خانه را بفروشند 50 هزار دلار از آن
وام را نمیتوانند پرداخت کنند چون خودشان آن پول را ندارند
ارتباط نامرعی اینجا
یک اثر کاملا غیر منتظره است که در تمام 50 ایالت رخ داده است
به خاطر بیاورید که من در آغاز چه گفتم هرکدام از آن 50 وام از ایالت های
مختلف می آیند اگر کالیفرنیا افت شدید قیمت خانه داشت
وام گیرنده درجه دو در کالیفرنیا ممکن بود قصور داشته باشد اما
شما فکر میکنید که تاثیری روی وام گیرنده در فلوریدا نداشته
قیمت خانه او هنوز خوب است
خب این دوباره یک دلیل است ک چرا شما ممکن است انتظار داشته باشید که
بیشتر از پنج تا از این وام گیرنده ها قصور نخواهد کرد
اما نه، تک تک ایالت ها برای
تمام این وام گیرنده ها قیمت های خانه در حال سقوط است
و آنها درامد زیادی ندارند
پس آنها در بازپرداخت وام هایشان قصور میکنند
و فروش خانه نمیتواند وام را تسویه کند
این همان ارتباط پنهان است قیمت خانه در تمام ایالات متحده
باهم پایین رفت و حدس بزنید چه؟ به اندازه 40 و 50
و حتی 60 درصد از این وام گیرنده ها در وام های خود قصور کردند
و نتوانستند خانه های خود را به اندازه کافی برای تسویه وام های خود بفروشند و
از این رو بحران فرعی وام به وجود آمد