در ابتدای این جلسه قرار است در مورد بهره‌وری صحبت کنیم
که یکی از ممهمترین سرفصل های اقتصاد است
و یکی از مشهورترین کاربست های
یا بیشتر کاربست های غلط
اصول تولید حاشیه ای نزولی در تاریخ اقتصاد است
خیلی از شماها ممکن است اسم توماس مالثوس رو شنیده باشید
او فیلسوف مشهوری بود که در سال 1798
این نظریه را مطرح کرد که ما همه به مشکل بزرگی برخورده ایم
و این کار را با پیگیری اصول ابتدایی ای که تا حالا یادتون دادم انجام داد
مالثوس به این اشاره کرد که ببینید ما...
گفت تولید غذا را در نظر بگیرید
گفت که در مورد تولید غذا مثل تمام پروسه های تولید...
از این واژه ها استفاده نکرد اما در اساس
داشت از چیزهایی که جلسات پیش در موردش صحبت کردیم استفاده میکرد
گفت که مثل همه پروسه های تولید دو ورودی داریم
نیروی کار و سرمایه
اما در مورد غذا سرمایه زمین است
و برخلاف دیگر انواع سرمایه، زمین حتی در بلند مدت هم نامتغیر است
در مورد این صحبت کردیم که تعریف بلند مدت
بازه زمانی ای است که در آن تمام ورودی ها متغیر هستند
خوب زمین هیچگاه متغیر نیست
مقادیر مشخصی زمین روی کره زمین وجود دارد
که متغیر نمیباشد
و در نهایت
تولید غذا تنها کوتاه مدتی است و بلند مدتی وجود ندارد
در نهایت در تولید غذا سرمایه نامتغیر است و تنها نیروی کار متغیر باقی میماند
و بعلاوه در این شرایط
نیروی کار با توجه به مقادیر مشخصی زمین، تولید حاشیه ای نزولی دارد
مهم نیست که چه تعداد کارگر دارید
همیشه مقدار مشخصی زمین برای پرورش گیاه وجود دارد
مسلما در ابتدا هر چه کارگر اضافه کنید بیشتر میتوانید محصول پرورش دهید
اما در نهایت استفاده مناسب از کارگرها تمام میشود
اما افزایش تقاضا برای غذا متوقف نمیشود
بنابراین با افزایش جمعیت تقاضا برای غذا مسلما افزایش پیدا میکند
تقاضا برای غذا به نسبت جمعیت افزایش پیدا میکند
بنابراین در طول زمان افزایش پیدا میکند
با اینحال تولید غذا در نهایت سرعت کمتری میگیرد
چون نیروی کار تولید حاشیه ای نزولی
بدون افزایش سرمایه دارد
بنابراین در اساس چیزی که با آن روبرو هستیم تقاضای دائما در حال افزایش
و اما کاهش تدریجی تولید است
چون تولید حاشیه ای نیروی کار با توجه به سرمایه یا زمین ثابت نزولی است
نتیجه آن قحطی عمومی است
بنابراین مالثوس پیشبینی کرد که تا زمان کنونی ما اگر نه پیش از این
جهان با قحطی عمومی مواجه خواهد شد
بنابر اصول اساسی ...
نه اینکه دیوانه باشد...
بلکه بنابر اصول اساسی ای که تاکنون مطالعه کرده ایم
که میگوید تقاضای دائما در حال افزایش داریم
اما تولید حاشیه ای نزولی در تولید غذا
و در نهایت با قحطی عمومی روبرو میشویم
خوب همانطور که همه میدانیم مالثوس در اشتباه بوده است
جمعیت جهان تقریبا 800 درصد
از زمانی که مقاله اش را در اواخر قرن هجدهم نوشت، افزایش پیدا کرده است
و با اینحال از همیشه چاق تر شده ایم
مشکلمان این است که زیادی میخوریم نه اینکه غذا نباشد
حالا این در مورد تمام جهان صادق نیست
در جاهای دیگر قحطی وجود دارد
اما به وضوح قحطی بیشتری در سطح جهان نسبت به زمان مالثوس وجود ندارد
برخلاف این حقیقت که جمعیت جهانی هشت برابر شده است
خوب مالثوس کجای کار را اشتباه کرد؟
جایی که مالثوس اشتباه کرد جایی است که تا حالا یادتون ندادم
اینکه تولید کل تنها وابسته به K و L نیست
بلکه به بهره‌وری هم مرتبط است
همچنین به بهره‌وری هم مرتبط است
اینکه شکل تابع تولید در واقع به این شکل...
شکل تابع تولیدی که دفعه پیش نوشتیم
q برابر با f(K,L) بود
در واقع به شکل عمومی تر میتواند به شکل q برابر با A ضربدر f(K,L) نوشته شود
A میشود بهره‌وری کل
در واقع بیاید این را Q بزرگ در نظر بگیریم
اگر Q بزرگ را برای جامعه در نظر بگیریم حالا بیاید کمیت کل برای جامعه را در نظر بگیریم
در این صورت در مورد شرکت خاصی صحبت نمیکنیم
اما اگر در مورد کمیت انباشه تولید شده در جامعه را در نظر بگیریم
تابعی از سرمایه و نیروی کار کل در جامعه است
اما همچنین تابعی از بهره‌وری است
همچنین تابعی از این حقیقت است که ما از ورودی های
خود در طول زمان به شکل موثرتری استفاده میکنیم
برای مثال یک چیزی که مالثوس در نظر نگرفت
این است که هکتارهای زمین...
این یک حقیقت تجربی است که تعداد هکتارهای زمین روی کره زمین ثابت است
کره زمین بزرگ نمیشود...
اما قابلیت استفاده از زمین ثابت نیست
هر روز در پرورش چیزهای بیشتر روی سطوح برابری زمین بهتر و بهتر میشویم
این فاکتور A و بهبود بهره‌وری است
به همین صورت فناوری کشاورزی بهبود پیدا کرده است
بذرهای مقاوم در برابر بیماری داریم مدیریت زمین بهتری داریم
در نهایت میتوان گفت که ما داریم کارهای بیشتر و بیشتری با میزان برابری زمین
در مقایسه با چیزی که مالثوس در زمانه خود میدید، انجام میدهیم
بنابراین در حالی که شاید K به معنای زمین نامتغیر باشد
و در نتیجه تولید حاشیه ای نزولی در یک تابع تولید داده شده وجود دارد
خود تابع تولید در طول زمان بهبود پیدا میکند
به دلیل بهبود در بهره‌وری
بهره‌وری، حاصل خیزی زمین، بذرهای مقاوم در برابر بیماری و دیگر چیزها
در طول زمان آن مقدار زمین داده شده را بهره‌ور تر میکند
بنابراین به شکل موثر در بلند مدت
اگر A سریعتر از نزول تولید حاشیه ای نیروی کار، افزایش پیدا کند
بنابراین کمیت کل میتواند افزایش پیدا کند
حتی در صورتی که K که زمین است نامتغیر باشد
این چیزی بود که مالثوس نادیده گرفت
اینکه دو فاکتور است که در طول زمان وجود دارد
صحیح است که تولید حاشیه ای نیروی کار نزول میکند
برای یک قطعه زمین داده شده
اما هر قطعه زمین را آنقدر بهره‌ور تر میکنیم
که بر این فاکتور غلبه میکند
و در نتیجه تولید سرانه غذا در واقع افزایش پیدا میکند
از سال 1950
مصرف سرانه غذایی جهان 40 درصد افزایش پیدا کرده است
از دهه 1950 در حالی که زمین بزرگتر نشده است
و با وجود این حقیقت که جمعیت در طول زمان افزایش پیدا کرده است
و اساسا این افزایش شدید در بهره‌وری کشاورزی
بر تولید حاشیه ای نزولی نیروی کار غلبه کرده است
در واقع یک پانویس کوچک عالی ای در متن پرلوف وجود دارد
در مورد یک شخصی است که تاثیر بسیاری بر این روند داشته است
یک اقتصاد دان... نه ببخشید کاش اقتصاد دان بود
یک دانشمندی که جریانی را با نام انقلاب سبز رهبری میکرد
او در مکزیک آزمایشاتی را
با روش های مختلف بهبود بهره‌وری کشاورزی انجام داد
و این روش ها را به جنوب شرقی آسیا برد
هند، پاکسان و دیگر جاها
و تخمین زده میشود که تقریبا 1 میلیارد انسان را نجات داده است
از طریق افزایش بهره‌وری کشاورزی
که او از طریق انقلاب سبز در جنوب شرقی آسیا ممکن ساخت
واقعا مسیر کلی آن بخش از جهان را
از طریق بهبود بهره‌وری کشاورزی که برقرار کرد، تغییر داد
بنابراین جالب است که یک چهره حقیقی روی این حرف A بی چهره قرار بدهیم
این که چطور یک دانشمند میتواند در این مورد تغییر بزرگی ایجاد کند
این همچنین به سوالی بزرگتر میرسد
که این درس زیاد روی آن وقت صرف نخواهد کرد
که پرسشی بیشتر کلان است که میگوید
چه چیزی استاندارد کلی زندگی را در کشورمان تعیین میکند
استاندارد زندگی در کشورمان که اساسا
میگوید که برای یک سطح زندگی مشخص که تامین میکنیم
چه چیزی سطح مطلوبیت و تامین اجتماعی ما را
با توجه به مقادیر نیروی کاری که میتوانیم عرضه کنیم، تعیین میکند؟
خوب در نهایت چه چیزی ...
یا به عبارت دیگر چه چیزی مقادیر چیزهایی را که میتوانیم داشته باشیم را مشخص میکند؟
چه چیزی مقادیر چیزهایی که میتوانیم داشته باشیم را با
توجه به مقادیر کاری که میتوانیم بکنیم، مشخص میکند؟
این بهره وری جامعه است
بهره وری اجتماعی میگوید که چه مقدار میتوانیم
برای هر سطح ورودی نیروی کار داده شده، داشته باشیم
خوب چه چیزی مقادیر چیزهایی که میتوانیم داشته باشیم را تعیین می کند؟
K و A است
با توجه به میزان ثابتی ورودی نیروی کار
با توجه به میزانی که کار میکنیم چه چیزی تعیین میکند که چه مقدار کالا میتوانیم داشته باشیم؟
چه مقدار سرمایه میتوانیم داشته باشیم
و به چه میزان بهره وری از آن استفاده میکنیم
حالا، بهره وری در ایالات متحده
روند بسیار جالبی را دنبال کرده است
بنابراین بهره وری که یعنی چه مقدار میتوانیم با مقدار معینی ورودی تولید کنیم
روند جالبی را دنبال کرده است
از جنگ جهانی دوم تا تقریبا سال 1973
بهره وری در ایالات متحده افزایش پرشتابی داشته است
بهره وری تقریبا 2.3 درصد در سال رشد داشت
2.4 درصد در سال
از پایان جنگ جهانی دوم تا سال 1973
به این معنا که با عدم کار کردن بیشتر و با عدم وجود دستگاه های بیشتر
میتوانیم هر سال 2.4 درصد کالای بیشتر مصرف کنیم
این خیلی شگفت آور است
به این معنا که میتوانیم بنشینیم و سخت تر از پیش کار نکنیم
و دستگاه های بیشتری نداشته باشیم و هر سال 2.4 درصد بیشتر تولید کنیم
حالا مسلما در طول زمان بیشتر کار کردیم و دستگاه های بیشتری داشتیم
بنابراین خروجی کلی در ایالات متحده سریعتر از 2.4 درصد در سال رشد داشت
در آن بازه زمانی تقریبا 7 تا 10 درصد سالانه رشد داشت
نکته اش این است که در اصل بسیاری از این افزایش درصد را میتوانیم رایگان دریافت کنیم
بدون هیچ کار یا سرمایه اضافه ای
اما از 1973 تا اوایل دهه 90
رشد بهره وری به شدت تا سالانه 1 درصد سقوط کرد
به این معنا که در واقع 1 درصد و نیم از چیزهایی
که پیش از این به دستمان میرسید را از دست دادیم
تا سال 1973، 2 و نیم درصد رشد داشتیم
ناگهان به 1 درصد کاهش پیدا کرد
این میشود 1 و نیم درصد کمتر از چیزهایی که سالانه میتوانستیم بگیریم
مگر اینکه برای جبرانش بیشتر کار میکردیم
چرا این اتفاق افتاد ؟
خوب دقیقا این را نمیدانیم اما دو نامزد محتمل وجود دارد
هر دو نامزد را میشناسیم اما نسبتشان را نمیدانیم
یکی این که در جامعه سرمایه کمتری داشتیم
چون پس اندازها کاهش پیدا کردند
میزان پس اندازی که خانوارهای آمریکایی میکردند
به شدت کاهش یافت
و ایالات متحده نرخ پس انداز بسیار پایینی دارد
در طول این بازه زمانی نرخ پس انداز ایالات متحده به طور میانگین 3 درصد بود
به این معنا که به عنوان یک جامعه برای هر 1 دلار درآمد 3 درصد پس انداز کردیم
در مقایسه با کشورهای دیگر مانند ژاپن که تقریبا 20 درصد است
هر دلاری که درآمد کسب میکنند تقریبا 20 درصد پس انداز میکنند
حالا چرا این اهمیت دارد؟
خوب در مورد این موضوع بعدا صحبت خواهیم کرد
اما در اساس میزانی که پس انداز میکنیم
سرمایه ای که در جامعه داریم را تعیین میکند
چون در اساس شرکت ها پولی که برای ساخت دستگاه میخواهند را از کجا می آورند؟
پول را از خانوارهایی که پس انداز میکنند میگیرند
و هرچه کمتر پس انداز کنیم شرکت ها پول کمتری را
میتوانند برای سرمایه گذاری روی دستگاه ها قرض بگیرند
و بعدها در این ترم در موردش صحبت خواهیم کرد
اما نهایت اش این است که هر چه به عنوان یک کشور پس انداز کنیم
هرچه پول بیشتری را در دسترس داشته باشیم
شرکت ها بیشتر میتوانند آن پول را بگیرند و دستگاه بسازند
و استاندارد زندگی ما را بهبود ببخشند
و این پس انداز خیلی کاهش داشت و یک دلیلش بود
و دلیل دیگر اینکه بهره بری بنابه دلایلی که خوب نمیدانیم کاهش پیدا کرد
میدانیم که بهره وری کند شد
اما دقیق نمیدانیم که چرا این اتفاق افتاد
اما بعد در دهه 90 بهره وری دوباره شتاب گرفت
بنابراین بهره وری به سطوح تاریخی خود بازگشت
از 1 درصد برگشت و به بیش از 2 درصد در سال رسید
چرا این اتفاق افتاد؟
خوب مشخص نیست اما فکر میکنیم که با توجه به انقلاب آی تی بود
در اصل فکر میکنیم که انتشار کند رایانه ها
که مردم از دهه 80 پیشبینی میکردند که باید بهره وری را افزایش دهد
ناگهان در دهه 90 واقعا به وقوع پیوست
و این انقلاب آی تی به افزایش زیادی در بهره وری انجامید
واضح نیست که دوباره دارد کاهش پیدا میکند
یا قرار است ادامه پیدا کند
جالب خواهد بود که ببینیم تا 15 سال دیگر چه اتفاقی می افتد
بنابراین یک بازه رشد بالای بهره وری داریم
از سال 73 تا اوایل دهه 90 آهسته شد و بعد دوباره افزایش پیدا کرد
برایمان خیلی واضح نیست که آن دوره در حال اتمام است یا خیر
اما میتوان گفت که در روند زمانی در این نقطه هستیم
چیزی که خیلی جالب است...
بنابراین این اتفاقی است که برای بهره وری می افتد
برای این درس تنها به همین مقدار بسنده میکنیم چون بیشتر موضوعی کلان است
اما به یک کارکرد جالبش در اقتصاد خرد اشاره میکنم
که میگوید اگر جامعه بهره ور تر باشد
گویا جامعه پول بادآورده به دست می آورد
مثل این است که بگوییم با تمام منابعمان ناگهان پول بیشتری میگیریم
حالا جامعه باید تصمیم بگیرد که با این پول چکار کند
ایالات متحده و اروپا مسیرهای خیلی متفاوتی را در استفاده از آن پول پی گرفته اند
در ایالات متحده پول را برداشتیم
و کلی کالاهای بیشتر خریداری کردیم
ما بالاترین استاندارد زندگی در جهان را داریم
ما به شکل سرانه بیش از هرکسی در جهان کالا میخریم
در اروپا این پول را برای فراغت بیشتر استفاده کردند
تصمیم گرفتن که به اندازه آمریکا کالا نخواهیم داشت
اما سالانه به جای 2 هفته، 6 هفته تعطیلات خواهیم داشت
بنابراین اگر به بحثمان در مورد
اینکه چیزی که عرضه نیروی کار را تعیین میکند، تصمیم بین فراغت و مصرف است، بگردیم
و حقوق را به عنوان هزینه فرصت فراغت در نظر بگیرید
در اروپا تصمیم گرفتند که
بیشتر روی بردار فراغت
و کمتر روی بردار مصرف حرکت کنند
در ایالات متحده ما انتخاب کردیم که کمتر روی بردار فراغت برویم
خیلی بیشتر از اروپا کار میکنیم
اما کالاهای بیشتری داریم
و سوال اینجاست که احساسمان نسبت به این تصمیم چیست؟
آیا این در نهایت تصمیمی در جهت حداکثرسازی رفاه بوده است؟
حالا یک اقتصاددان میگوید که البته که بوده است
چرا که تصمیمی بوده است که گرفته ایم
البته که رفاه را حداکثرسازی کرده است
در مورد ترجیح آشکار شده صحبت کردیم
و انتخاب های افراد آشکار میکنند که چه چیزی را ترجیح میدهند
بنابراین ترجیح آشکار شده ما این است که ما کالاهای
بیشتر و فراغت کمتری نسبت به اروپا را ترجیح میدهیم
اما در واقع واضج نیست که این انتخاب بهینه تک تک افراد باشد
اگر یک شخص خاص بگوید من کالای کمتر و تعطیلی بیشتر ار ترجیح میدهم
شاید سخت باشد که کاری را پیدا کرد
که امکانش را فراهم کند
بنابراین در عین حالی که شاید این تصمیمی باشد که به عنوان یک جامعه
از طریق نهادهای اجتماعیمان که ممکن است تمایلات
تک تک افراد در جامعه را مد نظر نگیرد، گرفته باشیم
و این از انواع مبادلاتی که باید در موردش فکر کنیم
بهرحال این چیزی بود که در مورد بهره وری میخواستم بگویم
بله سوال هست ؟
آیا بهره وری بالاتر به معنای درآمد بالاتر است
یا درآمد بیشتر برای هر شخص به خرید کالای بیشتر یا فراغت بیشتر می انجامد؟
در اساس نکته این است که
اقتصاد را به شکل یک نمودار پای درنظر بگیرید
بیاید در نظر بگیریم که شما یک استارتاپ دارید
و استارتاپ شما به گونه ای است که میتوانید
درش کالایی بسازید و میتوانید 1 میلیون دلار با 10 کارمند درآمدزایی کنید
میتوانید با 10 کارمند میزان کالایی به ارزش 1 میلیون دلار بسازید
بنابراین هر کارمند 100 هزار دلار به خانه میبرد
حالا تصور کنید که فناوری جدیدی را کشف میکنید
که اجازه میدهد که با همان تعداد کارمند سالانه 2 میلیون دلار درآمدزایی کنید
خوب بخشی از آن را شما میگیرید
اما با بخشی از آن هم به کارمندانتان بیشتر پول میدهید
بنابراین ناگهان پول بیشتری دارند
چون ناگهان شما نوانسته اید که همان مقدار کالا...
توانسته اید که با همان مقدار منابع دوبرابر کالا تولید کنید
بنابراین این شرایط استاندارد زندگی را بهبود میبخشد
سوال دیگری هست ؟
نظری هست؟
بنابراین در نهایت حالا برگردیم به نظریه اقتصاد خرد که در موردش صحبت میکردیم
این که باید توابع تولید را با داشتن اصلاحات مربوط به بهره وری در نظر بگیریم
اقتصاد کلان مسائل بزرگی که این سوال را مطرح میکند که در
نهایت چه چیزی سطح استاندارد زندگی در کشور را مشخص میکند
و باید بخواهیم که چطور این پول را مصرف کنیم
حالا با داشتن این پیش زمینه
حالا میخواهیم صحبت درباره تولید را تمام کنیم
و به هزینه بپردازیم
هزینه...
رک بگویم که احتمالا در تمام درس کمترین علاقه را به این موضوع دارم
یکم کسل کننده است اما باید درک کنید که چطور
ساختار هزینه در شرکت عمل میکند
تا درک کنید که شرکت ها چطور تصمیم گیری میکنند
که بعد دوباره مسائل جالب میشوند بنابراین تحمل کنید
خوب در مورد هزینه صحبت کردیم بیاید با چندتا تعریف شروع کنیم
بیاید یکم برگردیم، کجا شروع کردیم؟
در مورد این صحبت کردم که تصمیم شرکت
این است که شرکت باید سود را حداکثرسازی کند که میشود درآمد منهای هزینه
بنابراین باید بپرسیم که هزینه ها کدام هستند
اگر که بخواهیم که تصمیمات حداکثرساز سود را بگیریم
خوب هزینه ها چند جزء دارد
اولین جزء هزینه...
هزینه ها دو حزء اصلی دارند
هزینه ثابت
و هزینه متغیر
هزینه های ثابت و متغیر
هزینه های ثابت، هزینه های ورودی هایی هستند که در کوتاه مدت متغیر نیستند
خاطرتان هست که گفت کوتاه مدت دوره زمانی ای
است که در آن برخی ورودی ها قابلیت تغییر ندارند
خوب هزینه های ثابت، هزینه های ورودی هایی هستند که نمیتوانند در کوتاه مدت تغییر کنند
هزینه های متغیر...
بنابراین در کوتاه مدت سرمایه است...
هزینه های متغیر، هزینه های ورودی هایی هستند که در کوتاه مدت قابلیت تغییر دارند
مثل نیروی کار
بنابراین هزینه کل، مجموع این دو است
بنابراین هزینه کل
برابر است با هزینه ثابت بعلاوه هزینه متغیر
در نهایت مفهوم مهم دیگر
هزینه حاشیه است که یعنی تغییر در هزینه با تغییر در خروجی
بنابراین هزینه حاشیه ای مثل...
خاطرتان هست که میخواهیم از نقطه نظر تصمیم گیری حاشیه ای در این کلاس تفکر کنیم
بنابراین هزینه حاشیه ای میشود تغییر در هزینه با تغییر در خروجی
این باید حرف کوچک q باشد...
تغییر در هزینه شرکت با توجه به تغییر در خروجی
میشود هزینه حاشیه ای
و در نهایت هزینه میانگین، درست همان چیزی است که به نظر میرسد
هزینه میانگین، c بر روی q است
پس این شد هزینه های حاشیه ای و میانگین
هزینه میانگین در اساس میانگین هزینه تمام دسته کالاهایی است که تولید میشود
هزینه حاشیه ای، هزینه واحد بعدی تولید است
پس این ها تعاریف کلیدی ما هستند
حالا با در نظر داشتن این ها این سوال را مطرح کنیم که چطور به هزینه ها میرسیم؟
و پاسخ این است که از تابع تولید بدستشان می آوریم
وقتی که تابع تولید را حل کنیم میتوانیم از آن هزینه ها را در بیاوریم
بنابراین اگر تابع تولیدی مثل q برابر با f(L,K) داشته باشیم
بعد میتوانیم بگوییم که هزینه تولید q
برابر است با f(wL+rK)
که اینجا w نرخ حقوق یا نرخی که برای هر واحد نیروی کار میپردازید است
و r نرخ اجاره ای
یا نرخی است که برای هر واحد سرمایه میپردازید
خوب اینجا اجازه بدهید در مورد قیمت گذاری سرمایه صحبت کنم
در نظر گرفتن هزینه یک ساعت نیروی کار ساده است
حقوقی است که برای یک ساعت پرداخت میکنید
در نظر گرفتن هزینه یک واحد سرمایه سخت تر است
چون دستگاه ها را میخریم درسته ؟
پس چطور هزینه را در نظر بگیریم؟
در طول درس به این موضوع خواهم پرداخت، فعلا تصور کنید که تمام دستگاه ها اجاره ای هستند
تصور کنید که هر دستگاهی که استفاده میکنید را اجاره میکنید
و r را هزینه اجاره آن واحد سرمایه در نظر بگیرید
برای ساختمان ها منطقی به نظر می رسد شرکت ها معمولا ساختمان ها را اجاره میکنند
r را هزینه اجاره آن واحد ساختمانی یا آن واحد دستگاه در نظر بگیرید
بعدها بازخواهیم گشت و در مورد اینکه چرا این
نوع تفکر معقولی در این مورد است صحبت خواهیم کرد
نکته کلیدی و دلیل اینکه چرا باید این کار را بکنیم
این است که حقوق مقیاسی جریانی است هر ساعت حقوق جدیدی پرداخت میکنیم
اگر هزینه خرید دستگاه را استفاده کنم مقیاسی انباشتی میشود
بنابراین نمیتوان به واقع با حقوق مقایسه اش کرد
بنابراین میخواهیم که مقیاسی جریانی استفاده کنیم
مقیاس جریانی هزینه ای است که برای هر دوره اجاره دستگاه باید پرداخت کنیم
بله ؟
در عوض میتوانیم هزینه دستگاه را در نظر بگیریم
و زمانی که از آن میخواهیم استفاده کنیم را حساب کنیم و بعد تقسیم کنیم؟
البته
بعدا به این خواهم پرداخت
میتوانید این را به عنوان اجاره ای در نظر بگیرید...
اگر دستگاه را امروز بخرم و فردا بفروشم
اینطور است که گویا اجاره اش کرده باشم
و این اختلاف هزینه ای خواهد بود که بین خرید و فروش بوجود خواهد آمد
اما اجاره ای در نظر گرفتنش ساده تر است
چرا که مقیاسی جریانی میشود مثل حقوق که مقیاسی جریانی است
خوب، در کوتاه مدت، سرمایه نامتغیر است
بنابراین در کوتاه مدت هزینه های نامتغیرمان، r ضرب در K ثابت است
پس این هزینه نامتغیرمان است نرخ اجاره ضرب در سرمایه ثابت
در کوتاه مدت
و هزینه متغیرمان
w ضرب در L است
که تابعی از q است
به این معنا که در کوتاه مدت هرچه بیشتر تولید کنید، نیروی کار بیشتری استفاده میکنید
بنابراین هزینه کل در کوتاه مدت
هزینه کل کوتاه مدت برابر است با r ضرب در K ثابت
بعلاوه w ضرب در L در تابع q
K تابع q نیست چون در کوتاه مدت ثابت است
اما مقادیر نیروی کار استفاده شده تابعی از مقادیر تولیدی است
این بیانگر این است که هزینه حاشیه ای
مفهوم کلیدی ای که میخواهیم روی آن کار کنیم
هزینه حاشیه ای که مشتقی
از هزینه کل به نسبت کمیت است
پس dc/dq برابر میشود
با w...
یا بیاید با دلتا انجامش بدهیم که محاسبه انجام ندیم
دلتا c روی دلتا q میشود w ضرب در دلتا L روی دلتا q
این میشود هزینه حاشیه ای
برای هزینه حاشیه ای فقط از هزینه کل دیفرانسیل میگیریم
میشود حقوق ضرب در دلتا L روی دلتا q
پس هزینه حاشیه ای تولید واحد بعدی
میشود چقدر نیروی کار باید برای تولید واحد بعد تولید کنم
ضرب در حقوقی که به ازای هر واحد نیروی کار میپردازم
حالا کسی خاطرش هست که به این چی میگفتیم؟
میدونم که این دیشب در امتحان نبود ممکنه
نتوانید ذهنتان را به جلسه دوشنبه برگردانید
یادتان میاد به دلتا L روی دلتا q چی میگفتیم ؟
کسی نیست؟
میشود تولید حاشیه ای نیروی کار
جلسه دوشنبه به خاطرتان هست؟
پس این حقوق ضرب در تولید حاشیه ای نیروی کار است
بنابراین میگوییم که هزینه حاشیه ای
برابر است با حقوق ضرب در...
ببخشید حقوق، روی
ببخشید این در صورت است
داشتم تولید حاشیه ای را میگفتم
حقوق روی تولید حاشیه ای نیروی کار
بنابراین هزینه نیروی کار، حقوق روی تولید حاشیه ای نیروی کار است
تولید حاشیه ای نیروی کار دلتا q، دلتا L است
بنابراین حقوق روی تولید حاشیه ای نیروی کار میشود هزینه حاشیه ای
خوب به شکل شهودی در نظرش بگیریم
چیزی که میگوییم این است که هزینه واحد تولید بعدی
با تولید حاشیه ای نیروی کار نزول میکند
منطقی به نظر می آید
هرچه کارگری بهینه تر باشد
تولید واحد بعدی هزینه کمتری خواهد داشت
هرچه کارگر بعدی بهینگی کمتری داشته باشد
تولید واحد بعدی هزینه بر تر خواهد شد
بنابراین رابطه برعکسی
بین هزینه حاشیه ای و تولیده حاشیه ای وجود دارد
که در آن حقوق واحدی ثابت است که رابطه را مقیاس بندی میکند
بنابراین در اساس زمانی که کارگران تولید حاشیه ای بسیار بالایی داشته باشند
تولید واحد بعدی ارزان خواهد شد
زمانی که کارگران تولید حاشیه ای پایینی داشته باشند تولید واحد بعدی گران خواهد بود
و این بسته به این است که در واقع چه مقدار باید به کارگرانتان پول بپردازید
سوالی در این مورد هست ؟
بنابراین اولین نکته کلیدی که از اینجا میگیریم
این است که هزینه حاشیه ای مستقیما با تولید حاشیه ای نیروی کار در ارتباط است
و جلسه پیش دیدیم که تولید حاشیه ای نیروی کار از تابع تولید به دست می آید
بنابراین اگر یک حقوق و یک تابع تولید به شما داده شود
باید بتوانید از آن هزینه حاشیه ای کوتاه مدت را بدست بیاورید
ممکن است یک روز از شما بخواهند این کار را بکنید
حالا در بلند مدت چطور ؟
کوتاه مدت جذابیتی ندارد، بلند مدت چطور ؟
در بلند مدت شرکت ها میتوانند
ترکیب نیروی کار و سرمایه خود را انتخاب کنند
یادتان هست که در کوتاه مدت سرمایه نامتغیر است
بنابراین هزینه ثابت r ضرب در K ثابت را داریم
مقادیر نیروی کار تنها چیزی بود که میتوانستند تغییر دهند
و از آن میتوانستیم هزینه حاشیه ای را بدست بیاوریم
در بلند مدت چطور ؟
خوب بلند مدت کمی جالب تر است
چون شرکت ها در بلند مدت میتوانند ترکیب ورودی خود را انتخاب کنند
تا بهینگی تولید خود را حداکثرسازی کنند
بنابراین ترکیب ورودی برای حداکثرسازی بهینگی تولید انتخاب میشود
حداکثرسازی بهینگی تولید
که با حداقل سازی هزینه برابری میکند
حداکثرسازی بهینگی تولید با حداقل سازی هزینه برابری میکند
خوب جلسه پیش در مورد ایزوکوانت ها صحبت کردیم
و این مفهوم که ایزوکوانت ها ترکیبی از نیروی کار و سرمایه ای هستند
که خروجی ای مشابه به دست میدهند
درست مثل منحنی های بی تفاوتی که ترکیبی از پیتزا
و فیلم بودند که مطلوبیتی مشابه به دست میدادند
ایزوکوانت ها ترکیبی از نیروی کار و سرمایه ای هستند که خروجی مشابه ای به دست میدهند
نکته کلیدی این است که از لحاظ منطق فنی هر انتخابی
از نیروی کار و سرمایه q مشابهی را به دست میدهد
بنابراین از نظر منطق فنی هیچ چیزی به شما نمیگوید که کدام را استفاده کنید
فقط از نظر منطق فنی میدانیم که دسته ای از انتخاب ها وجود دارد
که q مشابهی را به دست میدهند
خوب چطور بفهمیم که از کدام استفاده کنیم؟
خوب باید آن چیزی را انتخاب کنیم که هزینه را حداقل سازی میکند
برای این کار باید هزینه آن ورودی ها را وارد مساله کنیم
درست همانطور که گفتیم دسته ای پیتزا و فیلم وجود دارد که در تمام آن ها بی تفاوت هستیم
چطور تصمیم میگیریم که چه مقدار پیتزا و فیلم انتخاب کنیم؟
خوب بهای نسبی پیتزا و فیلم را وارد مساله میکنیم
اینجا هزینه نسبی سرمایه و نیروی کار را وارد مساله میکنیم
تا چگونگی انتخاب بین سرمایه و نیروی کار را تعیین کنیم
برای این کار خطوط ایزوکاست را رسم میکنیم
که درست مثل محدودیت بودجه خواهد بود
خطوط ایزوکاست که نماینده هزینه ترکیبات مختلف ورودی هایمان را خواهد بود
درست مثل محدودیت بودجه
که نماینده هزینه مصرف ترکیبات مختلف کالاها بود
بنابراین اگر به شکل 9-1 بروید
اینجا منحنی های ایزوکاست هایی را داریم
و اینجا فرض میکنیم که حقوق 5 دلار در ساعت است
و نرخ اجاره 10 دلار به ازای هر واحد سرمایه است
به عبارت دیگر خط ایزوکاست 50 دلاری در شکل 9-1
تمام ترکیبات نیروی کار و سرمایه را نشان میدهد
که 50 دلار هزینه دارد
بنابراین میتوانید 50 دلار هزینه تولید کنید
اگر که 10 واحد نیروی کار و هیچ واحد سرمایه ای نداشته باشید
یا 5 واحد سرمایه و هیچ واحد نیروی کار
و یا هر ترکیب دیگری که در بین این دو وجود دارد
این ها تمام ترکیبات نیروی کار و سرمایه هستند که 50 دلار هزینه دارند
به همین صورت ایزوکاست 100 دلاری تمامی ترکیبات نیروی کار و سرمایه است
که 100 دلار هزینه دارد
بنابراین هر کدام از این ایزوکاست ها ترکیباتی از ورودی ها را به دست میدهند
که مقادیر مشخصی هزینه دارند
درست مثل محدودیت بودجه که ترکیبات پیتزا و فیلمی
را به دست میداد که درآمد را صرف آن میکردیم
حالا ممکن است بگویید یک لحظه صبر کن ببینم
تفاوتش در مورد مصرف کنندگان این بود که میزان درآمد را میدانستیم
بنابراین میدانستیم که محدودیت بودجه چه مقدار است
اینجا نمیدانیم که باید هزینه 50 دلاری را انتخاب کنیم یا 100 و یا 150 دلاری
نمیدانیم که مقدار کل چقدر است
این چیزی است که کار روی شرکت ها را سخت میکند، اینجاست که باید یک قدم اضافه برداریم
بنابراین این را در نظر داشته باشید جلسه بعد به آن خواهیم پرداخت
فعلا فقط بگوییم که دسته ای مبادله وجود دارد که شرکت از میان آن ها میتواند انتخاب کند
و یک دسته ایزوکوانت که دارند
و شیب این خط ایزوکاست چیست ؟
منفی نسبت حقوق بر اجاره است
شیب ایزوکاست منفی w روی r است
شیب منفی w روی r است
یعنی مبادله میان نیروی کار و سرمایه
بر اساس هزینه نسبی این دو ورودی تعیین میشود
بنابراین شیب میشود منفی w روی r
پس این میشود که باید از چه مقدار واحد سرمایه برای
بدست آوردن واحد بعدی نیروی کار چشم پوشی کنید
خوب چیزی که این ایزوکاست میگوید این است که باید
برای گرفتن یک واحد نیروی کار از نصف واحد سرمایه چشم پوشی کنید
بنابراین شیب برابر با منفی 1/2 است
به همین شکل میتوان گفت که باید برای یک واحد سرمایه از دو واحد نیروی کار صرف نظر کرد
به این خاطر است که شیب منفی 1/2 است
این چیز است که به ما میگوید چقدر...
یادآوری میکنم که موضوع محدودیت بودجه هزینه فرصت است
چه مقدار نیروی کار باید بدهید تا یک واحد سرمایه بدست بیاورید
چه مقدار سرمایه باید بدهید تا یک واحد دیگر نیروی کار بدست بیاورید
حالا با در دست داشتن ایزوکوانت ها که مثل منحنی های بی تفاوتی هستند
و این ایزوکاست ها که مثل محدودیت بودجه هستند
میتوانیم متوجه این شویم
که چه ترکیبی برای استفاده شرکت از لحاظ اقتصادی بهینه است
ترکیب بهینه اقتصادی از ورودی ها
برای سطح مشخصی از خروجی
بنابراین ترکیب اقتصادی بهینه ورودی
برای سطح خروجی مشخص
از طریق مماسیت
ایزوکوانت با ایزوکاست تعیین میشود
که در شکل 9-2 نشان داده شده است
اینجا از ایزوکوانتی که پیش از این داشتیم استفاده میکنیم
که درش فرض میکنیم که q
با جذر K ضرب در L برابر میشود
پس همان تابع تولیدی که پیش از این داشتیم
که در جلسه پیش یک دسته ایزوکوانت به ما داد
پس در اساس میبینیم که ...
اگر میخواهید که یک مقدار مشخص و ثابتی q تولید کنید
در اساس باید به دنبال مماسیت
این ایزوکوانت با ایزوکاست بگردید
و میگویید که روش بهینه برای تولید خروجی
استفاده از 2 و نیم واحد سرمایه و 5 واحد نیروی کار است
نشان میدهد که بهای نسبی از طریق این محدودیت بودجه داده شده است
فناوری تولید
از طریق این تابع تولید داده شده است
که جلسه پیش از آن ایزوکوانت ها را مشتق کردیم
بنابراین ترکیب ورودی های بهینه برای دادن این سطح از خروجی
میشود 2 و نیم واحد سرمایه
و 5 واحد نیروی کار
و این مقادیر جذر 12 و نیم را تولید میکند
پس در اساس کمیت برابر میشود با جذر 5 ضرب در 2 و نیم
یا جذر 12 و 1/2 واحد تولید
بنابراین این مساله به ما روش بهینه برای رسیدن به این خروجی را میدهد
حالا دوباره مثل همیشه میخواهیم که مسائل را به
شکل شهودی، نموداری و ریاضیاتی در نظر بگیریم
حالا بیاید کمی ریاضیاتش را در نظر بگیریم
میدانیم که شیب ایزوکوانت...
دفعه پیش در موردش صحبت کردیم...
شیب ایزوکوانت در هر نقطه داده شده
شیب ایزوکوانت نرخ حاشیه ای جایگزینی فنی است
این را جلسه پیش تعریف کردیم
شیب ایزوکوانت نرخ حاشیه ای جایگزینی فنی بود
که میشود تولید حاشیه ای نیروی کار
روی تولید حاشیه ای سرمایه
و چیزی که میگوییم این است که میخواهیم آن نرخ حاشیه ای جایگزینی فنی را
برابر با نسبت هزینه های ورودی قرار دهیم
که w روی r است
چیزی که میگوییم این است که روش بهینه
این است که نرخ حاشیه ای جایگزینی فنی را برابر با نسبت قیمت قرار دهیم
زمانی که شیب ها برابر باشند این اتفاق می افتد
حالا دوباره برای من راحت تر است که این تابع را بازنویسی کنم
زمانی که از لحاظ شهودی حل شد برایم ساده تر است که اینطور در نظرش بگیرم
به عنوان تولید حاشیه ای نیروی کار روی حقوق
برابر با تولید حاشیه ای سرمایه روی نرخ اجاره، بازنویسی اش کنم
به عبارت دیگر این به ما میگوید که جای بهینه
جایی است که در اصل برای هر دلاری که صرف کارگران میکنید
همان خروجی ای را میگیرید که با صرف یک دلار روی دستگاه ها میگیرید
تولید حاشیه ای نیروی کار در اصل ارزش پول صرف شده روی کارگران است
به ازای دلار بعدی خرج شده روی حقوق چه چیزی به دست می آورید؟
تولید حاشیه ای سرمایه، ارزش پولی است که صرف دستگاه ها میکنید
به ازای دلار بعدی که صرف اجاره میکنید چه چیزی به دست می آورید؟
و نقطه بهینه جایی است که این دو برابر میشوند
اگر برابر نباشند یعنی از یکی خیلی دارید و از دیگری به اندازه کافی ندارید
پس کار که میتوانیم بکنیم این است
که میتوانیم این مثال را حل کنیم...
در این مثال میتوانیم بگوییم که تولید حاشیه ای نیروی کار
تولید حاشیه ای نیروی کار
1/2K روی جذر K ضرب در L است
تولید حاشیه ای سرمایه از این تابع تولید...
یادتان باشد که در این تابع تولید q برابر است با جذر K ضرب در L
تولید حاشیه ای سرمایه 1/2L
روی جذر K ضرب در L است
بنابراین نسبت تولیدات حاشیه ای به سادگی K روی L است
برابر با نرخ حاشیه ای جایگزینی فنی
با توجه به این تابع تولید K روی L است
که میشود نرخ حاشیه ای جایگزینی فنی
پس این میگوید که با توجه به ای تابع تولید و این قیمت ها
در نقطه بهینه باید K را روی L
برابر با K روی r قرار دهید
که با 1/2 برابر میشود
بنابراین با توجه به این تابع تولید و این نسبت های قیمتی
کار بهینه برای انجام
استفاده 1/2 سرمایه به نسبت نیروی کار است
سرمایه به اندازه نصف نیروی کار بهینه است
و این چیزی است که در شکل 9-2 می بینیم
نقطه بهینه استفاده از نصف سرمایه به نسبت نیروی کار است
حالا به عبارت دیگر، بگوییم که
حالا میخواهیم از لحاظ شهودی انجامش دهیم
تصور کنید که به من بگویید که نه باید به اندازه نیروی کار سرمایه بکار ببریم
به اندازه نیروی کار، سرمایه به کار ببریم
تصور کنید من این را به شما میگویم
تصور کنید که بگویم نه در واقع کاربرد بهینه این است که...
چرا برای هر نیروی کار یک دستگاه نداشته باشیم ؟
چطور میتوانید از لحاظ شهودی به من بگویید که چرا اشتباه میکنم؟
چرا گفتن اینکه باید از یک دستگاه به ازای هر کارگر استفاده کنیم، اشتباه است؟
با توجه به قیمت هایی که بازار آشکار میشود چرا اشتباه است؟
کسی میتواند به من بگوید؟
بله؟
خوب اجاره دستگاه های بیشتر خیلی هزینه بر تر از حقوق دادن به کارگران بیشتر است
اجاره دستگاه دوبرابر گران تر از گرفتن کارگر است
بنابراین از لحاظ هزینه بهتر است که
کارگران به جای اینکه یک دستگاه برای خود داشته باشند از دستگاه اشتراکی استفاده کنند
نکته کلیدی این است که دستگاه ها دوبرابر هزینه دارند
اما دستگاه دوبرابر کار نمیکند
دستگاه و کارگران هر دو یک کار را میکنند
نرخ حاشیه ای جایگزینی فنی برابر است
بین یک دستگاه بیشتر و یک کارگر بیشتر بی تفاوت هستید
اما هزینه دستگاه دوبرابر کارگر است
بنابراین باید کارگران بیشتر و دستگاه های کمتری بخواهید
با توجه به اینکه این تابع تولیدی کاملا جایگزین پذیر است
نرخ حاشیه ای جایگزینی فنی K روی L است
بین این دو کاملا بی تفاوت هستید
نه کاملا جایگزین پذیر
اما در این نقطه بین این دو بی تفاوت هستید
بنابراین با توجه به این که بی تفاوت هستید و دستگاه ها دوبرابر هزینه دارند
چرا مقادیر نصف دستگاه نخریم ؟
بله؟
اگر اینطوری باشد که دستگاه ها دوبرابر هزینه ببرند چرا اصلا دستگاه بخریم؟
این نکته خیلی خوبی است
چون که تابع کاملا جایگزین پذیری نیست
اشتباه من بود
اگر بود... اگر تابع تولید...
سوال خیلی خوبی بود
بگوییم که تابع تولید به شکل
q برابر با K بعلاوه L بود
این تولیدی کاملا جایگزین پذیر است
در این صورت حرف شما صحیح میشود
در این شرایط باید تنها کارگر بخرید درسته؟
چون دقیقا یک کار را میکنند
اما این موضوع اینجا صادق نیست
این تولید حاشیه ای نزولی را نشان میدهد
بنابراین اگر تنها کارگر بخرید در نهایت هرکارگر اضافه
انقدر کمتر کار میکند که خرید دستگاه به نفعتان میشود
کاملا جایگزین پذیر نیست
قبل تر اشتباه گفتم
در حاشیه تاثیر برابری دارند
اما به مراتب اینکه نیروی کار بیشتر و بیشتری میگیرید
بهره وری کمتر و کمتری خواهند داشت
بنابراین در نهایت خواهید خواست که دستگاه بخرید
اما تنها نصف تعداد کارگران، دستگاه میخرید
هیچوقت به ازای هر کارگر یک دستگاه نمیخرید
اما همچنین صفر دستگاه به ازای کارگر هم نمیخواهید
چون آنوقت کارگران کاری برای انجام نخواهند داشت
اینجا هیچ دستگاهی به ازای کارگر نمیخواهد، درسته ؟
کار بهینه ای که میتوان کرد
اگر که تابع تولید کاملا جایگزین پذیری داشته باشید
تنها ورودی ارزان تر را میخرید
اما اگر تولیدات حاشیه ای نزولی داشته باشید به این صورت نیست
در این صورت ترکیبی از ورودی ها را استفاده میکنید
اما ترکیبی که انتخاب میکنید را قیمت های بازار مشخص میکنند
سوال دیگری در این مورد هست؟
حالا درست مثل نظریه مصرف کنندگان میتوانیم این پرسش را مطرح کنیم
که چطور تغییر در قیمت کالاها
روی تصمیم گیری مصرف تاثیر میگذارند
میتوانیم بپرسیم که چطور تغییر در قیمت ورودی ها روی تصمیمات تولید تاثیر میگذارند
این را میتوانید در صفحه بعد و شکل 9-3 ببینید
تصور کنید که حقوق افزایش پیدا کند
بنابراین تصور کنید که حالا حقوق بجای 5 دلار در ساعت
7.50 دلار در ساعت بشود
قانون حداقل حقوق تازه ای تصویب کنند
و حقوق به 7.50 دلار در ساعت افزایش پیدا کند
این چه نتیجه ای میدهد؟
خوب این شیب ایزوکاست را تند میکند
شیب ایزوکاست را تند میکند
مبادله ای که دارید حالا
به این شکل است که برای هر دستگاهی که از آن
چشم پوشی میکنید کارگران کمتری به دست میاورید
یا برای هر نیروی کاری که از آن صرف نظر میکنید، دستگاه بیشتری بدست میاورید
بنابراین روی همان ایزوکوانت
این اتفاق شما را به استفاده نیروی کمتر و سرمایه بیشتر سوق خواهد داد
به همان منطقی که قبلا داشتیم از نیروی کمتر و سرمایه بیشتری استفاده میکنیم
چون که با تغییری...
با تغییری در قیمت های نسبی مواجه میشوید
این شکل نشان میدهد که چرا حداقل حقوق به بیکاری می انجامد
جلسه پیش در موردش صحبت کردیم
یک نمودار کشیدیم و عرضه و تقاضا را اضافه کردیم و نشانتان دادیم
اما در واقع این ساز و کار زیر بنایی چرایی تاثیر حداقل حقوق روی بیکاری است
چرا که حداقل حقوق با تغییر خود، بهای نسبی ورودی ها را تغییر میدهد
اگر تنها راه تولید کالاها با نیروی کار بود
بیکاری زیادی از حداقل حقوق بوجود نمی آمد
چون دیگر کاری نمیتوانید بکنید
همچنان مجبور هستید که کارگر استخدام کنید
اما در واقع این تنها راه تولید کالا نیست
میتوان سرمایه را جایگزین کرد
با افزایش حداقل حقوق شرکت ها سرمایه را جایگزین میکنند
و به این خاطر است که حداقل حقوق باعث بیکاری میشود
پس این یکجورایی سار و کار زیربنایی چرایی این موضوع است
خوب، حالا با در دست داشتن این ها...
خوب در نظریه مصرف کنندگان
در این مرحله کارمان تمام میشد
میگفتیم که خوب ببینید یک محدودیت بودجه داریم
یک منحنی بی تفاوتی داریم
مماسیتشان رضایت بخش است و کار تمام میشود
دلیل اینکه در مورد شرکت ها یک قدم کار سخت تر میشود این است که محدودیت بودجه نداریم
q به شما داده نمیشود بلکه q در نهایت از جانب شما انتخاب میشود
شما به عنوان یک شرکت حرف q کوچک را انتخاب میکنید
در مثال مربوط به مصرف کنندگان که پدر مادرتان 96 دلار به شما میداد
هیچ انتخابی نداشتید
خوب در اینجا حرف کوچک q به شرکت ها داده نمیشود
بلکه باید روی مقادیر حرف کوچک q را تصمیم گیری کنند
این به این معناست که هنوز کارمان تمام نشده است
در مورد شرکت ها یک قدم دیگر را باید پیش برویم
که دریافت این است که حرف کوچک q از کجا می آید
برای این کار باید بگوییم که
شرکت در مورد دسته انتخابات q چه نظری دارد؟
و فکر میکند که چطور تولید
با تغییر q، تغییر میکند
برای مشاهده این موضوع به شکل 9-4 a بروید
این مسیر توسعه بلند مدت برای یک شرکت را نشان میدهد
نشان میدهد که چطور با تولید مقادیر مختلف کالا
شرکت واحدهای ورودی متفاوتی را انتخاب میکند
خوب برای سطح اول تولید پنج
دستگاه و 10 نیروی کار انتخاب میکند
بعد اگر بخواهد که تولید را دوبرابر کند
10 دستگاه و 20 کارگر انتخاب میکند
اگر بخواد 50 درصد دیگر تولید را افزایش دهد
15 دستگاه و 30 کارگر انتخاب میکند و به همین منوال ادامه میدهد
مسیر توسعه ای خطی ای وجود دارد
این شکل میگوید که شرکت تابع تولیدی است
و قیمت ها به شکلی هستند که همیشه میخواهند که ورودی ها را به نسبت ثابت استفاده کنند
بنابراین مسیر توسعه با نسبت ثابت داریم
هر چقدر که تصمیم بگیرید تولید کنید
همیشه میخواهید که دوبرابر سرمایه از نیروی کار استفاده کنید
با اینحال لزوما نباید اینطور باشد
و اساسا... اساسا... ببخشید
پس این مسیر توسعه ای بلند مدت
قرار است چیزی شود که تبدیل به منحنی هزینه زیربنایی میشود
این جایی است که منحنی های هزینه زیربناییمان قرار است از آن حاصل شود
و امیدواریم که عرضه از آن ناشی شود
از این مسیر توسعه بلند مدت است
این مسیر بلند مدت نشان میدهد که چقدر بیشتر باید
برای رسیدن به تولید مقادیر مختلف، هزینه کنیم
حالا در این مورد می بینیم که نسبت های ثابتی داریم
به این صورت که با افزایش کمیت نسبت ورودی به همان میزان می ماند
اما الزاما اینگونه نیست
برای مثال در شکل 9-4 b
میتوان شرایطی را تصور کرد که با تولید واحدهای بیشتر
بهینگی سرمایه کمتر میشود
بنابراین نیروی کار بیشتر و نه آنقدرها سرمایه خواهید خواست
مثالش میتواند مانند مک دونالد باشد
اگر مک دونالد بخواهد برگرهای بیشتری تولید کند، در نهایت
تا حد معینی میتواند از دستگاه سرخ کن استفاده کند
در نهایت به کارگران بیشتری برای بسته بندی و فروش احتیاج خواهد داشت
بنابراین میتوان فکر کرد که بهینگی سرمایه کمتر و کمتر میشود
و به مراتب اینکه شعبه خاصی از مکدونالد فروشش را توسعه میدهد
ممکن است که بخواهد نسبت نیروی کار به سرمایه را افزایش دهد
بنابراین این موردی است که در آن بهینگی سرمایه کمتر میشود
و همانطور که میبینید با توسعه تولید
به سمت نیروی کار بیشتر و سرمایه کمتر خواهید رفت
به عبارت دیگر تولید حاشیه ای نیروی کار همچنان دارای شیب تند
و تولید حاشیه ای سرمایه مسطح میشود
بنابراین به سمت نیروی کار بیشتر و بیشتر و نه به آن اندازه سرمایه حرکت میکنیم
این یک نوع توسعه است
شکل 9-4 c مسیر توسعه متفاوتی را نشان میدهد
اینجا مثالی را داریم که درش بهینگی نیروی کار کمتر میشود
این میتواند مثالی باشد از جایی که روند تولید انبوه در جریان است
مثل تولید خودرو
که در آن با افزایش تولید خودرو
دستگاه های بیشتری برای تولید احتیاج دارید
و کارگرها فقط دستگاه ها را به راه می اندازند
بنابراین خیلی بهینه تر است که در تولید خودرو کار را
از طریق دستگاه های بیشتر و کارگران کمتر انجام داد
در این مورد مسیر توسعه با شیب تندتری خواهید داشت
که درش در اساس تولید حاشیه ای نیروی کار به نسبت تولید حاشیه ای سرمایه کاهش پیدا میکند
بنابراین باید نسبت در طول زمان نسبت سرمایه به نیروی کار را افزایش دهید
در نهایت اینطور است که با بیشتر شدن تولید شرکت ها
ممکن است نسبت ورودی های خود را ثابت نگه داشته یا تغییر دهند
اما مسلما ورودی های بیشتری استفاده میکنند
ورودی های بیشتری استفاده میکنند اما ترکیب ورودی های مورد استفاده
با سطوح تولیدشان تغییر میکند
بنابراین پرسشی که باید مطرح کنیم این است که چه چیزی سطح تولید را تعیین میکند؟
q از کجا نشات میگیرد؟
این بحث را برای جلسه بعد میگذارم
فقط اجازه بدهید که بگویم که منشا q از رقابت در بازار است
q را از ...
بحثم تمام نشده است یک موضوع دیگر را باید پوشش بدهم
اما در اصل q را از رقابت در بازار بدست می آوریم
حالا یک موضوع دیگر در ارتباط با هزینه هست که میخواهم پوشش بدهم
که مفهومی مهم است که باید
در جلسه بعد که میاییم و رقابت را در نظر میگیریم، گوشه ذهنمان داشته باشیم
که هزینه ثابت در برابر هزینه غرق شده (برگشت ناپذیر) است
همسرم همیشه فکر میکند میگویم "برخی هزینه ها"
اینطور نیست میگویم "هزینه غرق شده"
هزینه های ثابت در برابر غرق شده
هزینه های غرق شده، هزینه هایی هستند که حتی در بلند مدت هم ثابت هستند
هزینه های ثابت، هزینه هایی هستند که در کوتاه مدت ثابت هستند
و در بلند مدت متغیر هستند مثل سرمایه
هزینه های غرق شده، هزینه هایی هستند که حتی در بلند مدت ثابت هستند
به این معنا که وقتی که تولید میکنید، برگشت ناپذیر هستند
به محض اینکه یک واحد را تولید میکنید
هزینه های غرق شده برای همیشه از میان رفته اند
حتی در بلند مدت هم تغییری نمیکنند
به عبارت دیگر و مهم اینکه با مقادیر تولیدتان تغییر نمیکنند
بنابراین در بلند مدت میتوانید هزینه سرمایه را
با ساختن کارخانه های بزرگ یا کوچکتر تغییر دهید
با تولید بیش یا کمتر
اما برخی هزینه ها تغییر ناپذیر هستند
مثال کلاسیک آن چیست؟
مثال کلاسیک آن برای مثال تحصیلات پزشکی است
یا هر تحصیلات حرفه ای ای
به محض اینکه به دانشگاه پزشکی بروید و شب زنده داری های خسته کننده را انجام دادید
این هزینه ها را پرداخت کرده اید
بها پرداخت شده است
و اهمیتی ندارد که تا آخر عمر روزانه 3 بیمار ویزیت کنید یا 3 میلیون بیمار
از پیش آن هزینه ها را پرداخت کرده اید
این را به عنوان سرمایه مطب پزشک در نظر بگیرید
وقتی که به عنوان پزشک مطب خود را میگیرید
اگر بخواهید بیماران بیشتری را ویزیت کنید
در کوتاه مدت ممکن است که بیماران مطب را شلوغ کنند و به مطب بزرگتری نیاز داشته باشید
بنابراین در کوتاه مدت میزان کار کردن متغیر است
در بلند مدت بزرگی مطب متغیر است
چه تعداد منشی استخدام میکنید و غیره
اما هزینه دانشگاه پزشکی انجام شده و رفته است
این هزینه در بلند مدت متغیر نیست و غرق شده است
و این تفاوت بسیار مهمی است که میان...
هزینه هایی است که به آن ثابت میگوییم
که مثل هزینه مطب و دستگاه هایی که پزشکان استفاده میکنند هست
که در بازه ده ساله قابل تغییر است
و هزینه های غرق شده که زمانی که پرداخت میشوند دیگر از دست میروند، وجود دارد
و دلیل کلیدی این موضوع، میخواهم سرنخ بدهم که چرا اینها مهم هستند
این است که زمانی که شرکت ها...
ممکن است ببینیم که شرکت ها در بازار پول از دست میدهند
ممکن است شرکت هایی را در بازار ببینید که پول از دست میدهند
در واقع در هر زمانی بسیاری از شرکت ها را در بازار میبینیم که پول از دست میدهند
ممکن است فکر کنید که چرا تعطیل نمیشوند؟
دلیل اینکه چرا تعطیل نمیشوند این است که از پیش
هزینه های غرق شده بسیاری را پرداخت کرده اند
تعطیلی بهینه نیست
از پیش مقادیری سرمایه گذاری کرده اند
تعطیلی بهینه نیست
چون آنوقت پولی که سرمایه گذاری کرده اند را هم از دست میدهند
اگر پزشک باشید و قبلا کلی پول هزینه دانشگاه پزشکی کرده باشید
و به عنوان پزشک در چند سال اول زیاد درآمدی نداشته باشید
اگر استعفا دهید و به سمت کار دیگری بروید
از تمام سرمایه گذاری ای که روی دانشگاه پزشکی کرده اید را صرف نظر کرده اید
بنابراین اگر دورنمایی وجود داشته باشد که در آینده درآمد خواهید داشت
ممکن است که صبر کنید و به پزشکی ادامه دهید
پس این شد تفاوت بین هزینه ثابت و هزینه غرق شده
خوب به این موضوع بازخواهم گشت
اما وقتی که در مورد رقابت صحبت خواهیم کرد به خاطر داشتن این تفاوت مهم خواهد بود
خوب اینجا جلسه را تمام میکنم و فکر کنم روز چهارشنبه بازخواهیم گشت
آخر هفته سه روزه خوبی داشته باشید
چهارشنبه بازخواهیم گشت و در مورد رقابت صحبت خواهیم کرد