بحثمان را با چگونگی تصمیم گیری جامعه از میان بازتوزیع های مختلف درآمدی شروع کردیم
که شامل داد و ستد هایی
میان مزیت های بازتوزیع های درآمدی برابرتر
و هزینه بهره وری انتقال درآمد
از طریق هر دو مورد مالیات گیری و برنامه های رفاه اجتماعی
بعد جلوتر رفتیم و در این مورد صحبت کردیم که دولت در عمل
در موضوع مالیات بندی و بازتوزیع درآمدی چکار کرده است
کاری که امروز میخواهیم بکنیم این است که در واقع این حقیقت را قبول میکنیم که
اغلب صرف هزینه های دولتی
بیشتر دلیل اینکه برای آن مالیات را افزایش میدهیم بخاطر بازتوزیع درآمدی نیست
در مورد چیزهایی مانند برنامه TANF صحبت کردیم
که به مادران مجرد پول پرداخت میکند
یا برنامه SSI که به معلولان پول میدهد
این بیشترین دلیل دولت برای درآمدزایی نیست
در حقیقت 95 درصد از انتقال پول هایی که دولت انجام میدهد
انتقال های بر مبنای درآمد نیستند
انتقال هایی به شکل چیزی هستند که ما به آن میگوییم بیمه اجتماعی
بنابراین اغلب کاری که دولت امروزه میکند این نیست که از ثروتمند بگیرد و به فقیر بدهد
بیشتر کاری که دولت امروزه میکند
این است که از همه پول میگیرد تا برای همه بیمه تامین کند
حالا، در اساس در جلسه عدم قطعیت در این مورد
چرایی ارزش دادن به بیمه از جانب مردم صحبت کردیم
در اصل اینطور در نظر میگیریم که مردم همانطور که بین
کالاها انتخاب میکنند، بین شرایط طبیعی نیز انتخاب میکنند
در آن صورت میخواهند که میان آن شرایط بهینه سازی کنند
تصادف کردن در برابر تصادف نکردن
همانطور که میان کالاهایی مانند سی دی و فیلم بهینه سازی میکنیم
و گفتیم که راه بهینه سازی میان شرایط مختلف، خرید بیمه است
اینگونه منابع را از شرایطی که در آن مشکلی پیش می آید به شرایطی که...
ببخشید، از شرایطی که در آن اوضاع خوب است
به شرایطی که در آن مشکلی پیش می آید، انتقال میدهیم
نوع عملکرد موثر این انتقال به این شکل است
که زمانی که اوضاع خوب است پول بیمه میدهیم
و زمانی که مشکل پیش می آید از بیمه پول میگیریم
این میشود بیمه
و بیمه سهم بسیار بالایی در اقتصاد ایالات متحده دارد
در حال حاضر ایالات متحده در مجموع تقریبا سالانه 2 تریلیون دلار
صرف بیمه انواع مختلف مخاطرات میکند
بیمه درمانی داریم
که در آن از پیش پولی به بیمه گزاران میدهیم
و آن ها در صورتی که بیمار شویم یا صدمه ببینیم هزینه های درمانیمان را میپردازند
بیمه معلولیت داریم
گه پولی است که به شکل مالیات پرداخته میشود
و دولت از این پول برای دادن مزایا در صورتی که معلول شوید استفاده میکند
بیمه بیکاری داریم
میدانیم که چیست
بیمه بیکاری، پولی است که کارفرمای شما به شکل مالیات میپردازد
و در عوض در صورتی که بر اثر تعدیل نیرو کار خود را از دست دهید
وقتی که تعدیل میشوید، درآمد دریافت میکنید
این قطعا امروزه موضوع بحث های زیادی است
و غیره
بنابراین تعداد زیادی برنامه های بیمه اجتماعی
وجود دارد که به افراد در زمان مواجهه با مخاطرات کمک میکند
پرسش بزرگی که در شروع این جلسه باید مطرح کنیم این است که
خوب دلیل وجودی بیمه اجتماعی چیست؟
بالاخره بازار بیمه خصوصی بسیار قدرتمندی داریم
بیمه درمانی وجود دارد بیمه عمر وجود دارد
بیمه های صدمات وجود دارد
بازار خصوصی ما را در برابر مخاطرات بسیاری بیمه میکند
پرسش اینجاست که چرا دولت وارد میشود
و او هم بیمه اجتماعی برایمان تامین میکند
پس میدانیم که افراد خواستار بیمه مخاطرات هستند
میدانیم که بیمه های خصوصی برای چیزهایی مانند بیمه
درمانی، بیمه عمر، بیمه آتش سوزی و خودرو وجود دارد
میدانیم که این ها وجود دارند
و مجموع اینها به صرف هزینه تقریبا 2 تریلیون دلاری در بخش خصوصی می انجامد
با این وجود دولت هم در عین حال
سالانه در حدود 1 تریلیون دلار صرف هزینه برای بیمه اجتماعی تامین میکند
برای چیزهایی مانند بیمه درمانی، معلولیت و دیگر چیزها
مسئله این است که چرا دولت نیاز دارد اینکار را بکند
چرا دولت نیاز دارد که وارد شود و بیمه تامین کند
میدانیم که اشخاص خواستار آن هستند
میدانیم که بازار خصوصی ای وجود دارد که آن را تامین میکند
آن شکست در بازار که نقش دولت را در اینجا توجیح میکند چیست؟
و یادتان باشد که در اصل میخواهیم نقش دولت در اقتصاد را در نظر بگیریم
و بخش بسیار کوچکی از این درس را تشکیل میدهد
اما مرکز توجه درس دیگری است که من تدریس میکنم، کلاس 1441
پرسش اساسی این است که
در این درس یادگرفتیم که دولت اغلب بازار را خراب میکند
اگر که بازار به خوبی کار کند
تنها زمانی که دولت میتواند کمک کند
زمانی است که بازار با شکست روبرو است
زمانی که اشکالی در بازار وجود داشته باشد
خوب در این مورد شکست بازار چه میتواند باشد؟
و شکست بازار در زمینه بیمه
مسئله اطلاعات نامتقارن است
اطلاعات نامتقارن
اطلاعاتی که به شکل خرد خرد در دسترس دو طرف تبادل وجود دارد
و زمانی که اطلاعات نامتقارن وجود دارد
زمانی که طرف های مختلف مقادیر اطلاعات متفاوتی نسبت به یک تبادل دارند
این میتواند به شکست بازار بیانجامد
مثال کلاسیک این موضوع
از برنده جایزه نوبل اقتصاد، جرج اکرلوف می آید
نامش مسئله لیموها است
مسئله لیموها به این شکل است که...
او در واقع مثال بازارهای ماشین دست دوم را انجام داد
تصور کنید که یک بازار ماشین های دست دوم داریم
که در آن مجموعه ای از افراد هستند که میخواهند ماشین خود را بفروشند
و مجموعه ای از افراد که میخواهند این ماشین ها را بخرند
و بیاید با مقیاس اطلاعات کامل شروع کنیم
تصور کنیم که اطلاعات بی نقص
در مورد کیفیت دقیق تمام ماشین ها وجود داشته باشد
تصور کنید که آزمونی وجود داشت
که دقیقا بهتان میگفت ماشین چقدر دوام خواهد آورد، چطور عمل خواهد کرد و غیره...
در این شرایط یک سری تبادلات صورت خواهد گرفت
برخی اشخاص میخواهند ماشین خود را بفروشند چون میخواهند ماشین بهتری بخرند
دیگر اشخاص رضایت خواهند داشت که بهایش را بپردازند
و بنابراین یک سری تبادلات صورت میگیرد
حالا شرایط واقعی را در نظر بگیرید
مخصوصا شرایط واقعی در زمانی که اکرلوف مقاله اش را در دهه 70 نوشت
که وقتی میخواستید ماشین دست دوم بخرید فقط میتوانستید
بهش نگاه کنید و ببینید خوب به نظر می آید یا خیر
در آن شرایط به وضوح اطلاعات نامتقارن است
به وضوح فروشنده ماشین خیلی بیشتر از خریدار از کیفیت زیربنایی ماشین اطلاع دارد
و به ویژه خریدار باید مشکوک باشد و بگوید
صبر کن ببینم، چرا داری این ماشین را میفروشی؟
اگر خیلی ماشین خوبی است چرا میخواهی بفروشیش؟
و همین حقیقت که میبینم داری میفروشیش
باعث میشود که مشکوک شوم که اشکالی دارد
با توجه به اینکه مشکوکم که ماشین مشکلی دارد
من تمایل خواهم داشت که نسبت به زمانی که به قطع
میدانستم همه چیزش خوب است برای آن بهای پایینتری بپردازم
این حقیقت که من به عنوان خریدار اطلاعات کاملی ندارم
به این معناست که تمایل دارم به نسبت زمانی که اطلاعات کامل داشتم، بهای کمتری بپردازم
خوب اگر من تمایل دارم بهای کمتری برای خرید بپردازم
اما فروشنده مبلغ خاصی برای فروش در نظر داشته باشد
فروشنده میگوید که خوب من به بهای کمتر بهت نمیفروشم
من یک منحنی عرضه ای دارم که روی آن میخواهم بفروشم
ارزش ماشین...
اگر بهای X را برای ماشین دریافت کنم، میفروشمش
اما اگر قرار باشد بهای X را به من نپردازی، نمیفروشمش
بنابراین فروش صورت نمیگیرد
بنابراین چیزی که در دست داریم یک ماشین است که در شرایط اطلاعات کامل
فروشش صورت میپذیرفت و هر دو طرف از آن رضایت میداشتند
اما در شرایط اطلاعات نامتقارن
از آنجایی که طرف اول، خریدار، به کیفیت مشکوک است
و در نتیجه تمایل دارد بهای کمتری بپردازد
و فروشنده بهای کمتر را قبول نمیکند
فروش صورت نمیپذیرد و این میشود شکست بازار
به نسبت شرایط کلاس 1401 که کار را با آن شروع کردیم
که در آن همه، همه چیز را میدانستند و اطلاعات کامل بود
بازار شکست خورده است
چون فروش هایی که به نفع هر دو طرف بوده است صورت نمیپذیرد
در نتیجه اطلاعات نامتقارن
پس این شد مثالی از شکست بازار به دلیل اطلاعات نامتقارن
حالا بیاید این را برعکس کنیم و در مورد بیمه صحبت کنیم
مورد بیمه برعکس است
در بیمه، من به عنوان شخص خواستار بیمه
بیش از بیمه گزار که بیمه را به من میفروشد، در مورد خود میدانم
میدانم که شخصی هستم که زیاد بیمار میشوم
آیا پرش آزاد را دوست دارم یا خیر
آیا رفتارهایی دارم که ممکن است باعث مشکلات سلامتی برایم بشود یا خیر
آیا شخصی هستم که در رختخواب سیگار میکشم یا خیر، بنابراین ممکن است خانه ام را آتش بزنم
بنابراین واقعا به بیمه خانه نیاز دارم
چون احتمالا خانه ام را به آتش بکشم و غیره
من تمام این چیزها را در مورد خودم میدانم و بیمه گزار این ها را نمیداند
بنابراین در نتیجه بیمه گزار
ممکن است تمایل نداشته باشد به بهایی منصفانه به من بیمه بفروشد
خوب برای تبدیل این اطلاعات به اعداد بیاید مثالی را در نظر بگیریم
تصور کنید که میخواهید یک برنامه بیمه درمانی برای فارغ التحصیلان ام آی تی، آغاز کنید
میگویید که ببینید فارغ التحصیلان ام آی تی، افراد خیلی سالم و سلامتی هستند
بنابراین میخواهم یک برنامه بیمه درمانی برای فارغ التحصیلان ام آی تی، آغاز کنیم
درآمدزایی میکنم چون در اصل خیلی سالم هستند
اما از آنجایی که ریسک گریز هستند، بیمه خواهند خرید
تصور کنید که حقایق به این شکل هستند
تصور کنید که به ازای هر 100 فارغ التحصیل ام آی تی
در طول 1 سال آینده 90 نفر از آن ها هیچ هزینه خدمات درمانی ای نداشته باشند
و 10 نفر از آن ها 1 هزار دلار هزینه کنند
اما نمیدانیم که کدام این کار را میکنند عدم قطعیت وجود دارد
بنابراین 90 درصد احتمال 0
و 10 درصد احتمال 1 هزار دلار وجود دارد
پس همه فارغ التحصیل میشوند ما جماعت خیلی سالمی هستیم
90 درصد از شما هیچ هزینه ای نخواهد داشت
اما 10 درصد از شما هزار دلار هزینه میکند
و نمیدانیم این 10 درصد کدام افراد هستند
خوب شرکت بیمه میتواند...
شما میخواهید یک بیمه را پایه گذاری کنید
میتوانید بگویید، ببینید من میخواهم بیمه ای را پایه گذاری کنم
کاری که میکنم این است که میگویم ببینید، بازپرداخت
انتظاری ای که در طول سال آینده خواهم داشت چقدر است
خوب بازپرداخت انتظاری در طول سال آینده در مجموع 10 هزار دلار است
درسته؟
و فرض کنیم که بیمه را به 100 دانشجو میفروشید
بازپرداخت انتظاری در سال آینده در مجموع 10 هزار دلار است
10 دانشجو هر کدام هزار دلار هزینه خواهند داشت و 90 دانشجو هیچ هزینه ای نخواهند داشت
بازپرداخت انتظاری سال آینده 10 هزار دلار است
یا اینکه بازپرداخت انتظاری به ازای هر دانشجویی که بیمه به او میفروشید، 100 دلار است
درسته؟
درست گفتم؟
بله
100 دلار به ازای هر دانشجویی که به او بیمه میفروشید
بنابراین اگر به 100 دانشجو بیمه به بهای 100 دلار بفروشید، سر به سر میشوید
10 هزار دلار جمع آوری میکنید
و انتظار میرود که 10 هزار دلار بازپرداخت کنید
بنابراین اگر وارد شوید و به ازای 100 دلار بیمه پیشنهاد دهید
و به تمام این دانشجویان بیمه بفروشید
سر به سر میشوید
فرض کنیم که میگویید بسیار خوب، به بهای 110 دلار بیمه ارائه خواهم داد
خوب تا زمانی که افراد تا حدودی ریسک گریز باشند
بر اساس الگوی استانداردمان، همچنان خواستار بیمه به بهای 110 دلار خواهند بود
همچنان تمایل خواهند داشت که کمی حق بیمه ریسک بپردازند
حق بیمه ریسک را برای گرفتن بیمه درمانی به خاطر بیاورید
بنابراین همچنان بیمه را میفروشید و هزار دلار درآمدزایی میکنید
اگر به 100 دانشجو به بهای اضافی 10 دلاری بفروشید، هزار دلار سود میکنید
پس محصول خیلی خوبی است
روی آن هزار دلار سود میکنم
حالا در حقیقت مشکل این تحلیل چیست؟
مشکل این است که اگر
برخی از افراد سالم بگویند که ببین...
اگر افراد بدانند که سالم هستند یا بیمار چه؟
اگر عدم قطعیت وجود نداشت چه؟
اگر افراد شم خوبی داشته باشند چه؟
اگر نیمی از 90 نفری که هزینه 0 دارند...
اگر 50 نفر از آن در واقع میدانستند که هزینه 0 خواهند داشت چه؟
اگر داستان در واقع متفاوت باشد و کاملا عدم قطعیت وجود نداشته باشد، چه؟
و 50 نفر در حقیقت بداند که قرار است هزینه 0 داشته باشند
واقعا سالم هستند و دوست ندارند پیش دکتر بروند
میدانند که قرار است هزینه 0 داشته باشند
در حالی که از میان 50 نفر دیگر، 40 نفر ممکن باشد که هزینه 0 داشته باشند
و 10 نفر از آن ها هرکدام هزار دلار هزینه کنند
خوب در آن صورت، 50 نفری که میدانند قرار است هزینه 0 داشته باشند، بیمه نخواهند خرید
میگویند چرا باید بخرمش
میدانم که قرار است هزینه 0 داشته باشم، چرا باید 100 تا 110 دلار هزینه بیمه درمانی کنم؟
در آن صورت چقدر بیمه میفروشید؟
و فرض کنیم که برای سود کردن 110 دلار طلب میکنید
به 40 فرد سالم و 10 فرد بیمار بیمه خواهید فروخت
بنابراین 50 نفر ضربدر 110 5500 دلار بیمه میفروشید
چقدر بازپرداخت خواهید کرد؟
10 هزار دلار بازپرداخت میکنید
چون 10 فرد بیمار به قطع بیمه خواهند خرید
10 نفری که در نهایت بیمار میشوند، به قطع بیمه میخرند
در کنار 40 فرد سالم
بنابراین 5500 دلار میگیرید اما 10 هزار دلار بازپرداخت میکنید
ضرر میکنید
چرا ضرر خواهید کرد؟
چون به شکلی پول میگیرید که گویا توزیع کامل احتمالات وجود دارد
اما تنها شاهد توزیع مقطعی احتمالات هستید
تنها توزیعی از افرادی که احتمالی برای بیمار شدنشان وجود دارد را میبنید
افراد خیلی سالم از برنامه خارج میشوند
در نتیجه ضرر میکنید
این مشکل بیمه گزار است
اگر سالمترین افراد بیمه نخرند
بیمه گزار نمیتواند بهای منصفانه برای بیمه تعیین کند
چطور میتوان این مشکل را حل کرد؟
خوب باید بها را خیلی بالا ببرید
درسته؟
حالا فرض کنیم که من بگویم بسیار خوب از پسش بر میام
اگر قیمتم را به 200 یا 210 دلار افزایش دهم
دوباره میتوانم درآمدزایی کنم
اگر قیمت را به 210 دلار افزایش دهم
میشود 50 نفر که بیمه 210 دلاری میخرند
در آن صورت 11 هزار دلار حق بیمه میگیرم
تنها باید 10 هزار دلار خرج کنم و دوباره سود خواهم کرد
مشکل این راه حل چیست؟
بله؟
افراد احتمالا از بیمه خارج شوند چون...
برخی از این 40 نفر میگویند من راضی بودم 100 دلار
بپردازم اما دیگر راضی نیستم 200 دلار بپردازم
احتمال اینکه بیمار شوم خیلی پایین است
بنابراین این عدد کاهش پیدا میکند
بنابراین پول کمتری جمع آوری میکنیم اما همچنان به افراد بیمار بازپرداخت میکنیم
و در این صورت هیچگاه غلبه نخواهید کرد
هیچوقت نمیتوان موفق شد
به فراخور اینکه قیمت را افزایش میدهید، افراد سالم خارج میشوند
تا جایی که به سادگی درآمدزایی مختل میشود
بله؟
میتوان شرایطی داشت که در آن به تعداد به اندازه کافی زیادی از افراد عرضه شود
و بتوان قیمت را در سطح خاصی به گونه ای مقرر کرد که
این تضمین وجود داشته باشد که
حداقل تعداد زیادی از افراد پس از خارج شدن تعدادی، باقی بمانند
که باعث ضرر نشود
بله، و این به چه چیزی بستگی دارد؟
یک مثال حداکثری چیزی است که اینجا توضیحش را دادم
به مراتب اینکه قیمت را افزایش میدهیم، افراد سالم بیشتری خارج میشوند
بنابراین هیچوقت نمیتوان درآمدزایی کرد
تحت چه شرایطی
این مشکل خاص، دیگر مشکلی نخواهد بود؟
خوب دو عامل کلیدی وجود دارد
اولین عامل این است که اطلاعات تا چه حد ناقص است
برای مثال اگر افراد به قطع میدانستند
که آیا در طرف 0 دلاری قرار خواهند گرفت یا در طرف هزار دلاری
بنابراین بر اساس این تعریف نمیتوان درآمدزایی کرد
اگر شما یقین صد در صدی داشتید
در آن صورت اگر که در طرف هزار دلاری نباشید، چه دلیلی دارد بیمه بخرید؟
و چرا اصلا باید بیش از هزار دلاری برای آن بیمه بپردازید؟
بنابراین اگر مردم به قطع یقین میدانستند، اصلا نمیشد درآمدزایی کرد
بنابراین اولین چیز این است که هیچکس اصلا هیچ خبری ندارد
در آن صورت این مسئله کمتری خواهد بود
چون افراد سالم خارج نمیشوند چون هیچکس نمیداند که کی سالم است
بنابراین اولین مسئله نامتقارن بودن اطلاعات است
دومین عامل چیست؟
سطح ریسک گریزی
چون اگر مردم خیلی ریسک گریز باشند
در ان صورت حتی اگر احتمال صدمه دیدنشان کم باشد، خیلی برای بیمه خواهند پرداخت
بنابراین در این مورد... بازم اگر مردم به قطع میدانستند، ریسک گریزی اهمیتی نداشت
اما اگر مردم به قطع ندانند
اگر مقادیری عدم قطعیت وجود داشته باشد
در آن صورت ممکن است افراد سالم به دلیل ریسک گریزی بیمه درمانی بخرند
ممکن است در هر صورت بیمه را بخرند و بنابراین شکست بازار نداشته باشیم
بنابراین هرچه عدم تقارن اطلاعات وجود داشته باشد
احتمال بیشتری برای ضرر کردن وجود دارد
اگر قرار باشد ضرر بدهید چه اتفاقی می افتد؟
شرکت بیمه ای خود را افتتاح نمیکنید و دانشجویان ام آی تی، در نهایت بیمه نمیشوند
این شکست بازار است
بازار بیمه شکست خواهد خورد
بازار بیمه از آن جهت که در نهایت نخواهید توانست درآمدزایی کنید، شکست خواهد خورد
نخواهید توانست درآمدزایی کنید چون تنها افراد بیمار بیمه میخرند
و با این تعریف ضرر خواهید کرد
این مسئله ای است که در مورد بیمه خصوصی داریم
اگر سالمترین افراد خود را بیمه نکنند، بیمه گزار نمیتواند درآمدزایی کند
بیمه گزار برای درآمدزایی به بازه ای از افراد سالم و بیمار نیاز دارد
اگر افراد سالم خود را بیمه نکنند نمیتوانند درآمدزایی کنند
خوب برای این مشکل چکار میتوانیم بکنیم؟
در این مورد چکار میتوانیم بکنیم؟
خوب دو طبقه از راه حل ها وجود دارد
اول اینکه میتوانیم یارانه بدهیم
تصور کنید که بگوییم ما به عنوان دانشگاه ام آی تی، وارد خواهیم شد
و برای همه بیمه رایگان تامین میکنیم
و بعد ما مبلغ مورد نیاز بیمه گزار را خواهیم پرداخت
بنابراین ام آی تی وارد میشود و هزینه بیمه گزار را جذب میکند
و بیمه را به رایگان به دانشجویان ام آی تی میدهد
خوب در آن صورت تمام دانشجویان ام آی تی، بیمه را میگیرند
رایگان خواهد بود
و بیمه گزار میتواند بر اساس مذاکراتش با دانشگاه 100 یا 110 دلار تعیین قیمت کند
و بیمه گزار، بیمه را تامین میکند چون همه قبولش میکنند
و ام آی تی، هزینه را میپردازد
بنابراین مشکل شکست بازار حل خواهد شد
اما البته با هزینه پرداخت 10 یا 11 هزار دلار یا هرچی که هست، از جانب دانشگاه
بنابراین شکست بازار با یارانه دادن به افراد سالمی که وارد میشوند، حل میشود
بنابراین اساسا هزینه ورود بهترین ریسک به بازار را پرداخته ایم
با این کار شکست بازار حل میشود
چون در آن صورت بیمه گزار میداند که توزیع ریسک خوبی به دست آمده است
کار دیگری که میتوان کرد چیست؟
خوب کار دیگری که میتوان کرد، گل سرسبد لایحه ی اصلاح خدمات درمانی است
که جلسه بعد در موردش صحبت خواهم کرد
این که میتوان خرید بیمه درمانی را برای همه اجباری کرد
اگر قانونی وجود داشت که میگفت تمام دانشجویان ام آی تی
زمان فارغ التحصیلی باید بیمه درمانی داشته باشد
در آن صورت دوباره بیمه گزار از توزیع ریسک اطلاع پیدا میکرد
و میتوانست به بهایی منصفانه بیمه بفروشد
نیازی نبود نگران خروج افراد سالم باشد چون این کار غیر قانونی است
حالا، این دو راه حل...
پس شد یا میتوان یارانه داد یا میتوان اجبار کرد
حالا این راه حل ها...
بله ؟
اینطور نبود که خیلی از شرکت های بیمه به سوابق درمانی مردم نگاه میکردند
و هزینه بیمه را بر اساس تاریخچه درمانی افراد به شکل نابرابر حساب میکردند؟
و من میدانم که این باعث جدل های زیادی مثلا در مورد شرایط قبلی مردم شد
بله
اجازه بدهید جلسه بعد درباره این موضوع صحبت کنم
پرسشتان این است که آیا ممکن نیست که اطلاعات نامتقارن برعکس شود؟
ممکن نیست که بیمه گزاران از گزارشات عمومی انقدر در مورد ما بدانند
که اینطور شود که آن ها اطلاعات بیشتری از خود ما، نسبت به ما داشته باشند
و آن ها بتوانند تصمیم بگیرند که ما را از برنامه خارج کنند
چون آن ها میدانند که ما ریسک بدی هستیم، حتی اگر خودمان از این موضوع مطلع نباشیم
بنابراین آیا امکانش هست که به زودی در شرایط اطلاعات نامتقارن برعکس زندگی کنیم؟
و این امکان وجود دارد و جلسه بعد در موردش صحبت خواهم کرد
اما فعلا فرض کنیم که در شرایطی هستیم که ما اطلاعات بیشتری از بیمه گزار داریم
بنابراین یا میتوان به افراد یارانه داد یا میتوان اجبار کرد
حالا هر کدام از این راه حل ها نقاط مثبت و منفی خود را دارند
اگر به افراد یارانه بدهیم
در آن صورت دانشجویان ام آی تی خوشحال خواهند بود
چون بیمه رایگان به دست خواهند آورد اما دانشگاه 10 هزار دلار از دست میدهد
یا اگر بحث دولت باشد دولت کلی پول از دست میدهد
دولت چطور برای این کار تامین مالی میکند؟
از مردم مالیات میگیرد و این باعث هزینه بهره وری میشود
بنابراین یک کاری که میتوان کرد این است که بیمه را برای همه رایگان کنیم
این کاری است که کانادا میکند
بیمه درمانی برای همه رایگان است
و مشکل این است که اگر بخواهیم همچنین کاری را در ایالات متحده کنیم هزینه اش حدود...
اگر بخواهیم بیمه را برای همه رایگان کنیم چند تریلیون دلاری هزینه خواهد داشت
این پول زیادی برای تامین شدن از طریق مالیات است
و تامین مالی این برنامه از طریق مالیات باعث عدم بهره وری خواهد شد
از سوی دیگر، اجباری کردن بیمه هزینه ای برای دولت ندارد
اما افراد سالم را خیلی ناراحت میکند
چون ناگهان اینطور میشود که شما یک دانشجوی ام آی تی هستید و به قطع میدانید
که قرار است هیچ هزینه ای نداشته باشید
اما دولت اجبارتان میکند که حق بیمه 100 دلاری را بپردازید
خوب حالا شما ناراحت میشوید
بنابراین اساسا هیچ پاسخ درستی برای حل مشکل اطلاعات نامتقارن وجود ندارد
یا باید کلی پول هزینه کنیم
در آن صورت افراد ناراحت نخواهند شد اما مالیات پردازان ناراحت خواهد شد
بیمه گزاران ناراحت نخواهند شد اما مالیات پردازان ناراحت خواهند شد
یا اینکه میتوانیم مردم را مجبور کنیم که بیمه بخرند
که در آن صورت افراد سالم ناراحت خواهند شد چون مجبور میشوند چیزی بخرند که نمیخواهند
و این وضعیت دشواری است که در مورد برنامه های بیمه اجتماعی با آن مواجه هستیم
اما در نهایت میتوان گفت که آنچه رخ میدهد، شکست
بازار بیمه خصوصی به دلیل اطلاعات نامتقارن
و نیاز به ورود دولت
و استفاده از یکی یا هر دو این راه حل ها برای برطرف کردن مشکل است
اگر دولت ورود نکند
در آن صورت مردم نمیتوانند بیمه ای که خواستار آن هستند را به دست بیاورند
و بازار با شکست روبرو میشود
چون مردم به بیمه ای که برای آن ارزش قائل هستند نمیرسند، بازار با شکست مواجه میشود
و به این خاطر است که دولت ورود میکند
و بیمه اجتماعی تامین میکند
حالا، همانطور که گفتم، دولت ورود میکند
و انواع مختلفی از بیمه های اجتماعی را تامین میکند
بیمه اجتماعی درمانی هست
و دولت این کار را از طریق دو برنامه انجام میدهد
مدیکر و مدیکید
مدیکر بیمه سلامت عمومی و با یارانه بسیار بالا برای سالمندان است
مدیکید مثل برنامه ای رفاهی است
بیمه سلامت رایگان آزموده و رسته ای برای افراد فقیر است
بنابراین مدیکر برای سالمندان و مدیکید برای افراد فقیر است
در هیچکدام از این موارد اجباری وجود ندارد
در هر دو مورد دولت در اصل رایگانش کرده است
در اصل راه حل یارانه ای را دنبال کرده است
در نتیجه هزینه بسیار بالایی برای مالیات دهندگان به همراه داشته است
مدیکر حالا به برنامه ای 500 میلیارد دلاری در سال تبدیل شده است
و مدیکید به برنامه 400 میلیارد دلاری در سال نزدیک میشود
بنابراین تقریبا مالیات دهندگان آمریکایی 1 تریلیون دلار میپردازند
تا برای مردم بیمه سلامت بخرند
بنابراین با حل مشکل از این راه
این ها و مخصوصا مدیکر برنامه خیلی محبوبی هستند
چون چرا که نه؟
رایگان به دست مردم میرسد
اما هزینه اش فشار بسیار بالای بودجه ای بر دولت ایالات متحده است
این برای سلامت بود
همچنین بیمه معلولیت یا DI را داریم
این برای افرادی است که جراحاتی دارند که باعث از کار افتادگی میشود
اگر با موتور تصادف کنید و فلج شوید و دیگر نتوانید کار کنید
میتوانید بیمه معلولیت بگیرید
که از کار افتادگیتان به دلیل جراحان وارده را جبران خسارت میکند
و این چیزی است که ما در آن...
این یک نوع دیگر از بیمه اجتماعی است
جبران خسارت کارگران را داریم که بیمه ای است که
باید داشته باشید که خود را سرکار بیمه کنید
بنابراین اگر سر کار سر بخورید و بیافتید و مجبور باشید چند هفته سرکار نروید
این بیمه هزینه های درمانی
و حقوق از دست رفته ای که دارید را جبران میکند
و بیمه بیکاری داریم
که همانطور که به آن اشاره کردم بیمه ای برای افرادی است که
کار خود را بخاطر شرایط اقتصادی از دست میدهند
بیمه بیکاری برای افرادی که بخاطر اینکه کارگر بدی هستند اخراج میشوند، نیست
برای افرادی است که بخاطر شرایط اقتصادی تعدیل میشوند
تحت برنامه بیکاری جایگزینی برای حقوقشان دریافت میکنند
این ها از انواع برنامه های بیمه اجتماعی ای هستند که در ایالات متحده داریم
و منطق این برنامه ها اساسا نسخه پیچیده تری از منطقی است که آنجا مطرح کردم
منطق تمام این برنامه ها این است که
بازار خصوصی بیمه برای چیزهایی مانند بیکاری و جراحات
بخاطر اطلاعات نامتقارن به خوبی عمل نمیکند
بنابراین دولت باید ورود کند و این بیمه را تامین کند
اما در عین حال تمام این برنامه های بیمه هزینه ای دارند
نه تنها هزینه تامین مالی
بلکه هزینه آنچه ما به آن میگوییم کژمنشی
که میگوید زمانی که افراد را علیه ریسک مخاطره برانگیز بیمه میکنیم
رفتار مخاطره برانگیز را تشویق میکنیم
زمانی که افراد را علیه ریسک مخاطره برانگیز بیمه میکنیم
رفتار مخاطره برانگیز را تشویق میکنیم
و مشکل اینجا شکل دیگری از اطلاعات نامتقارن است
پس یک مشکل اطلاعات نامتقارن این است که چون بیمه گزار به قدر کافی در مورد شما نمیداند
به قدر کافی افراد را بیمه نمیکند
بنابراین شکست بازار رخ میدهد
این نقطه مقابل شکست بازار است
که به این شکل از که از آنجایی که بیمه گزار نمیتواند در مورد مشکل شما مطمئن باشد
تشویق میشوید که برای بدست آوردن پول، شرایط خود را به نادرستی اعلام کنید
مثال کلاسیک این موضوع بیمه جبران خسارت کارگران است
بیمه جبران خسارت کارگران برنامه ای 50 میلیارد دلاری در سال است
پول برای افرادی که سرکار جراحت میبینند تامین میکند
مسئله این است که تصدیق جراحت دیدن هنگام کار خیلی سخت است
بسیاری از جراحات شامل قطع دست نمیشود
اکثر جراحات شامل آسیب به کمر میشود
همانطور که خیلی ها که مشکل کمر دارند میدانند
تصدیق اینکه کمر درد میکند یا خیر خیلی سخت است
اولین کارم در زمان تعطیلات تابستانیم در ام آی تی، مسئول بایگانی یک مطب بود
پزشکی که باهاش کار میکردم کارهای جبران خسارت کارگران را میکرد
این داستان واقعی است
پزشکان کارهای ادعای جبران خسارت کارگران را انجام میدهند
این پزشک 5 منشی و تعداد زیادی کارمند بایگانی داشت
و دلیلش این بود که این پزشک تمام روز هر سه دقیقه یک بیمار معاینه میکرد
داخل مطب میشدند، میگفت بله آسیب دیدید
اینم تصدیق جبران خسارت کارگرانتون بفرمایید برید
تمام روز
بنابراین اساسا از آنجایی که تصدیقش بسیار سخت است
نقش این پزشک این بود که فقط به همه جواب مثبت بدهد تا بتوانند از زیر کار در بروند
این مشکلی است که ما با نظامی که...
این گونه دیگری از اطلاعات نامتقارن است که در آن حالا
شمایی که بیمه شده اید بیش از بیمه گزار در مورد خود میدانید
اما شکل متفاوتی از عدم تقارن اطلاعاتی است
حالا مسئله این است که ممکن است به واقع به آن صورتی که ادعا میکنید آسیب ندیده باشید
یا آنطور که ادعا میکنید نیاز به بیمه نداشته باشید
در نتیجه بیش از اندازه ادعای بیمه میشود و این برای صنعت بیمه هزینه دارد
حالا، کژمنشی از لحاظ نظری واضح است
اما مسلما در شرایط مختلف، متفاوت خواهد بود
مقادیر زیادی کژمنشی زیادی در برنامه هایی که شما را در برابر کوری بیمه میکند، وجود ندارد
اما ممکن است کژمنشی زیادی...
و در این مورد به خاطر این است که مشاهده نابینایی افراد خیلی ساده است
عدم تقارن اطلاعاتی زیادی وجود ندارد
کژمنشی زیادی در برنامه هایی که افراد را در برابر مشکلات کمر بیمه میکنند وجود دارد
چون مشاهده آن ها دشوار است
و در واقع شواهد بسیاری داریم
که کژمنشی مشکل بزرگی در برنامه های بیمه اجتماعی هستند
یک گونه از شواهد، داستان های بامزه هستند
داستان هایی هست برای مثال در مورد یک نگهبان زندان ماساچوست
که تقریبا 25 هزار دلار از طریق ادعای جبران خسارت کارگران گرفت
چون ادعا میکرد که سر کار به کمرش آسیب خورده است
تا اینکه مردم روی اینترنت دیدند که همین فرد یک باشگاه کاراته دارد
روی اینترنت فیلم هایی از او بود که باشگاه کاراته دارد و کاراته بازی میکرده است
یا یک شخص دیگر که متاسفانه حس ششم خوبی داشت
بخاطر جراحت خسارت کارگری میگرفت
بعد فیلم هایی از او در روز 11 سپتامبر منتشر شد
که میپرید و برای خاموش کردن آتش سطل آب اینور اونور میکرد
که کار خوبی هم میکرد
اما به وضوح نشان میداد که جراحتش به اندازه از عدم توانایی انجام کار نیست
بنابراین اساسا شواهد دیداری بسیاری وجود دارد
اما همچنین شواهد آماری بسیاری هم وجود دارد
که میگوید اساسا اگر کژمنشی وجود نداشته باشد
در آن صورت به مراتب سخاوتمندانه تر شدن برنامه من نباید بیشتر جراحت ببینم
جراحت من باید چیزی باشد که یا اتفاق می افتد یا اتفاق نمی افتد
اما اگر برنامه های سخاوتمندانه تر به جراحات بیشتر بیانجامد
یا افراد زمان بیشتری سر کار نروند
یا اینکه مردم از خدمات درمانی بیشتری استفاده کنند
این کژمنشی را نشان میدهد
بیمار بودن یا نبودن شما نباید از سخاوتمندانه بودن بیمه درمانی تاثیر بپذیرد
اما اگر دیدید که بیمه درمانی سخاوتمندانه تر به افراد بیمار بیشتری انجامید
این نشان دهنده کژمنشی است
و صدها تحقیق به این شکل وجود دارد که
در تمام این حوزه ها کژمنشی های بسیاری را نشان میدهد
برای مثال نشان میدهد که در مورد جبران خسارت کارگران
زمانی که جبران خسارت کارگران را سخاوتمندانه تر میکنیم
افراد سرکار جراحات بیشتری گزارش میدهند
حقیقت مورد علاقه من در این مورد این است
شخصی مطالعه روی نوع گزارش های جبران خسارت کارگران بر اساس روزهای هفته انجام داد
و به این یافته رسید که در روزهای دوشنبه نسبت به دیگر روزهای هفته
بخش زیادی از گزارشات در مورد پیچ خوردگی و ضرب دیدگی
و بخش کمی از گزارشات در مورد زخم خوردگی بوده است
بنابراین در روزهای دیگر هفته50 درصد زخم خوردگی و 50 درصد ضرب دیدگی بوده است
در روزهای شنبه 75 درصد ضرب خوردگی و 25 درصد زخم خوردگی بوده است
چرا اینگونه است؟
خوب به این خاطر است که در طول تعطیلات آخر هفته بیسبال بازی کرده اند و آسب دیده اند
و دوشنبه آمده اند و گفته اند که سرکار آسیب دیده اند
اگر زمان خرید تعطیلات آخر هفته خودتان را زخمی کنید نمیتوانید این کار را بکنید
چون تا روز دوشنبه روی زخم پوشانده میشود
اما اگر کمرتان آسیب ببیند میتوانید دوشنبه خود را تا محل کار بکشید
و بگویید آخ کمرم سرکار آسیب دید
بنابراین این دقیقا از انواع شواهدی است که با کژمنشی جور در می آید
و این موارد را همه جا میبینیم
مقادیر زیادی کژمنشی وجود دارد
بهترین تخمین ها در مورد کژمنشی در بیمه خدمات درمانی این است که
مقادیر هزینه ای که بخاطر کژمنشی صرف خدمات درمانی جامعه میکنیم
سالانه حدود 500 میلیارد دلار است
بخاطر خدمات درمانی اضافه ای که به دلیل بیمه بودن مردم، مورد استفاده قرار میگیرد
هیچ کمکی به بهبود سلامت مردم نمیکند، فقط بخاطر اینکه بیمه هستند از آن استفاده میکنند
سالانه حدود 500 میلیارد دلار است
این مشکل بسیار بزرگی است
بنابراین اینجا چیزی داریم که به آن میگوییم داد و ستد کلاسیک بیمه اجتماعی
از یک سو مردم برای بیمه ارزش قائل هستند
بیمه بسیار ارزشمند است تا به شما در شرایطی که تصادفی رخ میدهد
یا به گونه ای صدمه میبینید، کمک کند
از دیگر سو بیمه کردن مردم در برابر این برآیندهای ناگوار
مشوق رفتار بد است
و آن رفتار بد دو نوع هزینه به دنبال دارد
دو هزینه برای آن رفتار بد وجود دارد
اولین هزینه، هزینه مالیاتی است
و رفاه از دست رفته ای که مالیات به همراه دارد
که یعنی اگر 500 میلیارد دلار خدمات درمانی بیشتری استفاده شود
چون مردم بیمه شده اند
این به این معناست که باید 500 میلیارد دلار از طریق مالیات تامین کنیم
یا 500 میلیارد دلار هزینه منابع بر دوش جامعه
موضوع تماما به دولت ختم نمیشود
اما چند میلیارد دلاری از مالیات باید تامین کنیم
این باعث رفاه از دست رفته میشود
هزینه مهم تر ضرر کلی به بهره وری
از طریق استفاده غیر بهینه از منابع از جانب مردم
و به جهت رفتار غیر بهینه افراد از منابع به دلیل مشوق های بیمه اجتماعی، است
بیاید برگردیم و مورد بیمه جبران خسارت کارگران را در نظر بگیریم
و بیاید داد و ستد استاندارد میان کار و فراغت را در نظر بگیریم
یک داد و ستد استاندارد میان کار و فراغت داریم
که در آن فراغت را روی این بردار و کار را روی این بردار داریم
یک محدودیت بودجه داریم
و افراد تصمیم میگیرند که چقدر فراغت و چقدر مصرف انتخاب کنند
حالا شیب این محدودیت بودجه منفی حقوق است
این بهای فراغت است
بنابراین بهای در خانه ماندن، حقوقی است که میتوانستید در بازار به دست بیاورید
این به این معناست که تا زمانی در خانه میمانید
که ارزشی که از در خانه ماندن به دست می آورید،
کمتر از ارزشی که در بازار به دست می آورید شود
به عبارت دیگر نمیخواهیم 24 ساعت در روز کار کنیم
چون در آن ساعت بیست و چهارم، خواب آنقدر ارزشمند خواهد شد
که به روشنی از حقوقی که میتوانستید به دست بیاورید، فراتر میرود
پس وقتی دارید تصمیم میگیرید که چقدر کار کنید
با فرض اینکه آزادانه بتوانیم تعداد ساعات کاری خود را انتخاب کنیم
زمانی که تصمیم میگیریم چقدر کار کنیم
اساسا میزان ارزشی که به کار نکردن میدهیم را
در برابر درآمدی که در صورت کار کردن داریم، تبادل میکنیم
اگر حقوق بالایی میگیرید ممکن است بخواهید ساعات بیشتری کار کنید
اگر حقوق کمتری داشته باشید، درآمد کمتری خواهید داشت
چون اگر حقوق کمی داشته باشید تفاوت زیادی ندارد پس خونه میمانید و تلوزیون میبینید
اگر حقوق بالایی داشته باشید، تلوزیون نخواهید دید
میروید و پول در می آورید
و اینگونه در مورد عرضه نیروی کارمان تصمیم گیری میکنیم
حقوق را برابر با ارزش حاشیه ای فراغت قرار میدهیم
اینطور در مورد نیروی کارمان تصمیم گیری میکنیم
میگوییم اگر ارزش حاشیه ای ساعت بعدی فراغت
از حقوقم فراتر رود، خانه میمانم
اگر ارزش حاشیه ای ساعت بعدی فراغت
پایین تر از حقوقم باشد، سرکار میروم
به این صورت در مورد عرضه نیروی کارمان تصمیم گیری میکنیم
جبران خسارت کارگران چه تاثیری روی این مورد میگذارد؟
یا بیمه بیکاری یا دیگر برنامه های اینچنینی، چه تاثیری میگذارند؟
چیزی که به همراه دارد این است که میگویم یک لحظه صبر کن ببینم
حالا اگر خانه بمانم تنها ارزش حاشیه ای فراغتم را به دست نمی آورم
همچنین از دولت پول میگیرم
بنابراین حالا اگر در خانه بمانم
ارزش حاشیه ای فراغتم بعلاوه پول جبران خسارت کارگران را به دست می آورم
در حالی که اگر کار کنم تنها حقوقم را به دست می آورم
پس حالا این چه تاثیری روی تعداد ساعاتی که قرار است کار کنم میگذارد؟
کاهشش میدهد
چون حالا در خانه ماندن را جذاب تر کرده است
چون حالا تنها در صورتی تمایل به کار دارم که حقوقم از ارزش
حاشیه ای فراغت بعلاوه پول جبران خسارت کارگری ام، فراتر رود
بنابراین اگر پول جبران خسارت کارگران به اندازه کافی بالا باشد
و حقوقم بالا نباشد
در حدودش، اگر جبران خسارت کارگران برابر با حقوقم باشد، هیچوقت کار نخواهم کرد
اگر جبران خسارت چیزی که ما از آن با عنوان نرخ جایگزینی 100 درصدی یاد میکنیم، داشته باشد
اگر جایگزین 100 درصد حقوق من شود
هیچگاه کار نخواهم کرد
چرا؟
چون با توجه به تعریف این طرف همیشه از این طرف کمتر خواهد بود
بنابراین هیچگاه کار نخواهم کرد
و این ضرر به بهره وری از جانب این برنامه های بیمه اجتماعی است
اینکه مردم وارد مبادلات سازنده نمیشوند
تنها این بخش برای جامعه اهمیت دارد
تنها حقوقتان در برابر ارزش حاشیه ای فراغت برای جامعه اهمیت دارد
بنابراین اگر به دلیل این بخش، کمتر از این میزان کار کنید
در این صورت اختلال رخ داده است و هزینه بهره وری به جامعه تحمیل شده است
در خانه نشسته اید
در حالی که باید مبادله ای سازنده ای میان نیروی کار خود و کالاهای خروجی میداشتید
و این هزینه بهره وری بیمه اجتماعی است
حالا باید چکار کنیم؟
از یک سو بخاطر شکست بازار بیمه خصوصی، خواستار بیمه اجتماعی هستیم
از دیگر سو بیمه اجتماعی نمیخواهیم
چون در آن صورت مردم خانه میمانند
باید چکار کنیم؟
خوب پاسخ این است که حد میانه را میگیریم
بیمه اجتماعی داریم اما آنقدرها سخاوتمندانه اش نمیکنیم
برای مثال، برنامه بیمه بیکاری
که بیمه ای ارزشمند است
چون نمیتوان بیمه خصوصی ای برای از دست دادن کار گرفت
من خودم هیچوقت نمیخواهم همچنین چیزی بفروشم
میدانیم که چه کسانی مشتری اش هستند، درسته؟
از دیگر سو میدانیم که کژمنشی وجود دارد
میدانیم که مردم به جای اینکه دنبال کار بگردند بیشتر در خانه میمانند
چون پول بیمه بیکاری میگیرند
شواهد زیادی در این مورد وجود دارد
برای مثال اگر دقت کنید که مردم چقدر در خانه میمانند
همه خانه میمانند و بعد ناگهان هفته ای که بیمه بیکاری تمام میشود، کار پیدا میکنند
البته غلو بود اما در کل
تعداد زیادی از مردم در خانه میمانند و پول بیمه بیکاری میگیرند
چکار میکنیم؟
خوب نرخ جایگزینی بیمه بیکاری تقریبا 50 درصد است
میگوییم، ببینید میدانیم که میخواهید خانه بمانید
بنابراین راحتی زندگیتان را کمتر میکنیم
تنها نیمی از چیزی که با کار کردن به دست می آورید را بهتان میدهیم
اما نمیخواهیم که از گرسنگی بمیرید بنابراین نیمی از درآمد کاریتان را بهتان میپردازیم
بنابراین نرخ جایگزینی به شکلی انتخاب شده است که
نفع بیمه کردن مردم در برابر این وقایع بد
در برابر هزینه رفتار اختلال گر از طریق کژمنشی، داد و ستد شود
و این میشود داد و ستد در حوزه بیمه اجتماعی
این برنامه های بیمه اجتماعی را اینطور برپا میکنیم
یکجورایی مظهر این داد و ستد هستند
سوالی در این مورد هست؟
حالا کاری که میخواهم در زمان باقی مانده بکنم
این است که میخواهم در مورد بزرگترین برنامه بیمه اجتماعی ایالات متحده صحبت کنم
برنامه ای که خیلی از آن شنیده اید
که تامین اجتماعی است
قرار است در مورد تامین اجتماعی صحبت کنیم
در 15 دقیقه آخر جلسه بعد در مورد موادی که در امتحان نهایی می آید صحبت خواهیم کرد
اما در بخش ابتدایی جلسه بعد میخواهم در مورد بیمه سلامت صحبت کنم
که بزرگترین صرف هزینه دولت ما است
اما بزرگترین برنامه بیمه اجتماعی دولت در حال حاضر
همچنان تامین اجتماعی است
مدیکر در دو سال آینده آن را پشت سر خواهد گذاشت
اما فعلا همچنان تامین اجتماعی است
تامین اجتماعی چیست؟
تامین اجتماعی، بیمه از دست رفتن درآمد به جهت بازنشستگی است
میدانیم که وقتی باید بازنشست بشوید
درآمدتان خیلی کاهش پیدا میکند
کاری که دولت میکند این است که شما در برابر این از دست رفتن درآمد
از طریق ارائه ی تامین اجتماعی، بیمه میکند
و عملکردش اینگونه است
چند نفر از شما فیش حقوقی دیدید؟
روی فیش حقوقی یک کلمه FICA هست و مبلغی از حقوقتان کم شده است
FICA میشود مقادیر مالیات بیمه فدرال است
این پولی است که برای پشتیبانی مالی
تا از برنامه بیمه اجتماعی پرداخت میکنید
این مبلغ در حال حاضر 12.4 درصد از حقوق است
البته 6.2 درصد بر عهده شما و 6.2 درصد بر عهده کارفرما است
شما هر کدام 6.2 درصد از حقوقتان را پرداخت میکنید
این پول در یک صندوق سپرده قرار میگیرد
و بعد این پول به بازنشستگان بازپرداخت میشود
و در نهایت زمانی که بازنشست میشوید به شما پرداخت میشود
بنابراین اساسا تامین اجتماعی به این شکل عمل میکند که
زمانی که جوان هستید، پول پرداخت میکنید
و آن پول زمانی که بازنشست میشوید به شما بازپرداخت میشود
نه همان پول، چون پولی که الان میدهید به دست بازنشستگان امروز میرسد
کارگران آینده پرداخت خواهند کرد و آن پول به شما میرسد
و نرخ جایگزینی تامین اجتماع تقریبا 50 درصد است
بنابراین در جهت مقابله با این مشکل نرخ جایگزینی تامین اجتماعی در حدود 50 درصد است
حالا نفع تامین اجتماعی چیست؟
خوب به وضوح نفع اش این است که مردم نمیخواهند زمانی که بازنشست میشوند از گرسنگی بمیرند
میخواهم در برابر از دست رفتن درآمد در زمانی که بازنشست میشویم، بیمه باشیم
حالا، پس انداز میتواند تا حدودی این کار را برایمان بکند
اما تمام و کمال نیست چون دقیق نمیدانیم که چقدر باید پس انداز کنیم
نمیدانیم که چه موقع بازنشست میشویم
نمیدانیم چند سال زنده میمانیم
بنابراین برنامه تامین اجتماعی دولت در این مورد کمک میکند
اما همچنین هزینه های کژمنشی وجود دارد
که اینطور است که اگر مردم را در برابر بازنشستگی بیمه کنیم
مشوق بازنشستگی میشویم
چون در اصل حالا میگوییم که اگر کار کنی حقوقت را میگیری
اما اگر بازنشست بشوی، از تامین اجتماعی پول میگیری
خوب حالا، وقتی که 62 سالتان میشود... در 62 سالگی واجد شرایط تامین اجتماعی میشویم
بنابراین در سن 62 سالگی ناگهان تحت تامین اجتماعی واجد شرایط نیمی از حقوقتان میشوید
حالا تصمیمی که باید بگیرید این است که خوب حالا کار کنم؟
خوب این در برابر ارزش حاشیه ای فراغتم بعلاوه نیمی از حقوقم قرار میگیرد
بنابراین استعفا میدهم مگر اینکه ارزش حاشیه ای فراغتم کمتر از نیمی از حقوقم باشد
بنابراین اساسا کاری که تامین اجتماعی میکند این است که
در تصمیمتان اختلال ایجاد کرده و باعث میشود زودهنگام بازنشست بشوید
این بحث کژمنشی اش است
حالا در ایالات متحده ما این موضوع را به رسمیت میشناسیم
و یکجورایی یک کلک باحال میزنیم
کاری که در ایالات متحده میکنیم چیزی است که به آن میگویند
تطبیق بیم سنجی مزایای تامین اجتماعی
معنایش این است که شما 62 سال دارید
و با خود میگویید که الان میتوانم بازنشست بشوم
و اگر الان بازنشست شوم، نصف حقوقم را میگیرم
پس چرا الان بازنشست نشوم
ما میگوییم یک لحظه صبر کن... یک پیشنهاد برات داریم
اگر یک سال دیگر کار کنی و سال آینده بازنشست بشوی
در آن صورت هر سال تا آخر زندگیت 7 درصد بیشتر بهت میدهیم
تا آخر عمرت 7 درصد بیشتر دریافت میکنی
اگر دو سال بیشتر کار کنی، 14 درصد بیشتر میشود
اگر سه سال بیشتر کار کنی 21 درصد بیشتر میشود و غیره...
اساسا کژمنشی را به رسمیت می شناسیم
و برای مقابله با آن هر چه بیشتر کار کنید، پرداختی را بالاتر میبریم
بنابراین ایالات متحده این مسئله را به رسمیت میشناسد
و در نتیجه کژمنشی زیادی در حوزه تامین اجتماعی در ایالات متحده دیده نمیشود
خیلی کم است
در اروپا به این شکل نیست
بیاید کشور ...
اجازه بدهید به عقب برگردم
بنابراین کاری که تطبیق بیم سنجی انجام میدهد این است که میگوید
ما این را به رسمیت میشناسیم که تامین اجتماعی در اصل مالیات بستن بر کار است
برای انحراف این موضوع به شما یارانه میدهیم تا بیشتر کار کنید
و این کار را با افزایش پرداختی تامین اجتماعی به ازای سالهای کار بیشتر انجام میدهیم
در اروپا به هوشمندی ما نیستند
این موضوع را به رسمیت نمیشناسند
یا اگر هم به رسمیت بشناسند آنقدر باهوش نیستند که رویش فکر کنند
آن ها تطبیق بیم سنجی ندارند
خوب، برای مثال تامین اجتماعی در هلند به این شکل عمل میکند
وقتی که در هلند 55 ساله میشوید
انتخابی که پیش رو دارید این است که میتوانید کار کنید، یا اینکه دست از کار بکشید
و از تامین اجتماعی پول بگیرید که مبلغ آن 90 درصد حقوقتان است
پس به معنای واقعی کلمه باید بین کار کردن
یا در خانه ماندن و گرفتن 90 درصد حقوقتان انتخاب کنید
و هیچ تطبیق بیم سنجی ای هم در کار نیست
بنابراین اگر ارزش فراغتتان کمتر از 10 درصد حقوقتان نباشد
میتوانید خانه بمانید
اما صبر کنید، این همه اش نیست
این برنامه بسیار سخاوتمندانه ای است نه ؟
چطور تامین مالی اش میکنند؟
با مالیات بستن بر کارگران تامین مالی اش میکنند
بنابراین اگر کار کنید حقوقتان را میگیرید اما بعد باید 40 درصد مالیات بر حقوق بگیرید
بنابرای در واقع میتوانید کار کنید و 60 درصد حقوقتان را بگیرید
یا اینکه در خانه بمانید و 90 درصد حقوقتان را بگیرید
حدس بزنید چه میشود؟
هیچ کس پس از سن 55 سالگی در هلند کار نمیکند
به معنای واقعی کلمه
البته مردم کارهای پنهانی میکنند که مالیاتی ندارد
نقاشی خانه میکنند یا کارهای دیگر که از چشم اقتصاد پنهان میماند
اما به معنای واقعی کلمه هیچکس پس از سن 55 سالگی در هلند کار نمیکند
اقتصاد جواب میدهد
وقتی که اینطور مشوق های گستاخانه ای اعمال میکنید، اقتصاد جواب میدهد
و این همان کژمنشی است
این مثال اهمیت ندادن به داد و ستد در بیمه اجتماعی است
و بیشتر بها دادن به بیمه کردن مردم
نسبت به اهمیت دادن به مسائل کژمنشی
و پاسخ این است که بخشی از مشکلات عمده ای که در این کشورها وجود دارد
بخشی از مشکل عمده کسری به درازا کشیده ای که با آن مواجه هستند
این است که اساسا افراد مسن تر کار نمیکنند
حالا این کشورها شروع به شناخت این موضوع کرده اند
و شروع به مقابله با آن کرده اند
در حقیقت کشور فرانسه
احتمالا جدیدا متوجه شده اید که تلاش کرده است با این موضوع مقابله کند
پیشنهاد کرده اند که سن بازنشستگی خود را که 60 سالگی است
که بعد از آن در عمل هیچکس در فرانسه کار نمیکند را
به 62 سالگی افزایش دهند
چه اتفاقی افتاد؟
احتمالا شنیده اید که اعتصابات سیاسی گسترده ای رخ داد
چون مردم از اقتصاد سر در نمی آورند
مردم متوجه نیستند که خوب بله ناراحت کننده است که دو سالی بیشتر کار کنند
اما این کار اقتصادمان را از لحاظ مالی سالم و بهینه تر میکند
و در بلند مدت همه از آن سود میبریم
البته دولت پیشنهاد نمیدهد که بازنشستگان امروز تحت تاثیر قرار بگیرند
بلکه میگوید از 20 سال آینده باید دو سال بیشتر کار کنید
بنابراین در کل همه نفع خواهند برد
اما نهایتش این است که مردم برای درک اقتصاد خیلی دید بسته ای دارند
و این به اغتشاش و چیزهایی می انجامد که در فرانسه دیدیم
این مطالب برای افراد معمولی دشوار است
شما باهوش هستید و یک ترم هم برای یادگیری اش وقت میگذارید
اما اگر شخص معمولی در خیابان باشید این داد و ستد را متوجه نمیشوید
و مشکل در اینجاست
مشکل مقابله با مسائل مرتبط با کژمنشی با کمتر کردن سخاوتمندی بیمه اجتماعی این است
بذارید در مورد یک مشکل دیگر در مورد تامین اجتماعی صحبت کنم
چون این مشکل در اخبار بوده است و در اخبار خواهد بود
که این حقیقت است که تامین اجتماعی دارد منابع مالی خود را از دست میدهد
حالا، تامین اجتماعی دارد منابع مالی خود را از دست میدهد
چون یک راز سیاهی در مورد تامین اجتماعی وجود دارد که ممکن است از آن خبر نداشته باشید
چند نفر از شما در مورد کلاهبرداری پانزی شنیده اید؟
کسی سریال بوردواک امپایر را دیده است؟
برودواک امپایر در حال پخش است
کلاهبرداری پانزی به یک سرمایه گذار اهل بوستون به نام چارلز پانزی، منتسب است
کلاهبرداری پانزی به این شکل عمل میکند
من دو کلاس تدریس میکنم
الان تدریس میکنم و بعد در ساعت 2:30 هم تدریس میکنم
الان کلاس 1401 را تدریس میکنم و کلاس 1441 را ساعت 2:30 تدریس میکنم
فرض کنید که امروز صبح وارد کلاس شده باشم و بگویم
بچه ها یک فکری، همه به من 1 دلار بدهید و چهارشنبه بهتان 2 دلار میدهم
فکر میکنید که دارم مضخرف میگویم اما نمره خوبی میخواهید پس بهم 1 دلار میدهید
بنابراین به من 1 دلار میدهید
بعد ساعت 2:30 به کلاس 1441 میروم و میگویم بچه ها
شما هرکدام بهم 3 دلار بدهید و چهارشنبه بهتان 5 دلار میدهم
آن ها همان فکر شما را میکنند اما کلاس بالاتری از شما هستند و پول بیشتری دارند
بنابراین پول را میدهند
3 دلارشان را میگیریم 1 دلار جیبم میگذارم
روز چهارشنبه برمیگردم و به هرکدام از شما 2 دلار میدهم
شما با خود میگوید، ایول جواب داد
من میگویم، یک معامله بهتری برایتان دارم
به من 6 دلار بدهید و دفعه بعد که دیدمتان
البته ترم دارد تمام میشود اما منظورم را متوجه میشوید
بهتان 10 دلار میدهم
شما میگویید که خوب عالیه، میشه روی این آدم حساب کرد، همین کار را میکنیم
به من 6 دلار میدهید
1 دلار را در جیبم میگذارم
به کلاس 1441 ام بر میگردم و میگویم اینم 5 دلاری که بهتان بدهکار بودم
میگویند که واو عالیه
من میگویم یک معامله بهتری برایتان دارم
به من 11 دلار بدهید... و همینطور ادامه پیدا میکند
و تا زمانی که شما هر دو تمایل به بازی داشته باشید
من میتوانم به گذاشتن پول در جیبم و درآمدزایی ادامه دهم
به این کلاهبرداری هرمی هم میگویند
ممکن است اسم شخصی به نام برنی میداف را شنیده باشید
هیچوقت پولتان را پیش کسی که اسم فامیلش made off هست سرمایه گذاری نکنید
برنی میداف برای 20 سال این کلاهبرداری پانزی را ادامه داد
کاری که میکرد این بود که سرمایه گذاران را پیدا میکرد
از آن ها پول میگرفت و قول بازپرداخت به آن ها میداد
بعد سرمایه گذاران جدید پیدا میکرد، از این سرمایه
گذاران پول میگرفت و به قدیمی ها بازپرداخت میکرد
و همینطور ادامه میداد
هیچ چیز حقیقی ای پشت کاری که میکرد وجود نداشت و برای 20 سال عملی اش کرد
تا اینکه یکی پیدا شد که دیگر نمیخواست بازی کند
مثلا اگر ما اینکار را میکردیم و شما در آخرین کلاس میگفتید به امید دیدار استاد
و همینطور که میگفتم صبر کنید 20 دلار به من بدهید از اینجا خارج میشدید، چطور میشد؟
حالا باید به کلاس بعدی ام بروم، و دیگر پولی برای آن ها ندارم
در آن صورت تمام ماجرا فروپاشیده میشود
و به این دلیل دچار فروپاشی میشود که کلاهبرداری پانزی، سرمایه گذاری واقعی نیست
دارایی ای که در پس کلاهبرداری پانزی وجود دارد حساب بانکی نیست
دارایی ای که در پس کلاهبرداری پانزی وجود دارد، اعتماد است
و اساسا وقتی که شخصی دیگر اعتماد نکند یا دیگر نتواند پول بپردازد
از میان میرود
حالا، اینجا یک راز کوچک وجود دارد
نظام تامین اجتماعی ما یک کلاهبرداری پانزی است
بزرگترین برنامه بیمه اجتماعی کشور ما یک کلاهبرداری پانزی است
چطور اینگونه است؟
خوب چون شما الان پرداخت میکنید
و پرداخت هایتان به سالمندان امروز میرسد
هیچ تضمینی وجود ندارد که 40 سال آینده
بچه ها برای تامین شما پرداخت کنند
هیچ تضمینی نیست
میتوانید تمام زندگیتان پرداخت کنید
و بعد مردم میتوانند رای دهند که تامین اجتماعی برچیده شود
و در آن صورت دمارتان در می آید
کلاهبرداری پانزی است
هیچ چیزی به جز اعتماد به برنامه دولت در پس آن نیست
تنها دارایی در پس این موضوع اعتماد به این است که دولت هیچگاه قرار نیست
با پایان دادن به این برنامه، دخل رای دهندگان سالمند را دربیاورد
تا زمانی که دولت تمایل داشته باشد که جوانترها
را مجبور به پرداخت پول برای تامین سالمندان کند
برنامه هیچگاه نمیتواند پایان پیدا کند
اما اگر دولت تمایلش را به این کار از دست بدهد
در آن صورت کل یک نسل از کلاهبرداری پانزی صدمه خواهند دید
حالا این محتمل نیست چه رای دهندگان سالمند خیلی قدرتمند هستند
محتمل به نظر نمیرسد که کلاهبرداری پانزی دچار فروپاشی شود
به همین خاطر است که به عنوان کلاهبرداری پانزی در نظرش نمیگیریم
اما در واقع همان است
تنها کلاهبرداری پانزی ای است که در این مورد با اعتماد به دولت پشتیبانی میشود
مشکل این است که این کلاهبرداری پانزی تا زمانی خوب عمل میکند
که افراد بیشتری نسبت به افرادی که پول میگیرند، پرداخت کنند
در حالا حاضر ما در ایالات متحده تقریبا
به ازای هر فرد سالمند، 10 کارگر داریم
یا تقریبا 8 کارگر به ازای هر سالمند
بنابراین میتوانیم کلی پول جمع آوری کنیم که به سالمندان بدهیم
مشکل این است که این نسبت به دلیل مسن شدن نسل سال های 40 تا 60 به سرعت در حال نزول است
یک دسته بزرگ از افراد هستند
که نزدیک به سالمند شدن و دریافت تامین اجتماعی خود هستند
این افراد...
تا سال 2025 این نسبت 8 به 1 به نسبت 4 به 1 خواهد رسید
و ناگهان پولمان کم میشود
نظر ترسناکترم به موضوع اینطور است
چند نفر از شما پدر و مادربزرگتان در فلوریدا است؟
خوب چندین پدر بزرگ و مادر بزرگ در فلوریدا داریم
در سال 2025 ایالات متحده در کلیت خود
مسن تر از فلوریدای امروزی خواهد بود
چون اگر فلوریدا پر از سالمندان باشد
ایالات متحده در 15 سال آینده (سال 2025) اینگونه خواهد شد
داریم به سمت جامعه ای پا به سن گذاشته حرکت میکنیم
و این فشار بسیاری روی این کلاهبرداری پانزی خواهد گذاشت
و به همین خاطر است که در تقریبا 30 سال یا 25 سال آینده
تامین اجتماعی ورشکست میشود
در واقع پولمان تمام خواهد شد مگر اینکه برنامه را اصلاح کنیم
بنابراین در حال حاضر در شرایطی هستیم که پیشبینی میکنم این برنامه ورشکست شود
در واقع در تقریبا 30 سال آینده این اتفاق می افتد
برنامه ورشکست خواهد شد، چون باید مبلغ بسیار بالایی به این گروه بزرگ سالمندان بپردازیم
و این مشکلی است که دولت باید با آن مقابله کند
و باید به یکی از دو روش به آن مقابله کند
یا باید مالیات را افزایش دهد
در حال حاضر 12.4 درصد از حقوقمان را مالیات میپردازیم
برای حل این مشکل برای همیشه این مالیات باید تقریبا 3 و نیم تا 4 درصد افزایش پیدا کند
بنابراین باید 3 و نیم تا 4 درصد بیشتر از حقوقمان را برای حل این مشکل بپردازیم
یا باید مزایا را کاهش دهیم
مثلا بگوییم مردم نمیتوانند در 62 سالگی مزایا دریافت کنند، به 64 سالگی افزایش پیدا میکند
و آنموقع به جای مدل اغتشاش فرانسوی، مدل اغتشاش آمریکایی را خواهیم دید
و این مشکل دشواری است که دولت در ادامه با آن مواجه است
اینکه بالاخره باید بهایی پرداخت شود
یا باید مالیات ها را برای پشتیبانی از این برنامه افزایش دهیم
یا باید مزایایی که سالمندان میگیرند را کاهش دهیم
بله؟
این ممکن است فقط باعث عقب افتادن مشکل شود اما
آیا امکانش برای دولت وجود دارد که
مزایا را کم کم کاهش دهد؟
به این شکل که وقتی 62 ساله و واجد شرایط شوید
50 درصد از پولی که به طور معمول باید بگیرید، را بگیرید
و آن مبلغ به مراتب اینکه سالمندتر شوید کم کم افزایش پیدا کند
به این صورت وقتی در مورد کار تصمیم گیری میکنید
کار میکنید اما فقط نصف یا یک چهارم زمان معمول، این ممکن است...
مسلما میتوان در این مسیر مصالحاتی انجام داد
اما این هم در دسته بندی کاهش مزایا قرار میگیرد
الان شما یک روش متفاوت برای کاهش مزایا را بیان کردید
روش های زیرپوستی و جالب زیادی وجود دارد
و باور کنید وقتی که زمانش برسد اینطور نیست که بگویند مزایای همه را 10 درصد کاهش میدهیم
یک چیزی زیرپوستی مثل آنچه شما توصیف کردید خواهد بود
به قدر کافی پیچیده اش میکنند که مردم متوجه اش نشوند
تا بتوانند برای مردم قابل قبولش کنند
اگر قرار باشد مزایا را کاهش دهند میتواند به همان پیچیدگی باشد
و این داد و ستدی است که قرار است با آن مواجه شویم
بسیار خوب
جلسه بعد در مورد بیمه درمانی صحبت خواهیم کرد
و آخرین جلسه را خواهیم داشت