خوب بیاید امروز به بحثمان در مورد مساوات و بهره وری ادامه بدهیم
جلسه پیش در مورد داد و ستد میان مساوات و بهره وری
و مشکل سطل سوراخ صحبت کردیم
و جامعه چطور اننقال از یک گروه به گروه دیگر را ارزشگذاری میکند
و منشاهای نشتی در سطل چه میتواند باشد
حالا در جلسه امروز میخواهید در مورد
عملکرد دولت ها در جهت انتقال منابع میان گروه ها
و تاثیراتی که این عملکرد دارد، صحبت خواهیم کرد
مسلما این موضوع بسیار بزرگی است
یکجورایی میخواهم در یک جلسه مباحثی که
تقریبا نیمی از ترم را در کلاسی که
با موضوع سیاست عمومی درس میدهم به خود اختصاص میدهد را خلاصه کنم
اما این جلسه یکجورایی یک دید کلی نسبت به نوع
نگاهمان به مسائل انتقال در ایالات متحده به شما میدهد
و قطعا اگر بخواهید بیشتر در موردش بدانید، میتوانید
بیشتر در این مورد در کلاس 1441 بیاموزید
خوب میخواهم با اولین طرف معادله انتقال شروع کنم
گذاشتن پول در سطل
که میشود مالیات گذاری
در مورد مالیات گذاری که گذاشتن پول در سطل است، صحبت کنیم
ما چندین منبع مالیاتی در ایالات متحده داریم
یعنی اگر به صفحه اول جزوه نگاه کنید
این چارت تحلیلی از منابعی است که ما به عنوان
دولت ایالات متحده از آن پولمان را به دست می آوریم
برای اینکه بخواهید بازتوزیع انجام دهیم باید اول تامین مالی کنیم
چطور تامین مالی میکنیم؟
خوب اساسا بیشتر پولی که به دست می آوریم
از طریق مالیات بر درآمد است
مالیات بر درآمد، مالیاتی بر درآمد خانوارها است
و مهم این است که این مالیات تصاعدی است
بنابراین بیشتری تامین مالی از طریق مالیات بر درآمد صورت میپذیرد
مالیات بر درآمد، از انواع مالیاتی است که به آن میگوییم مالیات تصاعدی
این به این معناست که هرچه ثروتمند تر باشید
بخش بیشتری از درآمدتان را به شکل مالیات میپردازید
تصاعدی است
برخلاف مالیات تنازلی
که در آن هرچه ثروتمندتر باشید، درصد کمتری از درآمدتان را مالیات میدهید
و دوباره واژگان تصاعدی و تنازلی در خود حسی هنجاری دارند
و منطق حاکم اش این است که دوباره تحت اکثر توابع رفاه اجتماعی
به تابعی تمایل داریم که منابع را از ثروتمند به فقیر بازتوزیع میکند
و این کاری است که نظام مالیاتی تصاعدی ممکن میکند
خوب اگر به صفحه بعدی جزوه بروید
این نشان میدهد که برای سال حاضر... فکر میکنم برای 2010 یا شاید 2009 باشد
نرخ های مالیات در ایالات متحده به چه شکل هستند
حالا، مهم است که تمایز میان نرخ های مالیات حاشیه ای
و مالیاتی که در عمل پرداخت میشود را به خاطر داشته باشیم
این نمودار نرخ مالیات حاشیه ای را نشان میدهد
این به این معناست که به ازای 1 دلار بعدی ای که به دست می آورید
چه درصدی را به عنوان مالیات میپردازید
برای مثال، فردی که کمتر 16700 دلار درآمد دارد
برای هر 1 دلاری که کسب میکند، 10 سنت به عنوان مالیات پرداخت خواهد کرد
در واقع مالیات همه در 16700 دلار ابتدایی به همین اندازه است
بنابراین بیل گیتس روی 16700 دلار ابتدایی ای که به دست می آورد، دلاری 10 سنت میپردازد
بعد روی هر دلاری که فراتر از این مبلغ به دست می آورید 15 سنت میپردازید
تا جایی که 67900 به دست آورید
بعد 25 سنت میپردازید و به همین صورت ادامه پیدا میکند
تا جایی که روی هر دلاری که فراتر از 372950 دلار به دست می آورید، 35 سنت میپردازید
و نکته کلیدی در اینجا نرخ های حاشیه ای هستند
بنابراین اگر درآمدتان 350 هزار دلار است
در آن صورت نرخ حاشیه ای شما 33 درصد است
در بازه یکی مانده به آخر هستید
اما در راه رسیدن به این مبلغ، نرخ های کمتری پرداخت کرده اید
روی 16700 دلار ابتدایی 10 درصد پرداخته اید و به همین صورت ادامه پیدا کرده است
اما در نهایت میتوان گفت که این نظامی تصاعدی است
با درآمد بیشتر، مالیات بیشتری روی دلار بعدی که به دست می آورید میپردازید
این نوع عملکرد مالیات بر درآمد است
و ویژگی های پیچیده بسیار دیگری نیز دارد که میتوانیم واردش شویم
اما به طور کلی درآمدتان را در نظر میگیرید
و به شکل تصاعدی روی آن مالیات مقرر میکنید
و این مشخص میکنید که چقدر باید به دولت بپردازید
حالا اگر به صفحه اول برگردید
دومین منبع بزرگ درآمدی برای دولت ایالات متحده
مالیات بر حقوق است
این با مالیات بر درآمد فرق میکند
در اینکه مالیاتی با درصد ثابت است
بنابراین نه تصاعدی و نه تنازلی است خنثی است
درصدی ثابتی از درآمدتان است که به عنوان مالیات بر حقوق میپردازید
بنابراین برخلاف مالیات بر درآمد که هرچه ثروتمندتر باشید بیشتر مالیات میدهید
در اینجا درصد ثابت خاصی را میپردازید
بدون توجه به درآمد
و از این پول برای تامین مالی
چیزی استفاده میشود که به آن برنامه بیمه اجتماعی ملت میگویند
دوشنبه بیشتر روی این موضوع متمرکز خواهیم شد
اما اساسا برای تامین مالی برنامه هایی استفاده میشود که
به مردم در صورتی که با مخاطرات منفی ای مثل بیکار شدن یا
نیاز داشتن به خدمات درمانی و غیره مواجه شوند، کمک میکند
این موارد از طریق مالیات بر حقوق تامین مالی میشود
سومین منبع مالیات، مالیات بر مصرف است
مالیات بر مصرف
همانطور که میبینیم در ایالات متحده این سومین منبع بزرگ درآمدی است
تقریبا 15.7 درصد از درآمدهای دولت
از مالیات بر مصرف حاصل میشود
حالا این مالیات دو نوع دارد
مالیات بر مصرف هستند
و دو نوع دارند
یک نوعش مالیات بر فروش است
در ایالت ماساچوست مقادیرش 6.25 درصد است
در برخی دسته ها هر خریدی که انجام میدهید باید 6.25 درصد بیشتر بدهید
که به دست ایالت میرسد
نوع دیگر آن مالیات بر تولید است
که مالیات های خاصی هستند که روی کالاهایی خاص گذاشته میشوند
مثلا بر روی سیگار مالیات بر تولید وجود دارد
مقادیری پول روی یک پاکت سیگار
به عنوان مالیات بر تولید میپردازید
مالیات بر تولید الکل
مالیات بر تولید بنزین
بنابراین این ها مالیات هایی خاص روی کالاهایی خاص هستند
و نکته مهم این است که این مالیات های بر مصرف
معمولا به عنوان مالیات های غیر مستقیم شناخته میشوند
چون برخلاف مالیات های بر درآمد و بر حقوق
که در آن ها به معنای واقعی کلمه روی هر دلاری که کسب میکنید مالیات میدهید
در اینجا تا زمانی که پول را خرج نکنید مالیاتی پرداخت نمیکنید
بنابراین مالیات های بر مصرف، مستقیما روی درآمدتان مالیات نمیگیرند
بلکه به مراتبی که از درآمد خود برای خرید اجناس استفاده میکنید از شما مالیات میگیرند
بنابراین معمولا به آن مالیات غیرمستقیم میگویند
چهارمین منبع بزرگ درآمد مالیاتی مالیات بر دارایی است
مالیاتی است که روی ثروت واقعی خود میپردازید
بنابراین نوع سومی از مالیات است
بنابراین در نوع اول مالیات، از درآمدتان مالیات میگیریم
یا از طریق مالیات بر درآمد یا مالیات بر حقوق
دومین نوع مالیات، مالیاتی است که روی مصرفتان گرفته میشود
سومین نوع مالیات، مالیاتی است که از داراییتان گرفته میشود
بنابراین به معنای واقعی کلمه، سالانه
برای مثال بخش خاصی از ارزش خانه خود را
به عنوان مالیات بر دارایی به دولت محلی خود میپردازید
پس این هم نوع دیگری از مالیات است
از این طریق تقریبا 10 درصد از درآمدهای دولت تامین میشود
و در آخر مالیات بر شرکت را داریم
که مالیاتی است که...
یکجورایی به مالیات بر درآمد نزدیک است
ولی به جای اینکه روی اشخاص گذاشته شود
روی شرکت ها گذاشته شده است
پولی است که شرکت ها به مراتب اینکه سود بیشتری کسب میکنند، میپردازند
بنابراین بر روی بسیاری از منابع درآمدی مالیات میگذاریم
به بسیار انواع مختلفی در ایالات متحده مالیات میگیریم
اگر همه را با هم جمع کنیم
تقریبا 20 درصد از درآمد خود را به عنوان مالیات میپردازیم
به این معنا که به ازای هر دلاری که در ایالات متحده به دست می آید
به طور میانگین تقریبا 20 سنت به دولت پرداخت میشود
خوب البته در مورد اشخاص مختلف متفاوت است
اگر ثروتمندتر باشید درصد بالاتری است
اگر فقیرتر باشید کمتر است
به میزان مصرفتان و داراییتان و غیره بستگی دارد...
اما در مجموع به طور میانگین تقریبا 20 درصد از درآمدمان صرف مالیات میشود
تقریبا یک پنجم تولید ناخالص داخلی
مشکلی که الان داریم این است که اگر به مصارف دولت نگاه کنید
بیشتر یک چهارم به نظر میرسد
24 درصد از تولید ناخالص داخلی
بنابراین تقریبا یک پنجم درآمد ملی خود را به شکل مالیات میگیریم
اما تقریبا یک چهارم هزینه میکنیم
بنابراین کسری ملی بیش از 1 تریلیون دلاری داریم
بنابراین مشکلی که در حال حاضر داریم
این است که به عنوان یک دولت بیش از آنکه مالیات میگیریم، خرج میکنیم
حالا نمیخواهیم وارد دلایل این موضوع شویم
این هم منشا ساختاری دارید
که در موردش صحبت خواهیم کرد
قابل توجه ترینش افزایش وحشتناک در هزینه های خدمات درمانی است
و منشاهای دوره ای هم دارد، اینکه در شرایط رکود
طبیعتا بیشتر هزینه میشود چون مردم به کمک بیشتری از دولت نیاز دارند
و کمتر مالیات گرفته میشود
چون درآمد کمتری برای مالیات گرفتن وجود دارد
بنابراین بخشی از دلایل اینکه چرا کسری داریم
این است که همچنان در شرایط رکود هستیم
هنوز از رکود خارج نشده ایم
بخشی از دلایلش هم بیشتر ساختاری است به این معنا که
به شکل پایه ای نظامی داریم که بیش از توانمان هزینه میکند
و کمی بیشتر در موردش صحبت خواهیم کرد
چیزی که الان میخواهم روی آن تمرکز کنم
این است که با توجه به این مجموعه بزرگ چیزهای مختلفی که باید از آن مالیات بگیریم
میخواهم روی یک پرسش خاص تمرکز کنم
پرسش های زیادی وجود دارد که میتوانیم روی آن تمرکز کنیم
و بازم میگویم در کلاس 1441 در مورد خیلی از آن ها صحبت خواهیم کرد
اما میخواهم روی یک پرسش با جذابیت خاص تمرکز کنم
اینکه باید از چه چیزی مالیات بگیریم؟
اینجا پنج چیز مختلف که میتوانیم روی آن مالیات بگیریم را نوشتم
روی درآمدتان مالیات میگیریم
یا به شکل تصاعدی یا با نرخی ثابت
میتوانیم بر روی مصرفتان مالیات بگیریم
میتوانیم روی داراییتان مالیات بگیریم
میتوانیم مالیات بر شرکت بگیریم
چکار باید بکنیم؟
اگر قرار است 20 درصد درآمد زایی کنیم چرا به این انواع مختلف انجامش میدهیم؟
برای مثال در اروپا مالیات گیری بسیار متفاوت است
در اروپا خیلی درآمدزایی کمتری از طریق مالیات بر درآمد دارند
و درآمدزایی خیلی بیشتری از طریق مالیات بر مصرف دارند
مالیاتی در اروپا دارند که به آن میگویند مالیات بر ارزش افزوده
اگر به اروپا سفر کرده باشید ممکن است با این سر و کار داشته بوده باشید
در مسافرت های خارجی، VAT (مالیات بر ارزش افزوده)
مالیات بر ارزش افزوده اساسا نسخه اروپایی مالیات بر فروش است
در اصل مالیات بر فروشی است
که در آن هر سطح از تولیدکنندگان بر اساس ارزشی که به تولید اضافه میکنند مالیات میدهند
بنابراین در اروپا خیلی بیشتر روی مصرف
و خیلی کمتر روی درآمد مالیات میگیرند
حالا این ایده خوبی است یا بد؟
برای مثال یکی از دو کارگروه اصلی در رابطه با کسری بودجه
که در چند هفته گذشته گزارش هایی در رابطه با راه های کاهش کسری، داده است
پیشنهاد داده است که در واقع نوعی مالیات ملی بر فروش را معرفی کنیم
تا بیشتر به سمت مدل اروپایی حرکت کنیم
و بیشتر نظام مالیاتیمان را بر اساس مصرف
و بخش کمتری از آن را بر اساس درآمد مقرر کنیم
دلیل منطقی اصلی این موضوع چیست؟
خوب منطق اصلی برای مالیات بر مصرف به جای مالیات بر درآمد
برمیگردد به بحثمان در چند جلسه پیش
اینکه مشوق پس انداز کردن است
خاطرتان است که درآمد میتوان به شکل مصرف بعلاوه پس انداز تعریف شود
درآمدتان را برمیدارید و یا مصرف میکنید یا پس انداز
زمانی که از درآمدتان مالیات میگیریم، مالیات را هم از مصرف و هم از پس اندازتان میگیریم
زمانی که تنها از مصرف مالیات میگیریم دیگر از پس انداز مالیاتی نمیگیریم
با فرض غلبه اثر جایگزینی
این موضوع در نتیجه باعث تشویق به پس انداز میشود
مالیات بر مصرف به جای مالیات بر درآمد
مشوق پس انداز خواهد بود
البته دوباره با فرض غلبه اثر جایگزینی
و منطق بحث این است که جانب ساز و کارهایی که جلسه پیش در موردش صحبت کردیم، میدانیم
که پس انداز به عنوان موتور محرکه رشد اقتصادی چقدر اهمیت دارد
بنابراین مفهومی که مطرح میشود این است که با تغییر جهت از نظام مالیات بر درآمد
به سمت نظامی بر اساس مالیات بر مصرف
میتوانیم به افراد بگوییم که از پس انداز کردن
به جای مصرف کردن، نفع مالیاتی میبرید
و نفع مالیاتی که از پس انداز به دست می آورید
باعث خواهد شد که بیشتر پس انداز کنید
و در نتیجه‌ی آن پس انداز در جامعه افزایش پیدا میکند
و به این خاطر است که بسیاری از اقتصاددان ها طرفدار دور شدن
از مالیات بر درآمد و رفتن به سمت مالیات بر مصرف هستند
در واقع این موضوع برای اولین بار از جانب فیلسوفی افسردگی آور به نام توماس هابز مطرح شد
در سال های هزار و ششصد و خورده ای
او میگوید که مالیات یک مرد...
چون آن زمان مردها همه کاره بودند
مالیات یک مرد نه بر اساس درآمدی که دارد
بلکه باید بر اساس آنچه از طریق مصرف از جامعه به دست می آورد باشد
این گزاره زیربنای فلسفی این حرف است
که از مردم روی درآمدی که دارند مالیات نگیریم، روی استفاده ای که میکنند مالیات بگیریم
که میشود میزان مصرفشان
بنابراین هم از لحاظ فلسفی توجیح شده است
و هم با تشویق پس انداز کردن، بحث بهره وری درش مطرح است
پس چرا اینکار را نمیکنیم؟
خوب دلیلش دوستی است که در این دو جلسه در مورد صحبت کرده ایم
داد و ستد میان مساوات و بهره وری
که میگوید مالیات بر مصرف بسیار تنازلی است
برای فقرا خیلی سنگین تر تمام میشود
و چرا اینگونه است؟
خوب، رک بگوییم به این خاطر است که فقرا پس انداز نمیکنند و ثروتمندان این کار را میکنند
یک فرد آمریکایی معمول تقریبا سر به سر زندگی میکند
مردم تقریبا تمام درآمدشان را هزینه میکنند
مقادیر زیادی پس انداز نمیکنند
اغلب پس اندازها در جامعه توسط ثروتمندترین افراد در جامعه انجام میشود
اکثریت قاطع ثروت تحت کنترل بخش کمی از جمعیت است
در نتیجه
اگر از نظام مالیات بر درآمد که تصاعدی است
به سمت نظام مالیات بر مصرف برویم
که درآن تنها از مصرف مردم مالیات گرفته میشود
در نهایت
به شدت به سمت نظامی بسیار تنازلی تر حرکت میکنیم
البته تا حدودی میتوان با این موضوع با مالیات بر مصرف تصاعدی مقابله کرد
اما در نهایت ثروتمندان مقادیر بسیاری از آنچه درآمد کسب میکنند را مصرف نمیکنند
ثروت را به عنوان ارث به فرزندانشان منتقل میکنند
بنابراین در نهایت ثروتمندان مالیات بسیار کمتری را پرداخت خواهند کرد
اگر که به سمت نظام مالیات بر مصرف حرکت کنیم
و مشکل در اینجاست
حالا کاری که در اروپا میکنند این است که
اینطور با این مشکل مقابله میکنند که میگویند بسیار خوب نظام مالیاتی ما تنازلی است
اما در عوض بخش زیادی از پول به دست آمده را صرف فقرا میکنیم
جلسه پیش از نظامی صحبت کردم که در آن اطمینان حاصل میشود که هیچکس در فقر زندگی نکند
به همه 10 هزار دلار میرسد
هیچکس در فقر زندگی نمیکرد
این نظام بیشتر به نظام اروپایی شباهت دارد
بنابراین در اروپا میگویند، بله مالیات بیشتر تنازلی ای داریم
اما برنامه هزینه کرد بسیار تصاعدی تری داریم
و این ها در مجموع نظام منصفانه تری را میسازند
و این شاید چیزی باشد که بتوان در نظر گرفت
اما در حوزه مالیات به تنهایی
حرکت به سمت مالیات بر مصرف احتمالا بهره وری را افزایش دهد
اما به ضرر مساوات خواهد بود
و دوباره آن داد و ستدی را خواهیم داشت
که همیشه با آن مواجه هستیم
حالا یک مورد جالبتر...
سوالی در این مورد هست؟
یک مورد جالب تر که در آن این داد و ستد ممکن است انقدرها سخت نباشد
یا اینکه کمی زیرپوستی تر باشد
در نظر گرفتن مالیات تولید بر کالاهای گناه آلود است
کالاهای گناه آلود
اگر به این فکر کنیم که روی چه کالایی مالیات بر تولید می آید
چیزهایی مانند سیگار، الکل و بنزین هستند
در اصل کالاهایی که چیزهایی تولید میکنند که ما به آن میگوییم
اثرات جانبی منفی
کالاهایی که در آن ها...
اثر جانبی منفی فعالیتی است
که نتایجی به همراه دارد
که بر دوش فردی که در فعالیت مشارکت دارد نمی افتد
بر دوش فردی که در فعالیت مشارکت دارد، نمی افتد
اثر جانبی منفی ای وجود دارد
که در ارتباط با این کالاها میباشند
برای مثال بیاید سیگار کشیدن را در نظر بگیریم
وقتی که من سیگار میکشم بخشی از کاری که میکنم کشتن خودم است
و این اثری جانبی نیست
به این موضوع بازخواهم گشت
اما اگر با فعالیتی تنها به خود آسیب بزنید، این اثر جانبی حساب نمیشود
یک اثر جانبی، هزینه ای است که بر دوش جامعه می افتد
مفهوم کلیدی برای علم اقتصاد پایه
این است که هر کاری که شما بکنید که تنها به شما ضرر برساند، ربطی به جامعه ندارد
برای مثال هر سیگاری که شما میکشید
زندگی شما را 7 دقیقه کوتاه تر میکند
نه دقیقا، اما به طور میانگین اینگونه است
هر نخ سیگار زندگی شما را 7 دقیقه کوتاه تر میکند
با این حال
در جهانی با مصرف کنندگان منطقی
از نوعی که در کلاس 1441 با آن سرکار داریم
این مسئله ای نیست
وقتی میروید که یک پاکت سیگار بخرید
باید با خود بگویید که ببین بعلاوه 5 دلاری که باید بپردازم
دارم زندگی خودم را 140 دقیقه کاهش میدهم
تصمیم خواهم گرفت که آیا لذتی که از سیگار کشیدن میبرم
ارزش کاهش زندگی ام بعلاوه پولی که باید بپردازم را دارد یا نه
اگر ارزشش را داشته باشد، میخرمش
اگر ارزشش را نداشته باشد، نمیخرم
اینکه سیگار بکشم و خودم را بکشم یا نه
به خودم ربط دارد
این دیدگاه استاندارد اقتصادی به موضوع است
که میگوید اساسا چیزی که اهمیت دارد، ضرری نیست که به خود میزنید
چون این داد و ستدی است که با خود میکنید
میان زندگی و سیگار کشیدن یک منحنی بیتفاوتی دارید
یک منحنی بی تفاوتی دارید
و اگر خیلی از سیگار کشیدن خوشتان بیاید
تصمیم میگیرید برای سیگار کشیدن زندگی کوتاه تری داشته باشید
اگر سیگار کشیدن را دوست نداشته باشید این کار را نمیکنید
اما در کل این تصمیمی است که شما میگیرید و دولت هیچ نقشی برای دخالت در آن ندارد
جایی که دولت نقشی برای دولت دارد وقتی است
که اثر جانبی منفی ای وجود دارد
زمانی که نتایج رفتار من بر دیگران اثر بگذارد
و هزینه آن به دوش من نباشد
برای مثال وقتی که من سیگار میکشم
اگر برای مثال تحت خدمات درمانی باشم
بالای 65 سال، اگر سیگار بکشم و بیمار شوم
در آن صورت هزینه خدمات درمانی به دوش مالیات پردازان می افتد
چون من تحت بیمه عمومی هستم
بنابراین زمانی که 65 ساله هستم و تحت بیمه عمومی رایگان هستم
که بسیاری از افراد بالای 65 سال تحت آن نیستند
در چند جلسه بعد در موردش صحبت خواهم کرد
و سیگار بکشم، هزینه هایش به دوش جامعه می افتد
چون باید هزینه درمانی من را بپردازند
یا خیلی ملموس تر، استنشاق دود سیگار توسط اطرافیان را در نظر بگیرید
اگر در این کلاس سیگار میکشیدم
و در نتیجه شما همه سرطان ریه میگرفتید
این میشد اثر جانبی
چون هزینه این حقیقت که شما به خاطر سیگار کشیدن من بیمار شده اید را به دوش نمیکشیدم
این میشود یک اثر جانبی منفی
تنها هزینه های بالاتر درمانی به خاطر سیگار تقریبا سالانه 18 میلیارد دلار است
بدون در نظر گرفتن هزینه استنشاق دود سیگار توسط اطرافیان
نوشیدن مشروبات الگلی را در نظر بگیرید
اثر جانبی نوشیدن مشروبات الکلی چیست؟
خوب اکثر افراد حاضر در این کلاس
الکل مصرف کرده اند
معمولا مصرف اش کرده ایم و خیلی هم لذت برده ایم
اما به شکل مسئولانه مصرف اش کرده ایم
اما یک اثر جانبی منفی بزرگ در ارتباط با مصرف الکل وجود دارد
که رانندگی در هنگام مستی است
سالانه 13 هزار نفر به وسیله رانندگان مست کشته میشوند
و تقریبا 400 هزار نفر صدمه میبینند
خوب این اثر جانبی منفی بسیار بزرگی است
چون من الکل میخورم، من مست میشوم و من یکی را میکشم
این هزینه ای است که بر دوش جامعه انداخته ام و خودم به دوش نمیکشم
محکوم خواهم شد
اما هزینه اش را به دوش نمیکشم
این اثر جانبی منفی نوشیدن الکل است
مصرف بنزین به وضوح اثر جانبی منفی دارد
و آن این است که هرچه بیشتر رانندگی کنم، بیشتر کربن به اتمسفر انتقال میدهم
و بیشتر باعث گرمایش جهانی میشوم
اثر جانبی اش این است که بر اساس خوشبینانه ترین تخمین ها
دمای هوای جهانی به خاطر گرمایش جهانی که بخش زیادی از آن به دلیل رانندگی است
تا پایان قرن 5 تا 10 درصد افزایش پیدا میکند
حالا اگر اهل داکوتای شمالی باشید، شاید چیز بدی به نظر نیاید
اما اگر مثلا اهل بنگلادش باشید
ممکن است چیز بدی باشد چون سطح آب بالا می آید
اگر هم احتمالا از دیدن کیپ کات خوشتان بیاید
آنجا هم ممکن است زیر آب برود
و این ها جوانب گرمایش جهانی است
که به شکل گسترده به دلیل فعالیت هایی مانند رانندگی به وقوع میپیوندند
اثر جانبی منفی است
من با رانندگی کردن، بنگلادش را به زیر آب میبرم
من هزینه اش را نمیپردازم بنابراین اثر جانبی منفی محسوب میشود
و در نهایت به دشوارترین مورد میرسیم
و جالبترین مورد
و شاید مهمترین مورد در ادامه بحث که چاقی مفرط است
افرادی که بیش از نیاز میخورند
و در نتیجه چاق میشوند و اضافه وزن پیدا میکنند
باعث اثر جانبی میشوند چون هزینه های اضافه درمانی ای دارند که جامعه باید به دوش بکشد
در حال حاضر یک سوم مردم ما چاقی مفرط دارند
و یک کودک از هر سه کودکی که امروز متولد میشود، دیابت میگیرد
بیشتر به خاطر زیاده روی در خوردن و نوع زندگی فقیرانه
این اثر جانبی ای بر جامعه
و هزینه درمانی اضافه ای است که به دوش خواهیم کشید
از آنجایی که جامعه این هزینه ها را به دوش میکشد
جامعه از این نظر این حق را دارد
که بگوید روی هزینه هایی که به دوش من می اندازی، مالیات میگیرم
به این مورد میگوییم مالیات اصلاح گر
اگر اثر جانبی منفی ای به دوش جامعه می اندازی
در آن صورت جامعه حق این را دارد که بیاید و بگوید بسیار خوب
ما این مورد را با مالیات بستن
روی هزینه هایی که بر دوش جامعه می اندازی، اصلاح میکنیم
بنابراین، این بحث منطقی ای برای مالیات های تولید است
که فراتر از داد و ستد معمول میان مساوات و بهره وری میرود
در هر مالیاتی داد و ستد میان مساوات و بهره وری وجود دارد
اما مالیات های بر تولید...
کالاهای گناه آلود در بخش دید مثبت به مالیات یک بحث منطقی اضافه دارند
که اثر جانبی منفی است
اینکه حتی بدون در نظر گرفتن داد و ستد میان مساوات و بهره وری
از آنجایی که مصرف کالاهای گناه آلود با خود اثرات جانبی منفی برای جامعه به همراه دارند
باید روی آن ها مالیات ببندیم
به این خاطر است که مالیات تولیدی
فراتر از مالیات بر فروش داریم
سوالی در این مورد هست؟
علم اقتصاد سنتی معمولا در اینجا متوقف میشود اما من امید دارم
که صحبت هایم در مورد اینکه با سیگار کشیدن زندگی خود
را کوتاه تر میکنید، حداقل کمی برایتان ناخوشایند بوده باشد
امیدوارم که وقتی گفتم زندگی خود را با سیگار کشیدن کوتاه میکنید و این مشکل خودتان است
ممکن است گفته باشید که خوب این برایم کمی ناخوشایند بود
و دلیل اینکه ممکن است برایتان ناخوشایند باشد
این است که ممکن است فکر کنید که مردم شاید متوجه این موضوع نیستند
شاید مردم متوجه نیستند که به ازای هر نخ سیگار، 7 دقیقه از عمر کاسته میشود
شاید به ویژه متوجه نیستند که زمانی که 16 سال دارند و شروع به سیگار کشیدن میکنند
معتادش میشوند و نخواهند توانست ترکش کنند
در این صورت، منطقی که برای مالیات بستن بر این محصولات داشتیم را دست کم گرفته ایم
چون در این صورت در واقع باید رویشان مالیات بگذاریم تا کمک کنیم که خودتان را نکشید
مثالا اگر دانش آموزان سال آخر دبیرستان را در نظر بگیریم که روزی 1 پاکت سیگار میکشند
دانش آموزان سال آخر دبیرستان که روزی 1 پاکت سیگار میکشند
و از آن ها بپرسیم که آیا در 5 سال آینده سیگار خواهید کشید یا خیر؟
از میان آن هایی که میگویند بله من در پنج سال آینده نیز سیگار میکشم
اگر به واقع 5 سال آینده به سراغ آن ها برویم
72 درصد از آن ها سیگار میکشند
بنابراین تقریبا درست برآورد شده است
از میان آن هایی که میگویند نه در پنج سال آینده سیگار نخواهم کشید
زمانی که 5 سال آینده به سراغ آن ها میرویم 74 درصد از آن ها سیگار میکشند
کاملا اشتباه برآورد کرده اند
مسلما فروض منطقی زیربنایی ای که در این درس داریم
در برخی شرایط محقق نمیشوند
در این صورت ممکن است نقشی برای دولت در جهت مالیات بستن بر
کالاهای گناه آلود حتی فراتر از اثرات جانبی منفی وجود داشته بشد
اساسا ممکن است نقشی برای دولت در جهت یاری رساندن
به مردم برای کمک به خودشان وجود داشته باشد
بحثی که در علم اقتصاد حوزه ای خطرناک است
ما معمولا فکر میکنیم که دولت باید وارد شود و اشکالاتی
که ممکن است روی جامعه تاثیر بگذارد را اصلاح کند
اما کاری که مردم با خود میکنند به ما ربطی ندارد
اگر میخواهند کارهای دیوانه وار بکنند، به خودشان مربوط است
چیزی که اقتصاد رفتاری و اینگونه حقایق ما را به سمت آن میبرد
در نظر گرفتن این است که خوب اگر مردم اشتباهاتی میکنند
ممکن است دولت نقشی در دخالت در این موارد نیز داشته باشد
و این حوزه جدیدی است که اقتصاد دارد خود را به آن وارد میکند
در نظر گرفتن اینکه خوب
اگر افراد به شکل کاملا منطقی که در کلاس 1441 در موردش می آموزیم، رفتار نمیکنند
در این صورت نقش تهاجمی تری برای دولت در اصلاح رفتارشان وجود دارد
و این موضوع در کلاس 1441 ام خیلی مورد بحث قرار میگیرد
و همچنین در کلاس 1413 اقتصاد رفتاری بسیار مورد بحث قرار میگیرد
که در آن بسیار در مورد این نوع مسائل
صحبت میشود که چطور فراتر رفتن از کلاس 1401 ممکن است در واقع
روی نوع نگاه مان در مورد نقش مناسب سیاست دولتی تاثیر بگذارد
بنابراین نهایتش این که به وضوح باید روی این کالاهای گناه آلود
به خاطر اثرات جانبی منفی ای که وارد میکنند، مالیات بیشتری مقرر کنیم
چون بر جامعه هزینه وارد میکنند
از طریق هزینه های درمانی بالاتر، یا قتل های بر اثر رانندگی در حین مستی یا گرمایش جهانی
و شاید باید حتی بیش از اینها روی آن ها مالیات بگذاریم
اگر که مردم در واقع در تصمیمات مصرفیشان در اشتباه باشند
و دولت نقشی در جهت ورود و کمک برای اصلاح این اشتباهات داشته باشد
سوال یا نکته ای در این مورد هست؟
حالا، الان در مورد آنچه باید روی آن مالیات مقرر کنیم
و برخی مسائلی که در تصمیم گیری در مورد آنچه باید مالیات بر آن مقرر کنیم صحبت کردم
مسئله دیگر البته این است که چقدر باید مالیات مقرر کنیم
بنابراین نه تنها اینکه مبنای مالیاتی درست چیست
درآمد، مصرف یا مالیات تولید یا هر چیز دیگر
اما نرخ مالیات مناسب چیست؟
و این البته امروزه مسئله بسیار مهمی است
سیاست شماره یکی که در حال حاضر به آن مشغول هستیم
انقضای کاهش های مالیاتی زمان بوش است
بنابراین اگر به چارت خود در صفحه دوم جزوه برگردید
نرخ های مالیات حاشیه ای
پیش از سال 2001 این تمام این نرخ های مالیاتی 5 درصد بالاتر بودند
فقیرترین اقشار 14 درصد و ثروتمندترین اقشار 40 درصد میپرداختند
در سال 2001 و سال 2003
دولت بوش نرخ های مالیاتی را بسیار کاهش داد
این نرخ های مالیاتی و دیگر نرخ های مالیاتی از جمله مالیات های شرکتی
و مالیات بر دارایی و دیگر مالیات ها را کاهش داد
اما در حال حاضر همه روی نرخ های مالیات فردی متمرکز هستند
این کار را کردند اما برای اینکه...
به جهت کلک های بودجه ای که باید برای جواب دادن این مسئله باید انجام میدادند
این کاهش های مالیاتی در واقع در 1 ماه آینده منقضی میشوند
این به این معناست که اگر در 1 ماه آینده کاری انجام نشود
مالیات بر درآمد همه 5 درصد افزایش پیدا خواهد کرد
میتوان حدس زد که این سیاست خوشحال کننده ای نیست
سیاستمداران بسیار در این مورد نگران هستند
نمیدانم که مردم زیاد نگران هستند یا خیر ولی سیاستمداران نگرانند
و بحث کنونی این است که
خوب چه کاری باید در اینباره انجام دهیم؟
آیا باید کاهش های مالیاتی بوش را تمدید کنیم؟
آیا باید پایین نگه داشتن نرخ های مالیاتی را ادامه دهیم؟
یا اینکه باید اجازه دهیم منقضی شوند
و درآمد اضافه حاصله را برداریم
در کنار تصاعد افزایش یافته که به همراه می آورد
خوب آیا باید این کار را بکنیم؟
خوب این به دو مسئله بستگی دارد
مساوات و بهره وری
همان مسائلی که تاکنون در موردشان بحث میکرده ایم
مسئله بهره وری این است که
اجازه دادن به افزایش نرخ های مالیاتی چه تاثیری بر اقتصاد میگذارد
و به ویژه برخی بحث میکنند که ممکن است آنچنان تاثیر منفی ای داشته باشد
که در نهایت ممکن است با اجازه دادن به افزایش نرخ های مالیاتی، به دولت ضرر برسانیم
و این منطق با مفهوم مشهوری با نام منحنی لافر، جور در می آید
مفهومی منتسب به اقتصاددانی محافظه کار
به نام آرتور لافر که در اوایل دهه 80 به رونالد ریگان برای کاهش مالیات مشاوره داد
منطق منحنی لافر در شکل 24-3 نشان داده شده است
نکته این است که تصور کنید دو مالیات...
میخوام سه امکان برای نرخ مالیات را در نظر بگیرید
0 و 100 و عددی بین این دو
نرخ مالیات 0 درصدی، مسلما درآمد 0 به همراه دارد
اما نرخ مالیات 100 درصدی هم درآمد 0 به همرا دارد
چرا؟
چون اگر قرار باشد 100 درصد مالیات بدهید، هیچوقت کار نمیکنید
اگر به معنای واقعی کلمه هر درآمدی که داشته باشید به دولت برسد
مردم کار نخواهند کرد
تا جایی که اوقات فراغت کالایی نرمال باشد، چرا باید کار کرد؟
چرا اگر هیچ افزایشی در مصرف مشاهده نکنید، چرا باید اوقات فراغت خود را کاهش دهید؟
بنابراین در نرخ مالیات 0 درصدی
دولت به هیچ درآمدی نخواهد رسید
در نرخ مالیات 100 درصدی هم دولت هیچ درآمدی به دست نخواهد آورد
و در نرخ مالیات در این میان، دولت حداقل مقادیری درآمد به دست می آورد
با توجه به این سه حقیقت باید
باید نوعی تابع وجود داشته باشد که به شکل آنچه اینجا کشیده شده است باشد
نوعی تابع سهمی
نمیدانیم شکل دقیق آن به چه شکل است
اما در کل روی 0 و 100 با بردار X برخورد میکند
و در میان این دو عدد بالاتر از نمودار X قرار میگیرد
فقط یک حقیقت مسلم نظری وجود دارد
که به منحنی ای به این شکل میرسیم
پرسش این است که در کدام طرف این منحنی هستیم
اگر بر روی طرفی باشید که من اسمش را گذاشته ام طرف صحیح
این به این معناست که با افزایش مالیات، درآمد را افزایش میدهیم
اما لاجرم یک طرف ناصحیح یا غلط هم وجود دارد
که در آن مالیات آنقدر بالاست
که با افزایش مالیات، پول از دست میدهیم
این چطور ممکن است؟
خوب در نظر بگیرید که درآمدهای مالیاتی چه هستند
درآمدهای مالیاتی برابر است با نرخ مالیات ضربدر پایه مالیات
خوب اگر مالیات را افزایش بدهیم، چه اتفاقی برای درآمدهای مالیاتی می افتد؟
dr روی d تاو، برابر میشود با
B بعلاوه dr روی dتاو، ضربدر تاو
به این معنا که با افزایش مالیات، پول بیشتری به دست می آوریم
چون روی پایه مالیاتی موجود، پول بیشتری به دست می آوریم
اما اگر خود پایه مالیاتی کاهش پیدا کند
اثری منفی است
اثری منحرف کننده دارد
پایه مالیاتی ممکن است آنقدر کاهش پیدا کند
که در نهایت دولت پول از دست بدهد
و این اتفاقی است که در طرف غلط منحنی لافر می افتد
مالیات ها آنقدر بالا میروند که زمانی که نرخ مالیات را افزایش میدهیم
مردم آنقدر کمتر کار خواهند کرد
که مثل اثر مسمومیت زای شرکت های انحصاری میشود
اثر مسمومیت زا بر اثر ابتدایی غلبه میکند
و به واقع با افزایش مالیات، پول از دست میدهیم
درست همانطور که یک شرکت انحصاری ممکن است با افزایش بها پول از دست دهد
ببخشید با کاهش قیمت ها، شرکت انحصاری ممکن است پول از دست میدهد
اینجا دولت ممکن است با افزایش مالیات ها پول از دست بدهد
همان اثر مسمومیت زا را دارد
و به این صورت به این منحنی لافر میرسیم
مسئله اول این است که ما کجای این منحنی قرار میگیریم
و پاسخ این است که در حال حاضر به وضوح در طرف صحیح هستیم
به وضوح در نرخ های کنونی و حتی اگر نرخ ها تحت کاهش های مالیاتی بوش بالاتر برود
مسلما در طرف صحیح هستیم
شواهد در این باره واضح و روشن هستند
به شکلی کلی تر شواهد نشان میدهد که هزینه بهره وری مالیات امروزی
در حدود 40 درصد است
بنابراین رفاه از دست رفته از طریق مالیات تقریبا 40 درصد است
به این معنا که به ازای هر 1 دلاری که داخل سطل می اندازیم
تقریبا 40 سنت تا زمانی که...
به ازای هر 1 دلاری که سعی میکنیم از فردی ثروتمند بگیریم
تقریبا 40 سنت، پیش از آنکه به شخص فقیر برسد، نشت میکند
بنابراین یک نشت تقریبا 40 درصدی در سطل داریم
اگر میخواست منحنی لافر وارد شود باید بیش از 100 درصد نشتی در سطل میداشتیم
یعنی اگر 1 دلار از فرد ثرتمند میگرفتیم در نهایت
پول منفی به دست می آوردیم چون در کل ضرر میکردیم
بنابراین به وضوح خیلی از طرف غلط دور است
اما به روشنی همچنان مقادیری نشت در سطل وجود دارد
و این بازمیگردد به مسئله اینکه خوب حالا چه احساسی نسبت به این موضوع داریم؟
این سوالی است که جلسه پیش را با آن شروع کردیم
و این به تابع رفاه اجتماعیمان بستگی دارد
خوب حالا به این شکل میتوان در نظرش گرفت
در حال حاضر آنچه به طور مثال دموکرات ها پیشنهاد داده اند
این است که کاهش مالیاتی بوش برای افرادی که بیش
از 250 هزار دلار درآمد سالانه دارند حذف شود
اگر این کار را بکنیم مقادیری حول و حوش...
تقریبا یک پنجم پولی که از حذف تمام کاهش های مالیاتی به دست می آید را به دست می آوریم
به این معنا اگر که کاهش های مالیاتی برای اقشار پایین تر از ثروتمندترین را تمدید کنیم
اما کاهش های مالیاتی برای ثروتمندترین گروه را حذف کنیم
بنابراین دستورالعمل مالیاتی مانند قبل میماند و تنها بالاترین نرخ بالاتر میرود
بنابراین اساسا دو نرخ بالایی
از میانه بخش یکی مانده به آخر و بخش آخر
بالا میروند و دیگر قسمت ها مثل قبل باقی میمانند
در این صورت دولت کلی درآمد کسب میکند
تقریبا 700 میلیارد دلار در یک دهه آینده به دست خواهد آمد
که خیلی به حل مشکل کسری کمک میکند
کلا حل اش نمیکند اما تاثیر خیلی زیادی خواهد داشت
و این کار را به شکل خیلی پیشرویی انجام میدهیم
به این معنا که تنها از ثروتمندترین افراد مالیات گرفته میشود
از دیگر سو ضرر بزرگی به بهره وری وارد میشود
40 سنت به ازای هر 1 دلار درآمد
پس پرسش این است که آیا ارزشش را دارد یا خیر؟
خوب این به تابع رفاه اجتماعی بستگی دارد
حدس من این است که تابع رفاه اجتماعی مطلوبیت گرا
خواهد گفت که ارزشش را دارد
چون اساسا مطلوبیت حاشیه ای ثروتمندان خیلی کمتر از مطلوبیت حاشیه ای فقرا میشود
که حتی با از میان رفتن 40 درصدی همچنان ارزشش را خواهد داشت
اما مسلما میتوان توابع رفاه اجتماعی ای را طرح کرد
که در آن ها ارزشش را نخواهد داشت
و اصولا هم بحث باید در این مورد باشد
بحث باید در این مورد باشد که نظرمان نسبت به
نفع های بازتوزیع از ثروتمند به فقیر و به دست آوردن این پول
در برابر هزینه هایی که به شکل نشتی در سطل وجود دارد، چیست
و این اصولا موضوعی است که باید بر سر آن بحث شود
اما حالا بحث در واشنگتن بر سر این موضوع نیست
بیشتر در مورد عوامل سیاسی دیگر و نه تنها اقتصادی است
اما روش ارزیابی درستش به این صورت است
سوالی در این مورد هست؟
بله؟
درک نمیکنم که چطور وقتی میگویید رفاه از دست رفته 40 درصد است، رفاه کلا از دست میرود
اگر مردم اوقات فراغت بگذرانند و از آن اوقات ارزش به دست بیاورند
این نمیتواند باعث جلوگیری از رفاه از دست رفته شود؟
درست است مردم ارزش به دست می آورند
اینجا موضوع فراتر از ارزش به دست آمده از فراغت است
مثلث رفاه از دست رفته را به خاطر بیاورید
برای اولین فردی که از کار به فراغت میرود درست میگویید، رفاه از دست رفته ای وجود ندارد
چون آن شخص بین کار کردن و گذراندن اوقات فراغت بیتفاوت بوده است
اما به مراتب اینکه مثلث رفاه از دست رفته رشد میکند
خاطرتان باید حالا موضوع اشخاصی هستند که دیگر بیتفاوت نیستند
آن ها کار کردن را به گذراندن اوقات فراغت ترجیح میدهند
بنابراین با اجبارشان به کار نکردن با مالیات گذاشتن بر آن ها
شکاف میان بهره وریشان در صورت کار کردن
و میزانی که به فراغت ارزش میدهند را از دست میدهیم
بنابراین درست میگویید
اگر تنها کاری که مالیات میکرد این بود که یک شخص در جامعه را میگرفت و باعث میشد کار نکند
در این صورت نگرانی ای نسبت به آن نداشتیم
بنابراین افرادی جدای این فرد، که سرکار خیلی بیش از در خانه بودن بهره وری دارند
منشا ضرر به بهره وری هستند
سوال یا نکته دیگری هست؟
خوب این شد یک طرف قضیه
این طرف انداختن پول در سطل بود
برداشت پول از سطل چطور؟
این طرف دیگر قضیه ی بهره وری و مساوات است
انتقال های درآمدهای پایین در ایالات متحده چطور؟
در مورد مالیات بندی صحبت کردیم
حالا بیاید در مورد انتقال ها صحبت کنیم
چند نوع تبادل در ایالات متحده داریم
معروف ترین این تبادل ها، تبادلی است که به آن میگوییم
انتقال پول رسته ای
یا آنچه معمولا به آن میگوییم رفاه (یارانه رفاهی)
ما در این کلاس از رفاه در بسترهای مختلف استفاده میکنیم
پس گیج کننده است
وقتی که نام رفاه را میشنویم، معنایش پولی است که به فقرا میدهند
بنابراین زمانی که شخصی که متخصص اقتصاد نیست میگوید رفاه (یارانه رفاهی)
منظورش بهزیستی اجتماعی نیست
منظورش پولی است که به فقرا داده میشود
یک تبادل پول رسته ای
عبارت رسته ای به این معناست
که در ایالات متحده تنها به این خاطر که فقیر هستید به شما پول نمیدهیم
به این خاطر پول به شما میدهیم که فقیر هستید و دیگر موارد نیز در موردتان صدق میکند
پس برای مثال
ما یک برنامه ای به نام TANF داریم
کمک موقت به خانواده های نیازمند
این پولی است که به خانواده های تک والد با درآمد کم داده میشود
بنابراین اگر درآمد کمی دارد و بعلاوه تنها یک والد دارید
در آن صورت واجد شرایط TANF میشوید
به همین صورت...
در واقع بزرگترین برنامه انتقال پولی که داریم SSI نام دارد
درآمد تامینی تکمیلی
این پول به خانواده های فقیر و معلول داده میشود
ببخشید به افرادی که فقیر و معلول هستند پرداخت میشود
بنابراین اگر تنها فقیر باشید هیچ پولی دریافت نمیکنید
اما اگر فقیر و معلول باشید پول میگیرید
اگر فقیر و مادر مجرد باشید هم پول میگیرید
چرا؟
چرا این شرایط را مقرر میکنیم؟
چرا این کاری که به آن هدفمندی میگوییم را انجام میدهیم
چرا به جای اینکه فقط بگوییم اگر فقیر باشید پول میگیرید، این هدفمندی را انجام میدهیم؟
اساسا دلیلش
آن چیزی است که در جلسه پیش دیدیم
اینکه جلسه پیش مخاطرات پول دادن به افراد تنها به دلیل فقیر بودنشان را دیدیم
اینکه اگر تنها به واسطه فقیر بودن به افراد پول بدهید
در آن صورت افراد برای اینکه خود را واجد شرایط کنند، فقیر میشوند
چیزی که جلسه پیش در آن نمودار دیدیم این بود که گفتیم هرکس
پایین تر از 10 هزار دلار به 10 هزار دلار رسانده خواهد شد
در آن صورت همه استعفا میدهند
و میگویند که درآمد من 0 است بهم 10 هزار دلار بدهید
با اینحال اگر برای مثال به قطع میدانستیم...
فرض کنیم که توانایی درآمدزاییمان وقتی که به دنیا می آمدیم روی پیشانیمان نوشته میشد
و من میتوانستم به شما نگاه کنم و بگویم تو آدم 5 هزار دلاری ای هستی
بیا این 5 هزار دلار رو بگیر
تو آدم 20 هزار دلاری هستی، به تو هیچی نمیرسد
تو آدم 0 دلاری هستی، بیا این 10 هزار دلار را بگیر
اگر میتوانستم این را روی پیشانی مردم بخوانم
در آن صورت از جانب تبادل ها هیچ ضرری به بهره وری نمیرسید
درسته؟
چون در آن صورت رفتار مردم را تغییر نخواهم داد
در آن صورت میدانم که در هر صورت چه میکنند
و فقط پول را به آن ها میدهم
اما هیچ ضرری به بهره وری وارد نمیشود
هیچ فردی که میتوانست پول دربیاورد به سمت پول در نیاوردن حرکت نمیکرد
چون من هیچ میزان پول بیشتری از آنچه میتوانستید به دست بیاورید به شما نمیدادم
بنابراین اگر میتوانستیم تمام و کمال هدفمندی انجام دهیم
میتوانستیم از شر نشتی در سطل در نتیجه انتقال ها خلاص شویم
اما مسلما این ممکن نیست
بنابراین چکار میکنیم؟
سعی میکنیم مواردی که با داشتن توانایی درآمدزایی کمتر همبستگی دارند را پیدا کنیم
برای مثال معلول بودن
اگر معلول باشید میدانیم که نسبت به معلول نبودن،
احتمال کمتری دارد که خرج زندگی را دربیاورید
در نتیجه میتوانیم پول به شما انتقال داده
و باعث رفاه از دست رفته کمتری شویم
بنابراین اگر کسی را در نظر بگیریم که به معنای واقعی کلمه به قطع میدانیم...
کسی که مشکلات ذهنی دارد یا فلج است
اساسا نمیتواند عملکرد داشته باشد
به قطع میدانیم که درآمدش 0 است
بنابراین در انتقال پول به آن فرد هیچ رفاه از دست رفته ای به وجود نمی آید
در به دست آوردن پول رفاه از دست رفته وجود دارد
اما در مفهوم رفتار فرد هیچ رفاه از دست رفته ای در کار نیست
بنابراین هرچه بتوانیم به این شکل هدفمندی انجام دهیم
بیشتر میتوانیم به شکل ایمن بازتوزیع انجام دهیم
حالا البته مسئله غامض در این مورد
یافتن ساز و کار هدفمندی است
و یک ساز و کار هدفمندی خوب ملزم به داشتن دو ویژگی است
اولین ویژگی این است که باید افراد فقیر را بیابد
باید چیزی را هدف قرار دهید که به واقع مانند فقیر بودن باشد
مثلا میتوانیم بگوییم، میخواهم بازتوزیع را برای تمام افرادی انجام دهم
که به شکل طبیعی موی بلوند دارند و میتوان آزمایش رنگ مو را داشت
و این موضوع غیر قابل تغییر است
رنگ طبیعی مو غیر قابل تغییر است
اما این مورد لزوما بازتوزیع منابع را به شکلی که ما میخواهیم در جامعه انجام نمیدهد
افراد با رنگ موی طبیعی بلوند لزوما فقیرتر از افراد غیر بلوند یا دیگر افراد نیستند
بنابراین اول باید کسی را پیدا کرد که فقیر است
و دومین ویژگی این که ما چیزی را میخواهیم که به شکل ایدئال غیرقابل تغییر باشد
به این معنا که میتوانم برای هر کسی که بلوند از بازتوزیع انجام دهم
فرض کنیم که افراد بلوند در واقع فقیر باشند
اما من میتوانم این را با رنگ کردن موهایم تغییر دهم
اگر که نتوانید متوجه شوید که به شکل طبیعی بلوند هستم یا خیر
بنابراین چیزی را میخواهیم که پول را به فقیر برساند
اما همچنین غیرقابل تغییر باشد
برای مثال
برای مثال شخصی که به شدت معلولیت دارد
این مثال خوبی است
بنابراین فردی که به شدت معلولیت دارد
هیچ کس خود را به شدت معلول نمیکند که واجد شرایط دریافت پول شود
در واقع یک استثنا وجود دارد
یک جایی در فلوریدا بود به اسم ناب سیتی
که درش مردم به واقع اعضای بدن خود را قطع میکردند
تا واجد شرایط دریافت مزایای پولی شوند
زمانی در ایالات متحده بود که یک سوم حوادث منجر به قطع عضو
در تمام ایالات متحده در یک شهر در فلوریدا به وقوع میپیوست
اگر این مثال مشوش کننده را کنار بگذاریم
فکر نمیکنیم که مردم برای گرفتن پول خود را معلول کنند
بعلاوه، این افراد فقیر هستند
مورد مادران مجرد کمی پیچیده تر است
والد مجرد بودن...
آیا امکانش هست که مردم خود را والد مجرد کنند تا واجد شرایط دریافت پول شوند؟
فرض کنیم که همسرم و خودم فقیر هستیم
به هم میگوییم که ببین بیا طلاق بگیریم
مزدوج نخواهیم بود اما همچنان میتوانید با یکدیگر رابطه داشته باشیم
اما از آنجایی که مادر مجرد میشوی بهت پول انتقال میدهند
خوب در این صورت این مورد غیرقابل تغییر نیست
در آن صورت پرسش از لحاظ تجربی این میشود
تا چه حدودی در نظر گرفتن مادران مجرد برای مثال ابزار هدفمندی مناسبی هستند
و پاسخ این است که ابزار خیلی خوبی است
از قرار معلوم این رفتار بسیار کم رخ میدهد
راه های هوشمندانه بسیاری برای آزمودن این وجود دارد که مردم از قصد این کار را میکنند
از قرار معلوم مردم از قصد این کار را نمیکنند
مادر مجرد بودن چیزی است که مردم واقعا نمیخواهند
و اساسا اگر کسی مادر مجرد باشد
این میتواند نشانگر غیرقابل تغییری از فقرش باشد
در واقع مشخص شده است
که بزرگترین مشکلی که در هدفمندی داریم
هدف قرار دادن افراد فقیر دارای معلولیت نیست
بلکه برنامه دیگری است که سعی میکند افرادی که سرکار صدمه میبینند را هدف پرداخت قرار دهد
برنامه ای با نام بیمه جبران خسارت کارگران
که بیمه ای برای افرادی است که سرکار صدمه میبینند
از قرار معلوم وانمود کردن به صدمه دیدن سرکار خیلی ساده است
و در نتیجه این هدف غیرقابل تغییر نیست
حتی معلولیت نیز کاملا غیرقابل تغییر نیست
در واقع شواهد بسیاری در این مورد وجود دارد چون امروزه اکثر معلولیت ها
مربوط به افراد فلج یا دیگر موارد خیلی شدید و ناراحت کننده نیست
مربوط به افرادی است که معلولیت های دشوار برای اندازه گیری دارند
مثل معلولیت های روانی یا درد کمر
که هیچ آزمایشی برای ارزیابی آن ها وجود ندارد
در این صورت
دانستن این که فردی را هدف قرار میدهید که واقعا
نیاز دارد یا کسی که خوب وانمود میکند، دشوار میشود
و این دوباره به داد و ستد های دشواری میان مساوات در برابر بهره وری می انجامد
از یک سو میخواهیم افراد واقعا نیازمند را هدف قرار دهیم
از دیگر سو اگر شخصی تنها در حال وانمود باشد
نمیخواهیم که به او پول دهیم
و این دقیقا دشواری هایی است که باید در این نوع برنامه ها با آن مواجه شویم
حالا در این شرایط دشواری
یک برگ برنده واضح ظهور کرده است
و برگ برنده چیزی است که به آن میگوییم اعتبار مالیاتی درآمد حاصل شده
EITC
دوباره تکرار میکنیم، اگر تنها به افراد فقیر پول دهیم
با مشکلاتی که جلسه پیش دیدیم بر میخوریم
اگر سعی کنیم گروه های نیازمند را هدف قرار دهیم
این مشکل را خواهیم داشت که گاهی ابزارهای هدفمندی بی نقص نیستند
و افراد ممکن است برای واجد شرایط شدن رفتارشان را عوض کنند
رویکرد سوم چیزی با نام EITC است
که میگوید به جای آنکه همینطوری به مردم پول دهیم
انتقالی با توجه به شرایط کاریشان خواهیم داد
میشود یک انتقال پول شرطی
EITC یارانه بر حقوق است
به معنای کامل کلمه هرچه بیشتر کار کنید
تا نقطه خاصی، بیشتر از دولت پول دریافت میکنید
برای دیدن این موضوع بریم به شکل آخر جزوه
شکل 24-4 ساختار اعتبار مالیاتی درآمد حاصل شده را نشان میدهد
به این شکل عمل میکند
اگر درآمدتان زیر 12570 دلار باشد
فکر میکنم این مورد یک خانواده با دو بچه باشد
اگر درآمدشان زیر 12570 دلار باشد
در آن صورت به ازای هر 1 دلاری که درآمد کسب میکنند، 40 سنت از دولت میگیرند
بنابراین مالیاتی منفی است
به جای مالیات دادن، در واقع به ازای هر 1 دلاری که درآمد کسب میکنند، یارانه میگیرند
بنابراین به ازای هر 1 دلاری که درآمد حاصل میکنید، 40 سنت از دولت میگیرید
تا اینکه به سطح حداکثر 5028 دلاری برسید
اما آنوقت وقتی که حقوقتان فراتر از 16400 دلار رسید
آنوقت به نرخ 21 سنت از یارانه کاسته میشود
بنابراین حالا مالیات اضافه 21 سنتی به ازای هر 1 دلاری که کسب میکنید، مقرر میشود
تا جایی که وقتی به درآمد 40295 دلاری میرسید، برنامه لغو میشود
این چیزی است که ما به آن میگوییم انتقال پول شرطی هدفمند
در آن گروه های کم درآمد هدف قرار گرفته شده اند
و بعد با افزایش درآمد کم کم از میان میرود
اما با گفتن اینکه هرچه بیشتر درآمد کسب کنید
تا حد مشخصی بیشتر پول از دولت میگیرید، کارکردن را تشویق میکند
حالا تاثیرات برنامه EITC تا حدودی پیچیده است
امیدوارم بلافاصله متوجه اش شده باشید
ممکن است بگوید، صبر کن ببینم
این یکم پیچیده است
چون از یک سو در مورد هر فردی که کمتر از 16400 دلار درآمد کسب میکند
به کارشان یارانه داده میشود
یا ببخشید، به هر کسی که کمتر از 12570 دلار درآمد دارد
میگوییم که هرچه بیشتر کار کنی بیشتر یارانه میگیری
اما به محض آنکه درآمد فراتر از 16400 دلار برود
به واقع مالیات باید بدهید
بهت پول میدادیم و حالا داریم پس میگیریمش
این تفاوتی با مالیات بستن ندارد
برای مثال شخصی را در نظر بگیرید که 16400 دلار درآمد دارد
و به این فکر میکند که 100 دلار بیشتر درآمد کسب کند
یا شخصی را تصور کنید که درآمدش...
بله، پس شد شخصی که 16400 دلار درآمد دارد
و دارد به این فکر میکند که 100 دلار درآمد بیشتر کسب کند
بنابراین در حال حاضر درآمدش 16400 دلار
بعلاوه یک چک 5028 دلاری است که از دولت میگیرد
بنابراین درآمدش حالا 21248 دلار است
ببخشید 428
اشتباه کردم
یکم در خوانش مشکل دارم
درآمدش 21428 است
حالا فرض کنیم که تصمیم میگیرید 100 دلار بیشتر درآمد کسب کند
اگر 100 دلار بیشتر کسب کند، درآمد حقوقی اش به 16500 دلار میرسد
درآمد حقوقی اش به 16500 دلار افزایش پیدا میکند
اما EITC اش 21 دلار کاهش پیدا کرده و به 5007 دلار میرسد
بنابراین درآمد کل او تنها تا 21507 دلار افزایش پیدا میکند
وقتی که 100 دلار درآمد کسب میکند، درآمد کلش کمتر از 100 دلار بالا میرود
بنابراین در حالی که EITC وقتی که درآمد کمی دارد، انگیزه کار میدهد
وقتی که درآمدتان افزایش پیدا میکند، انگیزه کار را کاهش میدهد
این دوباره نشان میدهد که چرا سیاست عمومی مفرح و دشوار است
اینکه همیشه یک داد و ستد وجود دارد
در این درس همیشه یک داد و ستد وجود دارد
واقعا اعصاب خرد کن است
یک داد و ستد وجود دارد و آن این است که از یک سو
میخواهیم برنامه را به شکلی هدف گذاری کنیم که به گروه های با پایین ترین درآمد پول بدهیم
از دیگر سو وقتی چیزی را مورد هدف قرار میدهیم، این به این معناست که باید سلبش کنیم
هدفمندی برابر است با سلب
این به آن معناست که با هدف قرار دادن گروه های با پایین ترین درآمد
مزایا را از افرادی با درآمد متوسط سلب میکنیم
و همانطور که به کار گروه های با پایین ترین درآمد یارانه
میدهیم، از کار گروه های با درآمد متوسط مالیات بگیریم
حالا باید چطور در نظرش بگیریم؟
کاری که در این مورد میکنیم این است که به شواهد تجربی رجوع میکنیم
برنامه EITC در طول زمان بسیار رشد کرده است
و به شکل خوبی برای گروه های مختلف به شکل متفاوت رشد کرده است
برای مثال نسبت به خانواده های بدون فرزند، برای خانواده های با فرزند زیاد رشد کرده است
بنابراین کاری که میتوانیم بکنیم این است که میتوانیم بررسی کنیم که
با رشد EITC چه اتفاقی در طول زمان برای این نوع خانواده ها افتاده است
چه تاثیری روی عرضه نیروی کارشان داشته است
و نتیجه خیلی شوکه کننده است
اینکه افزایش بسیار زیادی
در سهم کار، مخصوصا مادران مجرد بوجود آمده است
که به خاطر EITC از عدم کار کردن به سمت کار کردن رفته اند
اما دیده نمیشود که به خاطر EITC کمتر کار کرده باشند
به این معنا که افراد زیادی خود را از...
اگر به نمودار برگردید
میبینیم که افراد بسیاری خود را از نقطه درآمدی 0
به بازه درآمدی مثبت کشانده اند
اما افراد زیادی دیده نمیشوند که از بازه درآمدی مثبت به درآمد کمتر حرکت کرده باشند
بنابرین بخش خوب EITC جواب داده است و بخش بدش هزینه زیادی برایمان نداشته است
چرا اینگونه است؟
خوب دو دلیل محتمل است
یکی میتواند این باشد که ممکن است افراد در تصمیمشان مبنی
برکار کردن نسبت به تصمیم در مورد میزان کارشان، پاسخگوتر باشند
برای مثال ممکن است اصلا انتخابی نسبت به میزان کارتان نداشته باشید
شاید اینطور باشد که یا 40 ساعت در مکدونالد کار میکنید یا اینکه اصلا کار نمیکنید
بنابراین پاسخ اول این است که شاید تصمیم مبنی بر کار کردن یا
نکردن کشسانی بیشتری نسبت به تصمیم در مورد میزان کار داشته باشد
دومین دلیل ممکن است این باشد که مردم از این برنامه سر در نمی آورند
و میدانند که چکی بهشان داده میشود اما این معادلات را در اختیار ندارند
بنابراین میگویند اگر که اینطور است که وقتی سرکار بروم پول بهم میدهند
بنابراین کار میکنم
اما این حساب را نمیکنند که اگر 1 ساعت کار کنم
شاید بتوانم قبض مالیاتی ام را 21 دلار کاهش دهم
هر دلیلی که داشته باشد، برنامه EITC جواب داده است
مشکل سطل سوراخ را حل کرده است
در واقع در کف سطل پول گذاشته است
به این معنا که زمانی که دولت 1 دلار به شما انتقال میدهد
در واقع به جای اینکه کمتر پول کسب کنید بیشتر پول کسب میکنید
بنابراین نه تنها نشتی در کف سطل بازتوزیع درآمد را پایان داده ایم
در واقع بهبود میبخشیم
بخشی از آن نشتی 40 درصدی که از بالا می آید را
با تشویق مردم به کار بیشتر تحت برنامه EITC منحرف کرده ایم
انتقال را به شکلی انجام میدهیم که در حقیقت بهره وری را بهبود میبخشد
بنابراین اساسا میتوانیم برنامه EITC را به عنوان درزگیر سطل در نظر بگیریم
درزگیر سطل است
در واقع با انجام این برنامه به حل نشتی سطل کمک میکنیم
حالا ممکن است بگویید که این خیلی خوب است
این به این معناست که مشکل خود را حل کردیم
از طریق EITC به فقرا پول پرداخت کرده ایم
و دیگر در کف سطل نشتی ای وجود ندارد
اما مسئله دوباره این است که موضوع به این آسانی نیست
چون برخی از مردم واقعا نمیتوانند کار کنند
برخی از مردم واقعا نمیتوانند کار کنند
بنابراین به برنامه ای برای افرادی که واقعا نمیتوانند کار کنند نیاز داریم
بنابراین نظام ایدئال، نظامی است که اگر واقعا نتوانید کار کنید به شما پول داده شود
و اگر بتوانید کار کنید برنامه EITC شامل شما شود
باز مسئله تصمیم گیری بر سر این است که چه کسی
واقعا نمیتواند کار کند و چه کسی میتواند کار کند
و بنابراین اساسا میزان نشتی کف سطل
بستگی به مهارت ما در تشخیص
افرادی که میتوانند کار کنند و افرادی که نمیتوانند کار کنند، دارد