بسیار خوب، قرار است در چند جلسه آینده و در واقع تا پایان درس
از موضوعی که تا حالا در این کلاس داشته ایم
که بحث بهره‌وری است دور شویم
و شروع کنیم به بحث در مورد مساوات
بیشتر وقت این کلاس را به بحث در مورد بهره‌وری
و اصولی که به برآیندهای بهینه می انجامند، گذراندیم
زیاد در مورد انصاف و مساوات صحبت نکردیم
گذرا در مورد چیزهایی مانند چرایی نیاز به حداقل حقوق و دیگر چیزها صحبت کردیم
اما به واقع روی این تمرکز نکردیم که
جامعه چطور باید مساوات و بهره‌وری را به عنوان دو هدف مختلف در نظر بگیرد
چون جامعه به روشنی این کار را میکند
یک مثال کلاسیک از این حقیقت که
برآیندهای بهینه ممکن است به همان میزان مساوات به همراه نداشته باشند
مثال بازار کاملا رقابتی در برابر شرکت انحصاری با تبعیض کامل قیمتی است
خاطرتان هست که هر دو برآیند
هر دو شکل بازار کاملا رقابتی و شرکت انحصاری با تبعیض کامل قیمتی
هر دو به رفاه اجتماعی حداکثری می انجامند
بنابراین بر اساس کزاره هایی که در این کلاس مورد استفاده قرار دادیم
هر دو رفاه اجتماعی برابری به دست میدهند
البته تفاوتش در این است که در مورد شرکت انحصاری با تبعیض کامل قیمتی
تولید کننده کل میزان رفاه را به دست می آورد
در حالی که در مورد بازار کاملا رقابتی
رفاه میان تولیدکننده و مصرف کنندگان تقسیم میشود
بنابراین در واقع برایمان اهمیت دارد...
در نهایت، در واقع به عنوان یک جامعه نه تنها به رفاه اجتماعی
بلکه به اینکه چه کسی چه میزان از آن را به دست می آورد، اهمیت خواهیم داد
به عبارت دیگر تنها اندازه ی رفاه برایمان اهمیت نخواهد داشت
بلکه به میزانی که به هر کس میرسد نیز اهمیت میدهیم
از این ها گذشته، موضوع حتی...
پیش از همه، حتی برای یک میزان مشخص از رفاه
باید تصمیم بگیریم که چه میزان به چه کسی برسد
از این ها گذشته، موضوع از این هم پیچیده تر میشود
چون اندازه و مقادیر رفاه ثابت نیست
و معمولا جامعه در تلاش خود برای بازتوزیع سهم هر کس
میزان کل رفاه را کاهش میدهد
به این معنا که جامعه معمولا با تبادل کلاسیک مساوات و بهره‌وری مواجه است
که یعنی در هر تلاشی برای بازتوزیع منابع
ناگزیر مقادیر کل منابع خود را کاهش میدهیم
و این حرف تقریبی است چون برآیند بهینه
نقطه شروع کار است
از برآیندی کار را شروع میکنیم که رفاه را در آن حداکثرسازی کرده ایم
بنابراین هر مداخله ای در تلاش برای انحراف از این برآیند با جابجایی منابع میان گروه ها
لاجرم ما را از آن برآیند بهینه دور میکند
با برآیند بهینه کار را شروع میکنیم
فرض کنیم که شرکت انحصاری با تبعیض کامل قیمتی
این بهینه است
هر تلاشی در جهت گرفتن مقادیری پول از آن شرکت انحصاری و اختصاص آن به دیگران
در نهایت باعث ایجاد تداخل و کاهش اندازه کلی رفاه اجتماعی میشود
بنابراین اساسا همیشه با تبادل میان مساوات و بهره‌وری مواجه هستیم
و در واقع سوالی که میخواهیم در این کلاس مطرح کنیم این است که آیا ارزشش را دارد یا خیر؟
چطور میتوانیم این را در نظر بگیریم که بازتوزیع منابع از ثروتمند به فقیر
حتی در صورتی که در حین این کار کل میزان رفاه را کاهش دهیم
حتی اگر که باید از نقطه حداکثرساز رفاه منحرف شویم، ارزشش را دارد یا خیر؟
و بهترین راه در نظر گرفتن این موضوع بنظرم از طریق
تمثیلی منتسب به اقتصاددانی معروف به نام آرتور اوکان، است
تمثیل سطل سوراخ اوکان
تمثیل سطل سوراخ اوکان به این شکل است
میگوید ببنید، فرض کنیم که به عنوان یک جامعه توافق کنیم
که باید منابع را از ثروتمند به فقیر بازتوزیع کنیم
بعدا به این خواهم پرداخت که چرا باید روی این توافق کنیم
اما حالا فقط فرض کنیم که به عنوان یک جامعه توافق کنیم
که باید منابع را از ثروتمندترین اعضای جامعه به فقیرترین اعضای جامعه بازتوزیع کنیم
و این بازتوزیع را به معنای واقعی کلمه اینطور در
نظر بگیریم که افراد ثروتمند در سطلی پول میریزند
و ما این سطل را حمل میکنیم و جلوی افراد فقیر میریزیم
فرض کنیم که بازتوزیع اینطور اتفاق می افتد
احتمالا یک توافق کلی خواهیم داشت
که اگر بیل گیتس میتوانست 1 دلار در سطل بگذارد
و این سطل را بتوان حمل کرد و به یک بی خانمان رساند، این اتفاق خوبی است
احتمالا در کل توافق کنیم که اگر از ثروتمندان به فقرا بازتوزیع انجام دهیم
و 1 دلار از فرد ثروتمند تبدیل به 1 دلار برای فرد فقیر شود
این اتفاق خوبی است
با اینحال، اگر در طول مسیر مقادیری از این 1 دلار به بیرون نشت کند، چه؟
چطوره اگر بیل گیتس 1 دلار در سطل قرار دهد
اما زمانی که به فرد فقیر برسد تنها 80 سنت باشد
ممکن است بگویید که خوب مشکلی نیست، 80 سنت همچنان پول زیادی برای فرد فقیر است
بیل گیتس از 1 دلار ضرری نخواهد دید ولی 80 سنت برای فقیر اهمیت زیادی دارد
اگر تنها 50 سنت بشود چطور؟
اگر بیل گیتس 1 دلار در سطل بگذارد اما در عین حالی که انتقالش میدهید
آنقدر نشت کند که تنها 50 سنت به فرد فقیر برسد
اگر 10 سنت باشد چطور؟
اگر به معنای واقعی کلمه برای هر 1 دلاری که بیل گیتس میدهد، فقیر تنها 10 سنت بگیرد چطور؟
در اینصورت ممکن است بگویید که خوب حالا دیگر کاملا واضح نیست که ارزشش را داشته باشد
خوب بله، البته 10 سنت برای فقیر ارزش بیشتری از 1 دلار برای بیل گیتس دارد
اما به صرفه نیست که 90 سنت در طول مسیر نشت کند
بنابراین اساسا کاری که باید بکنیم این است که بپرسیم
که در اصل جامعه چطور در مورد انتقال هایی
که در آن حین انتقال از ثروتمند به فقیر، مقادیری بهره‌وری از دست میرود، فکر میکند؟
زمانی که مقادیری از سطل نشت میکند
و این اساسا موضوعی است که قرار است در دو جلسه آینده در مورد آن صحبت کنیم
این کار را در چهار مرحله انجام خواهیم داد
ابتدا خواهیم پرسید که جامعه چطور انتقال ها را ارزشگذاری میکند
جامعه چطور 1 دلار برای بیل گیتس را در برابر 1 دلار برای فرد فقیر، ارزشگذاری میکند
چطور ارزش این دلار ها را در پیش افراد متفاوت در نظر میگیریم؟
این موضوعی است که در این ترم در موردش صحبت نکرده ایم
بعد در مورد حقایق در مورد توزیع درآمد صحبت خواهیم کرد
توزیع پول در ایالات متحده چگونه در طول زمان تغییر کرده است؟
و چطور در عرصه بین المللی مقایسه میشود
بعد در مورد منشاهای نشت صحبت خواهیم کرد
به این معنا که چه چیزی باعث نشتی این سطل میشود
چه چیزی در عمل باعث تبادل میان بهره‌وری و مساوات میشود؟
و در نهایت در این مورد صحبت میکنیم که دولت ها چکار میکنند...
دولت در جهت بازتوزیع منابع چکار میکند
دولت ایالات متحده بویژه
منابع را از گروه های با درآمد بالاتر به گروه های با درآمد پایینتر بازتوزیع میکند؟
پس این موضوعی شد که در دو جلسه پیش رو در مورد آن صحبت خواهیم کرد
با این سوال شروع خواهیم کرد که جامعه چطور انتقال ها را ارزشگذاری میکند
یا به شکل کلی تر
چطور نسبت به اختصاص منابع بهینه از لحاظ اجتماعی، فکر میکنیم
کلمه کلیدی در اینجا «اختصاص» است
بنابراین دیگر قرار نیست در مورد کل اندازه کلی مثلث رفاه اجتماعی صحبت کنیم
در این مورد صحبت خواهیم کرد به چه کسی، چقدر میرسد
و چطور نسبت به توزیع منابع بهینه از لحاظ اجتماعی، فکر میکنیم
اختصاص یا توزیع منابع
برای این کار
باید گامی تا حدودی ناراحت که قبلا برنداشته ایم را برداریم
پیش از این در مورد مفهوم خالص ریاضیاتی حداکثرسازی اندازه مثلث صحبت کردیم
حالا باید در واقع قضاوتی ارزشی
نسبت به اینکه در آن مثلث چه مقداری به چه کسی میرسد، وارد معادله کنیم
و این قضاوت ارزشی را از طریق معرفی چیزی انجام میدهیم
که به آن میگوییم تابع رفاه اجتماعی
یک تابع رفاه اجتماعی
که به معنای واقعی کلمه نمایانگر ریاضیاتی...
چون اینجا تنها با ریاضیات سر و کار داریم
نمایانگر ریاضیاتی چگونگی ارزشگذاری گروه های مختلف از جانب جامعه است
بنابراین تابع رفاه اجتماعی، تابعی است
از مطلوبیت شخص 1
مطلوبیت شخص 2 تا مطلوبیت شخص 350 میلیونم
جمعیتی که در ایالات متحده داریم
به معنای واقعی کلمه نمایانگر ریاضیاتی
این است که چطور مطلوبیت هر شخص را میگیریم
و به مقیاسی از رفاه اجتماعی میرسیم
تابع رفاه اجتماعی این است
پس این را در نظر بگیرید
به شکل 23-1 نگاه کنیم
که چیزی را نشان میدهد که به آن میگوییم منحنی های ایزوولفر
جامعه را متشکل از دونفر به اسامی ند و هومر در نظر بگیرید
و تصمیم دولت را در نظر بگیرید...
یا جامعه را در نظر بگیرید...
کلمه دولت را کنار بگذارید الان داریم در مورد جامعه صحبت میکنیم
ارزیابی جامعه نسبت به اختصاص منابع به این دو شخص
هر کدام از این منحنی ها قرار است یک منحنی بیتفاوتی اجتماعی را نمایندگی کند
به عبارت دیگر در نظر بگیرید که جامعه تابع مطلوبیتی دارد
این را به عنوان تابع مطلوبیت اجتماعی در نظر بگیرید
و توابع مطلوبیت شامل منحنی های بیتفاوتی میشوند
بنابراین جامعه منحنی های بیتفاوتی ای دارد
بنابراین چیزی که این نمودار نشان میدهد این است که جامعه
بین این که هومر U1H , ند U1N داشته باشد
به این معنا که ند زیاد داشته باشد و هومر کم داشته باشد
یا اینکه هومر U2H و ند H2N داشته باشند
به این معنا که هومر بسیار زیاد و ند کم داشته باشد، بیتفاوت است
خوب این را من از خودم در آورده ام
این منحنی ها را به گونه ای کشیده ام که جامعه بین این دو اختصاص منابع بیتفاوت باشد
و اساسا این منحنی های ایزوولفر
درست شکل و شمایل منحنی های بیتفاوتیمان را دارند
خوب، در این درس در مورد انتخاب میان کالاها صحبت کردیم
در مورد انتخاب میان شرایط جهان صحبت کردیم
آسیب دیده و آسیب ندیده
در مورد انتخاب میان برهه های زمانی مختلف صحبت کردیم
امروز در برابر فردا
حالا دارم در مورد سخترینشان که انتخاب میان افراد است، صحبت میکنم
انتخاب میان مطلوبیت افراد
اما همان اصول لعنتی را دارد و همان چیزهایی را در خود دارد که همیشه رویشان کار کرده ایم
اینکه یک تابع مطلوبتی وجود دارد
اینجا بهش میگوییم تابع رفاه اجتماعی
در طول عناصرش، حداکثرسازی اش میکنیم
اینجا مطلوبیت ند و هومر مورد بحث است
و چند منحنی بیتفاوتی تشکیل میدهیم
و این منحنی ها تمام ویژگی هایی که منحنی های بیتفاوتی همیشه داشته اند را دارا میباشند
هرچه بالاتر باشد بهتر است
به این معنا که اگر ند و هومر، هر دو بیشتر داشته باشند، جامعه رضایت بیشتری دارد
و در طول منحنی بیتفاوتی حاکم است
بنابراین این ها نمایانگر احساس جامعه در مورد انتقال ها میان مردم، هستند
در این صورت سوال بزرگ این میشود که
این تابع رفاه اجتماعی به چه شکل خواهد بود؟
از لحاظ ریاضیاتی این سوال بسیار پیچیده تبادل میان افراد را چطور نشان میدهیم
و این پرسشی بسیار عمیق است
اما تابع رفاه اجتماعی استانداردی که مورد استفاده قرار میگیرد
چیزی است که به جرمی بنتام منتسب است
فیلسوف مشهور انگلیسی
در واقع اگر به کالج دانشگاهی لندن بروید هنوز میتوانید سرش را ببینید
در واقع تنها مجسمه ای سرش نیست
در حقیقت سرش را پر کردند و به معرض عموم قرار دادنش
اما گویا دانشجوها شب ها بر میداشتنش و به عنوان توپ فوتبال ازش استفاده میکردند
بنابراین الان در کالج دانشگاهی لندن تنها سردیس اش را دارند
جرمی بنتام موضوعی را توسعه داد که به آن میگوییم مطلوبیت گرایی (اصالت سود)
تابع رفاه اجتماعی مطلوبیت گرا
مطلوبیت گرایی به سادگی میگوید
که رفاه اجتماعی یک جامعه
رفاه اجتماعی جامعه به سادگی مجموع مطلوبیت تمام افراد جامعه است
پس میشود U1 بعلاوه U2 بعلاوه...U350 میلیون
این رفاه اجتماعی است
این رفاه اجتماعی جامعه ایالات متحده است
مجموع مطلوبیت تمام افراد است
خیلی واضح و مستقیم است
بنابراین تابع رفاه اجتماعی خطی ای است
خوب با در نظر گرفتن این گزاره، این میگوید که
میتوان رفاه اجتماعی را
با انتقال از هر فردی به هر فرد دیگری
اگر که فرد اول مطلوبیت بالاتری از فرد دوم داشته باشد، حداکثرسازی کنیم
بنابراین اساسا رفاه اجتماعی را در صورتی حداکثرسازی میکنیم...
اساسا اگر که...
ببخشید اجازه دهید به شکل دیگری بگویم
اگر انتقال 1 دلار از من به شما
بیش از آنکه به ضرر من باشد به نفع شما شود
در این صورت باید انجامش دهیم
حالا، در نظر اول شاید با خود بگویید که یکجورایی این نگرش زیاد لیبرال نیست
میگوید که مطلوبیت همه مشابه است
به این معنا که اینطور در نظر میگیریم که... بیل گیتس یکی از این افراد است
و من یکی از این افراد هستم و شما یکی از این افراد هستید
و بیخانمانی که در میدان هاروارد هست هم یکی از این افراد است
و مطلوبیت همه جمع زده شده است
این چطور میتواند منصفانه باشد؟
در واقع اجازه دهید سوال را به شکل دیگری بپرسم
چرا با وجود این گزاره
ثروت مطلوبیت گرایانه و تابع رفاه اجتماعی میتواند خیلی لیبرال به نظر برسد؟
برخلاف این حقیقت که همه با هم جمع زده میشوند
چرا در حقیقت تابع رفاه اجتماعی که مطلوبیت گرا است
انتقال از بیل گیتس به فرد بی خانمان را طلب میکند؟
بله؟
-صدا شنیده نمیشود-
دقیقا
اگر رفاه اجتماعی حداکثرسازی شود
چیزی که در پی دارد، برابر قرار دادن مطلوبیت حاشیه ای است
اگر این را با توجه به مطلوبیت همه دیفرانسیل بگیرید
به اینجا میرسید که قانونی که از حداکثرسازی به دست می آید
شرط نظم اول، از لحاظ ریاضیاتی
این خواهد بود که مطلوبیت حاشیه ای همه
در تابع رفاه اجتماعی مطلوبیت گرا باید برابر باشد
که خیلی افراطی است
این میگوید باید آنقدر بازتوزیع کنیم که بیل گیتس
مطلوبیت حاشیه ای برابری با فرد بیخانمان داشته باشد
تفکری اینچنینی، بازتوزیعی به شدت افراطی است
اینطور نیست که بیل گیتس را برابر با فرد بیخانمان وزن کنیم
داریم مطلوبیتش را به شکل برابر وزن میکنیم
اما میگوید که باید انتقال های عظیمی داشته باشیم
در واقع، در اساس باید درآمد را در جامعه عملا برابر کنیم
اینکه اساسا کاری که باید بکنیم این است که...
در واقع اجازه بدهید دقیق تر بگویم
اگر اشخاص کاملا مشابه باشند، که نیستند
اما اگر اشخاص سلیقه کاملا مشابهی داشتند
تابع رفاه اجتماعی مطلوبیت گرا میگوید که
رفاه اجتماعی با توزیع برابر درآمد، حداکثرسازی میشود
خیلی افراطی است
اگر اشخاص کاملا مشابه باشند
رفاه اجتماعی با توزیع برابر درآمد، حداکثرسازی میشود
برخلاف اینکه کار را با این تابع به نظر غیر افراطی شروع کردیم
به سادگی قرار است همه را برابر وزن کنیم
حتی نمیگوییم که نسبت به افراد ثروتمند، اهمیت بیشتری به فقرا میدهیم
باید به همه وزن برابری بدهیم
واقعا تابع خیلی غیر افراطی ای به نظر میرسد
که نتایج افراطی ای به دست میدهد
که اگر همه کاملا مشابه باشند باید توزیع برابر درآمد در جامعه داشته باشیم
و این تابع رفاه اجتماعی معمولی است
که در نظرش میگیریم
اما این تابع رفاه اجتماعی واقعا چپ گرایی در نظر گرفته نمیشود
در واقع اگر با فلاسفه چپگرا صحبت کنیم
به ما خواهند گفت که این مقیاس مناسبی برای استفاده نیست
خیلی بیشتر چیزی مانند اصل رالز را ترجیح میدهند
که اسمش را از فیلسوفی به نام جان رالز گرفته است
تابع رفاه اجتماعی رالزی
میگوید که هدف جامعه باید
حداکثرسازی بهزیستی ضعیف ترین عضوش باشد
گه یک جامعه عادل و منصف
جامعه ای است که بهزیستی ضعیف ترین فرد اجتماعش را حداکثرسازی میکند
بنابراین میگوید رفاه اجتماعی کمینه U1، U2 و ... است
بنابراین اصلی حداکثرساز کمینه است
باید کمینه را حداکثرسازی کنید
حداکثرسازی کمینه در جامعه، تابع رفاه اجتماعی رالزی است
حالا
در برخی شرایط این میتواند...
در حقیقت اگر همه دقیقا مشابه با یکدیگر باشند
این اصل در بسیاری از موارد همان برآیند مطلوبیت گرایی را به دست خواهد داد
اما در برخی موارد به شکل افراطی تری چپ گرایانه است
اینطور در نظرش بگیرید
فرض کنید که در شرایطی هستیم که در آن همه
به جز من و ایشون، درآمد برابر داشته باشند
همه در جهان درآمد برابر 40 هزار دلاری دارند
اما درآمد من 1 میلیون دلار است و درآمد ایشون 39 هزار و 999 دلار است
1 دلار درآمد کمتری نسب به بقیه شما دارد
و فرض کنیم که حزب جدیدی میخواهد دولت را در دست بگیرد
و پیشنهاد میدهد تا تمام پول من را بگیرد تا 40 هزار دلار بشود
و به او 1 دلار بدهد و به 40 هزار دلار برساندش
حالا اینکار بر مبنای مطلوبیت گرایی کار درستی نیست
چون به وضوح مطلوبیت من از آمدن پایین از 1 میلیون
دلار به 40 هزار دلار خیلی بیشتر از آنکه مطلوبیت
ایشون از بالا رفتن از 39 هزار و 999 دلار به 40
هزار دلار افزایش پیدا میکند، کاهش پیدا میکند
بنابراین در شرایط مطلوبیت گرایی این کار مناسبی نیست
اما در رالزی گرایی این کار درستی است
چون ایشون ضعیف ترین عضو اجتماع است
بنابراین اهمیتی ندارد که چه اتفاقی برای من می افتد
تنها اتفاقی که برای او می افتد اهمیت دارد
بنابراین رالزی گرایی، نظریه ای به شدت افراطی است
که بیان میکند که تنها به فقیرترین فرد اهمیت میدهیم
حتی اگر که مجبور باشیم کل پول ثروتمندترین شخص را بگیریم
اهمیتی نمیدهیم
تنها اتفاقی که برای فقیرترین فرد می افتد، برایمان اهمیت دارد
پس این شد نظریه چپ گرایانه ای بسیار افراطی
از نوع دیدگاهمان به بازتوزیع است
از سویی دیگر، یک نظریه خیلی افراطی...
خوب، بعضی ها ممکن است این را بگویند، نظریه راستگرایانه بسیار افراطی ای هم داریم
که تابع رفاه اجتماعی نوزیکی است
اسمش برمیگردد به فیلسوفی با نام رابرت نوزیک
او هم در هاروارد بوده است
رالز و نوزیک هر دو در دانشگاه هاروارد بوده اند
نوزیک گفت که این خیلی افراطی است
گفت مطلوبیت گرایی خیلی افراطی است
خیلی چپ گرایانه است
رالزی گرایی رو که بیخیال، دیوانگی است
حتی مطلوبیت گرایی هم خیلی چپ گرایانه است
چون او گفت که اساسا چیزی که باید در جامعه اهمیت داشته باشد توزیع برابر منابع است
ببخشید توزیع برابر فرصت
و شرطی که بر توزیع برابر فرصت حاکم است
این است که اگر اشخاص این فرصت ها را دریافت کنند و تصمیم بگیرند با آن
برآیندها متفاوتی به دست دهند که برایشان درآمدهای متفاوتی به همراه آورد
این مشکل خودشان است
برای مثال فرض کنیم که تمام مردم جهان با توزیع برابر درآمد کار را آغاز کنند
اما فرض کنیم که دانشجویان ام آی تی عاشق کلاس های من باشند
و تمایل داشته باشند برای شرکت در کلاس های من 100 دلار بپردازند
به این صورت در پایان سال
هر دانشجوی ام آی تی 100 دلار فقیرتر و من کلی ثروتمندتر خواهم بود
خوب تحت شرایط مطلوبیت گرایی و قطعا در شرایط رالزی گرایی
این برآیند مسلما حداکثرساز رفاه اجتماعی نیست
چون من اهمیتی به آخرین 100 دلاری که میگیریم قائل نیستم
در حالی که شما کمی به دادن 100 دلار اهمیت میدهید
پس به وضوح اگر من بخشی از این پول را به شما برگردانم، رفاه اجتماعی حداکثرسازی میشود
تحت شرایط رالزی گرایی مسلما باید تمام پول را به شما برگردانم
چون تنها به این اهمیت میدهیم که شما همه 100 دلار فقیرتر شده اید
نوزیک میگوید که این دیوانگی است
اینجا یک انتقال پول داوطلبانه صورت گرفته است
شما به شکل داوطلبانه به من 100 دلار پرداخته اید و من را ثروتمندتر کرده اید
چرا باید هیچ بازتوزیعی وجود داشته باشد؟
چرا رفاه اجتماعی اصلا از این انتفال پول باید کاهش پیدا کرده باشد؟
چطور یک انتفال پول داوطلبانه
میتواند رفاه اجتماعی را کاهش دهد؟
و این یکجورایی دیدگاه راست گرایانه ای در
در نظر گرفتن رفاه اجتماعی است
که میگوید، ببینید همه باید فرصت های برابر داشته باشند
خوب منصفانه نیست که شخصی دسترسی و به تحصیلات و از این قبیل چیزها نداشته باشد
اما وقتی که همه فرصت های برابر داشته باشند
دلیلی وجود ندارد که اهمیتی به انتخاب های داوطلبانه
ای که به توزیع نابرابر درآمد می انجامند بدهیم
خوب این نظریه در واقع خیلی قانع کننده است
شایستگی بسیاری دارد
و باعث میشود که فکر کنیم که تاکیدمان بیشتر باید روی فرصت ها و نه برآیندها باشد
اما یک اشکال دارد
و آن این است که در واقع
اکثر نابرابری ها در جامعه به سبب انتخاب های شخصی نیستند
بلکه بیشتر به سبب برآیندهایی خارج از کنترل افراد و بیشتر تنها بر مبنای شانس است
بنابراین اساسا اگر صحت داشت که همه کار را برابر آغاز میکنیم
و هر گونه تفاوتی در درآمد حاصل از انتخاب هایمان میبود
در آن صورت این دیدگاه بسیار قدرتمندی به جهان است
اما در واقع اگر به اکثر تفاوت های درآمدی در میان مردم نگاه کنیم
بر مبنای انتخاب ها، تلاش ها، یا دیگر چیزهایی که
به واقع بتوان اندازه گیریشان را تشخیص داد نیستند
بر اساس موارد اندازه گیری نشده ای هستند که معمولا شکل و شمایل بخت و اقبال دارند
در این صورت این حقیقت که من نهایت از شما ثروتمندتر خواهم شد، برایتان اهمیت پیدا میکند
اگر به خاطر اینکه شما تمایل دارید به من پول بدهید ثروتمندتر از شما شوم، این یک چیز است
اما اگر به این خاطر از شما ثروتمندتر شوم که من لاتاری برده ام و شما برنده نشدید
این کلا مسئله اش جدا است
و بنابراین اینکه چگونگی نگاه ما به دیدگاه برابری فرصت ها
نسبت به برابری برآیندها
خیلی به اعتقاد ما نسبت به منشا اختلاف در درآمد، بستگی دارد
اگر فکر کنیم که دلیلش تلاش و انتخاب های مردم در زندگی است
در آن صورت مردم ممکن است بیشتر متمایل به این دیدگاه باشند
اینکه اگر کسی بر اساس تلاش و انتخاب های درستی که داشته است
به پول بیشتری رسیده است باید بگذاریم پولش را نگه دارد
اما اگر افراد با شانس و چیزهایی که در آن کنترلی ندارند، پول بیشتری به دست بیاورند
در آن صورت مردم بیشتر به این دیدگاه تمایل پیدا میکنند
و خواهند گفت که ببینید اگر از روی شانس و این چیزها به پول بیشتری رسیده اید
دلیلی ندارد که اینچنین توزیع درآمد نابرابری داشته باشیم
و این هم نوعی از تنش هایی است
که به هنگام در نظر گرفتن این توابع رفاه اجتماعی بوجود می آید
اینجا هیچ پاسخ درستی وجود ندارد
قصد ندارد از طریق لحن صدا یا انتخاب کلماتم، به پاسخ درستی اشاره کنم
فقط تلاش میکنم که منطق انواع مختلف تفکر در مورد این بحث را مطرح کنم
و در نهایت، آخرین نوع نگرش به این موضوع
و از نظر بسیاری، قانع کننده ترین دیدگاه
از طریق چیزی است که ما به آن میگوییم مساوات خواهی کالای اساسی
مساوات خواهی کالای اساسی
که اسم پر زرق و برقی برای این گزاره است که میگوید، ببینید
مهم نیست که چه کسی، چقدر دارد
تنها این مهم است که همه بتوانند دوام بیاورند
یکجورایی مثل بازتفسیر اصول رالز است
یکجورایی مثل ترکیب...
یکجورایی مثل ترکیب روزنیک و رالز است
میگوید که ببینید چیزی که اهمیت دارد این است که مردم گرسنگی نکشند
سرپناه درخور، خدمات درمان درخور و غیره، داشته باشند
میتوان حد کمینه را تعریف کرد
اما زمانی که حد کمینه را تعریف کردیم
نباید برایمان اهمیت داشته باشد که افراد ثروتمند چطور فراتر از آن حد کمینه میروند
بنابراین نکته کلیدی این است که نباید برایمان اهمیت داشته باشد...
چیزی که مساوات خواهی کالای اساسی روی آن تمرکز میکند و لب مطلبش که چیز مهمی هم هست
این است که واضح نیست که چرا مسائل نسبی باید اهمیت داشته باشند
چیزی که باید اهمیت داشته باشد مسائل قطعی است
واضح نیست که چرا باید اینکه من چقدر از شما ثروتمندتر هستم باید اهمیت داشته باشد
باید تنها برایمان اهمیت داشته باشد که شما به اندازه کافی برای
داشتن زندگی ای درخور و قابل قبول از لحاظ اجتماعی، ثروت داشته باشید
و بعد اگر من بخواهم پولدار شوم، خدا به همراهم
بنابراین یکجورایی گویا میگوییم که حد کمینه برایمان اهمیت دارد
اما این تنها چیزی نیست که برایمان اهمیت دارد
برایمان اهمیت دارد که حتما همه حداقل استاندارد زندگی را داشته باشند
حالا هرطور که میخواهید تعریفش کنیم
افراد مختلف، چیزهای مختلف انتخاب میکنند
برای برخی موضوع مهم تنها غذا و سرپناه است
برخی دیگر ممکن است خدمات درمانی، پوشاک و دیگر چیزها را به آن اضافه کنند
اینجا من نمیگویم که حد کمینه صحیح چیست
نوعی حد کمینه را تعریف میکنیم
و بعد خواهیم گفت که فراتر از آن اگر کسی پولدار شود، نوش جانش
این امتیاز آن هاست
تا جایی که افراد فقیر به اندازه کافی برای ادامه بقا منابع داشته باشند
و این دیدگاهی جالب و بسیار قانع کننده است
چون دیدگاهی به شدت متفاوت است
که میگوید مسائل نسبی اهمیتی ندارند تنها مسائل قطعی حائز اهمیت هستند
تنها اطمینان حاصل میکنند که قطعا افراد زیرین جامعه استاندارد زندگی درخوری داشته باشند
و این هم دیدگاهی بسیار متفاوت است
بنابراین اساسا رفاه اجتماعی...
زمانی که در مورد توابع مطلوبیت صحبت کردیم من زیاد بحث نکردم
فقط گفتم که تابع مطلوبیت را مینویسیم معمولا از جذر C استفاده میکنیم
هرچی
در واقع در مورد شکل اش صحبت نکردم
فقط گفتم که باید مطلوبیت حاشیه ای نزولی داشته باشیم
و گفتم که در غیر این صورت همه چیز بهم میریزد
موضوع در ارتباط با توابع رفاه اجتماعی خیلی عدم قطعیت بیشتری دارد و خیلی دشوارتر است
و به واقع هم نمیدانیم که استانداردهای صحیح کدام هستند
بلکه تنها میگوید که نمیتوانیم از زیر
مطرح کردن این پرسش ناخوشایند فرار کنیم
چون در نهایت جامعه به توزیع نابرابر منابع میرسد
و با توجه به این موضوع نمیتوانیم از زیر مطرح کردن این
پرسش که چه احساسی نسبت به این موضوع داریم، فرار کنیم
موضوع علم اقتصاد مطرح کردن پرسش های ناخوشایند است
و این پرسشی ناخوشایند است که باید به آن پاسخ دهیم
این که چه احساسی نسبت به توزیع نابرابر درآمد داریم
و دلیل اینکه این موضوع یک مسئله است...
بله؟
اگر برگردیم به دیدگاه نوزیک تابع ریاضیاتی اش به چه شکل است؟
سوال بسیار خوبی است
نمیدانم
از شما نخواهم خواست که بنویسیدش
خوب خیلی پیچیده تر است...
نوزیک یا مساوات خواهی کالای اساسی، تابع ریاضیاتی ساده ای ندارند
به نظرم تابع مساوات خواهی کالای اساسی، به این شکل میشود که
تابع رفاه اجتماعی به این شکل خواهد بود که یک خط کمینه ثابت U وجود دارد
زیر U ثابت در تابع رفاه اجتماعیمان، وزن نامتنهاهی روی شما داریم
اما به محض اینکه بالاتر از خط ثابت U برود، به شما تنها به اندازه دیگران اهمیت میدهیم
این یکجورایی میشود مساوات خواهی کالای اساسی
اما مورد نوزیک را نمیدانم چطور میتوان به شکل ریاضیاتی نوشت
چرا این اهمیت دارد؟
به این جهت اهمیت دارد که از قرار معلوم در جامعه توزیع نابرابر منابع داریم
برای دیدن این موضوع برویم به صفحه بعد، شکل 23-2
این از جزوه ای است که من برای کلاس سیاست عمومی ام استفاده میکنم
این جدول درآمدهای به دست آمده از جانب چندک ها در ایالات متحده را نشان میدهد
اجازه دهید معنای این جدول را توضیح دهم
هر ردیف یک پنجم جمعیت است
اگر توزیع برابر درآمد داشتیم
در آن صورت هر کدام از این اعداد 20 درصد میبودند
هر یک پنجم جمعیت، یک پنجم درآمد را اختیار میداشت
اما اینجا این را نمیبینیم
بنابراین اگر به سال 1967 نگاه کنید، فقیرترین 20 درصد از مردم
تنها 4 درصد از درآمد را به دست می آورند
و ثروتمندترین 20 درصد از مردم 44 درصد از درآمد یا 11 برابر آن ها به دست می آورند
43.8 درصد که میشود تقریبا 11 برابر
این یک توزیع نابرابر درآمد است
چیزی که جالب است این است که میبینید چطور در طول زمان این مقادیر تغییر کرده است
از 1967 تا 1980 اوضاع به واقع کمی برابرتر شده است
سهم افراد فقیر رشد کرده است
و سهم افراد ثروتمند کمی نزول کرده است
بعد از سال 1980 اوضاع خیلی نابرابرتر شده است
تا جایی که در سال 2007
فقیرترین 20 درصد مردم تنها 3.4 درصد از منابع ما را در دست دارند
به این معنا که یک سی و سوم از تمام منابع جامعه
به 20 درصد زیرین جدول توزیع درآمد اختصاص پیدا میکند
در حالی که نیمی از آن به 20 درصد بالایی جدول توزیع درآمد اختصاص پیدا میکند
بنابراین ثروتمندترین 20 درصد از مردم نیمی از درآمدی را به دست می آورند
که در ایالات متحده به دست می آید
فقیرترین 20 درصد از مردم یک سی و سوم درآمدی را به دست می آورد
که در ایالات متحده به دست می آید
پس به این دلیل است که این موضوعات اهمیت دارند
چون در عمل نابرابری وجود دارد
در واقع به ویژه در ایالات متحده اهمیت دارد
چون جدول بعدی عملکردمان نسبت به دیگر نقاط جهان را نشان میدهد
این جدول ما را با کشورهای OECD مقایسه میکند
OECD یعنی سازمان اقتصادی فلان و فلان، نمیدانم مخفف عبارتی فرانسوی است
اساسا کشورهای توسعه یافته یا نزدیک به توسعه یافتگی هستند
یکجورایی کشورهای جهان اول و دوم هستند
و از سالهای مختلف است چون داده ها به تناوب مختلفی جمع آوری شده اند
اما حقایق کلی در طول زمان ثابت هستند
این سهم درآمدی در هرکدام از چندک ها را
در تمام این لیست کشورها نشان میدهد
و ردیف یکی مانده به آخر میانگین غیر هم وزن تمام این کشورهای توسعه یافته
در مقایسه با ایالات متحده را نشان میدهد
میبینید که ما پس از مکزیک دومین کشور با بیشترین میزان نابرابری در این لیست هستیم
از تمام دیگر کشورهای این لیست نابرابری بیشتری داریم
به طور میانگین
فقیرترین 20 درصد جامعه در دیگر کشورها، دو برابر ما منابع دارند
درحالی که ثروتمندترین 20 درصد
20 (10؟) درصد کمتر از ما دارند
که میشود 40 درصد از منابع به جای 50 درصد از منابع
چیزی که میبینید این است که ما به جز مکزیک از هر
کشور بزرگ اقتصادی دیگر، نابرابری در توزیع درآمد خیلی بیشتری داریم
پس اساسا این به ما میگوید که ما توزیع بسیار نابرابری در جامعه آمریکا داریم
هم از نظر استاندارد های قطعی
یعنی اگر به این اعداد نگاه کنید، نابرابر به نظر میرسد
و هم در نسبت با دیگر نقاط جهان
هیچ کشوری در تاریخ تمام این اعداد را به شکل 20 درصد نداشته است
جوامع همیشه نابرابر هستند
پرسش این است که چقدر نابرابر هستند
و حداقل در مقایسه با دیگر نقاط جهان، ما خیلی نابرابر به نظر میرسیم
بنابراین این میگوید که تحت تابع مطلوبیت گرایانه
یا به ویژه در تابع رالزی
باید نگران این باشیم که رفاه اجتماعی را حداکثرسازی نمیکنیم
حداقل تحت تابع رفاه اجتماعی مطلوبیت گرایانه
وقتی که همچنین توزیع نابرابر منابعی وجود دارد، سخت است
که فکر کنیم که داریم رفاه اجتماعی را حداکثرسازی میکنیم
به قطع که تحت تابع رالزی این کار را نمیکنیم
نوزیک را که میداند
به این بستگی دارد که نقطه آغازمان به وقت دادن فرصت ها کجاست
چه مقدار به انتخاب ها و چه مقدار به شانس بستگی دارد
اما البته این اصلا مطلبی را تحت دیدگاه آخرمان مطرح نمیکند
دیدگاه مساوات خواهی کالای اساسی
که میگوید هیچ کدام از این ها اهمیتی ندارد
تنها چیزی که اهمیت دارد مقیاس محرومیت قطعی است
و اینچنین مقیاسی را در ایالات متحده داریم
نامش خط فقر است
خط فقر مفهومی است که در واقع از جانب کارمند میانه دولتی ای در دهه 60 توسعه داده شد
کاری که این خانوم به نام مالی اورشانسکی کرد
این بود که گفت ببینید، یک خانواده معمولی در ایالات متحده
تقریبا یک سوم درآمد خود را صرف غذا میکند
بیاید حساب کنیم که یک رژیم غذایی به قدرکافی مغذی حداقلی چقدر هزینه دارد
به این معنا که برای داشتن رژیم غذایی به قدر کافی مغذی حداقلی باید چقدر هزینه کنیم
بدون قهوه استارباکس و بدون رستوران اوت بک استیک هاوس
تنها به کافی برای داشتن رژیم غذایی به قدر کافی مغذی
و بعد بیاید این هزینه را ضرب در 3 کنیم
و به این میگوییم مقادیری که یک خانواده برای زندگی در ایالات متحده نیاز دارد
غذا به سادگی یک سوم مصرف خانوار است
بیاید یک رژیم غذایی به قدر کافی مغذی را پیدا کنیم، ضرب در 3 کنیم
و به آن بگوییم خط فقر
و ما اساسا این ساز و کار را گرفتیم و از آن زمان مورد استفاده قرار دادیم
فقط به سادگی بر اساس نرخ تورم بروزرسانی اش کرده ایم
تا ببینیم خط فقر چطور در طول زمان تغییر میکند
بنابراین اساسا این مفهوم را گرفته ایم و در طول زمان بروزرسانی اش کرده ایم
نتیجه چیزی که به دست می آید در شکل 23-4 است
این جدول خط فقر ایالات متحده را در سال 2006 نشان میدهد
در واقع اینجا اشتباه نوشته شده 2009
اشتباه تایپی در کتاب من است
چیزی که این جدول میگوید این است که برای یک خانواده 1 نفره
استاندارد حداقلی ای که برای زندگی نیاز داریم، 10830 دلار است
و این مبلغ به نسبت اندازه خانوار تغییر میکند، چون افراد بیشتر غذای بیشتری نیاز دارند
حالا، اگر اهل میسیسیپی یا داکوتای شمالی باشید
این ممکن است به نظر شما عدد منطقا بزرگی بیاید
اگر اهل بوستون باشید، دیوانه وار به نظر میرسد
میگویید که کی میتواند با 10 هزار دلار در سال
در بوستون، نیویورک، واشنگتن، سانفرانسیسکو یا هر شهر بزرگ دیگری، زنده بماند
و پاسخ این است که نمیتوانند با این مبلغ زندگی کنند
پاسخ این است که خط فقر به شکل مناسب بروزرسانی نشده است
چون فقط به سادگی این عدد را برداشته ایم و در طول زمان به نسبت تورم، بزرگترش کرده ایم
اما این حقیقت را در نظر نگرفتیم که بسته مصرفی مردم تغییر کرده است
بویژه غذا دیگر یک سوم بسته مصرفی یک فرد معمول نیست
حالا یک ششم این بسته را تشکیل میدهد
بنابراین در واقع خط فقر بسیار بسیار بالاتر از آنچه گفته میشود، است
اما در طول زمان به شکل معناداری بروزرسانی نشده است
پس این را میتوان به عنوان استاندارد حداقلی بسیار پایینی از آنچه مردم برای زندگی نیاز دارند
و مسلما کمتر از آنچیزی که فردی برای زندگی در کلانشهرها نیاز دارد، در نظر گرفت
با توجه به این موضوع میتوانیم به اتفاقی که برای سهم جمعیت فقیر افتاده است، نگاه کنیم
در شکل 23-5
این شکل را میتوان از نظر مساوات خواهی کالای اساسی دید
که میگوید چه اتفاقی برای فقر افتاده است
و میبنیم که در دهه 60 تا اوایل دهه 70 کاهش چشم گیری در فقر اتفاق افتاده است
از این با عنوان نبرد با فقر در دولت کندی و جانسون یاد میشود
کاهش چشم گیری در فقر
چیزی که میبینید این است که تقریبا از سال 1970
این کاهش برای سالمندان ادامه یافته است
کاهش فقر ادامه پیدا کرده است
در سال 1959، 35 درصد از سالمندان در فقر زندگی میکرده اند
بعد از طریق هزینه های سرسام آور برنامه ای که چند جلسه بعد در موردش صحبت خواهیم کرد
به نام تامین اجتماعی
این مقادیر به گونه ای کاهش پیدا کرد که امروزه
تنها 10 درصد سالمندان در فقر زندگی میکنند
از دیگر سو برای دیگران و مخصوصا برای کودکان
اساسا از سال 1970 به بعد، خط یا مسطح شده است یا بالاتر آمده است
بنابراین اساسا نرخ فقر کلی در سال 1970 به 13 درصد رسیده
و از آن زمان خیلی مسطح بوده است
برای کودکان تا حدود 15 درصد کاهش پیدا کرده و بالا و پایین شده است
حالا به تقریبا 20 درصد بازگشته است
بنابراین از دیدگاه مساوات خواهی کالای اساسی
حتی اگر خط فقر را به عنوان سطح حداقلی قابل قبولی در نظر بگیریم
در حال حاضر تقریبا 40 میلیون خانواده در ایالات متحده هستند
که زیر خط فقر زندگی میکنند
ببخشید 40 میلیون نفر هستند که زیر خط فقر زندگی میکنند
پس حتی در همین استاندارد حداقلی
در بازتوزیع شکست خورده ایم
رفاه اجتماعی را حداکثرسازی نمیکنیم
با توجه به اینکه 40 میلیون نفر داریم که زیر این استاندارد زندگی میکنند
بنابراین اساسا از هر استانداردی که بخواهید استفاده کنید
به جز استاندارد نوزیکی که ارزیابی اش دشوار است
به وضوح با توزیع درآمد کنونی، در حال حداکثرسازی رفاه نیستیم
توزیع درآمد بسیار نابرابری داریم
و حتی اگر تنها برایمان اهمیت داشته باشد که مردم استاندارد زندگی درخوری داشته باشند
در این استاندارد هم به تعداد بیش از 40 میلیون نفر، شکست خورده ایم
بر اساس خط روند واقعگرایانه تری ممکن است 60 تا 70 میلیون نفر باشند
پس به وضوح اینجا طرح موضوع نوعی بازتوزیع درآمد منطقی است
هر چه که تابع رفاه اجتماعیتان باشد
پس میتوان نوشتش...
ممکن است از شما بخواهم که تابع رفاه اجتماعی را به شکل ریاضیاتی بنویسید
حداکثرسازی اش کنید و برای رسیدن به برآیندها و این چیزها حل اش کنید
اما چیزی که اینجا میخواهد به شما بگویم، تنها دو نکته است
اول اینکه
دلایل بسیاری وجود دارد که چرا ممکن است تحت هر کدام
از این موارد، خواستار بازتوزیع درآمد باشیم
این نکته اول است
نکته دوم این است که توزیع منابع حال حاضرمان
آنقدر نابرابر است که احتمالا خودمان بخواهیم
که نوعی بازتوزیع منابع در جامعه داشته باشیم
تحت اکثر توابع رفاه اجتماعی که بتوانید بنویسید
با توجه به حقایقی که به آن اشاره کردم
در توزیع حال حاضر درآمد در جامعه، رفاه اجتماعی را حداکثرسازی نخواهیم کرد
سعی میکنم به گونه ای بیانش کنم که خاصه چپ گرا یا راست گرا به نظر نرسم
سعی میکنم به گونه ای بیانش کنم که
از این حقیقت ناخوشایند استفاده شود که باید در مورد این موضوع صحبت کنیم
باید در مورد بازتوزیع درآمد صحبت کنیم
تنها راه انجام اینکار داشتن نوعی چارچوب است
چهار چارچوب به شما دادم و گفتم که تحت تمام یا حداقل اکثر آن ها
با توزیع کنونی درآمد در جامعه به مشکل خواهیم خورد
سوالی در این مورد هست؟
خوب حالا چه کاری میتوانیم بکنیم؟
در مورد این حقیقت که در جامعه توزیع نابرابر درآمد داریم چه میکنیم؟
خوب بازتوزیع انجام میدهیم
میگوییم که ببینید، بیاید سطح اوکان را برداریم و شروع کنیم به جابجایی پول
این حقیقت را دوست نداریم که افراد فقیری هستند که نمیتوانند غذا تهیه کنند
این حقیقت را دوست نداریم که فقرا خیلی کمتر از ثروتمندان پول دارند
بیاید شروع به بازتوزیع کنیم
وقتی که این کار را شروع میکنیم باید نشتی سطل را در نظر بگیریم
و یک تبادلی را در اینجا به رسمیت بشناسیم
که به سادگی این نیست که فقط بگوییم بسیار خوب، از ثروتمندان بگیریم و به فقرا بدهیم
چون سطح نشتی دارد
و بنابراین به مراتب اینکه از ثروتمند میگیریم و به فقیر میدهیم
اندازه کلی رفاه اجتماعی را کاهش میدهیم
و این داد و ستدی را به همراه دارد
و بویژه دو منشا نشتی وجود دارد
که باید در نظرشان بگیریم
اولین منشا نشتی این است که زمانی که روی فردی ثروتمند مالیات میبندیم تا پولش را بگیریم
فرد ثروتمند کمتر کار خواهد کرد
و زمانی که او کمتر کار کند کالای کمتری در جامعه تولید میشود
و این باعث کاهش اندازه مجموع رفاه میشود
منشا دیگر نشتی که باید در نظرش بگیریم
این است که زمانی که به فقرا پول میدهیم
آن ها ممکن است خودشان از کارشان استعفا دهند تا به عنوان فقیر شناخته شوند
تا بتوانند پول را بگیرند و این هم مجموع رفاه را بیشتر کاهش میدهد
بنابراین هر دو عامل مالیات بستن به ثروتمندان و پول دادن به فقرا
منشاهای نشتی سطل هستند
و این تبادلی است که در خصوص این بازتوزیع عظیمی که به آن اشاره کردم به وجود می آید
حالا برای تفهیم این نکته یک مثال عمومی را بررسی کنیم
فرض کنیم که جامعه ای را داریم که در آن همه برابر هستند
و همه حقوقی برابر با 20 دلار در ساعت کسب میکنند
پس شد جامعه ای برابر که در آن همه در خصوصیات زیربنایی خود مشابه هستند
و همه ساعتی 20 دلار درآمد دارند
اما افراد مقادیر ساعات مختلفی کار میکنند
حالا ممکن است این اختلاف در مقادیر ساعات کاری از روی تنبلی باشد
نوزیک ممکن است این را بگوید
ممکن است این اختلاف در مقادیر ساعات کاری بخاطر این باشد که نمیتوانند کار پیدا کنند
یا به خاطر معلولیت است
یا به این خاطر که به اندازه کافی برای کار تمام وقت مهارت ندارند
به هر سبب که باشد، از دلیلش صرف نظر میکنیم
گرچه مسلما دلیلش برای این توابع رفاه اجتماعی اهمیت دارد
بیاید فقط فرض کنیم که جامعه ای داریم
که در آن همه ساعتی 20 دلار درآمد دارند اما
مقادیر ساعاتی که مردم کار میکنند توزیع شده است
و بگوییم که میخواهیم با دیدگاه مساوات خواهی کالای اساسی شروع کنیم
و بگوییم که میخواهیم اطمینان حاصل کنیم که همه به اندازه کافی غذا برای خوردن دارند
میخواهیم اطمینان حاصل کنیم که همه حداقل 10 هزار دلار داشته باشند
بنابراین وارد میشویم و میگوییم ببینید
ما نسبت به این توزیع درآمد در جامعه نگرانی داریم
میخواهیم اطمینان حاصل کنیم که همه حداقل 10 هزار دلار داشته باشند
بنابراین کاری که میکنیم این است که به همه یک انتقال میدهیم
و این تابع انتقال برابر خواهد بود
با بیشینه 0
و 10 هزار دلار، منهای درآمدتان
به عبارت دیگر اگر درآمدتان 0 باشد
به 10 هزار دلار به شما خواهیم داد
اگر درآمدتان 5 هزار دلار باشد، 5 هزار دلار به شما خواهیم داد
اگر درآمدتان 9 هزار 999 دلار باشد به شما 1 دلار خواهیم داد
به محض اینکه درآمدتان 10 هزار دلار شود، چیزی به شما نخواهیم داد
پس این خیلی شبیه دیدگاه مساوات خواهی کالای اساسی است
شما را تا 10 هزار دلار بالا خواهیم کشید
شما را تا 10 هزار بالا می آوریم و وقتی که به 10 هزار دلار رسیدید دیگر اهمیتی نمیدهیم
بنابراین خیلی افراط کمتری نسبت به راه حل مطلوبیت گرا دارد
میگوید که فقط میخواهیم فقرا را بالا بکشیم
فقط با این موضوع برخورد خواهیم داشت
اما اگر قرار باشد که این برنامه را داشته باشیم
باید بهایش را بپردازیم
باید به فقرا پول بدهیم
این پول از کجا می آید؟
فرض کنیم که برنامه را با مالیات گرفتن از افراد با درآمد بالاتر، تامین مالی کنیم
چیزی که بالاخص خواهیم گفت این است که یک نرخ مالیات خواهیم داشت
با نماد «تاو»
پس t معمولی شد انتقال و «تاو» مالیات است
که اگر درآمدتان زیر 20 هزار دلار باشد برابر است با 0
و اگر درآمدتان بالاتر از 20 هزار دلار باشد، برابر است با 20 درصد
بزرگتر مساوی با 20 هزار دلار
بنابراین یک برنامه مالیاتی خواهیم داشت
اگر درآمدتان زیر 20 هزار دلار باشد مالیاتی از شما نخواهیم گرفت
اما به محض اینکه بیش از 20 هزار دلار درآمد کسب کنید، 20 درصد مالیات خواهیم گرفت
بنابراین این شمای بازتوزیعی جامعه ما است
این سطل اوکان ما است
ثروتمندان پول را درون آن میریزند
رویشان مالیات میبندیم تا کاری کنیم پول در سطل بریزند
سطل را بر میداریم و به هدف بالا آوردن همه تا 10 هزار دلار، به فقرا پول میدهیم
این شمای بازتوزیعی ما است
ساده ترین شمای بازتوزیعی ممکن
این چه پیامدی به همراه دارد؟
خوب حالا برویم به شکل 23-6
شکل خیلی پیچیده ای است پس بیاید آرام تحلیلش کنیم
در ابتدا محدودیت بودجه ای داریم
که از نقطه تلاقی 40 هزار دلاری روی برداری Y
تا تلاقی 2 هزار دلاری روی بردار X، کشیده شده است
بنابراین محدودیت بودجه ابتدایی، محدودیت بودجه بیرونی در اینجاست
که از 40 هزار دلار روی بردار Y
تا پایین و 2 هزار دلار روی بردار X، کشیده شده است
به این خاطر است که حقوقی برابر با 20 دلار در ساعت داریم
ببخشید، اجازه بدید برگردم
این داد و ستد میان مصرف و اوقات فراغت است
مشابه کاری که در بحث عرضه نیروی کار داشتیم
وقتی عرضه نیروی کار را بررسی میکنیم، داد و ستد میان مصرف و اوقات فراغت را تحلیل میکنیم
بنابراین داریم تصمیم میگیریم که چقدر کار کنیم
چطور تصمیم میگیریم که چقدر کار کنیم؟
میتوان این کار را با داد و ستد میان مصرف و اوقات فراغت کرد
یا میتوان 2 هزار ساعت اوقات فراغت را انتخاب کرد
و هیچ چیزی مصرف نکرد
یا میتوان هیچ اوقات فراغتی انتخاب نکرد
و برای مصرف 40 هزار دلار، 2 هزار ساعت کار کرد
این داد و ستدی است که اینجا داریم - یا هر ترکیبی در میان این دو نقطه-
و سه فرد با نام های A و B و C داریم
A شخصی است که خیلی کم کار میکند
اوقات فراغت زیادی دارد و خیلی کم مصرف میکند
C شخصی است که خیلی کار میکند
میزان فراغت کم و مصرف بالایی دارد
و B هم بین این دو است
این داد و ستد معمول میان فراغت و کار است
سوالی در این مورد هست؟
حالا این سیاست جدید دولت چگونه
روی محدودیت بودجه تاثیر میگذارد؟
خوب به دو شکل تاثیر میگذارد
اول از همه حالا حقوق آن هایی که فراتر از 20 هزار دلار هستند را کاهش میدهیم
بجای اینکه ساعتی 20 دلار به خانه ببرند
تنها ساعتی 16 دلار به خانه میبرند
چون از آن ها 20 درصد مالیات میگیریم
پس محدودیت بودجه تمام افرادی که فراتر از 20 هزار دلار درآمد دارند را به داخل کشیده ایم
بهای اوقات فراغت را کاهش داده ایم
با مالیات گرفتن از آن ها، بهای فراغت را کاهش داده ایم
بنابراین این محدودیت بودجه را به داخل کشیدیم
تا 20 هزار دلار، محدودیت بودجه مثل قبل است
اما چرخش میکند و در 20 هزار دلار حالا روی بخش پایینتری هستیم
میتوانید بنویسید که شیب در بخش بالا روی 20 دلار در ساعت است
و در بخش پایین تنها 16 دلار است
این اولین تغییری است که در محدودیت بودجه به وجود آوردیم
این نقش مالیات است
دومین تغییر این است که به تمامی افرادی که درآمدی کمتر از 10 هزار دلار دارند
حالا گفته ایم که بدون در نظر گرفتن میزان کارتان
به شما 10 هزار دلار خواهیم داد
بنابراین حالا گفته ایم که هر وقت که فراغتتان 1500 ساعت شود
یا کارتان 500 ساعت شود
در سمت راست این نمودار هر جا که قرار بگیرید
بدون در نظر گرفتن میزان کارتان، درآمدتان همیشه 10 هزار دلار خواهد بود
اگر 5 هزار دلار به دست بیاورید درآمدتان 10 هزار دلار خواهد بود
اگر 1 دلار به دست بیاورید درآمدتان 10 هزار دلار خواهد بود
اگر 9 هزار 999 دلار به دست بیاورید درآمدتان 10 هزار دلار خواهد بود
بنابراین محدودیت بوجه جدید، بخشی مسطح است
که از نقطه تلاقی 1500 و 500 شروع شده و به سمت راست تا آخر کشیده میشود
به این معنا که بدون در نظر گرفتن میزان فراغتی که فراتر از 1500 ساعت خواهید داشت
مصرفتان همیشه برابر با 10 هزار دلار خواهد بو د
بنابراین مسطح است
بنابراین محدودیت بودجه جدید، بخش داخلی در بالا
بعد محدودیت بودجه پیشین از 20 هزار دلار تا 10 هزار دلار
و بعد خطی مسطح از نقطه B تا نقطه D است
ببخشید از B تا D نیست، این حرفم را فراموش کنید
از نقطه تلاقی 1500 و 500
تا سمت راست
این محدودیت بودجه تازه است
سوالی در این مورد هست؟
این خیلی مهم است
به شکل کاربردی نشان میدهد که این موارد چه تاثیری روی محدودیت بودجه میگذارند
این تاثیرات چه اثری روی تصمیمات مردم میگذارد؟
خوب برای شخصی مثل C
حالا باید روی کار خود مالیات بپردازد
شخص C اهمیتی به برنامه رفاهی نمیدهد
ثروتمند هست و اهمیتی به موضوع 10 هزار دلار نمیدهد
اما این حقیقت که حالا باید مالیات بپردازد برایش اهمیت دارد
با فرض غالب شدن اثر جایگزینی
بهای فراغت کاهش پیدا کرده است، بنابراین فراغت بیشتر و کار کمتر را انتخاب میکند
بنابراین شخصی که در نقطه C بود به نقطه E و کار کمتر حرکت میکند
با فرض غالب شدن اثر جایگزینی
فراغت بیشتر و کار کمتر
حالا در مورد شخص A هم خوب فکر زیادی نمیخواهد
میتواند هم فراغت و هم مصرف بیشتری
با حرکت از نقطه A به نقطه D داشته باشد
تحت این محدودیت بودجه جدید
در گذشته، البته اینجا نوشته نشده است، تقریبا 1700 ساعت اوقات فراغت داشته
و احتمالا 5 هزار دلار مصرف میکرده است
حالا میتواند 2 هزار ساعت اوقات فراغت داشته باشد
و 10 هزار دلار مصرف کند
بنابراین به نقطه D حرکت میرود
او هم کار کمتری خواهد کرد
شخص B، این مهم است...
به شکلی که من رسمش کردم، منحنی بیتفاوتی او
بخش افقی را قطع میکند
و از محدودیت بودجه قبلی به نقطه D میرود
چرا این مهم است؟
چون این به این معناست که در نقطه D روی منحنی بیتفاوتی بالاتری خواهد بود
چون منحنی های بیتفاوتی نمیتوانند یکدیگر را قطع کنند
بنابراین اگر منحنی بیتفاوتی قبلی اش آن قسمت افقی را قطع کند
باید به این معنا باشد که بیرون در نقطه D رضایت بیشتری خواهد داشت
از مقادیری مصرف چشم پوشی میکند
اینم مثل مورد A فکر زیادی طلب نمیکند
اما آنقدر اوقات فراغت به دست می آورد که ارزشش را دارد از مقادیری مصرف صرف نظر کند
بنابراین میتوان B را به این شکل کشید که... اگر B را بالاتر قرار میدادم
منحنی بیتفاوتی اش این قسمت افقی را قطع نمیکرد
و در آن صورت تمایل نداشت که به نقطه D برود
بنابراین در مورد A فکر زیادی نمیخواهد، به نقطه D میرود
اما برای B به منحنی بیتفاوتی بستگی دارد
بله؟
شخص C به سمت کار بیشتر و مصرف کمتر سوق داده نمیشود؟
چون به بالاتر حرکت میکند و بنابراین فراغت کمتر میشود
بله حق با شماست
این نمودار درست رسم نشده است
به شکلی رسم شده است که اثر درآمدی غالب شود
نکته خوبی بود
ببخشید باید به این شکل میبود که...
غلط خوبی گرفتید
نقطه E باید سمت راست نقطه C باشد
اینجا اشتباه شده است
باید به شکلی رسم میشد که اثر جایگزینی غالب شود
این به معنای فراغت بیشتر و مصرف کمتر میبود
مصرف کمتری به دست می آورد، اما به دلیل مالیات بیشتر کار میکند
اما حق با شماست باید سمت راست نقطه C میبود
لطفا درستش کنید
باید سمت راست نقطه C میبود
اثر جایگزینی باید به درآمد کمتر او بیانجامد
بنابراین او کمتر درآمد کسب میکند
بازم میگویم واضح نیست
A به وضوح کمتر کار خواهد کرد شکی در این نیست
و در مورد شخص B به منحنی بیتفاوتی اش بستگی دارد
اما به شکلی که اینجا رسم شده است B کمتر کار میکند
در واقع B خیلی کمتر کار خواهد کرد
B از داشتن 1400 ساعت فراغت
به 2 هزار ساعت فراغت حرکت خواهد کرد
تغییر بزرگی برای B رخ میدهد
این به این معناست که این نظام مالیات و انتقال
به شکل گسترده ای میزان نیروی کار عرضه شده در جامعه را کاهش داده است
چرا این برایمان اهمیت دارد؟
خوب بروید به شکل 23-7
از این جهت برایمان اهمیت دارد که ابتدا در نقطه e1 در تعادل بودیم
اما زمانی که افراد کمتر کار میکنند
باعث تغییر جهت منحنی عرضه نیروی کار به داخل میشود
که مجموع مقادیر عرضه نیروی کار را کاهش داده و باعث رفاه از دست رفته میشود
با کمتر کار کردن مردم، اقتصاد را با اختلال مواجه کرده ایم
مبادلاتی که میتوانست باعث رضایت هر دو طرف شود، اتفاق نمی افتد
باعث اختلال در اقتصاد و بوجود آمدن رفاه از دست رفته شده ایم
و این خلاصه‌ی داد و ستد میان مساوات و بهره وری است
داد و ستد میان مساوات و بهره وری این است که میدانستیم که این نظام مالیات و انتقال را میخواهیم
خیلی از تعداد زیاد افرادی که در فقر زندگی میکنند ناراحت بودیم
اما با به کار بستن این نظام باعث بوجود آمدن رفاه از دست رفته شدیم
چون باعث شدیم که ثروتمندان کمتر کار کنند
و افراد فقیر هم کمتر کار کنند
در هر دو طرف در سطل نشتی داریم
این مثلث رفاه از دست رفته همان نشتی سطل است
هدر رفت اجتماعی به تاثیر از این نظام بازتوزیع
سوالی در این مورد هست؟
این ما را به این پرسش میرساند که آیا ارزشش را داشت؟
آیا نظام انتقالی مانند این ارزشش را دارد؟
خوب پاسخی ساده دارد
تابع رفاه اجتماعی را حل میکنیم
باز هم نوزیک را کنار میگذاریم چون نمیتوانیم تابع اش را بنویسیم
اما اگر مطلوبیت گرا باشید به سادگی فقط تابع را حل میکنیم
چون به عبارت دیگر چیزی که میگویید این است که ببینید
اینجا دو اتفاق در حال افتادن است
مطلوبیت همه دارد نزول میکند
چون هدر رفت اجتماعی وجود دارد
بنابراین هر کدام از آن U ها کاهش پیدا میکند
اما U های ثروتمندان کمی پایین می آید و U های فقرا خیلی بالا میرود
و باید در واقع بپرسید که کدامیک از این اثرات بزرگتر است
به عبارت دیگر اگر مثلث رفاه از دست رفته خیلی کوچک باشد
در آن صورت به وضوح...
یا اگر سطل نشتی کمی داشته باشد
در آن صورت با شمایی اینچنینی، مجموع رفاه اجتماعی مطلوبیت گرایانه به وضوح بالا میرود
چون فقرا خیلی رضایت بیشتری پیدا میکنند
و ثروتمندان زیاد اهمیتی نمیدهند
اما اگر آن مثلث رفاه از دست رفته خیلی بزرگ باشد
مثلا فرض کنیم که نیمی از خروجی اجتماع به تاثیر از این نظام انتقال از میان برود
در آن صورت رفاه اجتماعی احتمالا سقوط کند
چون آنقدر افراد زیادی ناراحت میشوند
که این حقیقت که فقرا رضایت بیشتری پیدا کرده اند، ارزشش را ندارد
یادتان باشد اینکه 40 میلیون نفر فقیر هستند به این معناست که 300 میلیون نفر فقیر نیستند
بنابراین اگر 300 میلیون نفر ببینند که درآمدشان نصف شده است
تا درآمد 40 میلیون نفر مقداری افزایش پیدا کند
تحت اکثر توابع رفاه اجتماعی مطلوبیت گرا، این معامله خوبی نیست
بنابراین اساسا، به معنای واقعی کلمه میتوانیم به شکل
ریاضیاتی نشان دهیم که این انتقال چیز خوبی بوده است یا نه
با استفاده از این تابع رفاه اجتماعی در جهت ارزیابی اش
تحت تابع رالزی، پاسخ را میدانیم
میدانیم که چیز خوبی است
چون برای رالز اهمیتی ندارد که کل جامعه را نابود کنیم
فقط اهمیت دارد که فرد انتهایی جامعه بالا کشیده شود
بنابراین تحت دیدگاه رالز میدانیم که این پاسخ درستی است
تحت دیدگاه مطلوبیت گرا، نمیدانیم
به ضرر ما از کوچکتر شدن مجموع رفاه اجتماعی
در برابر نفع فقرا از به دست آوردن منابع بیشتر بستگی خواهد داشت
سوالی در این مورد هست؟
بسیار خوب، جلسه بعد باز خواهیم گشت
و در مورد کاری که دولت در واقع انجام میدهد
در جهت تاثیر گذاری روی بازتوزیع در جامعه
و چگونگی آن، صحبت خواهیم کرد