میخواهیم در مورد چندانحصاری صحبت کنیم
در اصل سعی میکنیم که به سمت
واقعگرایانه ترین الگوی بازاری که میتوان، حرکت کنیم
در مورد دو نسخه از الگوهای بازاری که در حد نهایت هستند صحبت کردیم
یکی از آن ها رقابت کامل است که
مورد حد نهایت ورود و خروج کامل است
ورود و خروج رایگان
اطلاعات کامل مصرف کنندگان
بازاری ایده آل گرایانه
این را از آن جایی میدانیم که در عمل هیچ جا یافت نمیشود
حد نهایت دیگر انحصار بود
که در عمل در جاهایی شاهد آن هستیم
مخصوصا جاهایی که انحصارهای طبیعی وجود دارد
شاهد این مورد هستیم
اما همچنان از اکثریت بازارها نمایندگی نمیکند
اکثر بازارها را احتمالا بتوان به شکل چندانحصاری توصیف کرد
این ها بازارهایی هستند که در آن بیش از یک بازیگر در بازار وجود دارد
اما همچنان هر شرکت به اندازه ای بزرگ است که میتواند در واقع روی قیمت تاثیر بگذارد
بنابراین اساسا یک بازار چندانحصاری
زمانی رخ میدهد که تعداد کمی شرکت در بازار هستند
و موانع بزرگی در مقابل ورود دیگر شرکت ها به بازار وجود دارد
پس چندانحصاری شد بازاری که در آن تعداد کمی شرکت در آن وجود دارند
و موانع کافی وجود دارد که ورود دیگر شرکت ها به بازار را مختل میکند
مثال کلاسیک یک صنحت چند انحصاری
صنعت خودروسازی است
بازاری با تعداد کمی بازیگر غالب است
البته که در طول زمان ورود و خروج هایی وجود داشته است
اما خیلی آرام رخ میدهد
در کلیت بازاری است که در آن
ورود به آن بسیار محدود شده است
و سوال این است که شرکت ها چگونه در این بازار رفتار میکنند؟
مسلما مانند بازار رقابت کامل نیست
که یکجورایی با تنبلی قیمتی را از بازار بگیرند
و بر اساس آن قیمت تولید کنند
اما همچنین مانند بازار انحصاری هم نیست
که درش تنها قیمت گذاری را انجام دهند و نگران واکنش دیگران نباشند
در شرایطی بینابینی هستند
که در آن قدرت قیمت گذاری دارند
مقادیری قدرت بازار دارند
اما در این زمینه که باید نگران رقبا هم نیز باشند
حالا در این زمینه شرکت ها میتوانند به دو شکل رفتار کنند
باز کردن این موضوع برای شروع مهم است
شرکت ها به دو شکل میتوانند رفتار کنند
میتوانند با تعامل یا عدم تعامل رفتار کنند
اگر با تعامل رفتار کنند
میگوییم که یک کارتل تشکیل میدهند
بنابراین کارتل زمانی رخ میدهد که شرکت های چند انحصاری
شرکت هایی که در بازار چند انحصاری هستند با تعامل رفتار میکنند
تا برآیند را تعیین کنند
به این میگوییم کارتل
مثال کلاسیک آن اُپک است
سازمان کشورهای صادرکننده نفت
که کارتلی است که قیمت نفت را تعیین میکند
آن کشورها در میزان تولید نفتشان با یکدیگر تعامل میکنند
تا قیمت را بر اساس آنچه گروه میخواهد، بالا یا پایین ببرند
و هدف کارتل ها در حقیقت این است که چندانحصاری را به انحصار تبدیل کنند
بنابراین کاری که کارتل سازی و تعادل همکارانه میکند
این است که میگوید بیاید همه جمع شویم و با تعامل
به گونه ای رفتار کنیم که گویی یک انحصار بزرگ هستیم
و بنابراین اگر تعامل صورت بگیرد
میتوان همه چیزهای فوق العاده ای که شرکت های انحصاری دارند را به دست بیاورید
قدرت بازار بسیار بالا، سود بسیار بالا و غیره
اما جلسه بعد در مورد این صحبت خواهیم کرد
که در واقع رسیدن به چندانحصاری تعامل محور خیلی دشوار است
دلایل بسیاری وجود دارد که ممکن است به فروپاشی آن بیانجامد
و به این خاطر است که در اکثر بازارهای چندانحصاری
رفتار شرکت ها بر اساس تعامل نیست
اکثر شرکت های چندانحصاری در بازار بر اساس تعامل عمل نمیکنند
با یکدیگر رقابت میکنند و تعامل نمیکنند
و امروز را صرف تحلیل همین موضوع خواهیم کرد
مورد شرکت های چند انحصاری غیر تعاملی
بله؟
- صدا شنیده نمیشود -
بستگی به شرایط دارد
در ایالات متحده، در موردش صحبت خواهم کرد
در ایالات متحده قوانین ضد انحصار وجود دارد
که تعامل را در شرایط بسیاری غیر قانونی میکند
مسلما اوپک، تحت قانونی جهانی نیست
اما حتی در ایالات متحده میتوان شاهد کارتل سازی و تعامل غیر مستقیم بود
بعدا در موردش صحبت خواهیم کرد
سوال خوبی است
پس از لحاظ فنی شما درست میگویید
از لحاظ فنی در ایالات متحده در اکثر شرایط
تشکیل تعاونی و کارتل غیرقانونی است
اما اینکه در عمل این قوانین را میتوان اجرا کرد یا خیر، سوال جالب و به جایی است
خوب پس امروز میخواهیم روی مورد چندانحصاری های غیر تعاملی متمرکز شویم
و برای اینکار به ابزار جدیدی روی می آوریم
یکی از اساسی ترین ابزارهای اقتصادی در 30 سال گذشته
که نظریه بازی‌ها است
پس امروز در مورد نظریه بازی‌ها صحبت خواهیم کرد
نظریه بازی‌ها ابزاری در خدمت علم اقتصاد است
که در روزهای اولیه علم اقتصاد مورد استفاده قرار نمیگرفته است اما کم کم
در طول 30 تا 40 سال گذشته بر اقتصاد نظری غالب شده است
و اساسا عملکرد نظریه بازی‌ها به این شکل است
که به معنای واقعی کلمه باید شرکت های چندانحصاری را در حال انجام یک بازی در نظر گرفت
بنابراین وقتی که بازی... نمیخواهم بگویم بازی مونوپولی(انحصار) چون قاطی میکنید...
وقتی که منچ یا هر بازی دیگر را بازی میکنید
با یکی بازی میکنید یا با یکی انلاین بازی میکنید
برای برد رقابت میکنید
رفتارتان بر اساس عدم تعامل است
برای برد رقابت میکنید
و اساسا حرف نظریه بازی‌ها این است که
تمام ابزارهایی که از لحاظ راهبردی برای تصمیم گیری دز بازی استفاده میکنیم
را میتوان در واقع در جهت الگوسازی
چگونگی رقابت بدون تعامل شرکت ها در بازارهای چندانحصاری، استفاده کرد
و نکته کلیدی این است که...
و نکته کلیدی این است که هر شرکت یک راهبرد تهیه میکند
درست همانطور که زمانی که شطرنج بازی میکنیم راهبرد داریم
شرکت ها هم راهبرد دارند
و رفتارشان را بر اساس آن راهبرد تعیین میکنند
و اساسا چیزی که تعیین کننده این رفتار است
این است که چطور راهبرد شرکت ها در جهت تعیین برآیند بازار هم افزا میشوند
زمانی که شرکت ها با راهبردهای متفاوت وارد بازار میشوند
یا زمانی که تعدادی شرکت با راهبردهای خود وارد میشوند تا با یکدیگر رقابت کنند
چه چیز برآیند بازار را تعیین میکند
و چیزی که این برآیند به آن بستگی دارد چیزی است که ما به آن میگوییم
یک مفهوم تعادلی
که چگونگی اندازه گیری...
در واقع مفهوم تعادلی در مورد نظریه بازی‌ها
این است که در نظر میگیریم که چطور میتوان تعیین کرد که چه زمانی بازی تمام شده است
چطور تعیین میکنیم که چه زمانی روی برآیند بازار به نتیجه رسیده ایم
مفهوم تعادلی چیست ؟
خوب، وقتی که قوانین یک بازی جدید را میخوانید
در ابتدا دنبال این میگردیم که چطور میتوان تصمیم گرفت که چه کسی برنده شده است
این یکجورایی معنای مفهوم تعادلی است
اینکه چه چیزی تعیین میکند که چه زمان بازی به پایان رسیده است
چه چیزی تعیین میکند که آیا به تعادل رسیده ای یا خیر
آنجا که به نقطه ای رسیده اید که بازار به ثبات رسیده است و بنابراین بازی تمام شده است
تمام شدن نه به معنای اینکه شرکت ها تعطیل کنند
بلکه به این معنا که میدانیم هر شرکت چکار میکند
بنابراین خیلی موضوع برد و باخت نیست
بیشتر موضوع اش این است که چه چیزی نشان میدهد که به نقطه ای رسیدید که در آن
بازار در تعادل است
حالا مشهورترین مفهوم منصوب است به جان نش
که خیلی از شما اسمش را در کتاب و فیلم «ذهن زیبا» شنیده اید
و اسمش «تعادل نش» است
تعادل نش نقطه ای است
که در آن هیچ شرکتی نمیخواهد راهبرد خود را
با توجه به عملکرد دیگر شرکت ها، تغییر دهد
اجازه بدهید دوباره بگویم
تعادل نش نقطه ای است که در آن هیچ شرکتی نمیخواهد راهبرد خود را
با توجه به عملکرد دیگر شرکت ها، تغییر دهد
یکم غامض است اما رویش کار میکنیم
به عبارت دیگر، به شکل رسمی تر ایده آن این است که
با ثابت نگه داشتن راهبردهایی که تمام دیگر رقبا استفاده میکنند
با توجه به راهبردهایی که تمام دیگر رقبا استفاده میکنند
من هیچ کار دیگری نمیتوانم در جهت بیشتر کردن سودم انجام دهم
با توجه به راهبردهایی که تمام رقبایم بازی میکنند
هیچ راهبردی وجود ندارد که من بتوانم به کار گیرم
که سود بیشتری از راهبردی که الان دارم بهم بدهد
و به همین صورت برای دیگر بازیگران بازار این صدق خواهد کرد
بازیکنان را دور یک میز بازی در نظر بگیریم
هر بازیکن میگوید، با توجه به آنچه میدانم هرکدام از شما انجام میدهد
من دارم بهترین کاری که میتوانم را انجام میدهم
و دور میز نوبت هر کس میشود میگوید که خوب من هم به این نقطه رسیدم
در این صورت به تعادل پایدار نش رسیده ایم
و این مسلما به افتخار جان نش نامگذاری شده است
همه داستان جان نش را میدانید
در واقع ریاضی دان مشهوری بود
ما از ابزارش در اقتصاد استفاده میکنیم اما او ریاضی دان بود
چندین نظریه فوق العاده پرداخته کرد
و بعد دچار اسکیزوفرنی شد و دیوانه شد
اما نه پیش از آنکه مفاهیم مهمی در هر دو رشته ریاضی و اقتصاد تهیه کند
که مهمترین آن ها تعادل نش است
حالا بهترین مثالی که برای نشان دادن تعادل نش استفاده میکنیم
مثالی است که از آن با عنوان «دوراهی زندانی» یاد میکنیم
بسیاری از شما از طریق مطلبی محبوب در حوزه اقتصاد با این مثال آشنایی دارید
اما اجازه دهید دوره اش کنم چون فهمش مهم است
دوراهی زندانی
خوب عنوان دوراهی زندانی از فیلم ها قدیمی پلیسی آمده است
ایده آن ها این است که دو نفر را در یک جنایت دستگیر میکنیم
نمیتوان محکومشان کرد مگر آنکه یکی از آن ها اعتراف کند
بنابراین کاری که میکنیم این است که هرکدام را به یک اتاق مجزا میبریم
و به یکی میگوییم که دوستت بند را آب داده است
قرار است بفروشدت
بهتره که... دارم از تمثیل های دهه 50 استفاده میکنم...
قراره دخلت رو دربیاره
اما اگر قبول کنی که اون مقصره و اونه که جرم رو مرتکب شده
یه حکم سبک بهت میدیم
بعد به اتاق دیگر میرویم و همین ها را به نفر دیگر میگوییم
به امید اینکه هر دو یکدیگر را لو بدهند
و هر دو حکم محکومیت بگیرند
بنابراین اساسا ایده این است که... فرض کنیم که وارد یک اتاق میشویم...
وارد هر دو اتاق میشویم و به هر کدام میگوییم، ببین
شواهد کافی اینجا داریم... بهشان نشان میدهیم...
که هرکدام از شما را یک سال زندان بیاندازیم
شواهد کافی برای حکم 1 سال زندان برای هر کدام از شما داریم
اما در مورد یک کار دیگر اطمینان نداریم
اگر قبول کنی که دوستت اون یکی کار را هم کرده است
در آن صورت اون 5 سال میره زندان و تو آزاد میشی
بعد میرویم سراغ دیگری و همین چیزها را میگوییم
اگر قبول کنی که دوستت اون کار دیگر را کرده است
در آن صورت اون 5 سال میره زندان و تو آزاد میشی
اما اگر هر دو قبول کنند، هر دو، هرکدام برای 2 سال به زندان میروند
بنابراین اگر هر دو قبول کنند هر دو، هرکدام برای 2 سال به زندان میروند
حالا برای اینکه این مسئله را بنویسیم
برای توضیحش به شکلی مینویسیمش که به آن میگوییم ماتریکس تاوان
پس یک ماتریکس تاوان مینویسیم
خوب پس ایده این است که زندانی الف را اینجا داریم
و اینجا هم زندانی ب را داریم
و هر کدام یک گزینه دارند
میتوانند ساکت بمانند
یا اینکه میتوانند لو بدهند
سکوت یا لو دادن
حالا اگر هر دو سکوت کنند
هر دو بگویند من هیچوقت دوستم را لو نمیدهم
راضی هستم که 1 سال زندان بکشم تا اینکه دوستم را لو بدهم
در این صورت هرکدام 1 سال زندان میگیرند
الف برابر با 1 ب برابر با 1
اما اگر زندانی الف دوستش را لو بدهد
و زندانی ب تصمیم بگیرد که دوستش را لو ندهد
در این صورت زندانی الف ...
ببخشید اگر که زندانی الف لو بدهد
و زندانی ب سکوت کند
زندانی الف اعتراف کند و زندانی ب سکوت کند
در این صورت الف 0 سال زندان و ب 5 سال زندان میگیرد
از دیگر سو اگر زندانی ب دوستش را لو بدهد
ولی زندانی الف دوست خوبی باشد و چیزی نگوید
در این صورت زندانی الف 5 سال زندان میگیرد
و زندانی ب هیچ حکم زندانی نخواهد گرفت
و اگر هر دو یکدیگر را لو بدهند
در این صورت هر دو 2 سال زندان میگیرند
بنابراین میتوان تاوان را درک کرد
سوالی در مورد چینش مثال اینجا هست؟
پیچیده است
پس باید مطمئن بشید که متوجه چینشش بشوید
حالا کسی میتواند به من بگوید که اگر الف و ب میتوانستند صادقانه تعامل کنند
راهبرد همکارانه بهینه چه میشد؟
بله؟
هر دو یک سال به زندان میرفتند
درسته، هر دو سکوت میکردند
پس راهبرد همکارانه بهینه روشن است
این است که هر دو سکوت میکردند
بنابراین اگر پلیس میگفت که میگذاریم با هم باشید و اول با هم هماهنگ کنید
که البته پلیس هیچ وقت انقدر احمق نیست که این کار را بکند
اما اگر اینکار را میکردند و دو دزد میتوانستند بهم اعتماد کنند
این میشد راهبرد همکارانه بهینه
و ما در زبان نظریه بازی‌ها به بهینه میگوییم
بهش میگوییم راهبرد غالب
یک راهبرد غالب
راهبرد غالب بهترین کاری است که میتوان انجام داد
بدون در نظر گرفتن کاری که طرف دیگر میکند
این میشود راهبرد غالب
بنابراین راهبرد همکارانه غالب
این است که هر دو سکوت کنند
اما راهبرد غیر همکارانه غالب چه میشود؟
راهبرد غیر همکارانه غالب چیست؟
خوب راهبرد غیر همکارانه غالب را به این شکل در نظر میگیریم
زندانی الف را در نظر میگیریم و این را میپرسیم
راهبرد غالب، راهبردی است که بدون در نظر گرفتن عملکرد ب، بیشترین نفع را برای او دارد
راهبردی است که بدون در نظر گرفتن عملکرد ب، بیشترین نفع را برای او دارد
بیاید بررسی اش کنیم
اگر الف سکوت کند، و ب سکوت کند الف 1 سال زندان میگیرد
اگر ب لو بدهد، الف 5 سال زندان میگیرد
حالا این را با راهبرد لو دادن زندانی الف مقایسه کنید
خوب اگر لو بدهد بیشتر از زمانی که سکوت کند به نفع اش است
اگر ب سکوت کند
اگر لو بدهد بیشتر از زمانی که سکوت کند به نفع اش است
اگر ب لو بدهد
به این معنا که هرکاری که ب بکند، الف با لو دادن وضعیت بهتری خواهد داشت
ب هر تصمیمی که بگیرد
راهبرد غالب الف این است که لو بدهد
چون اگر ب سکوت کند
الف اگر لو بدهد به نفع اش هست
اگر هم ب لو بدهد، الف با لو دادن وضعیت بهتری دارد
بنابراین ب هر تصمیمی که بگیرد الف با لو دادن نفع بیشتری میبرد
وضعیت ب چطور است؟
خوب ب هم با همین منطق
همیشه با لو دادن نفع بیشتری خواهد برد
هر تصمیمی که الف بگیرد
ب با لو دادن نفع بیشتری خواهد برد
خوب در نهایت به کجا میرسیم؟
چیزی که به عنوان تعادل نش در نهایت به آن میرسیم
تعادل نش این است که هر دو زندانی لو بدهند
راهبرد غالب برای هر دو زندانی، لو دادن است
و هر دو نفع کمتری از زمانی که میتوانستند تعامل کنند، به دست می آورند
بنابراین راهبرد غیر همکارانه غالب
این است که هر دو لو بدهند
حتی در حالی که اگر می توانستند با یکدیگر صحبت کنند
با سکوت کردن نفع بیشتری میبردند
و این اساسا نوع عمل نظریه بازی‌ها است
ریاضیات نظریه بازی‌ها خیلی دشوار است
و اگر علاقمند هستید کلاس 1412 یکی از محبوب ترین دروس دوره لیسانسمان در مورد نظریه بازی‌ها است
درس خیلی خوبی است که این نظریه را میگیریم و در کل ترم با آن کار میکنیم
از لحاظ ریاضیاتی خیلی پیچیده میشود
اما اساسا، ایده اساسی در نظریه بازی‌ها خیلی سر راست است
که مطرح کردن این پرسش است که آیا راهبردهای غالبی وجود دارد
که هر بازیگر میتواند آن را به کار گیرد
اگر هر بازیگر راهبردی غالب داشته باشد
و آن راهبردهای غالب به تعادل نش بیانجامد کار تمام است
اینجا در تعادل نش هستیم
چرا در تعادل نش هستیم؟
چون با در نظر گرفتن اینکه الف لو داده است
راهبرد ب که لو دادن است، کار بهینه است
با در نظر گرفتن اینکه ب لو داده است
راهبرد الف که لو دادن است، کار بهینه است
بنابراین با توجه به عملگرد شخص مقابل
هر کدام دارد کار درست را انجام میدهد
بنابراین در تعادل نش هستیم
با توجه به اینکه ب تصمیم به لو دادن گرفته است
الف لو میدهد، این کاری است که سود را حداکثرسازی میکند
با توجه به اینکه الف لو میدهد ب لو میدهد
این هم کاری است که سود را حداکثرسازی میکند
بنابراین با توجه به راهبردهایی که دیگر بازیگران انتخاب کرده اند
در تعادل هستیم
بله؟
آیا اگر هر دو لو بدهند و هر دو 10 سال زندان بگیرند هم در تعادل نش هستیم؟
نه، ده سال زندان تنها در شرایطی رخ میدهد که یکی لو بدهد و یکی دیگر سکوت کند
-صدا شنیده نمیشود-
اگر هر دو لو بدهند و 10 سال زندان بگیرند؟
بسیار خوب بیاید این پرسش را مطرح کنیم
بیاد معادله را عوض کنیم
حالا بیاید دوباره بررسی اش کنیم
خوب حالا گزینه های الف چیست؟
خوب اگر الف لو بدهد و ب سکوت کند
پس به نفع اش هست که لو بدهد
اما اگر الف لو بدهد و ب لو بدهد در اینصورت الف با لو دادن ضرر میکند
در این صورت کاری که الف میکند بستگی به کاری دارد که ب میکند
کاری که ب میکند به کاری که الف میکند بستگی دارد
و مسلما نمیتوانیم تعادل نش را اینجا ببینیم
چون راهبرد غالبی در اینجا وجود ندارد
کاری که میکنیم به کاری که دیگری میکند بستگی دارد
بنابراین راهبرد غالبی در کار نیست
راهبردهای غالب تنها در زمانی رخ میدهند
که کاری وجود داشته باشد که باید بدون در نظر گرفتن کاری که دیگری میکند، انجام دهید
پس در این مورد که هر دو این ها 2 سال دارند، راهبرد غالب وجود دارد
راهبرد غالب لو دادن است
اگر هر دو آن ها 10 سال باشد، هیچ راهبرد غالبی در کار نیست
بنابراین نمیتوان به سرعت به تعادل نش رسید
سوال خوبی بود
حالا، این تنها مثال باحال نیست که میتوان در مورد زندانی ها بکار برد
بلکه رفتار شرکت ها را در شرایط بسیاری توضیح میدهد
بهترین مثالی که در این مورد دوست دارم به خاطر بیاورم
در نظر گرفتن تبلیغات است
کوکاکولا و پپسی را در نظر بگیرید
و دنیایی را تصور کنید که پپسی به محبوبیت کوکاکولا باشد
این هیچوقت نباید اتفاق بیافتد
کوکاکولا خیلی بهتر است
اما همچنین دنیایی را تصور کنید
دنیایی را تصور کنید که هیچ تبلیغاتی در آن نباشد
و پپسی و کوکاکولا بازار را پنجاه پنجاه تقسیم کرده باشند
همچنین چینشی را در نظر بگیرید
اگر پپسی و کوکاکولا توافق کنند که تبلیغی نکنند
بازار را پنجاه پنجاه بین خود تقسیم میکنند
با این حال مشخص میشود که گرچه ممکن است این برآیند همکارانه غالبی است
برآیند غیر همکارانه غالبی نیست
چون هر شرکت، اگر که شرکت دیگر تبلیغات نکند، با تبلیغات کردن نفع بیشتری خواهد برد
یا اینکه حتی اگر هم شرکت دیگر تبلیغ کند
حالا برای مثال این ماتریکس تاوان را در نظر بگیرید
از خودم در میاورم
اینجا پپسی را داریم
و اینجا کوکاکولا را داریم
حالا ماتریکس تاوان را در نظر بگیرید
ماتریکس تاوان به این شکل است که اگر تبلیغات نکنند
اگر که تبلیغات...
پس پپسی میتواند تصمیم بگیرد که تبلیغ نکند یا تبلیغ بکند
اگر هر دو تبلیغ نکنند پپسی 8 واحد و کوکاکولا 8 واحد میگیرد
نمیدانم 8 واحد چه هست
8 میلیارد دلار
اعداد را همینطوری میگم مهم نیست
پس 8 میلیارد دلار برای هر کدام شد
اگر هر دو تبلیغات کنند
در این صورت هم بازار را تقسیم به دو میکنند
چون اساسا هر دو به یک اندازه خوب هستند
پس هر دو کلی پول برای تبلیغات هزینه میکنند و به نقطه اول برمیگردند
فقط کلی پول برای تبلیغات هدر داده اند
پس هر دو تبلیغ میکنند و بجای 8 میلیارد به 3 میلیارد دلار میرسند
به این معنا که هر کدام بازار را تقسیم میکنند
برمیگردند به نقطه اول
ولی در این مسیر با تبلیغ کردن کلی پول به باد داده اند
با اینحال اگر کوکاکولا تبلیغ کند و پپسی نکند
در اینصورت ناگهان همه، همه جا فقط کوکاکولا میبینند
بعد میگویند پپسی ؟! اصلا اسمش را نشنیده ام
کوکاکولا 13 میلیارد دلار درآمد کسب میکند و پپسی 2 میلیارد دلار از دست میدهد
و به همین صورت اگر کوکاکولا تبلیغ نکند و پپسی تبلیغ کند
مردم میگویند که اصلا اسم کوکاکولا را تا حالا نشنیده اند!
پپسی مینوشم
بنابراین پپسی 13 میلیارد دلار درآمد کسب میکند و کوکاکولا 2 میلیارد دلار از دست میدهد
دوباره میگویم اینجا دارم عددسازی میکنم که مسئله جواب بدهد
اینها مثال های واقعی نیستند
پس دوباره میبینیم که یک راهبرد همکارانه غالب وجود دارد
که در آن هر دو باید توافق کنند که تبلیغ نکنند
اگر بتوانند تعامل کنند، تعادل نش چه میشود؟
بیاید حلش کنیم
اینجا هیچ میانبری نداریم
باید مسئله را گام به گام حل کرد
بیاید به مورد پپسی نگاه کنیم
خوب پپسی میگوید اگر کوکاکولا تبلیغات نکند
تبلیغ کردن به نفع من است
اگر کوکاکولا تبلیغات کند
تبلیغ کردن به نفع من است
بنابراین راهبرد غالب من تبلیغ کردن است
کوکاکولا میگوید خوب اگر پپسی تبلیغات نکند
اگر پپسی تبلیغات نکند
تبلیغ کردن به نفع من است
بجای 8 میلیارد، 13 میلیارد درآمد خواهم داشت
اگر پپسی تبلیغات بکند بجای منفی 2 میلیارد، 3 میلیارد درآمد خواهم داشت
پس در اینجا هم تبلیغ کردن به نفع من است
بنابراین راهبرد غالب من تبلیغ کردن است
بنابراین برای هر دو شرکت راهبرد غیر همکارانه غالب، تبلیغات کردن است
پس هر دو تبلیغات میکنند و در نهایت به این تعادل میرسند
این مثالی از این است که چطور یک تعادل غیر همکارانه
میتواند به چیزی بیانجامد که ما به آن میگوییم رقابت تا کف
میتوان به شکل رقابت تا کف در نظرش گرفت
به عبارت دیگر اگر تعامل کنند به بیشتر نفع هر دو خواهد بود
اما از آنجایی که نمیتوانند به یکدیگر اعتماد کنند
رقابتی تا کف به وقوع میپیوندد که به ضرر هر دو میشود
این خیلی شوکه کننده است
به نظرم خیلی خوب این را در کتاب و فیلم ذهن زیبا نشان دادند
اینکه تا اینجای کار هرچه در مورد اقتصاد آموختیم
این بود که رقابت خوب است، درسته؟
رقابت به نفع همه است
خوب اینجا موردی را داریم که در واقع حداقل از نقطه نظر شرکت
رقابت مضر است
اگر بتوانند جمع شوند و با یکدیگر تعامل کنند
میتوانند پول بیشتری به دست بیاورند
در واقع این مثال زیاد دور از ذهن نیست
نمیدانم شروعش کی بود
اما به دوره شما میخورد
زمانی که شما کوچکتر بودید، مشروبات قوی مثل اسکاچ، بوربون، ویسکی و غیره
در تلوزیون تبلیغ نمیکردند
هیچوقت تبلیغ جانی واکر یا هرچیز دیگری در تلوزیون دیده نمیشد
تا، نمیدانم چه موقع تغییر کرد، شاید پنج، شش سال پیش
شاید 10 سال پیش، نمیدانم
اما مطمئنا به دوره شما میخورد
این به خاطر مقررات دولتی نبود
خیلی ها فکر میکردند به خاطر مقررات دولتی نمیتوانستند تبلیغ کنند
به این خاطر نبود
تعادل همکارانه بود
شرکت های تولیدکننده مشروبات جمع شده بودند و توافق کرده بودند در تلوزیون تبلیغ نکنند
و میگفتند که برای نفع جامعه و این حرفا است
اما اینطور نبود
فقط به این دلیل بود که متوجه منافع تعامل
و عدم هدر دادن پول با تبلیغ در تلوزیون و رقابت با یکدیگر شده بودند
خوب این موضوع چند سالی پیش از هم پاشید
و حالا شاهد تبلیغات ویسکی و اسکاچ و این چیزها در تلوزیون هستیم
و رسیدند به این تعادل غیر همکارانه
که در آن همه با تبلیغات پول از دست میدهند
پس این شد در امر تبلیغات
باز میگویم این مسئله دشواری است و باید به فهم شهودی ای که برایتان جواب میدهد برسید
برای من فهم شهودی ای که بهتر عمل میکند، ضرباتی است که در زندگی شخصی خورده ام
وقتی که به تصمیمات شخصی ام فکر میکنند
تصور کنید که یک دختری به نام آلیسون هست
و آلیسون یک مشکل بالقوه با دوست پسرش دارد
با هم دعوا میکنند و حالا باید تصمیم بگیرد که آشتی کند یا بهم بزند
میتوانیم این مسئله را دست مثل کوکاکولا و پپسی در نظر بگیریم
آلیسون فکر خواهد کرد که خوب
اگر او بخواهد با من آشتی کند
و من بخواهم با او آشتی کنم، در این صورت به نفع هر دو ما است
اما اگر من بخواهم با او آشتی کنم و او نخواهد با من آشتی کند
این باعث میشود من احمق به نظر بیایم
در صورتی که اگر قبل از او باهاش بهم بزنم
بله اگر واقعا میخواست با من بماند، ناراحت خواهم شد
اما حداقل اگر میخواست که باهام بهم بزند، من دست بالاتر را خواهم داشت
پس آلیسون قبل از او ،باهاش بهم میزند
جان، دوست پسرش، هم همین فکر را میکند
و دقیقا مشابه آلیسون رفتار میکند
بنابراین میتواند اینطور باشد که گرچه
به نفع هردو میبود که میگفتند خوب ببین صادقانه حقیقت این است که
هر دو اشتباه میکردیم، پس بیا آشتی کنیم و هر دو خوشحال خواهیم بود
چون هر دو خیلی نگران این هستند که دور انداخته شوند
در نهایت باهم بهم میزنند
همه مثال هایی مثل این را در زندگی دیده ایم
که در آن مردم اساسا به شکل احمقانه
اگر تعامل میکردند به برآیند بهتری میرسیدند
اما چون خیلی نگران هستند که دستشان خالی بماند
با یکدیگر تعامل نمیکنند و در نهایت به برآیندی میرسند که برای هر دو طرف بد است
این مثالی از تعادل غیر همکارانه در زندگی واقعی است
حالا در زندگی واقعی یک وجه از تعادل غیر همکارانه چند انحصاری وجود دارد
که با اینحال اجازه اجرا به آنها میدهد
که اجازه میدهد دوراهی زندانی را حل کنیم
یک چیز است که اجازه حل دوراهی زندانی‌ را میدهد
و آن، بازی‌های تکرار شده است
بازی های تکرار شده میتواند به حل دوراهی زندانی کمک کند
حالا بیایید مثال کوکاکولا و پپسی را در نظر بگیریم
و تصور کنیم که باید در هر دوره در مورد تبلیغات تصمیم گیری کنند
در هر دوره باید در مورد تبلیغات تصمیمات مستقل بگیرند
در هر دوره میتوانند تبلیغات بکنند یا نکنند
و تصور کنید که کوکاکولا به پپسی بگوید من یک پیشنهادی برات دارم
من متعهد میشود که تا زمانی که تو تبلیغ نکنی، تبلیغ نکنم
اما به محض اینکه تو تبلیغ کنی، برای همیشه تبلیغ خواهم کرد
بنابراین تا جایی که تو تبلیغ نکنی، منم تبلیغ نمیکنم
اما اگر تبلیغی انجام بدهی دیگر قول و قرارمان تمام است و هرگز با تو همکاری نخواهم کرد
برای همیشه تبلیغ خواهم کرد
بیاید گزینه پپسی در دوره 1 را در نظر بگیریم
اگر کوکاکولا این پیشنهاد را به آن ها بدهد
بیاید گزینه های پپسی را،اگر که کوکاکولا همچنین پیشنهادی را به آن ها بدهد، در نظر بگیریم
یکی اینکه میتوانند بگویند هاها کوکاکولا، عجب کاری کردی بهم اعتماد کردی
سرت کلاه میذارم و در دوره اول تبلیغاتم را خواهم کرد
پس پپسی میتواند بگوید خوب شد، کوکاکولا سلاحش را در دوره 1 زمین گذاشت
تبلیغاتم را خواهم کرد
من 13 میلیارد دلار درآمد خواهم داشت چون کوکاکولا جا زد
و بعد برای همیشه 3 میلیارد دلار درآمد خواهم داشت
چون از این به بعد برای همیشه هر دو تبلیغ خواهیم کرد
اما حداقل این است که در دوره اول شکستش دادم
اما اگر پپسی بگوید، یک لحظه صبر کن ببینم
اگر کوکاکولا واقعا صاف و صادق باشد
در این صورت میتوانم به نقطه تعادلی ای برسم که در آن برای همیشه 8 میلیارد دلار درآمد خواهم داشت
و مسلما 8 میلیارد دلار برای همیشه
معامله بهتری از 13 میلیارد دلار در دوره اول و 3 میلیارد برای همیشه است
پس در واقع اگر کوکاکولا تمایل داشته باشد که به آن قول و قرار صادق بماند
در این صورت معامله خوبی است
و در واقع میتوانیم این تعادل غیر همکارانه را
از طریق اجرای بازی تکرارشونده، به تعادلی همکارانه تبدیل کنیم
از طریق این حقیقت که این بازی دائما تکرار میشود
میتوان تعادلی همکارانه را اجرایی کرد
دوباره میتوانیم به روابط عاطفی بازگردیم
اگر در رابطه عاطفی متعهدانه ای باشیم
و بدانیم که اگر دائما بگوییم که تقصیر طرف مقابل است
در نهایت طرف مقابل ما را ترک خواهد کرد
در این صورت میگوییم خوب اگر اینطور است من بخشی از تقصیر را بر عهده میگیرم
و زمانی که دعوا میکنیم هربار نمیگوییم که تقصیر طرف مقابل است
چون میدانم که اگر همیشه بگویم که تقصیر تو است
در نهایت این باعث بهم خوردن رابطه میشود
و بیشتر از این که گاهی تقصیر را به عهده بگیرم، به ضررم خواهد بود
همین منطق در اقتصاد هم وجود دارد
بله؟
آیا نکته بازی این است که بیش از رقیب درآمدزایی شود
یا تا جای ممکن درآمدزایی شود؟
درآمدزایی تا جای ممکن است
نکته خوبی است
فرض من درآمدزایی تا جای ممکن است
اینکه برای برهم زدن تعادل به خود ضرر بزنیم را منتفی میدانم
به عبارت دیگر فرض من این است که هدف حداکثرسازی سود است
نه موقعیت نسبی در بازار
نکته خوبی است
باید این فرض را روشن میکردم
این فرضی است که همیشه زمانی که رفتار را اثبات میکنم...
فرض میکنیم که موضوع حداکثرسازی سود است
بنابراین بازی‌های تکرار شونده، اصولا تعادل همکارانی را اجرایی میکند
حتی در چیدمانی غیر همکارانه
اما از قرار معلوم این موضوع تنها زمانی جواب میدهد که بازی برای همیشه ادامه پیدا کند
بنابراین تنها زمانی جواب میدهد که بازی برای همیشه ادامه پیدا کند
خوب، برای مثال تصور کنید که پپسی میداند که در 10 سال آینده
قرار است دولت ایالات متحده تبلیغات نوشیدنی های قندی را ممنوع کند
دولت ایالات متحده در نهایت خواهد گفت که مردم خیلی چاق شده اند
دیگر نباید نوشیدنی های قندی را تبلیغ کرد
پپسی این را میداند
در 10 سال آینده این اتفاق خواهد افتاد
پپسی با خود فکر میکند که خوب این به این معناست که در سال دهم
باید تبلیغات کنم
در سال آخر باید تبلیغات کنم چون کوکاکولا نمیتواند سال بعد تنبیهم کند
چون سال بعدش هیچکس نمیتواند تبلیغات کند
بنابراین میدانم که 10 سال آینده هر دو در این تعادل قرار میگیریم
چون دولت اجرایی اش میکند
بنابراین در سال نهم درست پیش از شروعش
درست قبل از ممنوعیت دولتی باید تبلیغ کنم
و کوکاکولا نمیتواند در دوره بعد تلافی کند چون ابزار تنبیه من را نخواهند داشت
خوب کوکاکولا هم مسلما میداند که پپسی به این شکل رفتار خواهد کرد
بنابراین با خود میگوید که خوب اگر پپسی قرار است به این شکل رفتار کند
پس بهتر است من هم در دوره نهم تبلیغات کنم
اگر نکنم با منفی 2 میلیارد مواجه خواهم شد
پس من هم در دوره نهم تبلیغات خواهم کرد
خوب پپسی میگوید اگر که کوکاکولا قطعا در دوره نهم تبلیغات
کند، پس چه فرقی دارد من در دوره هشتم هم تبلیغ میکنم
چون کوکاکولا قطعا در دوره نهم تبلیغ خواهد کرد
و با همین منطق به عقب باز میگردیم
و هر دو در حال حاضر تبلیغ میکنند و در نهایت به تعادل غیر همکارانه میرسیم
پس نتیجه میگیریم که بازی‌های تکرار شونده ای که به پایان میرسند
تعادل همکارانه را اجرایی نمیکنند
چون با عقبگرد کردن از منطقش
اگر در بازه زمانی واقع گرایانه ای به پایان برسد
بهتر است که همین الان توافق را بشکنید تا اینکه تا دوره آخر صبر کنید و شما کسی باشید که ضرر میدهد
بله؟
-صدا شنیده نمیشود-
دقیقا
اگر ندانند... میتوان تصور کرد که اگر پپسی خبر داشته باشد و کوکاکولا خبر نداشته باشد
در اینصورت راهبرد بهینه پپسی این است که تا دوره یکی مانده به آخر تعامل کند
و زیر توافق بزند و کوکاکولا ضرر بدهد
اما با فرض اطلاعات متوازن
بازی‌های تکرار شونده در صورت پایان داشتن، نمیتوانند این تعادل را اجرایی کنند
خوب این شد مقدمه ای به شدت سریع
برای موضوع مفرحی است که اسمش نظریه بازی است
حالا میخواهیم جلوتر برویم روی یکجورایی نسخه های دشوارتر این الگوها کار کنیم
این ها یکجورایی برای این بود که در مورد ابزارهای نظریه بازی‌ها هیجان زده شوید
یک جورایی مثال هایی جالب هستند
در نظریه بازی‌ها این مثال های جالب را میگیریم
و خیلی سخت تر در مورد خیلی چیزها فکر میکنیم
اگر اطلاعات متوازن نباشد چه اتفاقی می افتد؟
اگر بازی به اندازه کافی ادامه پیدا کند
که تمایل به صبوری داشته باشیم، چه اتفاقی می افتد؟
پایان بازی چقدر باید در آینده به تعویق بیافتد
تا همچنان تعادل همکارانه را اجرایی کند؟
اگر سه بازیگر وجود داشته باشد، چه اتفاقی می افتد؟
اگر بازیگران به نظم های متفاوتی حرکت کنند، چه اتفاقی می افتد؟
اگر اولین بازیگر اول حرکت کند و بازیگر دوم به آن پاسخ دهد
با زمانی که همزمان حرکت کنند تفاوتی دارد؟
این ها همه مسائل خیلی جالبی هستند
که خیلی در رفتار شرکتی در دنیای واقعی
بیش از آنچه در نظریه بازی‌ها می آموزیم، معنادار هستند
پس مثالها برای آن بود که اشتیاقتان را به این مسائل بیشتر کنیم
حالا میخواهیم برگردیم و این مسائل پویای جالب تر را کنار بگذاریم
و روی یک مثال مشخص از چندانحصاری غیر همکارانه تمرکز کنیم
چون بازم میگویم این ها از لحاظ شهودی جالب هستند
اما میخواهیم که شما بتوانید یک مسئله را گام به گام حل کنید
و برای گام به گام حل کردن باید برویم سراغ مثال های خاص و ساده شده
و مثالی که قرار است روی آن متمرکز شویم
اسمش هست الگوی کورنو
الگوی کورنوی چندانحصاری غیر همکارانه
اینجا به این شکل عمل میکنیم
که برخواهیم گشت به مثالی که در مورد دوراهی زندانی داشتیم
اما به جایی که با دو انتخاب لو دادن یا سکوت مواجه باشیم
در مورد این صحبت خواهیم کرد که
تصمیم شرکت ها در مورد میزان تولید
در یک شرایط تعادل غیر همکارانه
برای مثال
بیاید مثالی که در کتاب استفاده میشود را در نظر بگیریم
تصور کنیم که دو شرکت هواپیمایی وجود دارد
که در مسیر نیویورک به شیکاگو پرواز دارند
شرکت آمریکن و یونایتد
و برای ساده سازی مثال تصور کنیم که تنها دو شرکت هواپیمایی وجود دارد
به دلیل نظام مرکز و مداری که جلسه پیش در موردش صحبت کردیم
فرض کنیم که تمام گیت های شیکاگو
که بر پروازهای نیویورک باز هستند به دو شرکت هواپیمایی تعلق دارند
شرکت یونایتد و آمریکن
اینها تنها گزینه ها هستند
دو شرکتی که از نیویورک به شیکاگو پرواز دارند
و پرسشی که مطرح میکنیم این است که در این شرایط
شرکت های یونایتد و آمریکن چطور تصمیم میگیرند که چند پرواز انجام دهند
و چه بهایی طلب کنند
اگر انحصاری بودند این را میدانستیم
اگر رقابتی بودند میدانستیم
اما به عنوان شرکت های چندانحصاری چطور تصمیم گیری میکنند؟
و این کار را با توجه به ...
در این مورد با در نظر گرفتن تعادل نش موضوع را حل میکنیم
که همچنین با عنوان تعادل کورنو از آن یاد میکنیم
که در آن مقادیر انتخاب شده از جانب هر شرکت
به شکلی است که با فرض ثابت بودن تمام مقادیر تولیدی دیگر شرکت ها...
بنابراین هر شرکت مقادیر را به گونه ای انتخاب میکند
با فرض ثابت بودن تمامی مقادیر تولیدی دیگر شرکت ها
حداکثرسازی سود انجام شود
پس مقادیر تولیدی ام را به شکلی انتخاب میکنم که با فرض ثابت بودن مقادیر دیگر شرکت ها
مقادیر تولید انتخابی ام حداکثرساز سود باشد
و اگر هر شرکت مقادیری انتخاب کند
که عملکرد بازار را به گونه ای جلو ببرد که به این فرض برسیم
در آن صورت در تعادل کورنو میباشیم
زمانی در تعادل کورنو هستیم که هر شرکت
تصمیم گرفته است و از آن راضی است
مثل مفهوم نش است
با توجه به مقادیر تولیدی دیگران، از مقادیر تولیدی خودم رضایت دارم
اگر همه این احساس را داشته باشند
در آن صورت در تعادل نش یا تعادل کورنو هستیم
برای درک این موضوع... به سرعت از لحاظ شهودی درک نمیشود
اجازه بدهید قدم به قدم نوع حل موضوع را شرح بدهم
چطور میتوان در واقع تعادل کورنو را حل کرد
قدم اول این است که...
خوب قدم های حل موضوع چیست؟
اولین قدم در حل تعادل کورنو، به دست آوردن تقاضای رسوبی هر شرکت است
پس شد: محاسبه تقاضای رسوبی
پیش از این در مورد منحنی های تقاضای رسوبی صحبت کردیم
که میشود تقاضا برای شرکت من با توجه به
مقادیری که از جانب دیگر شرکت های بازار جذب شده است
در مورد مقادیر توسط یک شرکت دیگر در بازار جذب شده است
اما عموما این موضوع را در مورد چندین بازیگر در نظر میگیریم
پس اول تقاضای رسوبی را محاسبه میکنیم
بعد، پس از محاسبه تقاضای رسوبی
یک تابع درآمد حاشیه ای به دست می آوریم
درآمد حاشیه ای را محاسبه میکنیم
که تابعی از مقادیر دیگر شرکت ها خواهد بود
پس تقاضای رسوبی به محاسبه تابع درآمد حاشیه ای می انجامد
که تابع مقادیر تولید دیگر شرکت ها است
بعد همین مراحل یک و دو را برای تمامی شرکت ها انجام میدهیم
بنابراین برای هر شرکت به تابع درآمد حاشیه ای میرسیم
تابعی از مقادیر تمامی دیگر شرکت ها
و بعد این مراحل شما را...
در قدم چهارم به n معادله
و n نامعلوم میرسیم
و مسئله را حل میکنیم
پس اساسا یک سری معادله به دست می آوریم
که در آن تابع درآمد حاشیه ای هر شرکت
تابعی از مقادیر هر کدام از دیگر شرکت ها است
یک معادله به این شکل برای هر شرکت به دست می آوریم
که به n معادله و n نامعلوم میرسیم که حل میکنیم
اگر بتوانیم حل اش کنیم، به تعادل میرسیم
اگر حلی نداشته باشیم بنابراین تعادل نش پایداری وجود ندارد
اما اگر بتوان حل اش کرد در این صورت تعادل کورنو وجود دارد
و بر اساس آن حل میکنیم
حالا کاری که میکنیم
این است که امروز از لحاظ نموداری نشانتان میدهم
و جلسه بعد روی کمی از ریاضیاتش کار خواهیم کرد
پس کار را به شکل نموداری شروع میکنیم
بیاید با مورد هواپیمایی آمریکن شروع کنیم
بیاید با شکل 16-1 شروع کنیم
با مورد هواپیمایی آمریکن شروع میکنیم
حالا تصور کنید...
و فرض کنیم که منحنی تقاضا در این بازار
در مثالی که قرار است انجام دهیم...
فرض کنیم که منحنی تقاضا به شکل
p برابر با 339 منهای q است
پس 339 هزار پرواز در هر ماه تقاضا میشود
هر ما 339 هزار پرواز تقاضا میشود
در تمام بازار
پس هر ماه 339 هزار نفر میخواهند از شیکاگو به نیویورک پرواز کنند
و همچنین فرض کنیم که هزینه حاشیه ای 147 دلار است
نمیدانم پرلاف ( نویسنده کتاب) این اعداد را از کجا آورده است
اما بیاید قبولش کنیم
اعداد دقیقش مهم نیستند
حالا اگر هواپیمایی آمریکن شرکتی انحصاری بود چکار میکرد؟
اگر هواپیمایی آمریکن شرکتی انحصاری بود
شرکت در آمد حاشیه ای را
که بر اساس همان محاسباتی که قبلا کردیم برابر است با 339 منهای 2q
از طریق q ضربش میکنیم و بعد دیفرانسیل میگیریم
و میرسیم به 339 منهای 2q
برابر با هزینه حاشیه ای قرار میدهد که 147 است
بنابراین اگر شرکتی انحصاری بود مقادیری برابر با 96 را انتخاب میکرد
و بهایی برابر با 243 دلار را انتخاب میکرد
بهایی 243 دلاری که از منحنی تقاضا به دست می آید
اگر مقادیر عرضه 96 باشد، قیمت 243 دلار میشود
و این چیزی است که اینجا میبینیم
منحنی درآمد حاشیه ای با منحنی هزینه حاشیه ای
در مقادیر 96 هزار، تلاقی میکند
بعد به منحنی تقاضا رجوع میکنیم تا قیمت را بگیریم
یادتان هست که حتی در صورت انحصاری بودن باید به منحنی تقاضا اهمیت داد
برای بدست آوردن قیمت به منحنی تقاضا میرویم که 243 دلار است
هواپیمایی آمریکن اگر شرکتی انحصاری بود این کار را میکرد
پس اگر تنها کسانی بودن که از نیویورک به شیکاگو پرواز داشتند
در این صورت 96 هزار نفر را ماهانه به بهای 243 هزار دلار جابجا میکردند
اما حالا فرض کنیم که هواپیمایی آمریکن قبول کند که هواپیمایی یونایتد وارد بازار شده است
فرض کنیم که آمریکن قبول میکند که یونایتد
قرار است مقادیری پرواز به شکل qU را ارائه دهد
آمریکن میداند که یونایتد qU را قرار است ارائه دهد
هنوز دقیق نمیداند که چه مقدار است
اما میدانند که مقادیری پرواز به شکل qU خواهد بود
بنابراین تقاضای رسوبی برای آمریکن qA است
برابر میشود با کل تقاضا منهای qU
این میشود تقاضای رسوبی
برای مثال فرض کنیم که آمریکن حدس میزند
که یونایتد 64 هزار مسافر را جابجا میکند
فرض کنیم که آمریکن میگوید که یک سری جاسوس شرکتی دارم
که به من گفته اند که یونایتد قرار است 64 هزار مسافر جابجا کند
بنابراین تنها کاری که میکنیم این است که مسئله را دوباره حل میکنیم
اما در اینجا از تقاضای رسوبی استفاده میکنیم
پس میگوییم که یونایتد 64 هزار مسافر را جابجا خواهد کرد
بنابراین تقاضای رسوبی من میشود قیمت برابر با
339 منهای مقادیری که من میفروشم،
qA میشود
منهای qU
که فکر میکنم 64 هزار باشد که میشود 64
پس تقاضای رسوبی جدید من میشود p...
تقاضای رسوبی من میشود p برابر با 275 منهای qA
این تقاضای رسوبی جدید من است
چون فکر میکنم که یونایتد 64 هزار بلیط خواهد فروخت
پس به جای اینکه تقاضایم 339 منهای q باشد
حالا 275 منهای qA است
این مقادیری است که باقی مانده است
بنابراین اگر از این به عنوان تابع تقاضای جدید استفاده کنیم و دوباره حل کنیم
اگر از این تابع تقاضا استفاده کنیم درآمد حاشیه ای
در آن صورت میشود 275 منهای 2qA
هزینه حاشیه تغییری نمیکند و 147 است
پس بجای آن که معادله 339 منهای 2q برابر با 147 باشد
حالا 274 منهای 2qA منهای 147 است
اگر اینکار را بکنم به مقادیر qA* برابر با 64 هزار مسافر میرسیم
میگویم که ببینید اگر شرکتی انحصاری بودم
96 هزار جابجایی مسافر را ارائه میدادم
اما با توجه به اینکه یونایتد 64 هزار جابجایی مسافر را ارائه میدهد
برای من بهینه است که من هم 64 هزار تا ارائه دهم
در مقادیر 64 هزار جابجایی قیمت به چه شکل خواهد بود؟
خوب قیمت میشود 275 منهای qA میشود
بنابراین قیمت میشود 211 دلار
پس 64 هزار جابجایی را ارائه میدهد...
اگر فکر کند که یونایتد 64 هزار جابجایی مسافر را ارائه خواهد داد
آمریکن هم 64 هزار جابجایی مسافر در قیمت 211 دلار ارائه خواهد داد
بنابراین اساسا آمریکن به این شکل عمل خواهد کرد
حالا عجیب این است که آمریکن نمیداند چه تعداد جابجایی مسافر را یونایتد میتواند ارائه دهد
همچنین چیزی وجود ندارد
در واقع قانونی وجود ندارد که بگوید ما میخواهیم 64 هزار تا ارائه دهیم
یونایتد هم تلاش میکند حساب و کتاب کند
بنابراین در واقع همزمان با اینکه آمریکن دارد این تصمیم را میگیرد
یونایتد هم دارد همین تصمیم را میگیرد
و دارند دقیقا حساب و کتاب مشابهی را انجام میدهند
یونایتد میگوید که خوب با توجه به مقادیری که آمریکن ارائه میدهد
ما چقدر باید ارائه دهیم؟
همان حساب و کتاب را انجام میدهند
و در واقع اگر فرض کنیم
که هر دو شرکت با هزینه حاشیه ای و منحنی تقاضای مشابهی مواجه هستند
در اینصورت در واقع در حال حل مسئله ای متوازن هستند
آن ها هم دارند تابع تقاضای رسوبی تشکیل میدهند
اما به جای اینکه qA برابر با d منهای qU باشد
حالا یونایتد به معادله را به شکل dU برابر با d منهای qA انجام میدهد
تابع تقاضای رسوبی موازی ای را تشکیل میدهند
و آن ها هم حل مسئله انجام میدهند
و بنابراین هر دو شرکت در نهایت به انتخاب هایی در مورد مقادیر عرضه میرسند
که وابسته به مقادیر عرضه شرکت دیگر است
و به شکل اخص چیزی را آماده میکنند که به آن میگوییم
منحنی بهترین پاسخ
خوب بریم به شکل 16-2
این نشان میدهد که زمانی که آمریکن فکر کند که یونایتد
میخواهد 64 هزار عرضه داشته باشد چه اتفاقی می افتد
بیاید سریع مرورش کنیم
از لحاظ ریاضیاتی بررسی اش کنیم
این مثالی است که در آن آمریکن میداند که یونایتد قرار است 64 هزار جابجایی انجام دهد
آمریکن میگوید ببینید تقاضای رسوبی من در واقع این خط جدید Dr است
بنابراین این مقادیری است که روی این خط جدید انتخاب میکنم...
پس این شد که یک منحنی درآمد حاشیه ای جدید به نام MRr را شکل میدهد
این منحنی درآمد حاشیه ای جدید با هزینه حاشیه ای در 64 هزار تلاقی میکند
و به این خاطر است که من تنها 64 هزار جابجایی در قیمت 211 دلار انجام میدهم
بنابراین اینجا یک مثالی داریم
از اینکه چطور با توجه به مقادیر عرضه یونایتد، چگونه آمریکن مقادیر عرضه خود را تعیین میکند
سوالی در این مورد هست؟
این نموداری بود که محاسبات ریاضیاتی ای که اینجا انجام دادم را نشان میدهد
اما نمودار 16-3 نشان میدهد که
در واقع میتوان برای یک مجموعه از سطوح تولید محتمل از جانب شرکت دیگر، این کار را کرد
و میتوانیم چیزی که از آن با عنوان منحنی های بهترین پاسخ نام میبریم، را بسازیم
منحنی های بهترین پاسخ این است که با توجه به کاری که شرکت دیگر میکند
من باید چکار کنم
برای مثلا منحنی بهترین پاسخ آمریکن
این است که با توجه به اینکه...
روی بردار X تعداد سفرهایی است که
مسافرهای آمریکن به هزار در هر فصل انجام میدهند
روی بردار Y تعداد سفرهایی است که مسافران یونایتد در هر فصل به هزار انجام میدهند
حالا برای مثال اگر آمریکن تصمیم بگیرد که 0 پرواز داشته باشد
در این صورت یونایتد باید 96 پرواز داشته باشد، درسته؟
در این صورت یونایتد شرکت انحصاری میشود
پس این میشود نقطه روی بردار Y نقطه 96 به 0 روی منحنی
0 روی بردار X و 96 روی بردار Y
اگر آمریکن تصمیم بگیرد که 0 پرواز داشته باشد
یونایتد باید 96 پرواز داشته باشد
این مورد انحصاری ای است که حل کردیم
اگر آمریکن تصمیم بگیرد که 64 پرواز داشته باشد، یونایتد هم باید 64 پرواز داشته باشد
این هم موردی بود که حل کردیم
به همین شکل، منحنی بهترین پاسخ آمریکن این خط شیب دار تر است
اما به همان شکل یونایتد است
اگر یونایتد تصمیم بگیرد که 0 پرواز داشته باشد، آمریکن باید 96 پرواز داشته باشد
میشود 0 روی بردار Y و 96 روی بردار X
اگر یونایتد 0 پرواز داشته باشد، آمریکن باید 96 پرواز داشته باشد
اگر یونایتد 64 پرواز داشته باشد، آمریکن باید 64 پرواز داشته باشد
پس به معنای واقعی کلمه میتوان این منحنی ها را دنبال کرد
و در هر نقطه بپرسید
با توجه به کاری که شرکت دیگر میکند، من باید چکار کنم
پس دو نقطه روی این منحنی را حل کردیم
این نقطه را حل کردیم که اگر شرکت دیگر 0 تولید داشته باشد چکار باید کرد
که در این صورت باید 96 تولید کرد
این نقطه را حل کردیم که اگر شرکت دیگر 64 تولید داشته باشد چکار باید کرد
که در این صورت باید 64 تولید کرد
همین محاسبات را میتوان برای هر نقطه ای روی این منحنی داشت
بله؟
-صدا شنیده نمیشود-
در نقطه 192 پرسش این میشود:
در چه نقطه ای تولید آمریکن 0 میشود؟
چه مقدار یونایتد باید تولید کند که تولید آمریکن را 0 کند
خوب تولید آمریکن تنها در صورتی 0 میشود که یونایتد 192 هزار تولید داشته باشد
تنها در این نقطه است که آمریکن میگوید، بیخیال تولیدمان را 0 میکنیم
معنای نقطه 192 این است
تنها در زمانی است که بدانند یونایتد انقدر میخواهد تولید کند
که از بازار خارج میشوند
شد نقطه تلاقی 192
یکجورایی خوانش برعکس منحنی است
اما نهایتش این است که
در واقع میتوانیم این منحنی های بهترین پاسخ را به این شکل بنویسیم که
این ها در اساس مقادیری هستند که من قرار است
با توجه به میزان تولید شرکت دیگر، تولید کنم
و نکته کلیدی این است که در این مثال این ها متوازن هستند
از آنجایی که هزینه ها برابر هستند
و هر دو با تقاضای بازار مشابهی مواجه هستند
بنابراین این منحنی ها متوازن هستند
این منحنی ها متوازن هستند
این بدان معناست که با به دست آوردن یک منحنی
میتوان به شکل خودکار دیگری را رسم کرد
فوت و فن این مسائل این است که
که اگر تعادل کورنوی متوازنی داشته باشیم
نیازی نیست که برای پیدا کردن منحنی بهترین پاسخ هر شرکت محاسبات ریاضیاتی انجام دهیم
وقتی که یکی را به دست بیاوریم، میدانیم که منحنی شرکت دیگر تنها مکمل آن است
بنابراین با محاسبه منحنی بهترین پاسخ آمریکن
خودکار میتوانیم منحنی بهترین پاسخ یونایتد را به عنوان مکمل آن رسم کنیم
نکته کلیدی دیگر این است که با رسم این نمودار
میتوانیم تعادل کورنو را شاهد باشیم
تعادل کورنو را به خاطر دارید؟
تعادل کورنو جایی است که من با مقادیر خود
با توجه به کاری که شرکت دیگر میکند، راضی هستم
با توجه به عملکرد شرکت دیگر، دیگر نمیتوانم بیشتر پول بدست بیاورم
بازم میگویم، اینجا سهم بازار اهمیتی ندارد، تنها پول اهمیت دارد
پس با توجه به عملکرد شرکت دیگر، دیگر نمیتوانم بیشتر پول بدست بیاورم
خوب این اتفاق (در این مثال) در نقطه ای که هر شرکت 64 هزار تولید دارد، اتفاق می افتد
چون زمانی که آمریکن 64 هزار تولید دارد
یونایتد با تولید 64 هزارتا رضایت دارد
این انتخاب حداکثرساز سود شرکت است
اگر یونایتد 64 هزار تولید داشته باشد، آمریکن با تولید 64 هزارتا رضایت دارد
این انتخاب حداکثرساز سود شرکت است
پس در این نقطه که در آن هر دو شرکت 64 هزارتا تولید دارند
در تعادل نش یا کورنو قرار میگیریم
هر دو شرکت با توجه به عملکرد شرکت دیگر، رضایت دارند
هر دو شرکت با توجه به عملکرد شرکت دیگر، حداکثرسازی سود میکنند
حالا اساسا برای مثال، به این شکل هم میتوان به این موضوع نگاه کرد که
تنها زمانی در تعادل هستیم که روی منحنی های واکنش هر دو شرکت باشیم
برای مثال آمریکن ممکن است بگوید، ببینید
تعادلی که من دوست دارم، تعادلی است که در آن من 96 هزار پرواز انجام میدهم
و دیگری هیچ پروازی انجام نمیدهد
پس تعادلی که من دوست دارم روی بردار X، نقطه 96 به 0 است
که در آن من 96 هزار پرواز انجام میدهم و تو که یونایتد باشی هیچ پروازی انجام نمیدهی
اما یونایتد میگوید که نه این برای من بهینه نیست
چون اگر این کار را بکنی
داری بهایی 243 دلاری طلب میکنی
بنابراین من در اینجا میتوانم پول در بیاورم
میتوانم وارد شوم و شروع کنم به دزدیدن تعدادی از پروازهایت
از نقطه نظر من این تعادل نیست
شاید از نقطه نظر تو تعادل باشد
خیلی خوشحالی چون انحصاری میشوی
اما نه از نقطه نظر من
در این قیمت ورود میکنم و مقادیری از کسب و کارت را برای خودم میکنم
بخشی از کسب و کارت را به خودم اختصاص میدهم
همانطور که کسب و کارت را به خودم اختصاص میدهم باید روی منحنی بهترین پاسخت به بالا حرکت کنی
چون تقاضای رسوبی ات در حال کاهش است
و تنها زمانی به تعادل میرسیم که هر دو از برآیند رضایت داشته باشند
اگر تنها یک شرکت از برآیند رضایت داشته باشد، شرکت دیگر همیشه میتواند رفتار خود را تغییر دهد
قیمت یا مقادیر تولیدی اش را بالا و پایین کند
تا سهم بازار و برآیند را تغییر دهد
بنابراین تنها زمانی تعادل وجود دارد که روی منحنی بهترین پاسخ هر دو شرکت باشیم
و تنها در جایی روی منحنی بهترین پاسخ هر دو شرکت هستیم که با هم تلاقی میکنند
اینجا کلاس را تمام کنیم
جلسه بعد باز خواهیم گشت و...
جسیکا برای جلسه بعد باید همین جزوه را داشته باشیم
دقت کن که این شکل ها را در جزوه جلسه بعد هم داشته باشیم
و باز خواهیم گشت و در مورد این شکل آخر صحبت خواهیم کرد
و ریاضیاتش را هم انجام خواهیم داد