رمان و شن‌های روان ژانر
مگه رمان چیه بجز داستان؟
اگه فقط ایده بودن، دیگه رمان نمی‌شدن
می‌شدن اثر فلسفی یا یه چیز دیگه مثل این
ولی رمان نمی‌شدن
و رمان همیشه درباره‌ی مردمه حتی اگه مثل کتاب تپه‌ی واترشیپ مردم خرگوش باشن
باز هم رمانه
کاراکترهامون خرگوش ان ولی در واقع آدم ان
احساساتی مثل آدم‌ها دارن، مکالمه می‌کنن و فعالیت‌هایی مثل آدم‌ها دارن
ارباب حلقه‌ها انسان هم داره، ولی بقیه‌ی کاراکترها چیزایی هستن مثل درخت‌های سخنگو
ارک‌ها، نازگول‌ها و اینجور چیزها
ولی اساسا کاراکترهای توی داستان هستن و رمان هم همینه
از زمان پیدایش فرم رمان، خاصیت این فرم این بوده که بی‌نهایت انعطاف‌پذیره
اینه که چندریختیه شکل‌های مختلفی به خودش گرفته
مردم همیشه نظریه‌های جدیدی درباره‌ی رمان ارائه می‌دن
یا نظریه‌های جدیدی درباره‌ی انواع جدیدی از رمان
یا کارایی مثل نوشتن رمانی که توش حرف a وجود نداره
مردم همیشه به این سمت می‌کشنش به اون سمت می‌کشنش
از هم جداش می‌کنن، باهاش آزمایش می‌کنن اعلام می‌کنن مرده
اینقدر شکلش رو عوض کرده که دیگه نمی‌دونیم چه فرم جدیدی ممکنه پیدا بشه
و این یکی از خصوصیات خوب درباره‌ی این چیزیه که ما بهش می‌گیم رمان
یعنی روایت‌های نثر طولانی
که اشعار حماسی قرون وسطی نیست
یا هر چیزی که قبل از رمان بوده
باید کاراکتر داشته باشن و رخداد
و تو این فرم تقریبا هر چیزی ممکنه
ولی قانون اصلی اینه
توجه من رو جلب کن
بیخیال ژانر کاری کنین باور کنم
ارزش اینکه ژانر یا نوع رمانی که دارین می‌نویسین رو قبل از نوشتن بدونین چیه؟
ممکنه تو ندونستن‌ش ارزشی وجود داشته باشه
و ارزش ندونستن اینه که ممکنه بتونین مرز ژانرها رو جابجا کنین
کاری که اگه خودتون رو تو یه جبعه‌ی از پیش درک‌شده زندانی کنین نمی‌تونین انجام بدین
کار شما اینه که کتاب‌تون رو هر چیزی که باشه
تا جای ممکن باورپذیر و پذیرفتنی کنین
اگه بتونین کاری کنین که کتاب بچه‌ی رزماری رو باور کنیم
واقعا مهم نیست تو کدوم قفسه
کتاب‌تون رو می‌ذارن
بیشتر برای آدمایی مهمه که نقد ادبی می‌نویسن
تا اینکه برای خود نویسنده‌ها مهم باشه
شغل شما در جایگاه نویسنده اینه که کتاب‌تون رو واقعی کنین
داستان ادبی یا داستان تجاری اینا تصمیمیه که انتشارات باید بگیره
پس در جایگاه نویسنده کار شما همین می‌مونه که
کتاب‌تون رو در نوع خودش به بهترین حالت ممکن بنویسین
ممکنه بعدا ویراستاری پیدا بشه که بگه
این کتاب ظرفیت تجاری خیلی بالایی داره
انرژی زیادی پشت این می‌ذاریم
کمپین تبلیغاتی اصلی
این تصمیم با شما نیست
شما کتاب‌تون رو در نوع خودش بهترین کتاب ممکن کردین
و اینکه چجوری می‌فروشن‌ش هر چقدر هم جیغ و داد کنین و اعتراض کنین
و بگین به اندازه‌ی کافی تلاش نکردن یا کار اشتباهی کردن و این چیزا
این تصمیمات به شما مربوط نیست
رمان‌های کاراکترمحور و رمان‌های داستان‌محور
یک تمایز غلط دیگه
اگه کتاب‌تون رو تبدیل به بهترین کتابی که می‌تونه باشه کردین، هر دو حالت رو داره
که یعنی هم آدم‌هایی داره که
می‌خوایم ببینیم شخصیت‌شون رشد کنه
و همچنین رخدادهایی داشته باشه
که می‌خوایم اتفاق افتادنشون رو ببینیم می‌خوایم ببینیم بعدش چی می‌شه
اگه تو کتاب چیزی بجز کاراکتر نباشه
می‌تونه یه اثر پست‌پست‌مدرنیسیم بشه
ولی احتمالا مخاطبش خیلی محدود می‌شه
و احتمالا خیلی زودگذر
نمی‌دونم یادتون میاد یا نه نویسنده‌ای فرانسوی به اسم هووا بولیه
که زمانی قرار بود تیتر خبرها بشه
ولی تصمیم گرفت هم داستان و هم کاراکتر رو کنار بذاره
نتیجه‌ش چی شد؟
یه جورایی مثل این بود که داریم درباره‌ی یه سینی کافه‌تریا می‌خونیم
فقط شی بود
فقط همین
چقدر شجاع. نه داستان، نه کاراکتر
چقدر دووم آورد؟ تا حالا شما اسم این آدم رو شنیدین؟
نه. فکر نمی‌کنم