ساخت دیالوگ
مکالمات زندگی واقعی در مقابل دیالوگ
اگه قراره کاراکترهاتون با هم دیگه صحبت کنن
باید دلیلی داشته باشه
نه اینکه فقط با هم گپ بزنن
وقتی مردم حرف می‌زنن معمولا خیلی زیاده‌گویی می‌کنن یا مِن‌مِن می‌کنن
پر از مکث و آم و آه
می‌دونی چیه مثلا
کلی چاشنی تو مکالمه‌ای مثل این وجود داره
و اگه همه‌ی این‌ها رو تو کتاب بذارین یا بدون این که بخواین خنده‌دار می‌شه
یا خیلی خسته‌کننده می‌شه
پس دیالوگ تو کتاب خیلی انتخابی‌تره
معمولا سعی می‌کنن از اون شخص دیگه چیزی بفهمن
یا دارن حرکتی اجتماعی انجام می‌دن
جوری نمایش قدرت با طبیعت اجتماعی می‌سازن
یا سعی می‌کنن خودشیرینی کنن
یا شاید حتی سعی می‌کنن اغواگر باشن
پس نحوه‌ی صحبت‌کردن آدم‌ها یا چیزی که می‌گن تو کتاب
نشون‌دهنده‌ی اینه که کی هستن باید با کسی که هستن تطابق داشته باشه
اما همچنین چیزهایی رو به خوانند می‌گه که خواننده باید بدونه
ولی مشخص‌تر از همه می‌گه هدف‌شون از صحبت‌کردن با اون کاراکتر دیگه چیه
می‌خوان به چی برسن هدف‌شون چیه
یا سعی می‌کنن از چی دور بمونن
دیالوگ به طرز تفکر شخص بستگی داره
چیزی که مردم به همدیگه می‌گن
و چیزی که موقع گفتن اون حرفا بهش فکر می‌کنن
ممکنه خیلی با هم فرق داشته باشه
چیزی که فرد شنونده می‌شنوه
چیزی که از حرف فرد اول می‌فهمن
که می‌تونه چیزی مثل این باشه که
این آدم سعی می‌کنه خیلی با من بی‌ادبانه رفتار کنه، اگرچه حرفش رو مؤدبانه زده
می‌فهمم که به من توجه نمی‌کنه و تحقیرم می‌کنه
می‌تونین این کار رو بکنین
می‌تونین یه تهدید در لفافه بشنوین
مثلا می‌تونین اطلاعاتی رو بشنوین که فرد اول قصد نداشت به شما بگه
شاید سعی می‌کنن اغواگر باشن ولی فرد شنونده فقط فکر می‌کنه طرف احمقه
همه‌ی این اتفاقا می‌تونه بیافته
متلک انداختن
حرفی که طرف می‌زنه
چیزی که شنونده می‌شنوه
می‌تونه دو تا چیز کاملا متفاوت باشه
بعضی وقتا جالب می‌شه که بذارین کاراکترتون حرفای دو آدم دیگه رو بشنوه
این هم یه نوع دیگه استفاده از دیالوگه
دیالوگی که ناخواسته شنیده شده
و اگه این کار رو بکنین فردی که فالگوش ایستاده معمولا یا رازی رو می‌شنوه
یا چیزی رو درباره‌ی خودش می‌شنوه که خیلی ناخوشاینده
این تجربه‌ایه که آدما ممکنه تو سرویس بهداشتی داشته باشن
مثلا سرویس بهداشتی دبیرستان
حرف بقیه رو بشنوین که پشت سر شما دارن حرف می‌زنن
چون واقعیت همینه. تو جامعه مردم پشت سرتون حرفایی می‌زنن
که حاضر نیستن جلوی روتون بگن
زبان بومی کاراکترتون رو بشناسین
سخت می‌شه درباره‌ی لحن یا نحوه‌ی ادای کلمات کسی صحبت کرد
فارغ از اتفاقی که براشون می‌افته و کسی که هستن
پس باید بدونین کی هستن
باید بدونن کجا دارن زندگی می‌کنن
تو چه سطح اجتماعی قرار دارن چه جور کلماتی در دسترس‌شون قرار داره
چجوری حرف می‌زنن
سطح حرف‌زدن‌شون چیه
لهجه‌ی محلی‌شون چجوریه
تازه فیلمی به اسم مامان‌بزرگای بد رو دیدم
تو هواپیما دیدمش
همه‌شون با لهجه‌ی جنوبی صحبت می‌کنن
و خیلی اصطلاحات بومی استفاده می‌کردن
چون این نشون می‌ده کی هستن
آدمای خوش آب و رنگ نیویورکی نیستن
شکسپیر مورد انتقاد ادبای فرانسوی اون زمان قرار گرفته بود
چون جایی که بود آدمایی بودن که به شیوه‌ای عالی صحبت می‌کنن. یعنی اشراف‌زاده‌ها
معمولا شعرگونه و به‌هم‌پیچیده حرف می‌زدن
ولی همیشه کاراکترهای کمدی هم هستن
و اونا به زبانی مبتذل صحبت می‌کنن
مثلا قبرکن تو هملت دربان تو مکبث
مشخصا یک بازیگر یا چند بازیگر بودن که تخصص‌شون اینجور نقش‌ها بوده
ولی دلیل دیگه‌ای که شکسپیر این طرز صحبت‌ها رو قاطی می‌کرد
این بود که برای تماشاچی‌هایی اجرا می‌کرد که همه‌جور آدمی بین‌شون بود
در حالی که تئاتر فرانسوی اون زمان تئاتر درباری بود
اونا بر اساس شخصیت‌های بزرگ اسطوره‌ای تئاتر بازی می‌کردن
همه‌شون به شیوه‌ی زیبای الکساندری صحبت می‌کردن
هیچ آدم دلقک و مبتذلی نبود
یا شوخی‌های جنسی بد
بازی با کلماتی که واقعا بی‌ادبانه بودن
ولی شکسپیر از این جور چیزا داشت
چون تماشاچی‌هاش هم آدمایی بودن که یک پنی می‌دادن تا پایین صحنه بایستن
و هم آدمایی که تو صندلی‌های بهتر خوش می‌گذروندن و از طبقه‌ی اجتماعی برتر بودن
برای همه چیزی قرار می‌داد و این کار رو همیشه توی نمایشنامه‌هاش انجام می‌داد
و خیلی خوب می‌دونست داره چه کار می‌کنه
و اگه برین تو یوتوب
و ویدیوهایی به اسم تلفظ‌های اصلی شکسپیر رو پیدا کنین
می‌فهمین که دقیقا چه بازی با کلمات مبتذلی رو نفهمیدین
دیالوگ در گریس دیگر
کلمات و عبارات مد می‌شن و از مد می‌افتن
پس باز هم می‌گم. اگه دیالوگ‌تون تو زمان گذشته اتفاق می‌افته
باید از نظر تاریخی درست باشه
مثل حرفایی که مردم واقعا اون موقع می‌زدن
این گریس دیگره
و قسمتی که می‌خوام بخونم مربوط به جاییه که گریس مارکس که محکوم و در زندان بود
برای اولین بار دکتر سیمون جردن رو می‌بینه که می‌خواد سعی کنه حافظه‌ی اون رو برگردونه
تا ثابت کنه اون زن قاتله یا قاتل نیست
با خودش سیبی آورده
لبخند کج مخصوص به خودش را می‌زند
می‌گوید سیب باعث می‌شود به چه چیزی فکر کنی؟
می‌گویم پوزش می‌طلبم آقا متوجه حرف‌تان نمی‌شوم
حتما معما است
به ماری ویتنی فکر می‌کنم و پوست سیب‌هایی که آن شب از بالای سرمان به پشت سر پرت کردیم
تا ببینیم با چه کسی ازدواج خواهیم کرد
اما این را به او نخواهم گفت
می‌گوید فکر می‌کنم خیلی خوب می‌فهمی چه می‌گویم
اینکه مردم اون زمان چجوری حرف می‌زدن
اینکه می‌گه معذرت می‌‌خواهم آقا
که دیگه الان گفته نمی‌شه، نمی‌گین پوزش می‌طلبم مگه اینکه بخواین خیلی رسمی باشین
الان بعضیا می‌گن پوزش؟
ولی حتی این هم دیگه قدیمی شده
بیشتر احتمال داره بگن چی گفتی؟
یا یه چیزی مثل این
یا می‌گن نگرفتم چی شد
مکالمات توی کتاب باید از نظر زمانی که دارین داستان رو می‌نویسین درست باشه
بدون اینکه به نظر برسه زیادی درموردش تحقیق کردین
نمی‌تونین زیادی تو اون مسیر پیش برین
وگرنه خیلی مصنوعی و چوبی به نظر می‌رسین