نوشتن از میان موانع
آماده‌ی مزاحمت باشین
با نوشتن نویسنده می‌شین
هیچ راه دیگه‌ای وجود نداره
پس بنویسین و بیشتر بنویسین
دوباره بنویسین
بهتر بنویسین
شکست بخورین بهتر شکست بخورین
فکر می‌کنم فکر خوبیه، به خصوص وقتی جوون‌تر باشین که دست‌تون رو به هرروز نوشتن عادت بدین
پس توصیه می‌کنم. ولی این هم یکی دیگه از اون توصیه‌هاییه که خودم نتونستم بهش عمل کنم
فکر می‌کنم بحث اینه که بتونین در مورد برنامه‌ی زمانی‌تون بداهه عمل کنین
متون زیادی دیدین که توصیف کردن چطور مردم در عصر طلایی، که همه‌شون مرد بودن
زمان‌شون رو مدیریت می‌کردن
صبح بیدار می‌شدن صبحانه‌ی دوست‌داشتنی‌شون رو یکی دیگه براشون آماده کرده بود
می‌رفتن تو اتاق مطالعه‌شون با قفسه‌های بلوطی
پشت میز تحریر بزرگ از جنس چوب ماهون‌شون می‌نشستن و می‌نوشتن
و بعد یکی با سینی چای نقره‌ای می‌اومد داخل
که بتونن چایی چیزی بنوشن
باز یه کم دیگه می‌نوشتن و بعد یه ناهار دوست‌داشتنی می‌خوردن
که یکی دیگه آماده کرده بود
میز ناهار جمع می‌شد و باز می‌رفتن یه کم می‌نوشتن
بعد می‌رفتن دور باغ قدمی می‌زدن
که باغبون‌شون ازش نگه‌داری می‌کنه
بعد غروب چند نفر از دوستان منتخب‌شون می‌اومدن
که شامی رو بخورن که کس دیگه‌ای آماده کرده بود
زندگی من که اینجوری نیست
و احتمالا زندگی هیچ‌کسی که شما بشناسین اینجوری نیست
پس به همین دلیل باید آماده باشین رشته‌ی افکارتون از هم باز بشه
نوشتن حل مسئله است
خیلی از چیزهایی که توجه من رو جلب می‌کنه شامل حل مسئله می‌شه
هنوز هم خودم رو یه گوشه گیر می‌ندازم و سعی می‌کنم بفهمم چجوری حلش کنم
بخش زیادی از نوشتن تا حدودی اینجوریه
ولی فکر می‌کنم خود روند نوشتن هم تأثیر داشته. که همیشه من رو خوشحال می‌کنه
من رو خیلی عمیق با خودش درگیر می‌کنه
می‌دونم که تو بعضی حلقه‌های ادبی مد شده که بگن چقدر نویسنده‌بودن رنج‌آوره
و واقعا هم رنج‌آوره. به خصوص اگه در حال کند و کاو عمیق در موضوعی باشین
که از نظر شما دردناکه یا از نگاه بی‌طرف هم دردناکه
ولی احتمالا اون وقت دیگه این کار رو نمی‌کردم
اگه رنجش بیشتر از پاداشش بود
اگه با مانعی روبرو شدین نمی‌گم سد، می‌گم مانع
دو تا کار هست که می‌تونین انجام بدین
یکی اینه که برین قدم بزنین
این تسکین‌دهنده‌ی شناخته‌شده‌ایه
و دومی اینه که برین بخوابین
پس مشکل رو به خودتون بگین برین بخوابین
وقتی بیدار می‌شین ممکنه راه‌حل رو پیدا کرده باشین
کار خوب دیگه‌ای که می‌تونین بکنین اتو کشیدنه
اتو کشیدن کار یدی پرتکراریه
که برای افکاری که از انتهای ذهن‌تون به ذهن‌تون می‌رسه مفیده، که
دقیقا همون چیزیه که وقتی به مانع می‌خورین بهش نیاز دارین
نظم، چسبیدن به هدف، پشتکار
استقامت
دوباره سوار اسبی که شما رو زمین زده بشین (ضرب‌المثل)
از اینجور چیزا
همه‌شون گفتن‌شون آسونه
ولی اگه مشکل آدم این باشه که این خصوصیات رو نداره
چجوری این خصوصیات رو پرورش بدیم چجوری شیطان شک به خود رو شکست بدیم
که معمولا همون چیزیه که جلوی کارکردن آدم رو می‌گیره
همیشه بهتره که واقعا کاری انجام بدیم
یعنی پشت کیبورد بنشینین قلم رو بردارین
تا اینکه به این فکر کنین که اون کار رو انجام نمی‌دین
انجامش بدین حتی اگه فکر می‌کنین نتیجه خیلی خراب می‌شه
حداقل دارین حرکت می‌کنین
نور بخشیدن به تاریکی
کتابی نوشتم درباره‌ی نوشتن
نه درباره‌ی چگونه نوشتن یا سبک نوشتن خودم
بلکه فقط اینکه نوشتن چیه
چه فرقی با مثلا خوانندگی اپرا یا رقص باله داره؟
یا حتی با نقاشی به عنوان یک جلوه‌ی هنری
و با موضوع انگیزه شروع کردم
و رفتم سراغ نویسنده‌های قدیمی
نویسنده‌های متأخر نویسنده‌هایی که می‌شناختم
و سؤال این بود که چرا می‌نویسین؟
ولی جواب‌ها خیلی زیاد و متفاوت بود
شامل جواب‌های زیادی می‌شد از اینکه نوشتن راهی برای تصدیق روش خدا برای انسانه
تا اینکه به اون آدمای وحشتناکی که تو دبیرستان اذیت‌تون می‌کردن نشون بدن می‌تونن
که جواب دشمنانم رو بدم
تا اینکه بشریت رو ارتقا بدم
یا تا اینکه پول زیادی در بیارم
یا برای اینکه خلوتگاهی شخصی درست کنم
تا خواننده بتونه بهش وارد بهش و خوش بگذرونه
بازه‌ی عظیمی از انگیزه‌ها وجود داره
اینجوری به جایی نمی‌رسیدیم
پس سؤال رو عوض کردم
سؤالی که بعد پرسیدم این بود که وارد شدن به یک کتاب چه حسی داره؟
و هر جواب ارتباطی با تاریکی داشت
حتی جواب آدمایی مثل ویرجینیا وولف که مرده بودن
پس مثل رفتن به یه اتاق تاریک می‌مونه
و بالا گرفتن یه چراغ
که چیزهایی رو که از قبل اونجا بودن روشن می‌کنه
و یکی گفت بود مثل رد شدن از تونلی می‌مونه که تاریکه
ولی در انتهای اون می‌تونین نوری ببینین
پس همه‌ی جوابا به رفتن سراغ چیزی ربط داره که تاریکه
نمی‌تونین ببینین
نمی‌دونین چی اونجاست
و بعد نوعی روشنایی بیارین
با انجام دادن کار بهتر بشین
فکر می‌کنم اگه دارین می‌نویسین مهمه که یه چیزی بنویسین
که دست‌تون عادت کنه
فقط برای اینکه روند رو ادامه بدین
خیلی از اون نوشته‌ها ممکنه استفاده نشه یا دور ریخته بشه
ولی صرف اینکه دارین می‌نویسین ذهن‌تون رو درگیر نگه می‌داره و روی چیزی دارین کار می‌کنین
بخشی‌ش برای اینه که موتورتون راه بیافته
مثل هل دادن ماشین تو برف یا گل
و همیشه نمی‌دونین کاری که دارین می‌کنین اینه
تا وقتی که یک قدم می‌رین عقب و نگاه می‌کنین و می‌گین به کجا قراره برسه؟
این داستان چیه؟ داستانی که این شخص تعریف می‌کنه چیه؟
هر شکلی از خلاقیت انسانی روند انجام اون کار و بهتر شدن در اونه
اگه به دوران شروع هر نویسنده‌ی معروفی نگاه کنین
معمولا خیلی بده
که همیشه نشون‌دهنده‌ی نویده
ولی هنوز توش خوب نشدن تا وقتی که مدتی انجامش بدن
هر چند وقت یک بار نوابغ درخشانی رو می‌بینین که از همون اول کارشون خوبه
ولی اونا معمولا نابغه‌ی ریاضی ان
آدمایی که می‌نویسن
و خیلی خوش‌شانس ان که می‌نویسن
معمولا تو بیست و چند سالگی به اوج نمی‌رسن
معمولا خیلی دیرتره
چرا؟
چون نوشتن درباره‌ی آدم‌ها است
و داستان‌ها درباره‌ی آدم‌ها است
و هر چی سن‌تون بالاتر می‌ره بیشتر آدم‌ها و داستان‌شون رو می‌شناسین
بیشتر یاد می‌گیرین داستان‌های بیشتری می‌شنوین
بیشتر می‌بینین بیشتر تجربه می‌کنین
پس نویسنده‌ای که مثلا شصت‌وپنج سال داره
می‌تونه به خاطر بیاره که بیست‌وپنج ساله بودن چه حسی داره
ولی نویسنده‌ای که بیست‌وپنج سال داره باید خیلی سخت کار کنه
تا اصلا نظری درباره‌ی شصت‌وپنج ساله بودن داشته باشه
با خودتون مهربون باشین
خب. عمل‌گرایی
کار کردن با کیبورد می‌تونه خیلی گردن‌تون رو به درد بیاره
و ممکنه برای چشم‌تون هم خیلی بد باشه
پس استراحت کنین قدم بزنین
در مورد نحوه‌ی درست نشستن یاد بگیرین قبل از اینکه دیر بشه و مثل من قوز در بیارین
خیلی راه سالمی برای گذروندن کل روز نیست
که روی کیبورد خم شده باشین
قدم بزنین
همچنین ممکنه ببینین موقع راه رفتن ایده‌هایی به ذهن‌تون می‌رسه
که وقتی ماهیچه‌هاتون گرفته و سختی می‌کشین به ذهن‌تون نمی‌رسه
پس با خودتون مهربون باشین یه مدت استراحت کنین
استراحت کنین یه کم حرکت کششی انجام بدین
این توصیه‌ی خوبیه بعدا از من تشکر می‌کنین