جان بخشیدن به کاراکترها به واسطه‌ی جزئیات
اعمال کاراکتر را نمایان می‌کند
اول کدوم بوده؟ کاراکتر یا داستان؟
اصلا هیچ اولی وجود نداره
چون هر آدم همون اتفاقاتیه که براش می‌افته
پس رمان یعنی تعامل کاراکترها با رخدادها
پس کاراکترها تو حالت ایزوله وجود ندارن
شما از طریق تعاملات‌شون می‌فهمین کی هستن
از طریق تصمیماتی که می‌گیرن
از طریق اینکه دیگران چطور با اون‌ها رفتار می‌کنن
از طریق واکنش اون‌ها به رفتاری که دیگران باهاشون دارن
تمام این تعاملاتی که ما رو تغییر می‌دن
که ما رو به خودمون نشون می‌ده
که ما رو به دیگران نشون می‌ده
و در نتیجه به خواننده نشون می‌ده
خب مثلا بگیم به کسی تصادف با ماشین می‌دیم
با ماشین از روی گربه‌ی همسایه‌شون رد می‌شن
به همسایه‌شون می‌گن؟
تظاهر می‌کنن کس دیگه‌ای این کار رو کرده؟
آیا از شر جسد راحت می‌شن؟
یا این مورد که تو زندگی واقعی هم اتفاق افتاده
یه راسو کسی رو که می‌شناسیم داره آزار می‌ده
برای همین تله‌ی زنده‌گیر کار می‌ذارن
تله‌ی زنده‌گیر در مقابل راسو داخلش دیده نمی‌شه
راسو رو گیر می‌ندازن صداش رو از داخل قفس می‌شنون
می‌ذارنش تو ماشین‌شون
می‌خوان ببرنش یه جای خیلی خیلی دور خارج از شهر
تله رو میارن بیرون می‌ذارن تو زمین باز
ازش فاصله می‌گیرن
نخ رو می‌کشن و از داخل تله گربه‌ی ایرانی گرون‌قیمت همسایه‌شون بیرون می‌پره
و تو جنگل ناپدید می‌شه
چی کار می‌کنن؟
اعتراف می‌کنن؟ تظاهر می‌کنن همچین اتفاقی نیافتاده؟
اگه مثل بیشتر آدما باشین تظاهر می‌کنین همچین اتفاقی نیافتاده
چون خیلی خجالت می‌کشین
الزاما نمی‌دونین چه وجوه جدیدی از شخصیت کاراکترتون قراره معلوم بشه
تا وقتی که تو موقعیت‌های جدید قرارشون بدین
وقتی تایتانیک داشت غرق می‌شد
آیا شما زودتر توی قایق نجات می‌پریدین؟
چه چیزهایی رو باید درباره‌ی کاراکترتون بدونین؟
اصلا چجوری چیزایی رو که درباره‌ی کاراکتر می‌دونیم می‌دونیم؟
چجوری چیزایی رو که درباره‌ی مردم می‌دونیم می‌دونیم
هم احساسی که شما نسبت به اونا دارید هست هم احساسی که فکر می‌کنین سعی می‌کنن القا کنن
و همچنین احساسی که دیگران نسبت به اونا دارن
درون کتاب
ممکن به نظر شما کاراکتری جذاب باشه
و کاراکتر دیگه‌ای کسی توی کتاب
نظری منفی درباره‌ی اون فرد داشته باشه
پس اعمال‌شون
حرفی که دیگران درباره‌ی اون‌ها می‌زنن که می‌تونه درست باشه یا نباشه
و حرفی که خودشون می‌زنن که می‌تونه درست باشه یا نباشه
و همچنین گمان‌ها و تفکرات خودمون درباره‌ی اون‌ها
می‌خوایم بدونیم چند سالشونه
می‌خوایم بدونیم چقدر اخمالو یا خندون ان
می‌خوایم بدونیم چه جنسیتی دارن
تو اون لحظه
می‌خوایم بدونیم که آیا برای تأثیرگذاری روی دیگران لباس می‌پوشن
می‌خوایم بدونیم آیا لباسی که می‌پوشن برای سن‌شون زیادی جوون یا زیادی پیره
تولدشون کیه
دوستان‌شون چجوری ان
سرگرمی‌هاشون چیه
آیا تجربه‌ی سانحه داشتن
آیا وسواس فکری‌ای دارن
آیا عاشق ان
تمام این‌ها می‌تونه بخشی از ساخت کاراکترتون باشه
برای دیدن لیست کاملی از سؤالات مارگارت مربوط به کاراکتر به کتاب کار مراجعه کنید
ابزاری برای پرورش کاراکتر
وقتی در حال نوشتن رمانی هستم که زمانی طولانی داره، دوست دارم این کار رو بکنم
یعنی رمانی که توی گذشته اتفاق بیافته و کاراکترهای زیادی داره
دوست دارم ماه‌های یک سال رو سمت چپ یک برگه بنویسم
سال‌های رو بالای برگه بنویسم
دوست دارم تاریخ تولد کاراکترها رو بنویسم
و همچنین اتفاقات مهمی که در دنیا افتاده
اینجوری همیشه در هر سالی می‌دونم نسبت به همدیگه چقدر سن دارن
و اینکه در اون سال چه اتفاقاتی افتاده
و وقتی اون اتفاقات افتادن هر کاراکتر چند سالش بوده
اینجوری نه تنها می‌دونین نماد اخترشناسی سال تولدش چیه، که چقدر هم مفیده
بلکه می‌دونین دقیقا نسبت به هم چقدر سن دارن
پس اینا رو با هم قاطی نمی‌کنین
و همچنین می‌دونین چقدر نسبت به اتفاقات مهم دنیا سن دارن
مثلا کاراکترتون موقع حادثه‌ی یازده سپتامبر چند ساله بود
اگه دوازده ساله بوده، احتمالا تأثیر عمیقی روش گذاشته بوده
اگه دو ساله بوده، احتمالا تأثیر نذاشته
تمام چیزهایی که دوست دارین درباره‌ی سابقه‌شون بدونین
اینجوری با اون جدول می‌تونین تحت کنترل داشته باشین
سرنخ‌هایی برای خواننده‌تان
آیا به خواننده سرنخ کافی دادین؟
آیا اطلاعات کافی به خواننده دادین؟
وقتی گریس دیگر رو تموم کردم دادم سه تا از ویراستارهای من در تورنتو کتاب رو بخونن
همه‌شون فکر می‌کردن زن صاحبخونه چاقه
گفتم مشخصا اون رو خیلی لاغر کردم
غذاش تموم شده
ما نفهمیدیم چون همیشه به نظرمون صاحبخونه‌ها آدمای لاغری نیستن
گفتم پس حتما باید مشخص‌ترش کنم که لاغره
پس لاغری‌ش رو بیشتر کردم
چون اگه به مردم سرنخ‌های کافی ندین خودشون نتیجه می‌گیرن
نویسنده‌هایی هستن که اطلاعات زیادی درباره‌ی کاراکترشون می‌دن
و نویسنده‌های دیگه‌ای هستن که هیچ‌وقت اطلاعاتی از کاراکتراشون نمی‌دن
مثلا دشیل هَمِت کاراکترهاش خیلی می‌نوشن و سیگار می‌کشن
ولی هیچ‌وقت غذا نمی‌خورن
هیچ‌وقت نمی‌بینین غذا بخورن
که تا حدودی مثل خودش ان
در حالی که کاراکترهای دیکنز خیلی مشخص غذا می‌خورن
غذا تو کتاب‌هایش خیلی مهمه. معمولا غذا یا عجیبه یا کمه
یا گاهی وقت‌ها غذا خیلی اسراف‌کارانه است
هیچ وقت غذای عادی نیست. غذا به دلیلی تو داستان‌هاش حضور داره. داره چیزی به ما می‌گه
همچنین نویسنده‌هایی هستن که علاقه‌ای به لباس ندارن
من خیلی به لباس کاراکترها علاقه دارم
و می‌خوام لباس‌شون به دوره‌ای که توش هستن بخوره
همچنین می‌خوام لباس‌شون درباره‌ی اون‌ها اطلاعاتی به ما بده
هنری جیمز هم خیلی به لباس دقت می‌کنه
دوست داره ظاهر مردم رو توصیف کنه
به خصوص دوست داره زنان رو توصیف کنه اون‌ها رو به عنوان یک گروه توصیف کنه
و این که لباس‌شون چه اطلاعاتی درباره‌ی اون‌ها می‌ده
درباره‌ی درستی کاراکتر از نظر تاریخی نظر یک متخصص رو بپرسین
مردم همیشه از من می‌پرسن چرا اینقدر درباره‌ی زن‌ها می‌نویسی وفلان و بهمان
ظاهرا «چون تنبلم» جواب کافی نبود
برای همین تصمیم گرفتم کتاب اریکس و کریک رو کاملا از نظرگاه یک مرد بنویسم
و البته اولین سؤالی که از من پرسیدن این بود که چرا از زبون یه زن ننوشتی
جیمی تو کتاب اریکس و کریک می‌بینه داره تو درخت زندگی می‌کنه
و باور داره تنها باقیمانده از نوع انسان ما است
و در مجاورتش نسخه‌های پیشرفته‌ای از ما هستند که اشتباهات ما رو ندارن
جیمی خیلی غیرپرخاشگر ان
جیمی کاملا کنترل کتاب خودش رو در دست داره
و اینکه چجور کاراکتریه
اول از همه می‌فهمیم تو ریاضی نابغه نیست
اگرچه توی بخشی از جامعه زندگی می‌کنه که نابغه‌ی ریاضی بودن خیلی ارزش داره
اون همچین مهارتی نداره بیشتر اهل قلمه
والدینش تا حدودی بهش بی‌توجهی کردن
دوستی صمیمی داره که بیشتر از خودش ریاضی سرش می‌شه، که کار خیلی سختی نیست
ولی آدم خوش‌قلبیه هرچند مشکل تعهد داره
ولی آدم خوش‌قلبیه
و در نتیجه اونه که در آخر چوپان
و محافظ گروه جدیدی از افراد می‌شه
افرادی که اونجا ساخته شدن و در نتیجه غیرپرخاشگر ان
برای همین نیاز به نوعی چوپان دارن
و اونه که برای این نقش انتخاب می‌شه
چون اگرچه نابغه نیست ولی خوش‌قلبه
این کتاب رو نوشتم و چون همیشه کتابم رو به نظر افراد متخصص می‌رسونم
که مطمئن شم اشتباه وحشتناکی نکردم
اونا من رو از اشتباهاتم نجات می‌دن
بعضی از کتاب‌هایی که خوندم می‌تونستن از این روش استفاده کنن
کتاب‌هایی که نویسنده‌ی مردی نوشته و کاراکتر زن توشون دارن
باید می‌ذاشتن یه زن کتاب‌شون رو بخونه و بگه خانوم‌ها اینجوری جوراب‌شلواری پاشون نمی‌کنن
آدم دو تا پاش رو دراز نمی‌کنه و بعد جوراب‌شلواری رو اینجوری بکشه بالا
شلوار که نیست
یعنی چیزای اساسی و اولیه مثل این
پس گذاشتم کسی کتاب جیمی من رو بخونه
دادم به یه مرد جوون با مشکل تعهد
که تقریبا همون حدود سن داشت
و ایشون به من خیلی کمک کرد
گفت اولا نگو «این چه غلطا»
بگو چه غلطا
درست می‌گفت بعد گفت
بعد گفت آدم اینجوری گل نمی‌کشه
از آدمای متخصص بپرسین
گفتم بقیه‌ش چی؟
گفتم کاراکتر جیمی چی؟ گفت خب...
تو از کجا می‌دونستی؟
گفتم پس این یعنی آره
از این قبیل چیزها معمولا همین جزئیات کوچیکه
که کارتون رو خراب می‌کنه چون هیچوقت به‌شون فکر نکردین
ولی اگه دارین از نظرگاه کسی می‌نویسین که خودتون نیست
بهتره که اون رو از نظر کسی بگذرونین که بیشتر شبیه اون کاراکتر باشه
این کار خیلی به‌تون کمک می‌کنه