خلاقیت یکی از اصول اساسی انسان بودنه
نیازی نیست به خاطرش معذرت‌خواهی کنین
خلاقیت کاریه که انسان‌ها انجام می‌دن
گاهی مردم می‌گن خودت رو بیان کنین
ولی به نظر من این الزاما نکته‌ی کلیدی نیست
بیان خود می‌تونه فریادزدن تو دشت باشه
پس به جای بیان خود
چرا بهش به چشم فراخواندن
یا احضار کردن برای خواننده نگاه نمی‌کنین؟
احضار کمی کنجکاوی
کمی تعلیق
کمی علاقه
به جای اینکه بگین این ضمیر ناخودآگاه منه
کلاس نویسندگی خلاق با مارگارت آتوود
اگه نویسنده باشین فهرست خیلی محدودی از ابزار دارین
فهرست ابزارهاتون چند ورق کاغذ و کلماتیه که روی اون‌ها می‌ذارین
فیلم نمی‌سازین که افکت صوتی داشته باشین یا بازیگر داشته باشین
فقط همون کلمات رو دارین که خواننده داره می‌خونه
و این تنها چیزیه که برای ساخت همه‌چیز توی داستان‌تون ازش استفاده می‌کنین
فقط کلمات
کلمات روی کاغذ بی‌جان‌ ان
مثل نت‌های سیاه موسیقی روی برگه‌ی نت
بی‌جان ان تا وقتی که موسیقی نواخته می‌شه
یا در مورد کتاب، تا وقتی که خواننده کتاب رو بخونه
و زمانی که خواننده کتاب رو می‌خونه کلمات تبدیل می‌شن به
تمثال‌ها
صداها، عطرها، رنگ‌ها، آدم‌ها
خواندن مشارکتی‌ترین شکل هنره
وقتی دارین متنی قوی رو می‌خونین فعالیت مغزی بیشتری دارین
نسبت به زمانی که دارین تلویزیون یا فیلم نگاه می‌کنین
چون مغز باید همه‌چیز رو تأمین کنه
و کلمات فقط به عنوان کلید و سرنخ استفاده می‌شن
پس چیزی که شما در اختیار خواننده می‌ذارین یه برگه‌ی نته
برگه‌ی نتی که خواننده باید تفسیر کنه
و تنها کاری که در نقش نویسنده می‌تونین انجام بدین
اینه که کتاب‌تون تا جای ممکن خوب باشه
پرتش کنین سمت دنیا و امیدوار باشین بهترین اتفاقات بیافته
و این تنها کاریه که می‌تونین بکنین
نمی‌تونین به خواننده دیکته کنین چجوری کتاب‌تون رو بخونه
یا چجوری اون رو درک کنن
چون معنای کتاب زمانی که به دنیا ارائه داده می‌شه
دیگه توسط نویسنده تعیین نمی‌شه
حتی اگه نویسنده خودش فکر کنه فلان مفهوم رو توی کتابش گذاشته
ممکنه نظر خواننده کاملا متفاوت باشه
و معمولا در طول زمان همین اتفاق هم می‌افته
مثلا «توماس هاردی» فکر می‌کرد کتاب «تس دوربرویل» درباره‌ی
طنز طعنه‌آمیز سرنوشته
ولی خواننده فکر می‌کنه داستان منحرفانه‌ایه در مورد
اتفاقاتی که سر زنان در دوره‌ی ویکتوریا افتاده
حداقل من اینجوری فکر می‌کنم
شما چی فکر می‌کنین؟
وقتی «سرگذشت ندیمه» رو نوشتم هیچ اسمی برای شخصیت اصلی نذاشتم
خواننده بود که تصمیم گرفت اسمش «جین» باشه
چیزی توی کتاب نیست که این تصمیم رو نقض کنه
در واقع خیلی خوب هم به کتاب می‌خوره
ولی چیزی نبود که من بهش فکر کرده باشم
خواننده خودش فهمید
باید هم «جین» باشه
اگه خوب بهش فکر کنین
چون تک‌تک اسم‌هایی که تو فصل یک به‌شون اشاره می‌شه
همه‌شون دوباره تو کتاب دیده می‌شن
بجز جین
به نظرم خیلی انتخاب هوشمندانه‌ای بود
من مارگارت آتوود هستم این مسترکلاس منه