WEBVTT

00:00:14.675 --> 00:00:20.199
خلاقیت یکی از اصول اساسی انسان بودنه

00:00:21.121 --> 00:00:23.301
نیازی نیست به خاطرش معذرت‌خواهی کنین

00:00:23.857 --> 00:00:27.248
خلاقیت کاریه که انسان‌ها انجام می‌دن

00:00:27.919 --> 00:00:30.951
گاهی مردم می‌گن خودت رو بیان کنین

00:00:31.545 --> 00:00:36.835
ولی به نظر من این الزاما نکته‌ی کلیدی نیست

00:00:38.525 --> 00:00:42.322
بیان خود می‌تونه فریادزدن تو دشت باشه

00:00:42.510 --> 00:00:45.283
پس به جای بیان خود

00:00:45.642 --> 00:00:48.580
چرا بهش به چشم فراخواندن

00:00:48.767 --> 00:00:51.635
یا احضار کردن برای خواننده نگاه نمی‌کنین؟

00:00:52.072 --> 00:00:54.267
احضار کمی کنجکاوی

00:00:54.431 --> 00:00:56.681
کمی تعلیق

00:00:56.869 --> 00:00:58.791
کمی علاقه

00:00:58.994 --> 00:01:01.712
به جای اینکه بگین این ضمیر ناخودآگاه منه

00:01:09.988 --> 00:01:14.550
کلاس نویسندگی خلاق
با مارگارت آتوود

00:01:15.489 --> 00:01:21.802
اگه نویسنده باشین
فهرست خیلی محدودی از ابزار دارین

00:01:22.083 --> 00:01:26.521
فهرست ابزارهاتون چند ورق کاغذ
و کلماتیه که روی اون‌ها می‌ذارین

00:01:26.739 --> 00:01:31.435
فیلم نمی‌سازین که افکت صوتی داشته باشین
یا بازیگر داشته باشین

00:01:31.521 --> 00:01:35.325
فقط همون کلمات رو دارین که خواننده 
داره می‌خونه

00:01:35.607 --> 00:01:39.614
و این تنها چیزیه که برای ساخت همه‌چیز
توی داستان‌تون ازش استفاده می‌کنین

00:01:39.639 --> 00:01:40.857
فقط کلمات

00:01:41.216 --> 00:01:43.669
کلمات روی کاغذ بی‌جان‌ ان

00:01:43.694 --> 00:01:48.474
مثل نت‌های سیاه موسیقی روی برگه‌ی نت

00:01:48.669 --> 00:01:52.294
بی‌جان ان تا وقتی که موسیقی نواخته می‌شه

00:01:52.458 --> 00:01:55.685
یا در مورد کتاب، تا وقتی که خواننده کتاب رو
بخونه

00:01:55.786 --> 00:02:00.513
و زمانی که خواننده کتاب رو می‌خونه
کلمات تبدیل می‌شن به

00:02:00.591 --> 00:02:02.153
تمثال‌ها

00:02:02.185 --> 00:02:05.419
صداها، عطرها، رنگ‌ها، آدم‌ها

00:02:05.591 --> 00:02:11.403
خواندن مشارکتی‌ترین شکل هنره

00:02:11.428 --> 00:02:19.851
وقتی دارین متنی قوی رو می‌خونین
فعالیت مغزی بیشتری دارین

00:02:20.023 --> 00:02:23.929
نسبت به زمانی که دارین تلویزیون 
یا فیلم نگاه می‌کنین

00:02:23.954 --> 00:02:28.289
چون مغز باید همه‌چیز رو تأمین کنه

00:02:28.445 --> 00:02:33.226
و کلمات فقط به عنوان کلید و سرنخ استفاده
می‌شن

00:02:33.251 --> 00:02:36.867
پس چیزی که شما در اختیار خواننده می‌ذارین
یه برگه‌ی نته

00:02:37.070 --> 00:02:40.375
برگه‌ی نتی که خواننده باید تفسیر کنه

00:02:40.742 --> 00:02:42.702
و تنها کاری که در نقش نویسنده می‌تونین
انجام بدین

00:02:42.727 --> 00:02:46.742
اینه که کتاب‌تون تا جای ممکن خوب باشه

00:02:46.768 --> 00:02:50.229
پرتش کنین سمت دنیا و
امیدوار باشین بهترین اتفاقات بیافته

00:02:50.955 --> 00:02:53.533
و این تنها کاریه که می‌تونین بکنین

00:02:54.096 --> 00:02:58.658
نمی‌تونین به خواننده دیکته کنین چجوری
کتاب‌تون رو بخونه

00:02:58.744 --> 00:03:00.369
یا چجوری اون رو درک کنن

00:03:00.526 --> 00:03:03.440
چون معنای کتاب زمانی که به دنیا ارائه
داده می‌شه

00:03:03.465 --> 00:03:06.549
دیگه توسط نویسنده تعیین نمی‌شه

00:03:06.853 --> 00:03:12.056
حتی اگه نویسنده خودش فکر کنه فلان مفهوم
رو توی کتابش گذاشته

00:03:12.197 --> 00:03:15.080
ممکنه نظر خواننده کاملا متفاوت باشه

00:03:15.252 --> 00:03:17.978
و معمولا در طول زمان همین اتفاق هم می‌افته

00:03:18.190 --> 00:03:22.557
مثلا «توماس هاردی» فکر می‌کرد
کتاب «تس دوربرویل» درباره‌ی

00:03:23.065 --> 00:03:24.987
طنز طعنه‌آمیز سرنوشته

00:03:25.174 --> 00:03:28.189
ولی خواننده فکر می‌کنه
داستان منحرفانه‌ایه در مورد

00:03:28.214 --> 00:03:30.932
اتفاقاتی که سر زنان در
دوره‌ی ویکتوریا افتاده

00:03:31.166 --> 00:03:32.838
حداقل من اینجوری فکر می‌کنم

00:03:34.758 --> 00:03:36.391
شما چی فکر می‌کنین؟

00:03:36.836 --> 00:03:40.969
وقتی «سرگذشت ندیمه» رو نوشتم
هیچ اسمی برای شخصیت اصلی نذاشتم

00:03:41.125 --> 00:03:44.203
خواننده بود که تصمیم گرفت اسمش «جین» باشه

00:03:44.391 --> 00:03:46.828
چیزی توی کتاب نیست که این تصمیم رو
نقض کنه

00:03:46.853 --> 00:03:48.789
در واقع خیلی خوب هم به کتاب می‌خوره

00:03:48.814 --> 00:03:51.563
ولی چیزی نبود که من بهش فکر کرده باشم

00:03:51.688 --> 00:03:54.180
خواننده خودش فهمید

00:03:54.289 --> 00:03:55.539
باید هم «جین» باشه

00:03:55.594 --> 00:03:57.399
اگه خوب بهش فکر کنین

00:03:57.492 --> 00:04:01.453
چون تک‌تک اسم‌هایی که تو فصل یک
به‌شون اشاره می‌شه

00:04:01.516 --> 00:04:03.375
همه‌شون دوباره تو کتاب دیده می‌شن

00:04:03.400 --> 00:04:04.852
بجز جین

00:04:07.367 --> 00:04:09.422
به نظرم خیلی انتخاب هوشمندانه‌ای بود

00:04:10.860 --> 00:04:14.610
من مارگارت آتوود هستم
این مسترکلاس منه