سیر مارک
عشق من به مد با خرید لباس های مدرسه شروع شد
اون واقعا جایی بود که شروع شد
در واقع با مادربزرگم بود
مادربزرگم مارو به خرید لباسای برگشت به مدرسه میبرد
یا همون لباسای مدرسه
و
احتمالا، بیشتر، از بلومیگدیلز توی نیویورک
اگه درست به یاد بیارم
من واقعا، میدونی
واقعا ازش لذت میبردم
برخلاف شاید دیگر بچه های اون سنی
برخلاف بچه های دیگه اون سنی
من واقعا لذت میبردم برم به فروشگاه بزرگ
و لباس های مدرسه بخرم
و، توی نیویورک یه فروشگاههای تی شرت بود
که میتونستی تی شرتتو سفرشی کنی
پس میتونستی طرح تی شرتتو انتخاب کنی و چیزای رو روش چاپ کنی
و من همیشه اونو دوست داشتم
بعد شروع کردم به سفارشی کردن لباس ها
و یان احتمالا عادتی بود که بخاطر پرستارم گرفتم
پرستار بچه
که توی جلیقه های لی میدیدمش
با تکه ها و گلدوزی های مختلف و چیزهایی مثل این
و من همیشه به هنر و ساختن علاقه داشتم
پس فکر میکنم
بین عشقم برای لباسای مدرسه
یا انتخاب کردن لباس های مدرسه ام
و ایده سفارشی کردن لباس هام
شروع میکردم به تزیین کردن جلیقه های لی و
یادمه از یه رنگ شب نما استفاده میکردم که روی جین هام نقاشی کنم
و ماژیک که کفش هامو رنگ کنم و چیزایی مثل اون
پس
پس من خیلی مجذوب بودم و با دیدن مد تحریک میشدم
و از خیلی سن پایین
خیلی از نگاه کردن به لباس ها لذت میبردم
و سفارشی کردنشون
اون جایی بود که عشقم به مد شروع شد
من خیلی جوون بودم، چیزی حدود 12 سال داشتم
دوازده سیزده سالم بود که میگفتم من میخوام طراح مد بشم
حتی مطمئمن نیستم که میدونستم طراح مد چیه
ولی یعنی میخواستم کار مد انجام بدم
یه کاری در رابطه با مد میخواستم
فکر کنم این بهترین راه برای گفتنش باشه
بعد یه مقداری بیشتر یاد گرفتم
با ثبت نام در دبیرستان هنر و طراحی
و رفتم و رشته مد رو تموم کردم و
متوجه شدم اون بخشی از مد که من بهش علاقه داشتم
جنبه طراحی مد بود
من نمیخواستم عکاسی مد بکنم
نمیخواستم نقاشی مد انجام بدم
میخواستم واقعا لباس بسازم
و این بخشی بود که بیشتر از همه منو علاقمند میکردم
من، میدونی، به طراح های دیگه علاقه مند بودم
به کارشون نگاه میکردم
و به هر روشی که عملا میتونستم بهشون نگاه میکردم
پس به مجله های مد نگاه میکردم
اینو با پریالس یادمه که عاشق کارشون بودم
سراغ بلومینگدیلز میرفتم
به ساکس میرفتم
به فروشگاههایی که لباساشونو میفروختن میرفتم
که بتونم ببینمشون که اونجا آویزون شدن
اونموقع، نمیدونم آیا هنوز هست یا نه
طراح ها نمایش آویزه گردان لباس داشتن
من به هیچ دانش آموزی توصیه نمیکنم که
از مدرسه بزنن که برن به نمایش آویزه یا نمایش مد
ولی من یه مقداری این کارو کردم وقتی جوون بودم
من مدرسه رو بیخیال میشدم که برم نمایش پریالس و ساکس رو ببینم
و یواشکی وارد چندتا نمایش مد شدم
که بازهم توصیه نمیکنم این کارو بکنید
ولی
اساسا هرکاری که میتونستم کردم که
در معرض چیزی که عاشقشم قرار بگیرم و
یعنی تاجایی که منطقی بود
پس به فروشگاه ها میرفتم و به لباس ها و پنجره ها نگاه میکردم
مجله ها و کتاب هایی میخوندم
هرچیزی، هرچیزی که میتونستم پیدا کنم، توی فیلم ها
که هر ربطی به مد داشته باشن
یا لباس های خفنی داشته باشن که ببینم
قبل از اینکه پارسونز رو شروع کنم رفتم به
یه کلاس درباره تاریخ لباس ها برداشتم
که بتونم درباره لباس در اعصار یاد بگیرم
و اینکه چطور لباس ها روی مد اثر گذاشتن
میدونی، لباس ها یعنی لباس های زمان و غیره
و، خب
من خودمو تقریبا غرق مد کردم
به هر روشی که برام ممکن بود
من خیلی برای اطلاعات و یادگیری گرسنه بودم
من همیشه فکر میکنم این چیز خوبیه
ملاقات با پریالس
وقتی تقریبا 15 سال ونیم داشتم
یه مغازه توی نیویورک بود به اسم شاروآری
که پایین بلوکی که من زندگی میکردم باز شده بود
و بهشون التماس کردم که اجازه بدن شاگرد انبار کنم
یعنی خیلی جوون بودم که بتونم قانونا کار کنم
ولی اونا یه جوری بهم اجازه دادن و
من توی شاروآری لباس تا میکردم
و میخواستم اطراف لباس های طراحها باشم
اون زمان اونا به عنوان خرده فروش خیلی انقلابی بودن
و اونا کلی طراح مختلف داشتن
که هیچکس اونموقع نداشت
مثل شان پول گوتیه، یوجیا موموتو، تری موگلر، هادمانتانا
به هرحال یه بوتیک بود پر از مدهای اروپایی و ژاپنی جذاب
و من یه جورایی
التماس کردم که اونجا شاگرد انبار بشم
و بعداز مدرسه و آخر هفته ها اونجا کار میکردم
و با خیلیا ملاقات کردم از طریق
از طریق شغلم اونجا
یعنی از شاگرد انبار به فروشنده رسیدم
ولی فرصت ملاقات با خریدارانی از فروشگاههای مختلف رو داشتم
آدمای مختلف که عاشق مد بودن رو ملاقات کردم
و
میدونی، هیچوقت از این نمیترسیدم که
که با آدما درباره علایقم حرف بزنم
و اینکه چیکار میخوام بکنم، درواقع
اولین باری که مغازه باز شد با پری الیس ملاقات کردم
و اون با دوتا از دستیارانش اونجا بود
جد و پتریشا
و من دویدم پیش پری الیس
یعنی من خیلی بی پروا و بی شرم بودم و گفتم
اوه آقای الیس من خیلی طرفدارتونم و
میتونی بهم چندتا نصیحت بکنی، و اون گفت
خب هردوتا دستیارانم به پارسونز رفتن
اگه خیلی درباره طراح بودن جدی هستی پیشنهاد میکنم
پا جای پای اونا بذاری و بری به پارسونز
این همه چیزی بود که احتیاج داشتم و اون جایی بود که رفتم
میدونی، اون هدفی بود که برای خودم گذاشتم که به پارسونز برم
پس بازم، فکر میکنم
تو این موضوع چیزی که میگم اینه که
من از اینکه از آدما سوال بپرسم نمیترسیدم
از اینکه خودمو نشون بدم نمیترسیدم
وقتی لباس درست کردن رو توی مدرسه شروع کردم
نمیترسیدم از بقیه بخوام بپوشنشون
از نشون دادنشون نمیترسیدم، و
و، فکر میکنم این به این معنیه
آره، ریسک کنید و
از ابزار و آدمایی که دارید استفاده کنید
که، که بتونید چیزی رو که میخواید انجام بدید یاد بگیرید
اولین قطعات تولید شده
اولین قطعه لباس تولید شده من
سه تا ژاکت دست بافت بودن
وقتی که توی پارسونز بودم طراحیشون کردم
اونا بخشی از
منتقدم در پارسونز پری الیس بود
از شانسم بود، و
من این سته ژاکت خیلی بزرگ رو طراحی کردم که
که هرکدوم الگوهایی داشت که
الهام گرفته از هنر آپ بودن
توسط بریجید رایلی و ویکتور واسرالی
اینا الهامات تصاویر روی اون ژاکت ها بودن
وقتی توی پارسونز بودم برنده جایزه گولد تیمبل پری الیس شدم
برای اون ژاکت ها
ولی من همچنین همون موقع
توی شاروآری کار میکردم
و یکی از صاحب ها و خریداران برای شاروآری باربارا وایزر بود
که ژاکت های منو دیده بود
من به نمایش پارسونز دعوتش کرده بودم اون ژاکت هارو دید
اون گفت فکر میکنم اینا عالین و دوست دارم تولیدشون کنم
پس بعد از اینکه مدرسه رو تموم کردم
اون منو به هونکونگ برد
و ما با یه تولید کننده ملاقات کردیم
و اونا
اون به همراه این تولید کننده اون ژاکت هارو ساخت
و اون اولین تجربه فروش عمده من بود
با اولین چیزی که طراحی کرده بودم
که تولید شد و به بقیه مغازه ها فروخته شد
سه نمونه اصلی توسط مادربزرگم ساخته شدن
من تصاویر رو برای ژاکت ها انجام دادم
من یاد گرفتم چجور، یعنی میدونی
حتی نمیدونم چطور اون اتفاق افتاد ولی
من یاد گرفتم چطور یه ژاکت اینتارشیا رو مصور کنم
یه جوری، و چیزی نبود که تو مدرسه یاد گرفته باشم
فکر میکنم یه منطق داشت که من درک میکردم
وقتی توی پارسونز بودم یه کلاس بافتنی برداشتم
ولی فکر نمیکنم بخاطر اون کلاس بافتنی بود که درکش میکردم
شاید از طریق دیدن مادربزرگم بوده که میبافه
یا، بازم درک کردن این ایده که
چجوریه که یه الگو رو به تصویر بکشی
یه تعداد کوک برای هر اینچ هست
و چند ردیف هست برای هر اینچ
مثل یه چیزی خیلی ریاضی وار بود که میتونستم بهش فکر کنم
پس یه تیکه کاغذ مختصات برداشتم
و این طرحهارو روی مختصات درآوردم
و اون بافتشون
مادربزرگم سه نمونه اول رو بافت
یا اونایی رو که توی نمایش پارسونز نشون دادم
که نمونه هایی شدن که
که به هونکونگ رفتن و تهیه و تولید شدن
اشتباه کردن
خب، بعد از پارسونز چندتا شغل بهم پیشنهاد شد
توسط آدمای مختلف، یه شغل از پری الیس بهم پیشنهاد شد
وقتی هنوز توی مدرسه بودم یه شغل از طرف ویلی اسمیت بهم پیشنهاد شد
یه شغل از طرف رونالد شمسک بهم پیشنهاد شد
یه شغل از طرف جورجیو دیسن انجلو بهم پیشنهاد شد
طراح های قدیمی
و من فکر کردم که
با اینکه خیلی علاقمند بودم به اینکه
برای همشون کار کنم
یعنی همشون طراحانی بودن که به کارشون احترام میذاشتم و تحسینشون میکردم
من خیلی خوش شانس بودم
یه شخصی توی تماشاچی های نمایش پارسونز بود
به اسم رابرت دافی
و اون کار منو در پارسونز دید
اون دوتا پروژه فارق التحصیلیمو دید
و اون توی یه کمپانی به اسم روبن توماس کار میکرد
که برای لباس های عصرانه معروف بود
اونا یه طراح به اسن جاناتان هیچکاک داشتن
و اون لباس های خیلی آویزون یه جور پایین افتاده درست میکرد
ولی روبن توماس خیلی به رابرت دافی ایمان داشت
و رابرت بهشون درباره این طراح جوان که در پارسونز دیده بود گفته بود
به اسم مارک جیکوبز
و اونا میخواستن یه خط تولید لباس ورزشی معاصر بسازن
که خیلی برای جوانان نبود
پیچیده تر از این بود
ولی خیلی هم طراحانه نبود، ارزونتر بود از این حرفا
و به استخدام کسی برای اون کار فکر میکردن
و به طراحان معروف فکر میکردن
کسانی که شناخته شده هستن
و رابرت متقاعدشون کرد که منو ببینن
گفته بود، خب من این بچه رو توی پارسون دیدم اون شب
و فکر میکنم بهتره درباره این شغل باهاش مصاحبه کنید
و اوناهم انجام دادن، باهام مصاحبه کردن و
تحت تاثییرم قرار گرفتن و
به غرایز رابرت اعتماد کردن و
و به صلیقه اش
پس بهم این شانس رو دادن
پس به جای اینکه سراغ یه طراح دیگه برن برای کار
من این فرصت رو داشتم
و ازش استفاده کردم
که یه خط رو شروع کنم که اسمشو کتاب طرح گذاشتیم
و
یه اتاق نمونه سازی آماده کردیم توی خیابون39
با چندتا خیاط زن و یه الگوساز
و نمیدونستم از کجا پارچه پیدا کنم
نمیدونستم از کجا بخرمش
یعنی، هیچی درباره نساجی ها نمیدونستم
هیچ تجربه واقعی ای نداشتم
پس شروع کردم و از آدما پرسیدم
گفتم، کجا میری که، کجا نمایشگاه پیدا میکنی که بهت پارچه نشون بدن؟
چطور اینکارو میکنی؟ چطور اون کارو میکنی؟
بازهم از طریق پرسیدن سوال های زیاد
و انجام اشتباهات زیاد
یاد گرفتم یه مجموعه سرهم کنم و
و رابرت اون مجموعه رو به فروشگاه ها و خریدارها نشون میداد
و هماهنگ کننده های مد و غیره
و من با اون آدما ملاقات میکردم
و حرفاشونو شنیدم و
طی یه مدت کوتا یه نمایش داشتم
پس من طی مسیر کلی اشتباه کردم
ولی من واقعا، فکر میکنم
اشتباه همیشه یه بار معنایی خیلی منفی داره
و با اینکه من گاهی میتونم بدبین ترین آدم دنیا باشم
من به یه اشتباه به عنوان چیز بد فکر نمیکنم
من بهش به عنوان بخشی از فرایند یادگیری فکر میکنم
پس من سوال هایی پرسیدم و کارهایی کردم و
و اشتباه ها به نظر من چیزهایی هستن که
یه نفر توشون بهتر شده
اینجوری نبوده که من مرتکب اشتباهی شدم درباره
ساختن یه چیز یا انجام یه کار بخصوص
فقط اینجور بوده که من حس کردم اگه
یه ذره بیشتر میدونستم، یا یه مقدار بیشتر تلاش میکردم
یا ادامه میدادم، شاید میتونستم
اونو ارتقاء بدم یا بهتر یا متفاوت انجامش بدم
پس یه سری از غرایز من
شاید ثابت شد که از نظر تجاری موفق بودن
ولی اونارو به عنوان اشتباه نمیدونم
چون بعضی از غرایزم ثابت کردن از نظر تجاری خیلی موفق هستن
پس اعتماد به غریزه ام هیچوقت مثل یه اشتباه حس نمیشه
با اینکه گاهی اونجوری که میخوام جواب نمیده
ولی، خب، یه اشتباه برای من
فقط یه بخشی از فرایند یادگیریه و
و
و نه یه چیز منفی، در نهایت
آینده
من هیچوقت نمیتونم انجام کار دیگه ای رو تصور کنم
و، میدونی وقتی به این فکر میکنم که
آینده، یا وقتی درباره آینده ازم میپرسن
یا آیا کار دیگه هست که بخوام انجام بدم
من تقریبا همیشه یه جور جواب میدم
میگم دوست دارم قادر باشم کاری که انجام میدمو ادامه بدم
و دوست دارم همیشه لذت رو توش پیدا کنم
و دوست دارم ادامه بدم به کنجکاو بودن
و بخوام بیشتر یاد بگیرم، درون این شغلی که انجام میدم
پس میدونی، حتی در مواقع ناراحتیم
پیدا کردن یه رویکرد جدید یا
شاید الهام گرفتن از چیزی که انتظار نداشتم ازش الهام بگیرم
کاری که عاشق انجامشم اینه که
قادر باشم این کاری که انجام میدمو ادامه بدم
و همیشه لذت و تازگیو توش پیدا کنم
و اشتیاق اینکه هنوزم انجامش بدم
این چیزیه که همیشه براش امیدوارم