نمایش های راهرو
نمایش راهرو خیلی باری من مهمه
این مجموع همه چیزایه که
درطول فصل بهشون فکر میکردیم
این واقعا اون
جاییه که
میتونی منتقل کنی نه فقط
ایده هایی درباره تارو پود و لباس،
و بخش ها و شکل ها
ولی همچنین درباره احساس
درباره سبک و روح
و همچنین یه تجربه تئاتر گونه است
که واسه من مثل
چیزیه که الهامبخش رویاهاست و
بازهم، طلبیدن
این یه، میدونی
نمیدونم، یعنی من هیچوقت نمیخواستم یه کارگردان بشم
یا یه نویسنده یا هرچیزی مثل این، اما
من یه کارگردان رو تصور میکنم که
بازیگراشو انتخاب میکنه و
با یه متصدی انتخاب هنرپیشه کار میکنه
که یه داستانو بگه
روی موسیقی سوارش میکنه و براش لباس میسازه
مثل بودن توی اون موقعیه که میتونی
همه آدمایی که میتونی رو جمع کنی و باهاشون کارکنی
برای سرهم کردن کل این انتخاب ها
که یه داستان رو بگی
لباس ها اشیای غیر زنده هستن
متعلقات، اشیای غیرزنده هستن
بدون زندگی، بدون زنده بودن
خیلی برای من معنی نمیدن
یعنی ممکنه چیزای خوشگلی برای دیدن باشن ولی
بازهم، با حرکت دادن این چیزها
و در معنای یه محیط
یا با معنای کلی
اون ها
زنده میشن
و خب کار کردن در جهت نمایش
باعث میشه انتخاب کردن سخت بشه
ولی فکر میکنم بهم یه هدف میده تا در جهتش کار کنم
اگه یه مجموعه مساختیم فقط برای اینکه توی یه نمایشگاه آویزون کنیم
یا اگه فقط لباس بودن روی نرده
فکر نمیکنم از انجامش خیلی لذت ببرم
الهام ببخش، خوشحال کن، غافلگیر کن
چیزی که یه نمایش راهروی خوب میسازه سورپرایزه
نشون دادن چیزی که مردم انتظار ندارن ببینن
این اون نوع از
میدونی، بازهم، فکر میکنم
کسانی که بیشتر از همه توی مد تحسینشون میکنم
کسانی که مرتبا به نمایش های من میان
چیزی که بیشتر از همه خوشحالشون میکنه
وقتیه که میان و چیزی میبینن که حیجان انگیزه انتظارشو نداشتن
که تازه است، جدیده و متفاوته
البته که اونا عاشق مد هستن
و البته که اونا عاشق، یه جور
عنصر تئاترگونه کار هستن
ولی بازم یه چیز
یه چیز غیرمنتظره
و چیزی که نمیدونستن قراره ببینن
و، میدونی
من به مد به عنوان نوعی سرگرمی فکر میکنم
من فکر میکنم تیپ زدن نوعی سرگرمیه
و بازهم، این چیزیه که میخواییم، نه چیزی که نیاز داریم
پس باید الهام ببخشی، باید خوشحال کنی و باید غافلگیر کنی
انتخاب های راهرو از طرح های شما نشئت میگیرند
ما از همون ابتدا درباره راهرو فکر میکنیم
با اینکه فکر نمیکنم از ابتدا این مهمترین نگرانی باشه
درحالی که کار روی پارچه ها و سایه نماهارو شروع میکنیم
درحالی که متعلقات مشخص میشن
در حالی که ظاهر شروع به شکل گرفتن توی سرمون میکنه
شروع میکنیم به تنظیم کردن همه قطعات باهم
بعد اون فکر میاد که
حالا میخواییم این توی چه محیطی دیده بشه
یا چطور روح کار رو عمیقتر منتقل کنیم
و این چطور به نظر میرسه چطور دیده میشه
چطور میتونیم انجامش بدیم، میدونی
گاهی توی یه بودجه بزرگتر، گاهی با یه بودجه کمتر
گاهی برای آدمای کمتر، گاهی برای خیلی آدما
ولی چطور میخواییم این پیام رو منتقل کنیم
و میخواییم مردم ازش چی برداشت کنن
که نمیتونی
میدونی، من نمیتونم کنترل کنم مردم در کار ما چی ببینن
نمیتونم کنترل کنم مردم چی برداشت کنن
ولی میتونم کنترل کنم چی تولید کنیم
و پیامی رو که فکر میکنیم میفرستیم
پس شروع میکنیم به فکر کردن دربارهش
فکر میکنم حین کل کار، یعنی
میدونی بازم گاهی خودشو به شکل های مختلف نشون میده
گاهی متعلقات ارتفاع راهرو رو دیکته میکنن
گاهی متعلقات دیکه میکنن که راهرویی باشه یا نه
برای مثال
فصل گوت که درباره اش حرف زدیم
اون فصل زمستان کامل
دخترا کفش هایی با پاشنه اونقدر بلند داشتن
و فکر میکنم اولین باری بود که پاشنه اونقدر بلند به کار میبردیم
و عملا قادر نبودن چرخش تند داشته باشن
اون
و همچنین بزرگی لباس ها
احساس میشد که میخواییم توی یه محیط خودمونی باشن
پس این موضوع رو دیکته کرد که
یه جورایی انتخابمونو تحت تاثییر گذاشت که
که توی یه محیط پهن و روی زمین نمایش بدیم
دخترا باید توی یه دایره خیلی عریض راه میرفتن
چون اگه تند میپیچیدن، پاشون پیچ میخورد و زمین میخوردن
پس ما متوجه این شدم
با نگاه کردن و پروب کردن
پس اون یه جورایی روی تصمیممون اثر گذاشت
بعضی وقت ها، دوباره
میخواستیم بیننده هامون روبه بالا نگاه کنن
من یه فصل بهار و تابستون رو به یاد دارم
که دخترا لباسای خیلی کوتاه پوشیده بودن
و بازهم کفش های خیلی بلند
ولی ما اون نوع از تخیل رو میخواستیم
که به اون لباس ها به سمت بالا نگاه بشه
پس باید به راهرو ارتفاع میدادیم
که تماشاچیا به بالا نگاه کنن
میدونی درحالی که درباره ظاهر و پیاممون واضحتر میشیم
شروع میکنیم به تمرکز روی اینکه
محیط واقعیمون چیه
زاویه دید و تراز چشم تماشاگر کجاست
میدونی، کلاه های بزرگ پشمی درست کرده بودیم
و دخترا روی صحنه بودن
چیزی بود که، میخواستی مثل یه رویا حس بشه
و نمیخواستی خیلی به لباس ها نزدیک باشن
میدونی، یه جورایی غیر واقعی نگهش داری
به خیره کننده بودنش اضافه بشه، میدونی
و بعد زمان های دیگه ای بوده، مثل فصل گذشته
که میخواستیم همه حس کنن لباس ها خیلی واقعی هستن
که که لباس ها جوری هستن که میتونن تو خیابون بپوشن
پس باید تماشاچی هارو اونقدر نزدیک میبردیم
که بتونن لباسارو لمس کنن
پس من فکر میکنم همه این فکر کردن ها
و همه اون یه جورایی تصور کردن ها
همه کمک میکنن به قوت بخشدن به پیامتون
و هرچی بیشتر پیش میری
هرکدوم از اون افکار محکم تر میشن
و مشخص تر میشن
انتخاب محلتون
اولین نمایشم رو توی یه رستوران برگزار کردم
که در دسترسم بود
تنها مکانی بود که در دسترسم بود
چون کسی رو که رو میگردوند میشناختم
و اون از صاحب رستوران پرسید که آیا امکانش هست
یه نمایش خیلی کوچیک بود
اولین مجموعه ای بود که خودم نمایش میدادم
و، میدونی، بعد
مجموعه ای رو به خاطر دارم، درست بعد از پریلاس که
پیش کسی رفتیم و ازش خواستیم اتاق زیر شیروانی رو قرض بگیریم
یه جایی بود نزدیک دفتر من
پس مناسب بود
میتونستیم 100 نفر یا 200 نفرو جا بدیم
ولی تنها چیزی بود که ازمون برمیومد
از نظر مکان برامون مناسب بود
و تمیز بود ازنظر مقدار فضا
برای سیستم صوتی و این چیزها برق داشت
پس یه سری انتخاب ها از روی اجبار انجام شد
یا اساسا چیزی که از عهده مون برمیومد
و بعد تصمیمات دیگه ای که ما واقعا
بر اساس چیزی که میخواستیم بگیم گرفتیم
موقعی که آزادی انتخاب یه مکان رو داشتیم
جایی که بتونیم یه صحنه بسازیم و
میدونی، اسلحه خانه یه انتخاب بود
چون یه فضای عظیم بود
که میتونستیم به اندازه کافی زود واردش بشیم
که بتونیم اون صحنه دقیق رو بسازیم
و بتونیم برای یه اتاق 1000 نفری نمایش بدیم
پس چیزهای مختلفی روی اون انتخاب ها تاثییر گذاشت
و البته بودجه بخشی از کاره
تعداد آدمایی که باید براشون نمایش بدی
مقدار صمیمیتی که میخوای و غیره
پس انتخاب ها
با داشتن خیلی از این عوامل توی ذهن انجام میشن
مدل هایی رو انتخاب کنید که براتون الهامبخش باشن
من بیشتر از کسانی الهام میگیرم که
مدل هایی که میتونم باهاشون ارتباط برقرار کنم
پس من متوجه شدم
وقتی میتونم خلاق ترین حالتم باشم که
وقتی در برخورد با لباس پوشوندن و آرایش مدلی هستم که برام الهامبخشه
و اون کسیه که درباره لباسی که پوشیده حیجان زده است
نه کسی که مثل یه کت آویز انسانیه
بلکه کسی که رفتار و شخصیت داره
که پاسخ میده، که علاقمنده
که مثلا میگه وووه من عاشق اینم
و من دنبال چیزی مثل، میدونی
تعریف و تمجید ساختگی نیستم
ولی کسی که واقعا
به عنوان یه مدل به نقشش توی فرایند علاقمند باشه
اونقدر که من هستم
و متوجه شدم که همیشه برای من آسونتره که
بهشون لباس بپوشم یا مدل بدم
و، میدونی
این واقعا بخش حیاتی ای از فراینده
وقتی که ظواهر رو روی مدل ها سرهم میکنیم
پس اگه مدل ها الهامبخش نباشن
تقریبا مثل اینه که لباس ها درست به نظر نمیرسن
پس من واقعا
بازهم همونطور که گفتم درباره همکاری
همه یه نقشی بازی میکنن
در محصول نهایی
پس من به همکاریشون تکیه میکنم
و اگه فقط اونجا بایستن و هیچ کاری نکنن
این همکاری زیادی نیست
من با مدلهای زیادی کار کردم طی سالها
و مطمئنا بعضیاشون برام محبوبتر هستن
یعنی یه تعداد از دخترای خیلی مورد علاقه ام
دخترایی هستن که در ابتدای کارم باهاشون کار کردم
کریستی ترلینگتون، کیت ماس، نیومی کمپبل
یه تعداد از محبوب هام
کریستین اوون، یه محبوب
جیمی که مدل پروب ماست
جیمی بوشرت که مدل پروب و مدلیه که عاشقشم
ولی چیزی که دنبالشم شخصیته و سبک
و بازهم من آدماییو دوست دارم که نه فقط
بازهم، زیبایی در انواع فرم ها و شکل ها و اندازه های مختلف وجود داره
ولی زنایی که
شخصیت دارن و انرژی دارن و استیل دارن
و یه هویت برای خودشون دارن، که فکر میکنم
این واقعا چیزیه که تحریکم میکنه و بهم الهام میده
و
اخیرا با یه دختر به اسم اسلیک آشنا شدم
اون شروع کننده نمایش گذشته بود
و میدونی، از لحضه ای که یه عکس ازش تو اینترنت دیدم
یه عکس از اینستاگرامش دیدم
و گفتم باید این دخترو ببینم
پس اومد و من پایین پله ها بودم
و طراحمون مک کیتی گفت تو باید بیای و این دخترو ملاقات کنی
پس من اومدم بالا و بازهم
از لحضه ای که ملاقات کردیم کاملا عاشقش شدم
و بازهم، نمیدونم چطور توصیفش کنم
واقعا خیلی، میدونی
توصیفش غیر ممکنه
ولی وقتی کسی چیزی داره
وقتی یه انرژی مخصوص یا هویت و شخصیت داره
واقعا خیلی حیجان زده تون میکنه
و خیلی الهامبخشه
که لباس هارو سرهم کنید
و این یکی دیگه از اون چیزاییه که
که یهو ازش زندگی جدید دمیده میشه
توی همه چیزایی که بهشون فکر میکردی
باعث میشه بهشون یه جور دیگه نگاه کنی
همچنین بعضی وقتا
بهت یه حس امنیت میده درباره کاری که انجام میدی
نمیدونم، وقتی با یه دختر ملاقات میکنم
که چیزیو به تن میکنه و یه جور خاصی میپوشه
فکر میکنم، آره این خوبه
به خاطر دارم وقتی توی دبیرستان هنر و طراحی بودم
چیزی داشتیم به اسم کلوب مد
و اونجا هیچ مدل حرفه ای نبود
فقط دانش آموزای دیگه بودم
و یادم میاد یه دختری توی دبیرستان باهام بود
دختری تو دبیرستان باهام بود به اسم آپریل گور
و من فکر میکردم اون واقعا خوشگله
اون توی کلوب مد بود
دختر خوب و یه دوست بود
سرزنده بود و کلی انرژی داشت
و ازش خواستم توی کلوب مد برام مدل بشه
فکر میکنم لباسی ساختم با سکه های طلا و نقره که همه جاش بود
یعنی چیزی دیوونه ای بود، ولی
گفتم اوه آپریل مدل من میشی
اون مدل حرفه ای یا چیزی نبود
ولی اون یه شخص بود که به مد علاقه داشت
که اون انرژی ای رو داشت که من همیشه بهش پاسخ میدم
و از ظاهرش خوشم میومد، پش
فکر نمیکنم مربوط بشه به یه مدل حرفه ای
تاجایی که میدونم درباره پیدا کردن کساییه که بهت الهام میدن
که دوست داری لباساتو تنشون ببینی
و میدونی
کوکو شنل بهترین مدلش بود
میدونی چی میگم؟ اون خودش بهترین مدل خودش بود
پس اگه یه زن جوان هستید و لباس درست میکنید
میدونی، بپوشیدشون و
ببینید خودتون چه حسی بهشون دارید
نمیدونم، راههای زیادی براش هست
ولی من فکر میکنم
فکر میکنم شخصیت، واقعا
واقعا برای من الهامبخشه
موسیقی، حاشیه صوتی نمایش راهرو شماست
من بیشتر با دو نفر کار کردم
توی دوران کاریم برای موسیقی
یعنی توی خیلی از سالهای گذشته
استیو مکی بوده
که شوهر کیتی گرنت هستش
که همکار دائمیه منه
و استیو و من و کیتی درباره موسیقی صحبت میکنیم
و همیشه، بازم یه فراینده از
نگاه کردن به لباس ها، نگاه کردن به مجموعه
رسیدن به یه تصمیم درباره مدل مو و آرایش
و به محض اینکه
وقتی یه ایده ای داریم از اینکه ظاهر چیه
و یه ایده مبهم از اینکه صحنه چیه
شروع میکنیم به گوش دادن به صداها و آهنگ های مختلف
و مدل های موسیقی
و طی یه فرایند از پخش کردن و گوش دادن موسیقی
و صحبت درباره اش
و بعد با نگاه کردن به دخترا درحال راه رفتن
و بعد، بازهم، چیزی در اون فرایند
بالاخره به دل میشینه
یه چیزی درست صدا میده
یا نوعی از صدا درسته
بازهم، هر نمایش کاملا متفاوته
ولی فرایند واقعا همونه
با یه مباحثه با استیو شروع میشه
بهش نشون میدم چیکار داریم میکنیم
ما توضییح میدیم اوه اینا پارچه ها هستن
اینا رنگها هستن، اینا دخترا هستن
این چیزیه که برای صحنه درنظر داریم
و چندروز بعد چندتا کار برای پخش کردن میاره
ما بهشون گوش میدیم
بعد اونموقع شروع میکنیم به انجام مدل مو و آرایش
و به محض اینکه یه سری دخترا لباس پوشیدن
این بحث ادامه پیدا میکنه میره و میاد
تا موقعی که یه چیزی داریم که بهش میگیم موسیقی متن نمایشمون
و متغیره، هر فصل فرق میکنه، ولی
آره، گاهی یه سبک متفاوت از موسیقی که از یه جای دیگه میاد
یادم میاد یه فصل در زیگفیلد
یه بند آوردیم که موسیقی رو اجرا کنه
میدونی، که به تئاتری بودن اون نمایش اضافه کرد
یه فصل یه بند موسیقی رژه آوردم
که یه کاور از "اسملز لایک تینز اسپیریت" رو اجرا کردن
از نیروانا و
و فضا رو مثل یه ژیمنازیوم دبیرستانی درست کردیم
میدونی یکی از، نمیدونم
موسیقی، بازهم مثل همه بخش های دیگه
خیلی مربوطه به اینکه مجموعه و پیامی که میخواییم برسونیم چیه
همه چی درست قبل از نمایش سرهم میشه
فکر میکنم احتمالا، هرچقدر که پر استرس باشه
بخش مورد علاقه ام از پروسه طراحی
زمانیه که فشار خیلی زیاد میشه
اون چند هفته قبل از نمایش
وقتی که همه مدت توی اتاق پروب هستیم
و تا دیر وقت کار میکنیم
و نمونه ها وارد میشن، نمونه اول و دوم
و دارن به درست بودن نزدیکتر و نزدیکتر میشن
و بعد، میدونی، اون چند هفته آخر قبل از نمایش هستن که
که شروع میکنی به دیدن نشانه های
کاری که همه مدت داشتی انجام میدادیو
یه مقداری با وضوح بیشتری میبینی
که یه جورایی، یه نوری ته تونل هست
میبینی که اصلاحات دارن انجام میشن رو میبینی
شروع میکنی به دیدن، شاید
چیزایی که در اصل فقط توی نقاشی بی رنگ میدیدی
یهو الآن توی پارچه های چاپ شده هستن
به جای داشتن یه تزیین فوتوکپی شده
یه تزیین واقعی دارن
که وصل شده یا دوخته شده
و بعد، آره اون هفته های آخره که همه چی داره سرهم میشه
که بازهم نور ته تونل شروع میکنه به روشن تر شدن
و
و شروع میکنی به دیدن ظهور نتایج
کل اصلاحاتی رو که واسه ماهها داشتی انجام میدادی
و بعد، تمومه
همیشه منو حیرت زده میکنه، میدونی
ما نزدیک 5 ماه وقت میذاریم
چهار پنج ماه روی یه نمایش کار میکنیم
و بعد توی کمتر از 10 دقیقه تموم میشه
و هیچوقت دیگه دیده نمیشه، بجز توی ویدئو یا روی اینترنت