موزه های واتیکان آنتونیو پائولوچی مدیر سابق
آنتونیو پائولیچی به مدت 9 سال مدیر موزه های ایتالیا بوده است او سالیان
زیادی در حوزه میراث فرهنگی ایتالیا فعالیت کرده و در این حوزه معروف است
پرسشی که در این بخش از مدیریت میراث میخواهم برای شما مطرح کنم
این است که آیا از نظر شما نیاز هست که یک اثر هنری برای بازدید
کننده تشریح شود و عموما در طول تجربه با آنها همراهی شود؟
یا اینکه بهتر است آزادشان بگذاریم که تجربه ی خود را به آزادی با اثر هنری داشته باشند؟
خوب این حرفه و مدیریت این موزه یا هر موزه دیگری نیازمند آماده سازی های حرفه ایست
مخصوصا باید کتب زیادی خوانده باشید و روی آثار هنری بسیاری تحقیق کرده باشید
باید زندگی خود را وقف این موضوع کنید
بدون اینگونه دانش های فنی نمیتوان هیچ کاری کرد
نه تحقیق، نه مطالعه و نه کشف
بنابراین از آغاز باید از این پیش زمینه الزامی برخوردار بود
پس از آن میتوانیم به مسائلی که موزه با آن مواجه است بپردازیم
موزه ای که اگر بتوان گفت در مقیاس صنعتی عمل میکند
هرساله پذیرای 6 میلیون زن و مرد است
اما حتی مدیر یک موزه در شهری کوچک
با مسائلی همچون حفظ میراثی که به او سپرده شده است
و ارائه و آموزش این فرهنگ مواجه است
ببینید یک مدیر موزه، مدیر این موزه یا بازم میگویم مدیر هر موزه ای در جهان
باید توانایی انجام دو کار اساسی را داشته باشد
اول اینکه مشتری او تنها آنهایی نیستند که امروز میبینیم
آن هایی که امروز در سراهای موزه های واتیکان قدم میزنند
بلکه همچنین آن مردان و زنانی هستند که هنوز متولد نشده اند
من اگر مدیر یک سوپرمارکت بودم اینچنین مسئله ای نداشتم
دغدغه ام میشد تامین پنیر موزارلا و محصولات تازه برای زنانی که صبح برای خرید می آیند
اما در عوض اینجا باید به مردان و زنانی فکر کنم که هنوز متولد نشده اند
دوم اینکه مدیر این موزه ها و باز هم تمام موزه های جهان
باید فرهنگ و میراثی که به او سپرده شده است را به همان شکل
که در ابتدا به او سپرده شده است به اعقاب خود تحویل دهد
یا حتی از لحاظ حفظ و ارزش بخشی به آثار آن را بهبود ببخشد
این دو، دو ستاره ی قطبی راهنمای شخصی هستند که در این حرفه فعالیت میکند
خوب، برگردیم به بحث آثار هنری که به تعداد زیاد در موزه های واتیکان یافت میشوند
ارتباطی که بازدیدکننده وقتی که برای مثال وارد این موزه ها میشود، برقرار میکند مهم است
از نقطه نظر یک مدیر
آیا برای برقراری رابطه با آثار هنری بهتر است که روی جزئیات خود آثار تمرکز شود
یا افزایش دانش عمومی در مورد داخل این موزه ها اهمیت بیشتری دارد؟
چون این دوگانه ای است که دائما با آن مواجه هستیم : تعمیق یا عام گستری؟
امروزه معمولا دغدغه تعداد افرادی را داریم که وارد موزه میشوند
با اینحال باید نگران تعداد افرادی باشیم که موزه را ترک میکنند
اینکه چیزی به خاطر سپرده یا یاد گرفته باشند
اینجا جایی که به اصطلاح یونانیان فن متقاعدسازی وارد معادله میشود
چگونه میتوان متقاعد کرد
در تمام سطوح از بچه هایی که به اردو دانش آموزی آمده اند تا
سالمندانی که اصول فرهنگ خود را فراموش کرده اند را قانع کرد؟
چگونه میتوان با همگان در سطوح مختلف، اما در عین حال به شکلی متقاعد کننده، صحبت کرد؟
نکته اینجاست
اولین تکنیک مسحور سازی، متحیر سازی و به نوعی به غلیان در آوردن است
برای مثال در مورد این مجسمه صحبت کنید
این مجسمه ای رومی است که کپی مجسمه اصلی یونانی است
که نشان دهنده ی ...
چه کسی میداند که مجسمه این مرد جوان با چیزی در دست چه چیزی را نشان میدهد؟
شاید باید به کلاس سوم برگردید یا در مورد پاریس (شخصیت اسطوره ای) گفتگو کنید
داستان پاریس را میدانیم
آنجایی که باید تصمیم میگرفت کدام الهه زیباتر است، ونوس، مینرو یا یونو
و مسلما ونوس را انتخاب کرد
این مجسمه یونانی و کپی رومی آن این داستان را نشان میدهد
مرد جوانی زیبایی که یک سیب در دست دارد
سیبی که به ونوس، ملکه یا الهه ی عشق، میدهد
میبینید؟ باید شروع کنید به تعریف داستان هایی که از اساطیر
حکایات، قصه ها و خاطرات کهن، می آیند
بعد باید بگویید که چرا این مجسمه زیباست
دلیل اغواگری و مسحور کنندگی اش چیست؟
این کار را هم میتوان با آن هایی کرد که سطح اطلاعاتشان پایین است
و هم افراد متخصصی که میخواهند به اثر هنری نزدیک تر شوند، کرد
درست همانطور که با محوطه های باستانشناسی و قطعات ادبی و غیره رفتار میکنند
این وظیفه خارق العاده مدیری است که میخواهد مشتری خود را راضی کند
البته نه با منطق امروز که تنها به عرضه پیشنهاد های متنوع و اضافه کردن بار و کافه ختم میشود
به جای اینکه اطمینان حاصل کنند که بازدیدکننده وقتی که موزه را ترک میکند
چیزی را به خاطر سپرده و درک کرده باشد
در طول پنجاه سال فعالیت من در موزه های سراسر ایتالیا
در ونیز، ورونا، مانتا، بیست سال در گالری اوفیتزی فلورانس و حالا در اینجا
همیشه اینطور فکر کرده ام
میخواهم که این نوع تفکر را به همکارانم که در این حوزه کار میکنند انتقال بدهم
میدانم که مثل من این نوع تفکر برایشان ارزش دارد
بسیار خوب، در رابطه با همین رابطه میخواهم پرسش آخر را مطرح کنم
که در رابطه با سازوکار مدیریت در مکانی به بزرگی موزه های واتیکان است
از این نظر که باید در مورد مدیریت موزه ها مطالعه کرد
مردم عقیده دارند که یکی بهتر از دیگری است یا بالعکس
برخی میگویند که رئیسی با پیش زمینه دانشگاهی یا دیگر علوم انسانی بهتر است
تفکر مدیریت گروهی هم وجود دارد
الگوی موزه های واتیکان دقیقا همین تیم مدیریتی را طلب میکند
از آنجایی که بخش های تعریف شده ی مختلفی دارد
بنابراین در پنجاه سال تجربه شما آیا به نظرتان این الگویی برنده است؟
عقیده ی استوار من این است که مدیر یک موزه پیش از همه باید متخصص باشد
متخصص تاریخ هنر یا باستان شناسی باشد
که با موادی که از آن صحبت میکند آشنا باشد و به شکل تخصصی آن ها را مطالعه کرده باشد
سپس مدیر موزه باید بداند که چگونه باید دستگاه موزه را
با تکنیک و روش های مدیریتی، راهبری کند
من بخت بالایی داشته ام چراکه اینجا در موزه های واتیکان
میتوانم به عنوان پژوهشگر و شخصی که به اشاعه هنر و فرهنگ میپردازد، فعالیت کنم
چون میدانم که در کنارم افرادی مانند اسقف پائولو نیکولینی هستند
که متخصص سازماندهی فوق العاده ای است
از نقطه استفاده از کارمندان گرفته
تا چگونگی استفاده اقتصادی از منابع و افزایش منابع موزه
بنابراین شرایط بی نقصی دارم
من حرفه خودم را دنبال میکنم و او هم حرفه خود را دنبال میکند
شرایط بهتری را نمیشناسم
خیلی ممنون، آنتونیو پائولوچی، مدیر موزه های واتیکان