یادگرفتن از اشتباهات
اشتباهات بهترین تجربه برای یادگیری هستند
این را از کودکان می فهمیم و وقتی خودمان بچه بودیم و
کار اشتباهی کردیم و دستگیر شدیم یا اصلا گیر نیوفتادیم
و مجبور نشدیم به اشتباهمان اعتراف کنیم و این بخشی از یادگیری است
واقعیت ها را منشتر کنید نه منطق ها را: بررسی پرونده دروازه آب
ما در پرونده دروازه آب اشتباهی کردیم و اشتباه این
بود که باب هولدمن بودجه مخفی را کنترل می کرد
گفتیم بر اسا شهادت گرنیجری در دادگاه بوده
ولی شهادت گرینجوری غلط ها و واقعیت ها معتبر بودن و هولدمن به زندان رفت
درباره کنترل کردن این بودجه مخفی و مشخص شد او
۳۵۰ هزار دلار نقد داشت که انها را کنترل می کرد
برای عملیات های لاپوشانی
در حقیقت ۵ نفر بودند که این بودجه مخفی را کنترل می کردند
و هولدمن به عنوان رئیس عملیات های نیکسون یکی از آنها بود
او قبل از گرینجوری شهادت داد و ما فکر کردیم که خب منطقا
او گفت که شهادت داده که گرینجوری بودجه مخفی را کنترل می کرده
و او قبل از گرینجوری شهادت داده و به او هم همین را گفته
ولی مشخص شد که هیچکس در گرینجوری حتی دادستان های آنجا از او سوال چنین سوالی نپرسیدند
و این واقعا ضعف تحقیقات را نشان می داد
ولی ما اشتباهی کردیم که این بود که
یکی از بدترین روزهای زندگی من بود
بردلی این موضوع را درک کرد و ما را بخشید ولی خب اینطور رفتار می کرد که خدایا،
چه کار کردی؟ و این دو هفته قبل از زمان انتخابات دوره دوم ریاست جمهوری بود
و روزی بود که هم من و هم کارل دوتایی تصمیم گرفته بودیم استعفا بدهیم
ولی بن ما را صدا کرد و نصیحت کرد و ما تصمیم گرفتیم به داستان برگردیم
همیشه اول انسانیت را انتخاب کنید: پرونده جنت کوک
پرونده جنت کوک داستانی است که من خیلی به ان فکر می کنم چون یک اشتباه خیلی بزرگ بود
غالبا از جانب من
جنت کوک گزارشگر جوانی بود که ما تازه استخدام کرده
بودیم و مهارت های نوشتاری فوق العاده ای داشت
او داستان های خارق العاده ای خلق کرده بود وقتی من سردبیر متروپولین بودم
در سال ۱۹۸۰
او داستانی درباره یک پسر ۸ ساله داشت که او را جیمی صدا می کرد
که توسط مادرش تبدیل به یک معتاد هروئینی شده بود
و دوست پسر مادرش
او قاعدتا نمی توانست اسم یا آدرس مادر او را فاش
کند ولی یک داستان بی نهایت متقاعد کننده نوشت
که درباره آن با جیمی، مادر و دوست پسر مادر او صحبت کرده بود
او یک داستان ۴۲ پاراگرافی نوشته بود
به اسم «دنیای جیمی» که
و واقعا سوالاتی برانگیخت که این موضوع به ذهن
من رسید که آیا همه این داستان واقعیت داشته
ما آن را برای جایزه پولیتزر فرستادیم که برنده شد
و روزی که جایزه پولیتزر اعلام شد مردم شروع به زنگ زدن درباره پیشینه او کردند و او گفت
او در رزومه اش گفته بود که از کالج وسر فارغ التحصیل شده است که معلوم شد دروغ بوده است
و مطالب دیگری در رزومه او وجود داشت که جور در نمی آمد
و فهمیدیم چقدر او دروغ گفته است
داستان جیمی
و به سراغ جنرال کورد رفتیم و فهمیدیم که او این داستان را از خودش درآورده است
و او استعفا داد و ما مجبور بودیم با سیلی صورتمان را سرخ نگه داریم، همانطور که میگن
و چیزی که بردلی ۱۰۰٪ طلای خالص خوانده بود، یک اشتباه بزرگ بود
او عذر خواهی کرد و جایزه پولیتزر را پس فرستاد
با گذشت سالها من بسیار به این موضوع فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که نه تنها
این موضوع یک اشتباه روزنامه نگاری بوده است، بلکه یک اشتباه اخلاقی بوده است
اینکه ما را وادار کرد به آن بچه فکر کنیم و اصرار می ورزید که می داند او کیست
و احتمالا به یک پلیس یا دکتر هم صحبت کرده بود
این درس مهمی به ما می دهد، در زمینه روزنامه نگاری
و در زمینه انسانیت و اگر شما انسانیت داشته
باشی و به سایر انسان ها اهمیت بدهی که باید بدهی،
چنین کلاهبرداری خبری هیچوقت اتفاق نمی افتاد
اگر شما عکاسی هستید که در منطقه جنگی کار می کنید، اگر کسی را می بینید که
تیر خورده، باید اول به او کمک کنید و امداد برسانید و بعد از او عکس بگیرید
روزنامه نگاری شغل مهمی است و هم توجه زیادی به خود جلب می کند و هم مسئولیت
های زیادی فراهم می آورد، ولی در درجه اول مسئولیت انسانی شما مهم است
و در اینجا مسئولیت انسانی این بود که: پس این بچه چطور؟
یک کلیشه ای در صنعت خبر وجود دارد که می گوید: چون ما در
معرض انتقادات زیادی هستیم، باید در راه درست قدم بگذاریم،
این گاهی درست است و گاهی درست نیست ولی اگر اشتباهی انجام
شود باید مسئولیت آن را بپذیرید که این سخت ترین کار است
در پرونده جنت کوک اینکه مسئولیت این اشتباه را
بپذیرد و جایزه پولیتزر را بازگرداند، کار سختی بود
پس اینکار همیشه سخت است، ولی شما می توانید
با آن زندگی کنید و با قاعده «تعخ» پیش بروید، که یعنی تمرکز، عمل و خشونت
و گوش بدهید
به عنوان یک گزارشگر شما باید چشم درون داشته باشید، اگر کسی به سادگی گفت که
نقل قول اشتباهی انجام شده یا تاریخ اشتباهی نوشته شده نباید گول آن را بخورید
ولی اگر درست باشد، باید خیلی آرام عذر خواهی کنید و قبول کنید که اشتباه کردید و عقب
بکشید نه اینکه بگویید: ای بابا...باز شخصی می خواهد ما را بخاطر یک موضوع کوچک اذیت کند
باید اعتراف گرایانه باشد: که ما می دانیم این اشتباه ماست و ما خراب کردیم
صلاحیت سنجی اطلاعات: بررسی پرونده «سلاح های کشتار جمعی»
منابع خبری لزوما به شما اطلاعات خوبی نمی دهند
گاهی آنها ماجرا را نمی دانند
خیلی از مطالبی که «دیپ تروت» به من گفته بود، صحت آنها را چک
نکرده بود و تا به امروز نمی دانم این مطالب درست هستند یا غلط
خیلی از منابع خبری بسیار قابل اعتماد هستند ولی باز
هم باید احتمال ۱ اینچ خطا را بدهید و خودتان چک کنید
بگذارید یک مثال بزنم، در مصاحبه با بوش درباره تصمیم او برای جنگ با
عراق در سال ۲۰۰۳ که می توان گفت یکی از مهمترین و سرنوشت ساز ترین تصمیمات بود
من روزهای زیادی در کاخ سفید صرف کردم و با افراد زیادی مصاحبه می کردم، یکبار که با
شخصی مصاحبه ای طولانی داشتم او گفت که: بله، رئیس سی آی ای در ماه دسامبر سال ۲۰۰۲
اینجا بود (تاریخ دقیق هم داشت) و گزارشی را ارائه می کرد که خلاصه و نتیجه اش این
بود که عراق دارای سلاح های کشتار جمعی است و این دلیل اصلی شروع جنگ با عراق بود
جورج بوش در این باره گفت فکر نمی کنم شخصی این موضوع
را باور کند و رئیس سی آی ای گفت مزخرف محض است
اگر به یادداشت ها، متون و مصاحبه های من نگاه کنید، متوجه می شوید که این
موضوع توسط فرد دوم، سوم و حتی چهارمی تائید شد و وقتی در نهایت با خود بوش
مصاحبه کردم به او گفتم که رئیس سی آی ای درباره اینکه عراق سلاح کشتار دسته
جمعی دارد می گوید که این مزخرف است، بوش گفت: آه...درسته، این موضوع مهمی است
یکبار در یک ملاقات عمومی بودم که رئیس سی آی ای هم وجود داشت و از او درباره سلاح های
کشتار جمعی پرسیدم و او گفت آره، این مزخرف ترین چیزی است که من تا به امروز گفتم
ولی من نقل قول کسی را در سی آی ای نوشتم که می گفت: هیچ سازمان جاسوسی مخفی وجود ندارد
که تائید کند عراق سلاح کشتار جمعی دارد
در این داستان اگر شما سازمان جاسوسی مخفی نداشته
باشید، هیچگونه جاسوسی برای شما انجام نمی شود
و من خودم هم متوجه نشدم چه خواندم و چه نوشتم در آن داستان
بر اساس اطلاعات الان عراق سلاح های کشتار جمعی نداشت
سی آی ای و بوش این موضوع را اشتباه فهمیده بودند، ولی من هم اشتباه فهمیده بودم
و من خودم را مقصر دیدم که چرا خیلی دقیق آنچه
شنیده بودم را آزمایش و پرس و جو نکرده بودم
شخصی به من گفت این مزخرف است و شخصی به من گفت سازمان
جاسوسی مخفی نداریم...پس شما واقعا در مسیر درستی هستید
ولی ممکنه روی مسیر غلط هم باشید
داستان های آموزنده هیچوقت در روزنامه نگاری تمامی ندارند
پس واقعا باید مراقب باشید، من فکر می کردم خیلی مراقبم، ولی به اندازه کافی مراقب نبودم