راهنمای حفظ سلامت روانی
بررسی واقعیات
مفهم ساختن یک حرفه
به شکلی آرام، تدریجی و محتاطانه
به این خاطر به وجود آمده است که مردم سریع و فوری می خواهندش
میخواهند که در تلوزیون باشند
یک مکتب فکری هست که میگویند باید هرچیزی
و هر کاری که از راه میرسد را قبول کنید
هرچی که هست، قبولش کن
من چند نماینده داشته ام که همچنین فلسفه ای داشتند
من همچنین فلسفه ای نداشتم
من یک فلسفه دیگری داشتم
که این بود که نمیخواستم کارهایی که نمیتوانستم با آن ها کنار بیایم را بکنم
نمیخواستم کارهایی را انجام دهم که احساس میکردم که این خیلی مزخرف است
احتمالا نمیخواهم که شب همچنین چیزی ببینم
بنابراین اوایل کارم خیلی کارها را رد کردم و این باعث شد
که باعث مقادیر نسبی خشم و دل رزه در نماینده هایم میشد
که میگفتند، تو فکر کردی کی هستی
و میدانید، دیگر الان نماینده من نیستند
من هیچ پشیمانی ای ندارم
و خیلی خوب میخوابم چون وجدان خیلی خیلی راحتی دارم
آدری هپرون یک بار این حرف را زد
فکر میکنم دیک کوت از او پرسید، چطور انقدر خوب میخوابی
گفت: وجدان آسوده
هر تجربه ای که داشته ام
شخصی
حرفه ای
خوب
بد
آنهایی که دوباره انجام میدهم آنهایی که دیگر هرگز انجام نمیدهم
بعث شده اند که من مردی که اکنون هستم و بازیگری که اکنون هستم بشوم
و
میتوانم با تمامش کنار بیایم
آن انتخاب را کردم
آن کار را کردم
به آن چیز بله گفتم
آن در را باز کردم
باهاش کنار بیایید
بعضی وقت ها غریزی است و بعضی وقتها همچنین..
خوب اگر این کار را بکنم
و این چیز بهم این شانس رو میده که فلان قدر پول در بیارم
که بعد میتوانم روی این چیز دیگری که واقعا میخوام انجام بدم سرمایه گذاری کنم
آیا فردا صبحش میتونم با خودم کنار بیام؟
به شوخی میگفتم باید صبح ها ریشم رو بدون اینکه بخوام رگم رو با تیغ بزنم، اصلاح کنم
تنها میتوانم کارهایی را انجام دهم که بتوانم صبح خودم را در آینه نگاه کنم و
خوب، بسیار خوب ...
هیچ اشکالی
در گرفتن تصمیمات پولی وجود ندارد
هیچ اشکالی در خواست موفقیت نیست
هیچ اشکالی در استفاده از چیزی به عنوان قدم اولیه نیست
همیشه این گفتگو را با بازیگران جوان در ابتدای کار دارم که میگویند میدونی
برم نیویورک ؟ برم لس آنجلس؟
و بحث من این است که میدونید بین لس و آنجلس و نیویورک یه بیابون بی آب و علف نیست
تئاترهای محلی خارق العاده ای تو کشور هست
از خداشونه که یکی مثل تو رو داشته باشن
جاهایی که میتونی بری و کار کنی و سه تا نمایش کار کنی
بعد بری یه جای دیگه کار کنی
شیکاگو، سیاتل
میامی، واشنگتن دی سی
عالی هستند
هیوستون
شهرهای تئاتری عالی
جاهایی که میتوانی سه یا چهار سال صرف کنی
که یک بدنه کاری بسازی
با کارگردان ها ارتباط بگیری
و کار کنی
بلند مدت فکر کنید
اگر به فکر بلند مدت هستید
بلند مدت را در نظر بگیرید و نه کوتاه مدت را و بگویید
نه اینکه در 6 ماه میخواهم کجا باشم
بلکه بگویید در 6 سال یا 10 سال آینده میخواهم کجا باشم
و شروع به رفتن به سمت آن هدف کنید
و همچنین این فهم را به دست بیاورید که اکثر
بازیگرانی که تحسین میکنید همینقدر کارشان طول کشیده است
و واقعا هم همینطور است
هنری فاندا زمانی که اولین فیلم اش را بازی کرد 31 ساله بود
داستین هافمن وقتی فیلم فارغ التحصیل را بازی کرد 31 ساله بود
جک نیکلسون وقتی ایزی رایدر را بازی کرد 34 ساله بود
برای خانوم ها متفاوت است
برای خانوم ها کار دشوارتری است
خانوم ها باید یکجورایی زود خود را وارد کنند
چرا که صنعت جوان طلبی داریم
مخصوصا در مورد رفتار با خانوم ها
اما اکثر مردهایی که من تحسین میکردم
واقعا تا دهه سوم زندگی خود شکوفا نشدند، پس
یکم برایم طول کشید تا
که متوجه شوم
که کشتی من به زودی برخی دوستان و همکلاسی هایم در جولیارد سر نمیرسد
که داشتن اینطوری مشهور میشدند
و من حسودی میکردم
و بلندپرواز بودم
و نمیفهمیدم چرا کشتی شهرت من نمی رسد
بجز اینکه فکر میکردم که ظاهرم مثل آدم هایی که برای سینما انتخاب مشوند نیست
و برایم زمان برد که با این قضیه کنار بیایم و متوجه شوم
که در واقع به شکل عجیبی
اتفاقی که داشت می افتاد این بود که من قادر شده بودم که تماشا کنم
چطور شهرت
آن افراد را تحت تاثیر قرار داد
پیش از این که برای من اتفاق بیافتد
بنابراین در نهایت در واقع خیلی شکرگذار بودم که
آتش شهرت من آهسته تر میسوخت
چون خیلی در مورد شهرت آموختم
و اینکه چطور میخواستم کنترلش کنم
اگر که برایم اتفاق می افتاد
به خاطر مشاهده دیگر افراد
رویارویی با تردید
مسئله تردید
تردید در مورد خود
تردید در مورد استعداد خود
تردید در مورد اینکه آیا آماده هستی
تردید در مورد اینکه آیا برای نقشی آماده هستی
تردید در مورد اینکه آیا متوجه اش شده ای
تردید در مورد کارگردان
و بامزه اینجاست که
فکر نمیکنم هیچوفت این تردید از میان برود
فکر میکنم باقی میماند
و فکر میکنم مهم است
و فکر میکنم که بسیار با ارزش است
میدانید خیلی جالبت است، چون زمانی که من شروع به کار کردم
افرادی که با آن ها میگشتم
میدانید آدم به باری میرود و بازیگرها با هم صحبت میکنند و یک کم مست میشوید
خیلی جالب است که یک نوع الگو درش دیدم
یک نوع شخصیت خاصی بود
که خیلی پر انرژی بود
و امیدوار
به خودشان ایمان داشتند و ایمان داشتند
به مهارت بازیگری
و عاشق اش بودند
و به شکلی خیلی با شور در موردش حرف میزدند
که من الهام بخش
و احساسات برانگیز میافتمشان
و آن ها را به عنوان انسان دوست داشتم
و خودم را یافتم که دارم به سمت آن نوع شخصیت میروم
چرا که یک نوع شخصیت دیگر نیز بود
که شخصیت تلخ
عصبانی
نا امید بود
که آمار میداند که چقد کار دشوار است
که خیلی بازیگر سینما زیاد است نسبت بین بازیگرها
و من متوجه شدم که
آن نوع بینش
آن نوع تردید
فکر کردم که خیلی مخرب است
چرا که در مورد کلیت حرفه مخرب بود
اینطور نبود که در مورد چیز خاصی تردید وجود داشته باشد
و من واقعا به شدت احساس کردم
که نمیخواهم هرگز کارم به اینجا بکشد
که روی چهارپایه بار بنشینم
و بگویم که من باید موفق میشدم
من باید موفق میشدم
و
بنظرم برای کسی که تازه کارش را شروع کرده است خیلی مهم است که
که تفاوت میان این دو نوع شخصیت را تشخیص دهد
ممکن است به سمت این شخصیت ها کشیده شوید و حتی متوجه نشوید که
در واقع
تنها چیزی که یک کسی میدهد منفی بافی است
و
فکر میکنم که رفتن به دنبال بازیگر شدن
هدفی شرافتمندانه است
فکر میکنم که حرفه مهمی است
فکر میکنم که معنا دارد
مردم به بار و رستوران ها میروند
به صرف شام میروند و دور هم جمع میشوند
و در مورد آخرین فیلمی که دیده اند صحبت میکنند
یا آخرین کتابی که خوانده اند
یا نمایشی که دیده اند
یا سریالی که دیده اند
مردم مجذوب کاراکترها و روایت داستان میشوند
این چیزی است که در موردش صحبت میکنیم
کار با تردید
تردید جزئی از کار است اما تردید
تردید نباید از پا بیاندازدش
چراکه از طریق تردید است که بعد فکر میکنم میتوانید از خود سوالتی در مورد
اینکه چرا اینگونه احساس میکنم
چرا فکر میکنم که به آن چیزی که سعی میکردم برسم، نرسیدم، بپرسید
چه چیزی باشد که در آن روز رویش کار میکرده اید
یا به یک دوره نمایشی که انجام داده ای نگاه میکنید
و فکر میکنید، خدای من...
میدانید ما همه داستان هایی از
بزرگانی میشنویم که
شش ماه پس از اجرا رفتن یک نمایش
در میانه شب از خواب میپرند و میگویند اوه
اونطوری باید اون لحظه رو بازی کرد
یک داستان فوق العاده ای در مورد اولیویر است
در سالن اولد ویک است، دارد روی
فکر میکنم اتلو کار میکرد
و یک شب بود که ناگهان
چیزی روی صحنه رخ داد
در پرده اول
بازیگران شروع به جمع شدن در دو گوش صحنه کردند
تا این چیز خارق العاده ای که داشت رخ میداد را ببینند
اجرایش داشت فرا میرفت به سوی چیزی
به شدت غیر معمول
پشت صحنه تلفن میکردند
و به دوستانشان میگفتند که عجله کنند و بیایند تا پرده دوم را ببینند
و در پایان شب
مجبور شد برای پاسخ به تشویق تماشاگران 14 بار روی صحنه بیاید
اعجاب انگیز بود
تماشاگران نمیگذاشتند صحنه را ترک کند
و از یک ردیف از بازیگران همکارش رد شد که داشتند تشویقش میکردند
در حالی که داشت به اتاق تعویض لباس رفت
و در را به هم کوبید و در را قفل کرد
و برای نیم ساعت
افرادی که میخواستند وارد اتاق شوند چیزی جز
صدای پرتاب چراغ ها
شکستن شیشه ها
به هم خوردن در ها
چپ شدن میزها، نشنیدند
و فکر میکنم یک ساعت و خورده ای زمان گذشت
و در نهایت همه بجز ونسا ردگریو سالن را ترک کردند
که پشت در اتاقش بود
و در نهایت او را به اتاق راه داد
و ونسا گفت : لری
مشکل چیه ؟ این خارق العاده ترین اجرایی بود
که همه ما تا جالا دیده ایم
و او گفت: میدونم
میدونم
مسئله اینه که به هیچ وجه نمیدونم چطور دوباره انجامش بدم
و اصلا نمیدونم چطور انجامش دادم
حتی در
جایگاهی که او به آن رسید
پر از تردید بود
و این موضوع نمیتواند چیزی جز
اعصاب خورد کن
اما به شدت با ارزش باشد
چراکه این تردید است که ما را به جلو میبرد
و باعث میشود که بخواهیم بهتر باشیم