سیر کوین
عاشق بازیگری شدن
خوب فکر میکنم خیلی خوش شانس بودم
که با متن عالی و درام عالی و تئاتر عالی
پیش از همه توسط پدر و مادرم، آشنا شدم
که عاشق تئاتر بودند
عاشق فیلم و موسیقی بودند
بنابراین در سن خیلی کمی با این فضا آشنا شدم
به تئاتر برده شدم
و بعد حتی شانس بیشتر بهم رو آورد
و یکجورایی
با یک سری اساتید آشنا شدم
که تبدیل شدند به مرشدان من شدند
که بعدا این راه را بیشتر ادامه دادند
و من را با متن های عالی خاصی آشنا کردند
با متن های یوجین اونیل و تنسی ویلیامز و شکسپیر آشنا شدم
یکجورایی کشف کردم که من
یک پاسخ بلافاصله به آن نوع متن داشتم
و میخواستم که رویش کار کنم میخواستم بلند بشوم و اجرایش کنم
و ببینم آن نوع کلمات با من به عنوان یک بازیگر چه میکنند
بعد برای مدرسه جولیارد مصاحبه دادم
باید برای ورود به مدرسه یک مونولوگ اجرا کرد
یادم می آید که من یک مونولوگ از اتلو، نقش یاگو را بازی کردم
و آن مصاحبه سخترین مصاحبه ام بود
باید به سانفرانسیسکو پرواز میکردم تا مایکل لاینهام را ببینم که
مدیر دپارتمان بود
الیزابث اسمیت که مسئول دپارتمان صدا بود
و فکر میکنم یک نفر دیگر آنجا بود
الان یادم نمی آید که بود
چون تمام معلم هایم در جولیارد دارند با هم در ذهنم قاطی میشوند
اما به خاطر دارم
که یک مونولوگی را کار کرده بودم
که درش تنها یک مونولوگ از یاگو را برنداشته بودم
بلکه بخش هایی از نمایشنامه را برداشته بودم
بهم وصلشان کرده بودم
و یک نوع قوس داستانی کلی برای یاگو درست کرده بودم
به شکلی که یک دید کلی به کاراکترش بدست می آوردید
و فکر میکردم که این کار خیلی در اجرای کمی متفاوت مونولوگ خلاقانه است
و یادم میاید در پایان آن وقتی که تمامش کردم
مایکل لاینهام که یک کارگردان انگلیسی خیلی سرسختی بود
که از زیر فریم بالایی عینکش که روی قوزک بین اش بود به آدم نگاه میکرد
معمولا با عدم تایید نگاه میکرد
از بالای عینکش نگاه کرد و به من گفت
کوین
گفتم بله گفت :
خودت اینو نوشتی ؟
و من گفتن نه، کار شکسپیر بود
گفت : اوه
متوجه‌اش نشدم
و بعد یادم می آید الیزابث اسمیت گفت
وقتی که داشت کیفیات صوتی ام را نقد میکرد
گفت
خوب
در مقیاس میانگین گویا در انتهای یک طناب پوسیده باشی
و من فکر کردم هرگز در جولیارد قبول نمیشوم
و بعد به شکلی شگفت انگیز قبول شدم
وقتی جولیارد را ترک کردم اولین کارم
ایفای نقش چندین شخصیت در بخش اول هنری چهارم بود
که مندی پتنکین درش ایفای نقش کرد
و دز مک اناف کارگردانی اش کرد
و میدانید
مرد در می خانه و کشیش را بازی کردم
یک سنگ و یک محافظ و هرچیزی که میخواستند بازی کنم
و این بهترین کار در جهان بود
چون 120 دلار در هفته پول میگرفتید
و میتوانستید شکسپیر را در سنترال پارک کار کنید
بهترین کار بود
مرشدها
من بسیار خوش بخت بوده ام که
نه تنها مرشدانی داشته ام
بلکه این امکان را داشته ام که به شکل حرفه ای با مرشدانم کار کنم
و اولین و مهمترین مرشد من جک لمن بود
جک لمن در کودکی اسطوره من بود
عاشق فیلم هایش بودم
به نظر می آمد که گویا هر کاری میتواند بکند
کمدی، درام، موزیکال
او یکی از فوق العاده ترین و کامل ترین بازیگرانی بود
که ما داشته ایم
و
یکی از مزایایی که زندگی در کالیفورنیای جنوبی، مانند من دارد
این بود که در مدارس بودجه زیادی برای هنر گذاشته میشد
ما امکانش را داشتیم که به
محل تولیدات حرفه ای و کارگاه ها و سمینار ها و فستیوال ها و تمام چیزهایی برویم
که شامل بازیگران حرفه ای میشدند
و یکی از این ها رفتن به اجرای آن ها بود
در حالی که جک لمن و والنر مثهاتی در داشتند نمایش جونو و پیکاک را کار میکردند
نمایشنامه قوق العاده ی شان او کیسی
در سال 1974
من در یک کارگاه حضور پیدا کردم که قرار بود جک لمن بگرداند
پیش از دیدن آن اجرا
و ما همه باید بلند میشدیم و صحنه هایی را اجرا میکردیم
و
من صحنه ام را بازی کردم و در پایانش
جک لمن به سمتم آمد و دستش را روی شانه ام گذاشت و گفت
اجرات خیلی عالی بود
باید بدونی که تو ذاتا بازیگری
تقدیرت که این کار رو برای ...
همین الان بهت میگم باید بری نیویورک و باید بازیگری بخونی
چون تقدیرت اینه که این کار رو بعنوان حرفه انجام بدی
تقدیرته
و من یک بچه 13 ساله‌ی خجالتی بودم
و
آن حرف ها برایم یک دنیا ارزش داشت
این یک نمونه از وقتی بود که کسی چیزی را به شما
دقیقا در زمان مناسبی که نیاز دارید بشنوید میگوید
و مسلما
من به نیویورک رفتم
و بازیگری خواندم
و 12 سال بعد
این فرصت را به دست آوردم که
مصاحبه بدهم
تا نقش پسر جک لمن را
در نمایش سفری تمام روز به سوی شب در برادوی را بازی کنم
و
پس از مصاحبه با جک
که دومین سری مصاحبه هایی بود که من داشتم
چراکه باید اول با کارگردان جاناتان میلر مصاحبه میدادم
وو بعد تقریبا 3 ماه بعد
باید بازمیگشتم و با جک لمن مصاحبه میدادم
یک سری صحنه با او کار کردم
و من میجنگیدیم، آن نقش را از اعماق وجودم میخواستم
که نقش پسر الکلی را بازی کنم
و در پایان مثلا 4 صحنه
جک لمن به سمتم آمد دوباره دستش را روی شانه ام گذاشت
میدونی هیچوقت فکر نمیکردم پسر مناسب رو پیدا کنیم ولی تو خوندیش
خدای من این چی بود دیگه
و
من یک سال از زندگی ام را
با کارکردن هرشب با جک لمن گذراندم
بعد این فرصت را پیدا کردیم که یک مینی سریال تلوزیونی با نام قتل ماری فیگان را کار کنیم
و بعد فیلمی با نام پدر را باهم کار کردیم
و آخرین کارمان با یکدیگر در فیلی بود به نام
گلن گری گلن راس
و او تبدیل به نوعی عصوه پدرانه برای من شد
و حتی یک روز هم نیست که بگذرد و من
به جک فکر نکنم
زندگی حرفه‌ای ابتدایی
پس از اینکه اولین نمایشم را در نیویورک کار کردم
که نمایش شکسپیر در پارک بود
نمیخواستم گارسون رستوران باشم
بنابراین برگشتم به تئاتر عمومی
و هیچ قرار ملاقاتی نداشتم
از دلوریس رد شدم که شخصی بود که پشت میز نگهبانی بود
و تمام تلفن ها را جواب میداد
و من را از زمان تمرینات میشناخت
گفت سلام کوین
گفتم سلام میخوام برم بالا سلامی بکنم گفت مشکلی نیست
میدانید، دزدکی میرفتم به تئاتر عمومی
و من رفتم بالا و به تمام دخترایی که برای آقای پپ کار میکردند سلام کردم
و او در دفترش بود و یکم خم شد و گفت اوه
گفت : تو رو یادم میاد
چون جو همیشه عادت داشت با بازیگران جوان در تمرینات یا در دلاکورت گرم بگیرد
میپرسید از کجا هستید
کجا درس خوانده اید
چرا میخواهید بازیگر بشوید میدانید تحقیق میکرد
افراد تا چه درجه ای در کارشان جدی هستند
خوب گفت برم داخل دفترش
من وارد شدم و نشستم
و یک کمی پیش زمینه چینی کردم
هیچ مدیر برنامه و نماینده و پول و دورنمایی ندارم
نمیخواهم گارسون رستوران شوم
نمیخواستم بازیگر در انتظار باشم
و گفتم که اینجا آمدم چون فکر کردم شاید
اکر کاری در نئاتر عمومی باشد که بتوانم انجام دهم
و فقط یکم پول برای پرداخت اجاره خانه ام دربیاورم
بنابراین جو من را در انبار استخدام کرد
من را در زیرزمین گذاشت که آنجا قلم و کاغذ
پاکن و خطکش میدادم به مدیر صحنه ها و کارگردان ها
و در طول تقریبا یک ماه
من را از آنجا بیرون آوردند و گذاشتند در دفتر قراردادها
بنابراین برای مدتی برای رابرت کملات کار کردم
بعد به دفتر تبلیغات رفتم و آنجا کار کردم
و در نهایت رسیدم به دفتر جو
و تبدیل شدم به یکی از، نمیدانم
سه دستیاران شخصی ای که داشت
بنابراین ماشین را میشستم میرفتم خشکشویی
از این کارهای خدمتکارانه که باید انجام میدادم
و بعد در عین حالی که این کار را داشتم
یک کار دور از دور از دور از دور از دور از برادوی
از نمایش فدریک شیلر با نام دزدان را گرفتم
که حتی در سالن تئاتر نبود در یک سالن رقص در خیابان 13 بود
خوب نقش اصلی را گرفتم
و بنابراین این کاری بود که شبها میکردم
هرچند گاه از کار جیم میشدم تا تمرین کنم
و
خوب بهرحال نمایش را شروع کردیم
و به دلایلی که حتی نمیتوانم توضیج دهم
مجله ویلج وویس برای نقد این نمایش آمد
و من اولین نقد نیویورکی ام را کسب کردم
که نقد خیلی خوبی بود
در واقع درش
در یک پاراگراف
من را در یک جمله واحد با هر دو کارل مالدن و مارلون براندو مقایسه کرد
دوستانم خیلی تفریح میکردند و برای چند مدتی من را مارلون مالدن صدا میکردند
و یک فردی در تئاتر عمومی این نقد را به جو نشان داد
و شب بعد آمد و من را در این نمایش در خیابان سیزدهم، تماشا کرد
و فردای آن روز من را به دفترش خواند
من را اخراج کرد
و من گفتم چیکار کردم ؟
هیچکاری نکردی
گفت تقریبا 8 ماه است که اینجا کار میکنی
و احساس راحتی میکنی که یک حقوق کمی داری
دیشب من به تئاتر رفتم
و یک بازیگر را روی صحنه کشف کردم
و من را بیرون کرد
حقوق سه ماه را بهم داد
و چهار ماه بعد
در ردیف تماشاگران شب افتتاحیه اولین نمایش برادوی ام بود
و آن نوع ارشاد
آن نوع از هل دادن پدرانه، به وضوح چیزی بود که من احتیاج داشتم
بله این دلیلی است که من
کارگاه برگزار میکنم
این دلیلی است که بنیادم را افتتاح کردم
این دلیلی است که احساس میکنم...
میدانید، این چیزی است که جک لمن عادت داشت همیشه بگوید
اگر در کاری که میخواستید موفق شوید، موفق شدید
پس وظیفه شماست که آسانسور را به طبقه پایین بفرستید
همیشه فکر میکردم این نوع بیانش خیلی باحال بوده است