ادامه مطالعه موردی : خلق کاراکتر
کاراکتر را از آن خود کنید : ریچارد دوم
تقریبا حتی اهمیتی ندارد که تک تک کلمات را بفهمید
چراکه فکر نمیکنم که مخاطب هم لزوما تک تک کلمات را بفهمد
اما احساسش را دریافت میکنند
سیری که کاراکتر از سر می گذراند را درک میکنید
و، میدانید
زمانی که من برای مثال بعدها
ریچارد دوم را در اولد ویک کار کردم
که ترور نان کارگردانی اش میکرد
تجربه حدودا وحشتناکی بود
چراکه او به قطع
میخواست که من آوای یک پادشاه انگلیسی را داشته باشم
و
و میدانید من بچه نیوجرسی هستم
منظورم این است که خیلی رعب آور بود که سعی کنم
با اصالت آوای یک پادشاه انگلیسی را داشته باشم
با بازیگران بریتانیایی ای که تمام زندگی این لهجه را داشته اند روی صحنه میرفتم
و
تکلیف بزرگی برایم بود که آن
فرآیند را بیاموزم که قدر کفایت
با آوای صدای خودم احساس راحتی کنم
با آوای شکل بیرون آمدن کلمات از دهانم احساس راحتی کنم
و من همچنین در آن کار عزمم را جزم کرده بودم
میدانید ریچارد دوم از آن نمایش هایی است
که مشهور به زبانش است و به ...
بازیگرانی که ریچارد دوم را بازی کرده اند
مشهور به داشتن آوای مخملینی
در نوع ادای کلمات، بودند
و من یادم می آید که گفتگوها و حتی بحث های زیادی با ترور
در مورد این داشتم که نمیخواستم ریچارد دوم را به شکل
کاراکتری که عاشق آوای صدای خودش است بازی کنم
اینکه در واقع او برای چیزی میجنگیده است
برای زندگی خود میجنگیده است
و برای موقعیت خودش میجنگیده است
و در نهایت
در پایان نمایش انسانی است که تغییر کرده است
پذیراشدن یک شخصیت : ریچارد نیکسون
به تازگی یک کاری کرده ام
که یک قطعه بازیگری است
اما همچنین تاحدودی نیاز به توانایی ای در
شنیدن داشت
و سعی به دست به گریبان شدن با
یک نوع اخلاق داشت
و این ریچارد نیکسون بود که بازی کردم
در فیلمی در مورد ریچارد نیکسون
و ملاقات مشهوری که با الویس پریسلی داشت
خوب تصمیم بر این بود که
نمیتوانستم یک تقلید یر به یر از ریچارد نیکسون ارائه دهم
در یک فیلم 2 ساعته پایداری نداشت
و میدانید من احتمالا میتوانستم یک تقلید از ریچارد نیکسون فرا بگیرم
که فورا ریچارد نیکسون را به خاطر بیاورد اما
احساس نمیشد که این جالب باشد یا پایداری داشته باشد
اما به نظرم به اشکال مختلفی که تقلید انجام داده ام
و در تمام زندگی ام فرا گرفته ام که چطور افراد را تقلید کنم
همچنین تلاش کرده ام که به درون
شخصیتشان بروم
تا نوع تفکرشان را فهم کنم
و اگر بتوانم به جایی برسم که
به واقع شخصیت کسی را پذیرا شوم
بنابراین شروع کردم به گوش دادن
به کلی از نوارها و گفتگوهای تلفنی ای که نیکسون داشت
چون علاقه ای به تماشای سخنرانی های عمومی اش نداشتم
خیلی از آن ها را دیده بوده ام
اما هیچ کدام از کارهایم در فیلم در ملا عام نبود
تنها ملاقات های خصوصی بود
که در کاخ سفید و در اتاق بیضی ریاست جمهوری رخ میداد
و چیزی که وقتی شروع به گوش دادن ساعت ها و ساعت ها از این نوارها، کم کم متوجه شدم
بد دهانی نیکسون بود
یعنی استفاده اش از زبان
فکر میکنم در زمان انتشار نوارها، بیشتر آمریکایی ها را
در مورد نحوه صحبت کردن رئیس جمهور ایالات متحده در اتاق بیضی
نسبت به هرچیز دیگری که در یک نوار 18 دقیقه ای گفته میشد، شوکه کرد
و بنابراین من شروع کردم به تلاش در جهت
تصور شخصی که
مسلما آن سطح از پارانویایی که او داشت را داشت
و راستی چیزی که در ایفای نقش اش در این فیلم جالب بود
این بود که زمان فیلم پیش از رسوایی واترگیت بود
بنابراین سال 1970 بود و من بار واترگیت روی دوشم نبود
اما این بار به دوشم بود
شخصیت این مرد بود که خیلی عنق بود
یعنی وقتی در نوارها بهش گوش میدادید میدیدید که خیلی از اوقات عنق است
اون پدر سوخته، حرومزاده، مادر بخطا نمیاد نمیخواد بیاد به این قبرستون...
میدانید یک نوعی
فرود موسیقیایی و ضرب آهنگی
اخلاق بدی نسبت به آن بیرونی ها بود
که سعی میکردند راهشان را به اینجا باز کنند
و تجربه خیلی جالبی بود که
سپس سر صحنه رفت و سر صحنه بود
و سعی شود که
عصاره این مرد را ضبط کرد
بدون احساس این نیاز که تقلیدی صورت بگیرد
آزمایش خیلی جالبی بود
که ببینم که تا کجا
میتوانم به جلو بروم
یا چقدر کم میتوانم به جلو بروم
بله فکرمیکنم که چیزهای خاصی هستند که در نقاط خاصی میخواهید بهش برسید
داشتن کیفیت فیزیکی ای که نیکسونی بود
یک نوع رفتاری داشت
شاید کلا 5 یا 6 دیالوگ در کل فیلم بود
که خیلی آوایش به شکلی بود که نیکسون ممکن بود چیزی را بگوید
میدانید نوعی کیفیت فرود موسیقیایی
و بریده بریده ای که وقتی صحبت میکرد، داشت
ولی نه یک تقلید سنگین یر به یر که ممکن است از دیکی نیکسون صورت بگیرد
این به نظر من
خیلی خیلی زود از جذابیتش کم میشود
مسلما من اولین بازیگری نیستم که
ریچارد نیکسون را کار کرده است
اما در واقع عجیب بود چون یادم می آید که برای فراست نیکسون تست جلوی دوربین میدادم
و این خیلی تجربه جالبی بود که نیکسون را بازی کنم
خوب البته نقش را نگرفتم
اما جالب بود که این فرصت را داشتم که یاد بگیرم
وقتی که برمیگشتم و به آن فیلم تست که همچنان دارمش نگاه کردم
پیش از این که فیلم الویس و نیکسون را بازی کنم
تماشایش برایم خیلی جالب و کمک کننده بود
کجا احساس کردم که اشتباه کرده ام
کجا احساس کردم که خیلی آرام صحبت کردم
کجا حس کردم که بیش از حد ازش تقلید کردم
و به اندازه کافی خود حقیقی اش را نشان ندادم
برایم خیلی مفید بود که آن را این همه سال بعد ببینم
چراکه این جریان برای سال های 2005 یا 4 بود
فکر میکنم آن سال ها بود که برای آن فیلم مصاحبه دادم
بنابراین جالب است که
که حتی در طول این سال ها یکجورایی با
با آموختن چگونگی ایفای نقش نیکسون به اشکال مختلف دست به گریبان بوده ام
پالایش کاراکتر: عمو لویی در نمایش گمشده در یانکرز اثر نیل سایمون
تجربه ای در بازی
در نمایشی بسیار موفق در برادوی را داشتم
بهه نام گمشده در یانکرز
که نوشته نیل سایمون بود
جین ساکس کارگردانی اش میکرد
که هر دو مردان فوق العاده‌ی تئاتر بودند
و
نمیتوانم دقیق بگویم که چه اتفاقی افتاد
اما
جایی در طول تمرین ها، من
چند قدم را جا انداختم
حتی نمیتوانم دقیق بگویم که آن چه بود که بهش نرسیدم یا انجام ندادم
اما از خود بی خود شدم
و گاهی این اتفاق میتواند بیافتد که ناگهان در اجرا هستید
نمایش بالا آمده است دارید اجرا میکنید
و با این حال احساس میکردم که گویا
کاراکترم اصالت نداشت
فکر نمیکردم که
میدانید، کمدی اش
در سطحی بود که میخواستم
که این بود که همچنین میخواستم حقیقی باشد
به اضافه اینکه تنها خنده بگیرم
همه در تیم تولید طوری بهم نگاه میکردند که گویا دیوانه شده ام
داری خنده ات را میگیری، مشکلت چیه؟
فوق العاده است
مردم عاشقت هستند
و من میگفتم
آره میدونم خنده ام را میگیرم
اما برای خنده گرفتن میتونم شلوارم رو پایین بکشم و اردک از شلوارم دربیارم
اما این مناسب نیست
بنابراین وقتی به واشنگتن دی سی رفتیم تصمیم گرفتم که
با یک کارگردان خیلی خوب و دوست قدیمی ام تماس گرفتم
ازش خواستم که اگر میتواند به واشنگتن بیاید
و هرچقدر که زمان نیاز داشتیم را
بی سر و صدا صرف کند
و سعی کند که روی اجرایی که در این نمایش ارائه میدادم دوباره فکر کند
شکل دوباره دهد و حتی دوباره صحنه سازی کند
دوست کارگردانم آمد و اولین اجرایی که توانست را تماشا کرد
در سالن تئاتر ملی واشنگتن دی سی بودیم
بعد از نمایش به صرف شام رفتیم
و او بهم گفت که به آن بدی که فکر میکنی نیست
و من گفتم : جدی ؟
گفت : نه، نه، در اصل کلی مروارید داری اما هیچ زنجیری نداری
بنابراین زنجیر برایت میسازیم
پس در طول تقریبا 15 روز پس از آن
خیلی بی سر و صدا
چیزهای تازه ای را امتحان کردم
به نیل سایمون زنگ میزدم و میگفتم، میتونم
میتونم اون دیالوگ در مورد پنیر سوییسی رو نگم ؟
میتونم مستقیم برم سراغ اون یکی مسئله؟
نیل میگفت : آره آره، البته
و تغییراتی که میدادم انقدر زیرپوستی بود
که در واقغ
به چشم کسی نخورد که چه اتفاقی دارد می افتد
تا اینکه به نیویورک رسیدیم
و هیچگاه فراموش نمیکنم در پیش نمایش اول
نیل سایمون پس از پرده اول دوید و آمد پشت صحنه
در میان پرده
تا پدر من را دربیاورد
فکر میکردم کی هستم؟
تازه متوجه شده بود چقدر دیالوگ
در این تماس های تلفنی بی سر و صدایی
که در طول یک ماه گذشته میگرفتم، حذف کرده ام
اما در میان پرده بودیم
و من بهش گفتم که بعد از پرده دوم میتونیم این گفتگو رو داشته باشیم
امکانش هست؟
اما بعدا متوجه شد که من داشتم چکار میکردم
و به واقع قدردان کاری که کرده بودم شد
و در نهایت
من یکی از بهترین نامه هایی که از یک نمایشنامه نویس گرفته بودم
را در روز افتتاحیه از نیل گرفتم
اما این داستان را تعریف کردم تا فقط بگویم که
بعضی اوقات
ممکن است بازیگران با موقعیتی روبرو شوند
که احساس کنند که هیچ کنترلی ندارند
و مثل من احساس کنند که حس میکردم به اندازه کافی خوب نیستم
و میخواستم که به اندازه کافی خوب باشم
اما گاهی ممکن است خود را در موقعیتی بیابید که
تنها میتوانید انتخاب کنید که کاری کنید
یا انتخاب کنید که باهاش کنار بیایید
و من انتخاب کردم که باهاش کنار نیایم