همدردی کنید
من بعد از دانشگاه بازیگری رو شروع کردم
وقتی مدرسه می رفتم همیشه با خودم فکر میکردم
ممکنه کار دیگه ای رو انجام بدم...مطمئن نیستم
ولی فکر میکنم بعد از مدرسه متوجه شدم
چیزی که در یازده سالگی دوست داشتم خواسته ی واقعی من بود
اون چیزی بود که واقعا من دوست داشتم
و کاری بود که دنیا بهم میگفت باید انجام بدم
و من از خانواده ای بودم که همش بهم میگفتن باید جدی باشی
و معنی دار رفتار کنی و برای بقیه کارهای خوب بکنی
و من واقعا نمیدونستم بازیگری چطور به اون مرتبطه
و بعد کم کم به مرور زمان
فهمیدم که اولا... باید به دنبال شادی خودم باشم
و لذت خودم و این کاریه که بهم لذت میده
دوما
من تو اینکار معنی پیدا میکنم
چون فکر میکنم اینکار درک زندگی شخصی فرد دیگریه
این همدردی کردن با افراده
این کاریه که ما انجام میدیم
شما میگید من موندم اون فرد چه حسی داره
یا فکر میکنه در طور یک روز
و اگر شما به روش اون وارد دنیا بشید
و فکر کنید که بقیه چطور حس میکنن
این همدردی کردن هست
و این تجربه ای هست که وقتی مردم داخلش باشن میفهمند
و بعد تئاتر که داری تجربه جمعی رو بدست میاری
با بقیه آدم ها برای دو ساعت تمام
به زندگی یک فرد دیگه اهمیت میدید
و این یکار خیلی مهم و خارق العادست
تا به عنوان یک فردی از اجتماع در اون شرکت کنی
شاید به همین دلیله که چیزهایی مثل تئاتر همیشه جزئی از زندگی انسان بوده
بازیگری واقعا متفاوت از هنرهای دیگست
چون شما توی یک اتاق تنها نمیشینید نقاشی کنید
شما یک موسیقی رو تنهایی نمینوازید
شما دارین با یک گروه ارکست کار می کنید
و یک قسمت خیلی مهمی از لذت کار از طریق کار با آدم های دیگه بدست میاد
آزاد باشید...اشتباه کنید
بازی کنید و به یاد داشته باشید این یک کار لذت بخشه
این کار درباره تخیل شماست
شما امتحان می کنید و اینطوری هنرتون و کارتون رو گسترش میدید