سیر سم از نیویورک تا هالیوود
این اتفاقیه که افتاد
به نیویورک که رسیدم از اونایی بودم که
می‌خوام بگم هرچند که باید در مورد این کار زرنگ میبودم
فکر می‌کردم بازیگری
مثل چیزهای دیگه است
از کارهای پیش و پا افتاده شروع میکنید
و بعد میرسید به دفتر شرکت
پس فکر کردم خوب من اینجام
تئاتر کارم میکنم
اگر شانس بیارم، اگر به اندازه کافی خوب باشم، در یک سریال شونه تخم مرغی نقش میگیرم
یک مدت اون کار را میکنم
از شونه تخم مرغی میرم به یه سریال درست و حسابی
از سریال تلوزیونی میرم سمت فیلم سینمایی
و بعد ستاره سینما میشوم
فکر می‌کردم کار به این شکل طبیعت پلکانی دارد
متوجه نبودم که کلی چیز دیگر باید سرجایش قرار بگیرد
تا موضوع امکان پذیر شود
یافتن محیط پرورشی
از تئاتر نیگرو اینسمبل گذشتم و
درنهایت کار در تئاتر پابلیک رو شروع کردم
فکر کنم اولین کارم در پابلیک
نسخه ای از «مایتی جنتز» رو اجرا کردم
که انتوزاکی کارگردانی می‌کرد
من بودم و ریچارد لاسون و تاکر اسمال وود، اوتیس
یانگ اسمیس، گری بولینگ
و اتفاقی افتاد و تاکر کار را ترک کرد
این بنده خدا اومد و بازیگر ذخیره اش
یکی به نام دنزل واشنگتن وارد کار شد
و نقش را بازی کرد
پس اینطور شد
بعد از اون سراغ «مادر کارج» رفتم
با گلوریا فوستر، مورگان، روبرت کریستین
آدمهای فوق العاده و با استداد
درواقع من بازیگر ذخیره مورگان بودم
که یکی از اون اتفاق‌های بامزه است
چون باید مثلاً هفته‌ای دوبار به تمرین بازیگران ذخیزه می‌رفتید
یک روز به دلیلی مورگان و رابرت کریستین
اونجا نشسته بودن
و پس از تمرین بازیگران ذخیره
و مورگان گفت
نمی‌خواد اونقدر سخت کار کنی چون من نمایشی رو از دست نمی‌دم
ولی تو چیزی در چنته داری
موفق می‌شی
و من اینطوری شدم
ممنون
پس اینم بود
ولی بودن تو نیویورک و بودن تو محیطی پرورشی
چیز خوبی است
یادمه وقتی «سفر به آمریکا» را کار کردم
با کارگردان حرف می‌زدم
و
می‌گفت که اصلاً تو موقعیت مصاحبه ای نبوده است
که در آن همه بازیگران در داخل اتاق انتظار
دور هم با هم حرف بزنند تا نوبتشون بشود
و وارد اتاق مصاحبه شوند
او عادت به این جا در لس آنجلس داشت که در آن تمام
می آیند و مینشینند و به فیلمنامه نگاه میگنند
و من می‌گم دلیلش اینه که
ما یکدیگر را در نیویورک یک جورایی میشناسیم
چون عموما به مصاحبه های مشابهی میرویم
پس اگر باید در خیابان چهاردهم به یک مصاحبه بریم
و محل مصاحبه بعدی در خیابان بیست و سوم باشد
ما باهم تا محل مصاحبه بعدی قدم میزنیم
یا اگر مصاحبه بعدی در خیابان سی و چندم باشد
باهم از آنجا تا محل مصاحبه بعدی قدم میزنیم
یا اگر به مصاحبه ای بروم و بدونم مناسبش نیستم
گوشی رو برمی‌دارم به دوستم زنگ می‌زنم
و میگویم ببین دارن برای فلان نقش مصاحبه میگیرند
که تو براش عالی هستی
باید بری
و اینجا ( لس آنجلس)
شرایط بیشتر رقابتی است
چون در ماشین خود هستید و به سمت محل مصاحبه میروید
وارد مصاحبه میشوید
همون آدم‌هایی رو می‌بینی که همیشه در مصاحبه با آنها رقابت میکرده اید
شاید در محیط کاری دوست باشید
اگر در کاری با یکدیگر بوده اید
شاید چیزی بگید یا سلام کنید
بعد سوار ماشینتون می‌شوید و جای دیگری می‌روید
درواقع باهم وقت صرف نمی‌کنید
ما به نمایش های یکدیگر میرفتیم
می‌رفتیم کار همدیگر را تماشا می‌کردیم بعد از نمایش با یکدیگر وقت میگذراندیم
دربارۀ نمایش حرف می‌زدیم دربارۀ اتفاق‌ها حرف می‌زدیم
فردا برنامت چیه؟
فردا فلان ...
یا می‌اومدن نمایش شما را می‌دیدند
یا وقتی همه حقوق بیکاری میگرفتیم
همه به یک کاریابی می‌رفتیم
مثل کلوپ 25 بود
می‌رفتیم هر چهارشنبه همدیگر را آنجا می‌دیدیم
چک‌هامون رو میگرفتیم
همه به یک محل نقد کردن چک ها میرفتیم
چک‌هامون رو نقد می‌کردیم می‌رفتیم نوشیدنی می‌خوردیم
و می‌چرخیدیم
ولی همیشه باهم بودیم و باهم مهمونی می‌رفتیم
یکی مهمونی داشت
هرکسی که در نیویورک کار می‌کرد به آن مهمونی میرفت
پس رابطه‌ای داشتیم که خانوادگی بود
خانوادۀ هنری بزرگی بودیم
جامعه‌ای که
جامعه ای درهم تنیده، شگفت، هنرمندمندانه، دوست‌داشتنی و پرورشی
همه این کار رو کردن
حتی به خوانش‌های آزاد
در کارگاه فرانک سیلورا می رفتیم
افراد مشابهی در آنجا دیده میشدند
اما محیطی است که سالم است
و در خانه نمی تشستید، و به این فکر کنید که چرا نقش نمیگیرید
یا چرا فلان کار را نمیکنید
چون به مردم می‌گویم میدونی، نیویورک می‌روی
می‌تونی به کارگاه نویسنده‌ای وصل بشوی
و آثار جدید را بخوانی
چون به شما این فرصت را میدهد که کاری که میکنید را بکنید
ایفای نقش کنید
سرخوردگی هالیوودی
بعد «نمایشنامۀ یک سرباز» پیش اومد
که معرکه بود
اولین باری که در نمایش برندۀ جایزۀ پولیتزر هستید
اما چیزی است که
وقتی اون نمایشنامه رو خوندم
گفتم واو خدای من، می‌خواهیم این رو کار کنیم؟
بعد روز اول تمرین
دور میز نشستیم و همۀ بازیگرای مختلف
همۀ صداهای مختلف را داریم
انگار همه داشتن می‌خوندن
وقتی تمامش کردیم همه
به یکدیگر نگاه کردن و انگار میگفتند
خدای من
این قرار است چیز خاصی بشود
روز بعد اتفاق خیلی جالبی رخ داد
آدولف سزار آمد و گفت
روز اول تمرین
نمایشنامه رو تو اتاق پرت کرد و گفت من آماده‌ام الدنگ ها
شما چظور؟
همه گفتن، خوب باشه
شما تنها کسی نیستید که این شر و ور رو حفظ کردی؟
بزن بریم
و همه در روز دوم از حفظ کار میکردند
اجرای نمایش رو شروع کردیم
هفتۀ سوم تمرین می‌گفتیم
می‌تونیم کسی رو بیاریم ما رو تماشا کنه؟
از اجرای برای همدیگر خسته شدم
ما .... اینطور بود
بیاید کار کنیم
اینطور نمایشنامه‌ای بود
بنابراین وقتی کار اجرا رفت، مثل بمب ترکید
انفجاری بود
من روی کار سوار بودیم
حسش میکردیم
و میدونید
اون یکی از اولین
سرخوردگی‌های هالیوود است
یکی از چیزهایی که مستقیم مربوطه میشود
به این که خوب پس تجارت یعنی ایت
خوب وقتی هالیوود تصمیم گرفت
او آن نمایشنامه را به فیلم تبدیل کنند
دنزل و لری و آدولف را گلچین کردند
بقیه ما میگفتیم
قرار نیست ما تو فیلم باشیم؟
یک سال و نیم این کار را اجرا کردیم
یکی از علت‌هایی که «کشمشی در آفتاب»
فیلم ماندگاریه به این خاطر است که بازیگرانش در نمایش اش هم بوده اند
همۀ بازیگرانش نمایشنامه رو اجرا کردن و برای مدت طولانی هم آن را اجرا کرده بودند
پس نیازی نیست آنها را کارگردانی کرد
فقط باید دوربین را روشن کنید
ما هم مثل آن ها بودیم
نیازی نیست ما را کارگردانی کنید
فقط باید دوربین را روشن کنید و ما را در صحنه درست قرار دهید
فیل معرکه ای خواهید داشت
فیلمی که کار کردید فقط خوب است
و البته این به این معنا نیست که
که کار هووارد بد بوده باشد
چون در آن زمان هووارد یکی از بهترین دوستانم بود
«رگتایم» رو باهم کار کردیم
و کاری رو به اسم «محاکمۀ موک» را
دربارۀ اولین فارغ‌التحصیل وست پوینت بود را
برای پی بی اس و میلواکی باهم کار کردیم
پس من و او واقعاً نزدیک بودیم
اما
چیزی در استخدام افرادی
که اون کاراکترها را برای بیش از یک سال، زندگی کرده، نفس کشیده ، و فهمیده بودند، است
و نیازی نیست بهش فکر کنند
یا به شکل غریزی میدانند چه اتفاقی در حال رخ دادن است
که باعث میشود که در واقعیتی زندگی و تنفس کند که کس دیگری نمیتواند
در زمان کوتاهی که یک فیلم فرضاَ اجازه میدهد، خلق کند
اما برای همه ما دردناک بود
و نمایش را برای مدت زیادی پس از آن
در حین اینکه فیلم را میساختند، اجرا کردیم
حتی با نمایشنامه به تور کشوری رفتیم
پس از تمام آن مسائل
ترک اعتیاد
من ترک اعتیادم را مستقیما به موفقیتم ارتباط میدهم
پس
من مشکل لغزش
یا این چیزها رو ندارم
میدونید، منظورم اینه که من
هنوز لحظاتی دارم که مثل
تمام معتادها و الکلی‌ها و اینا، فکر می‌کنم خوبم
ولی این هم یکی از آن چیزهای گول زننده است
پس وقتی بهم می‌گن 20 سال است که هوشیار (از مستی) هستی
می‌توانی یک لیوان شامپاین بخوری
و لیوان را بلند میکنند
و میگویند میخواهیم به سلامتی کسی بخوریم، من میگم میدونید چیه
من هیچ وقت نشده فقط یک لیوان بخورم
پس نمی‌خورم
خوب می‌دونم مشکل دارم
و عیبی نداره
آب گازداری چیزی بهم بدید
که به نظر بیاد دارم انجامش میدم
ولی مستقیم ربطش می‌دهم
پس اینطور فکر میکنم که خوب اگر باز میگساری رو شروع کنم
یا باز مواد رو شروع کنم زودتر از آنکه بالا آمدم، سقوط خواهم کرد
چون سقوط کردن را میدانم
می‌دونم چیه
بالا آمدن سخت بود
بهایش را هم پرداختم
پس می‌فهممش
چیزی شکنجه‌ام داد
ولی آنچه شکنجه‌ام داد چیزی شخصی بود
از این نظر که
وقتی در رنج‌های پایان اعتیادم بودم
جور دیگه‌ای می‌گفتم بیچاره من
چون در دانشگاه ییل «درس پیانو» را اجرا کرده بودم
و نقش بوی ویلی رو خلق کرده بودم
ولی برای چارلز داتون نوشته شده بود
از قرار داشت «داندی کروکودیل 2» را کار میکرد و در دسترس نبود
پس من اول نمایش را در ییل کار کردم
پس وقتی آمادۀ رفتن به برادوی شدند، برگشته بود
استخدامش کردند
و من را بازیگر ذخیره اش کردند
و
نادانی کردم و اون کار رو گرفتم و نباید این کار را میکردم
چون پشت صحنه نشستم و هرشب به اجرای آن نقش از جانب او گوش دادم
و آرزو ‌کردم که من روی صحنه بودم
و این کاری بود که قیلا هیچگاه نکرده بودم
آرزو کردم که کار کس دیگری را داشتم
چون همیشه فکر میکردم
کاری که آن شخص داره، کار آن شخص است و نه من
اون کار رو نگرفتم چون کار او بود
قرار بر این بوده که او آن کار را بگیرد یا هرچی
ولی من اونجا نشسته بودم و این فکرها را داشتم
و بهش گوش می‌کنم و خودم رو دیوونه می‌کنم
روی پله‌های اضطراری پشت تئاتر نشستم
کوکائین می‌کشم و به او حین کار گوش می‌دهم
فکر می‌کنم که من باید اونجا بودم
بعد نامزدی جایزۀ تونی رو می‌گیره
من واقعاً دارم دیوونه می‌شوم
آن چیزی بود که دیوانه‌ام کرد
و من را به پایان اعتیادم
به مستی بیش از حد و بیهوش شدن روی زمین
به شکلی که زن و دخترم من را بیهوش کف آشپزخانه پیدا کردند، کشاند
همچین وضعی داشتم
بلافاصله روز بعد در بازپروری بودم
اما دیگر پشت سرم را نگاه نکردم
ایفای نقش گیتور در تب جنگل
وقتی در بازپروری بودم
اسپایک بهم زنگ زد و به روش معمولش گفت، سم
«تب جنگل»
ژوئن
گفتم اسپایک من در بازپروری ام
آره می‌دونم
گفت بله نقش معتاد کراکی رو بازی می‌کنی
گفتم چه جالب تحقیقش را کرده ام
کار میکنیم
گوشی را گذاشتم
و سر صحنه حاضر شدم
وقتی روی صحنه حاضر شدم، دو هفته، یا یک هفته و نیم بود که از بازپروری برگشته بودم
گریم لازم نداشتم
هیچی لازم نداشتم
هنوز بدنم در حال سم‌زدایی بود
عالی بود
وقتی اوسی به گیتر شلیک میکند و او آنجا در خانه روی زمین می‌میرد
به گونه ای کاتارسیس
گیتر به شکل واقعگرایانه ای مرده است
اما به شکلی کاتارسیسی، معتادی که درون من بود روی اون زمین مرد
و در آن لحظه خاص
و در آن موقعیت خاص، همه چیز را برایم تغییر داد
اما همانطور که گفتم
اسپایک درک متفاوتی از کیستی گیتر داشت
پس وقتی سر صحنه رفتم
و با او شروع به صحبت در مورد آنکه میخواستم کاراکتر باشد کردم
و چگونه میخواستم که او از والدینش
از برادرش، آدم‌های دوروبرش، استفاده کند
تا به اعتیادش کمک کند، یا تنها از آن ها پول بگیرد
یا ازشون استفاده کنه یا به هر شکلی آنها را بازی دهد
و من یک جورایی نئشه به نظر میرسم
اما نمیخوام نقش را به این شکل که انگار همیشه مغزم داغون است، بازی کنم
چون وقتی مغزتان خراب نیست و
می‌خواید چیزی بدست بیاورید
جور دیگه‌ای عجز و فریب در آن است
و این طور می‌خواستم گیتور رو بازی کنم
و این کار را هم کردم
و نتیجه اش هم این شد که
مردم میگفتند خدایا
پسرم هم اینطور بود
برادرم هم اینطور بود
عموزاده ام هم اینطور بود
مثل نوه ام بود که به خانه ام می آمد و
دزدی کرد
فلان چیزم رو دزدید، سر کیفم رفت فلان چیز رو برداشت
مردم به شکل خیلی مشخصی با گیتور در آن دوران، احساس نزدیکی میکردند
چون همه یک گیتور در خانواده خود داشتند
و من هم این کار را خوب ارزیابی کردم
و کار کیفیت کاتارسیسی داشت و فوق العاده بود
و همانطور که گفتم
من را به مرحله بعدی برد
از اونجا همین طور به پیش ‌رفتم
موفقیت هنری و گیشه‌ای
عادت داشتم به مدیر برنامه‌ام زنگ بزنم
با مدیر برنامه بازی‌ای داشتم که زنگ میزدم
بگم امروز تماسی از هالیوود داشتیم؟
می‌گفت نه
و اسپایک ... من اسپایک رو تو بازی نیکس دیدم
گفت برای «تب جنگل» به جشنواره کن می‌روند
گفتم، اوه منم میام؟
گفت نه فقط ستاره‌ها رو می‌بریم
گفتم، اوه
برادران تورتورو
و آنابلا و لسلی و غیره رو بردند
بعد برای من در جشنواره کن جایزۀ بهترین بازیگر نقش مکمل را ایجاد کردند
قبل از من به کسی این جایزه را نداده بودند و از آن وقت هم به کسی نداده اند
ولی آن جایزه را برای من ایجاد کردن
روزی به مدیر برنامه‌ام زنگ زدم گفتم
هالیوود زنگ زد؟
گفت، در واقع آره
در جشنوارۀ فیلم کن جایزه‌ای برات ایجاد کردن
و یک سری آدم می‌خوان برای این فیلم ببیننت
گفتم چی؟
گفت آره.
اینطور شد که «شن‌های سفید» رو کار کردم
و نه «مالکوم ایکس» را
اون بعدیش بود ...
مسیرم عوض شد
در نیویورک برای «سگ‌های انباری» مصاحبه دادم
می‌خواست با تیم راس و هاروی کرتل بخونم
وقتی به مصاحبه رفتم
تارانتینو و لارنس بندر آنجا بودند
هیچکدام از آن ها را درست نمیشناختم
اما
آنها، کوئنتین، نه منظورم
تیم و هاروی اونجا نبودن پس باید با آنها می‌خواندم
و آنها وحشتناک بودند
مزخرف بودند
با خودم می‌گفتم اینا کیین و چرا دارم باهاشون می‌خونم؟
مصاحبه را ترک کردم و با خودم میگفتم مصاحبه ام رو خراب کردند
کار رو نمیتونم بگیرم انقدر بد بودند
فکر کنم، حتما باید اینطور به نظر آمده باشم که دارم غلو میکنم
چون اصلا نمیدانستند دارند چکار میکنند
و کار رو نگرفتم
بعد رفتم جشنوارۀ سان دنس
اولین نمایش «سگ‌های انباری» بود
من آنجا هستم
تموم که شد رفتم پیش کوئنتین تا بهش بگم
فیلم رو چقدر دوست دارم
او گفت کسی رو که نقشت رو گرفت چقدر دوست داری؟
من رو از مصاحبه به یاد داشت
من گفتم فیلمت با داشتن من بهتر می‌شد
ولی اون خوبه
بازیگر سریال های شونه تخم مرغیه
شما ستارۀ فیلم لازم داشتید
گفت دارم چیزی می‌نویسم که براش عالی‌ای
نگران نباش
برات دارم چیزی می‌نویسم
و من فراموشش کردم و مشغول کارهای خودم شدم
داشتم فیلمی را در ویرجینیا کار میکردم
که نمایشنامه ای در پوششی قهوه ای رنگ به دستم رسید
و پالپ فیکشن بود
نشستم
از اول تا آخرش رو خواندم
درنگ کردم
با خودم گفتم، نه
برش گردوندم
از اول تا آخرش را دوباره خوندم
با خودم گفتم، این لعنتی شگفت انگیزه
و اگر شرکت وینستین
حتی نمی‌دونستم کی هستند
اجازه فیلمبرداری این را بهش بدهند
این فیلم عالی میشود
نمیدانم که همه دوستش خواهند داشت یا خیر اما میدانم من دوستش دارم
دوستام دوستش خواهند داشت
مخاطبای خاصی خواهد داشت که خواهند گفت
خدای من
عالیه
و فیلم را کار کردم
بعد از اینکه از اون فیلم را بازی کردم
رفتم به نیویورک
تارانتینو تدوین یا از این کارها داشت میکرد
من در نیویورک بودم و
و فیلمی به نام «بوسه مرگ» را
با دیوید کاروسو و نیک کیج بازی می‌کردم
و برای «دنیای آب» مصاحبه دادم
و با خودم میگفتم، امیدوارم آن فیلم را بگیرم
می‌توانم به هاوایی بروم و گلف بازی کنم
بعد در آن روز کسی سراغم آمد و گفت
شما کار «دنیای آبی» رو نگرفتید
لارنس فیشبرن کار را گرفت
من گفتم آه باشه
ولی او قرار بود «جان سخت» را کار کند
ولی اگر شما «جان سخت» را می‌خواهید می‌توانید کارش کنید
گفتم واقعاً؟
جان سخت؟
البته
همیشه میخواستم تو فیلم «جان سخت» باشم
چون یادمه «جان سخت 1» رو تماشا می‌کردم
دوستم رجی ویل جانسون، پلیسی رو بازی می‌کنه که بیرونه
من نشسته بودم و فکر می‌کردم رجی چطور اون کار رو گرفت؟
مصاحبه اش کی بوده؟
چرا من نرفتم؟
و خوب این فرصت من است
که تو فیلم «جان سخت» باشم و من گفتم عالیه
بیاید انجامش بدیم
و وقتی «جان سخت» را کار میکردم با بروس حرف می‌زدم
بروس گفت این فیلم که بیرون بیاد
زندگیت رو تغییر می‌ده
گفتم خوب «پالپ فیکشن» که بیرون بیاد چی؟
ما در آن فیلم هستیم
گفت «پالپ
پالپ خوب می‌شه
ولی این فیلم قراره زندگیت رو تغییر بده
پالپ بیرون آمد
عالیه
نامزد اسکار شدم
همه چیز شگف انگیز و عالی و خوبه
ولی وقتی «جان سخت» بیرون می‌یاد
پرسودترین فیلم جهانه
یک دفعه مردم در تمام دنیا من را میشناسند
چون براش مصاحبه میکنیم و همه این چیزها
و زندگی ام تغییر میکند
پس اینطور تفاوت میان موفقیت هنری
که «پالپ» بود و عالی است
و موفقیت گیشه را
که برای زندگی حرفه ای بسیار مهم است را یاد گرفتم
چراکه به یکباره
برای گیشه معنا پیدا می‌کنی
خوب درست، بروس ستارۀ آن فیلم بود
ولی مردم عاشق زئوس که کاراکتری در آن فیلم بود، شدند
مردم در خیابان دیالوگ هایم را بلند بهم میگفتند
و از این حرف‌ها
و داشت اتفاق می افتاد
انگار شرایط تغییر کرده بود
شیوه‌ای که می‌توانی مذاکره کنی
یا چیزهایی که به سمتت می آید، خیلی فرق میکنند
پس به این میگویند کار شاخص
«پالپ» عالی بود
«جان سخت» بهتر بود