واکنش در مونولوگ
آرون مواک سیر بلند روزانه به شب
حال برایم چند خاطره به نظرت مهم تعریف کردی
میخواهی خاطرات من را بشنوی؟
با دریا در ارتباط است
یکیش اینه
سواز یک کشتی بادبانی بودم
به مقصد بوینس آیرس
ماه کاملی تو آسمون بود
کشتی داشت با سرعت 14 گره به پیش میرفت
روی دماغه دراز کشیده بودم
آب زیرم داشت کف میکرد
و چوب بادبانهایی سفید زیر مهتاب بالای سرم قد کشیده بودند
از زیبایی و ضرب آهنگ سرودش مست شده بودم
برای یک لحظه
خودم را گم کردم در واقع زندگی ام را از دست دارم
من آزاد شدم
در دریا حل شدم
تبدیل به بادبانهای سفید و شتک آب شدم
تبدیل به زیبایی و ضرب آهنگ شدم
تبدیل به مهتاب و کشتی و آسمون بلند پر ستاره شدم
بدون گذشته یا آینده
به نوعی صلح و یکپارچگی شدم
در لذتی بکر
به چیزی بزرگ تر از زندگی خودم
یا زندگی انسان، یا خود حیات، تعلق یافتم
اگر میخواهی میتوانی بگویی به خدا تعلق یافتم
و چندبار دیگر در زندگی ام داشتم شنا میکردم یا
تنها در ساحل دراز کشیده بودم
همین احساس را تجربه کردم
تبدیل شدم به خورشید و شن های داغ و
جلبک های سبز چسبیده به سنگ ها و جنبان در امواج دریا
مثل تصور یک قدیس از خوشاگویی ها
مثل
پرده‌ی جلوی حقیقت چیزها
با دستی پنهان کنار زده شده باشد
و برای لحظه ای میبینی
و دیدن رمز راز، خود رمز و رازی است
برای لحظه ای معنا یافته میشود
و بعد آن دست میگذارد که پرده بازگردد
و تنها میشوی
در مه پرسه میزنی
زاده شدنم به هیئت انسان اشتباه بزرگی بود
اگر مرغ دریایی یا ماهی بودم بخت بیشتری داشتم
در این هیئت همیشه احساس غریبگی میکنم
هیچوقت نتوانسته ام به واقع چیزی طلب کنم
هیچگاه به واقع طلبیده نشده ام
هیچگاه به واقع نمیتوانم تعلق داشته باشم
همیشه باید کمی عاشق مرگ باشم
خیلی ممنون
دراز بکش
این یکی از آن مونولوگ‌های خیلی خیلی شناخته شده است
این مونولوگ زیاد اجرا شده است
به این خاطر که واقعا قطعه فوق العاده ای است
و به این خاطر که اُنیل (نویسنده)
خود کاراکتر است
ادموند در واقع اُنیل است
و او
الته
یکی از بزرگترین ادبا و شاعران ما است
چون خیلی شاعرانه مینویسد
پس از بخشی از خطرش است
که درش نوعی شاعرانگی
در این قطعه است
و سخت است که یکجورایی درش کشیده نشد
که اصلا اشکالی ندارد
اما همچنین فکر میکنم که چیزی که معمولا دز این قطعه
و هر قطعه ای که از نویسنگان شهیر است و نوعی سنگینی درش دارد رخ میدهد
این است که تمایل به فراموشی
شخصی که با او صحبت میکنید، را دارید
و در این مورد
ادموند دارد با پدرش صحبت میکند
و پدرش در واقع کاری کرده است
که این روشن سازی را باعث شده است
اینکه پدرش اکنون
با او صادق تر
با او باز تر بوده است
و چیزی در مورد زندگی خودش را قبول کرده است
که هیچگاه به کس دیگری در زندگی اش نگفته است
هرگز
و، در عین حال دارند نوشخواری میکنند
پس دوباره
این دلیلی است که داستان را تعریف میکند
چون این تلاشش است برای
لطف پدرش را جبران کند
این تلاشش برای دادن هدیه ای به پدرش است
اما یکجایی در حین این کار به نظر من
وقتی شنیده میشود، وقتی که به واقع به این جملات گوش میدهم
وقتی که در نهایت به نقطه ای میرسد که میگوید
و سپس پرده کشیده میشود
و به واقعیت باز میگردی
چرا این اتفاق می افتد؟
چرا این را میگوید
دارد میگوید که شوق و روشنی این صحنه انقدر طول میکشد
باید به واقعیت بازگردد
بله
کاملا ممکن است که
کلیت این قطعه
موضوعش یادآوری خاطرات و گفتن است
به دنیای دیگری میرود و به چیزی شاعرانه میرود
خود را در نقطه ای جدا میکند
اما بعد میدانید
زندگی غالب میشود
و آن چیزی نیست که انتظارش را داشته اید و
جملات آخر چی بود؟
جایی که میگوید
خیلی بهتر میشد که
اگر مرغ دریایی یا ماهی بودم بخت بیشتری داشتم
چطوره؟
و این فقط یک امکان است
اما چطوره
با پدرش همراه میشود
و دارد تجربه ای فوق العاده را
که روی عرشه کشتی داشته است را در میان میگذارد
و این بار دیگر، این بار دیگر که
این تجربه دیگر
دارد خودش را برای پدرش بیان میکند
اما در نقطه ای خاص
میبینی که پدرت متوجه نمیشود
اصلا هیچ ایده کوفتی ای ندارد که در مورد چه صحبت میکنی
و این واقعیت است
این کشیده شدن پرده است
و به این خاطر است که اگر مرغ دریایی یا ماهی بودی برات بهتر بود
چون که اصلا هیچوقت نمیتوانی منظورت را به پدر برسانی
هرگز
و کل قطعه
سعی در رسیدن ارتباط برقرار کردن با پدر است
و فکر میکنی که در این لحظه بالاخره این کار را میتوانی بکنی
چون که پدر خود را به شکلی که تا حالا تجربه نکرده بودی برایت ابراز کرده است
و حالا تو میخواهی خود را برایش ابراز کنی
و در میانه راه
مهم نیست که چیزی نمیگوید
مهم نیست
طبیعتش اینگونه است
متوجه نمیشود، نمیفهمد
و نمیتواند
و این، فکر میکنم
بک
چیز کمی فعالانه تر و واقعی تر برای چسبیدن بهش است
در سپهر انجام این قطعه
که موضوعش او است
و نا امیدی او
و ناامیدی از زندگی
و این ها همه در جلوی چشم تو اتفاق می افتد
و نوعی فانتزی شاعرانه نیست
که از خاطره ای بر می آید
دارد در پیش چشمانت رخ میدهد
و به نظرم این به صحنه روح میبخشد
خوب به این خاطر گفتم روی زمین دراز بکشی
میخواهم اینطوری باشی
اما میخواهم غلط بزنی و به گونه ای صحنه را شروع کنی
که بجای کارت بازی کردن
فقط به خاطر اینکه چیزی را تغییر بدهیم
با پدرت داری شطرنج بازی میکنی
و روی زمین دراز کشیده ای
و یک بطری نوشیدنی هست
و بله کمی مست هستی اما نمیخواهم به شکل مستی بازی کنی
چون فکر نمیکنم که موضوع صحنه باشد
اما این مفهوم که اینطور نیست که پرسه زنی کنی و خاطره ای به ذهنت برسد
بلکه میخواهی با این مردی که به معنای واقعی کلمه کنارت
با تو دراز کشیده است میخواهی ارتباط برقرار کنی
سعی میکنی
واردش بشوی
میخواهی کاری کنی که درک کنی که تو که هستی
به گونه ای تو را بفهمد که تا حالا نفهمیده است
این کار را بکن
و میخواهم که
درونش ببینی
قرار نیست که به یکباره درک کند
و اینجاست که میخواهم گذار اتفاق بیافتد
و این ها همه خیلی خیلی عمیق
و شخصی است
و پر زرق و برق و اجراگون نیست
پس دوباره امتحانش کن
حال برایم چند خاطره به نظرت مهم تعریف کردی
میخواهی خاطرات من را بشنوی؟
با دریا در ارتباط است
یکیش اینه
سواز یک کشتی بادبانی بودم
به مقصد بوینس آیرس
ماه کاملی تو آسمون بود
کشتی داشت با سرعت 14 گره به پیش میرفت
روی دماغه دراز کشیده بودم
آب زیرم داشت کف میکرد
و چوب بادبانهایی سفید زیر مهتاب
بالای سرم قد کشیده بودند
از زیبایی و ضرب آهنگ سرودش مست شده بودم
برای یک لحظه
خودم را گم کردم
در واقع زندگی ام را از دست دارم
من آزاد شدم
در دریا حل شدم
تبدیل به بادبانهای سفید و شتک آب شدم
تبدیل به زیبایی و ضرب آهنگ شدم
تبدیل به مهتاب و کشتی و آسمون بلند پر ستاره شدم
بدون گذشته یا آینده
به نوعی صلح و یکپارچگی شدم
در لذتی بکر
به چیزی بزرگ تر از زندگی خودم
یا زندگی انسان، یا خود حیات، تعلق یافتم
اگر میخواهی میتوانی بگویی به خدا تعلق یافتم
و چندبار دیگر در زندگی ام داشتم شنا میکردم یا
تنها در ساحل دراز کشیده بودم
همین احساس را تجربه کردم
تبدیل شدم به خورشید
تبدیل به شن داغ شدم
جلبک های سبز چسبیده به سنگ ها و جنبان در امواج دریا
مثل تصور یک قدیس از خوشاگویی ها
انگار پرده‌ی جلوی حقیقت چیزها
با دستی پنهان کنار زده شده باشد
و برای لحظه ای میبینی
و دیدن رمز راز، خود رمز و رازی است
برای لحظه ای معنا یافته میشود
و بعد آن دست میگذارد که پرده بازگردد
و تنها میشوی
در مه پرسه میزنی
زاده شدنم به هیئت انسان اشتباه بزرگی بود
اگر مرغ دریایی یا ماهی بودم بخت بیشتری داشتم
عالی بود خیلی ممنون
خیلی خوب بود بلند شو
خیلی خیلی جالب بود
بگو تو چطور با اینگونه انجام ندادنش که بچرخی
وقتی اینطور اجرایش نکردی که بچرخی و یک چیزایی را به یاد بیاوری
بلکه به واقع گفتگو کنی
اولی باری که انجامش دادم و به شکلی که قبل از اینکه
شما در مورد وجوه شخصی اش بگویید
فکر میکردم که این قطعه
یک بیان و ابراز بزرگ در برابر پدرش بوده است
که یکجورایی ذهنش را هذیان وار بیان میکرده است
و یکجورایی ذهنش را قی میکرده است
اما بعد متوجه شدم
نه، دارد این چیزها را به شکلی خیلی آگاهان و متمرکز میگوید
خیلی معنا و توجه به چیزی دارد که دارد میگوید
متمرکز است
دقیق است
هیچ چیز زائدی درش نیست
و من با بعضی از کلمات به شکل زائذ رفتار میکردم
و من دقت کردم و با خودم گفتم
هرچیزی که میگوید، میخواهد دقیقا به پدرش انتقالش دهد
و وقتی این نکته را به من گفتید که پدر گوش نمیدهد و هیچوقت درک نخواهد کرد
فقط
این خیلی خیلی ممنون
خیلی جالب است وقتی که...
این ویژگی مونولوگ ها هم هست
اینکه بلند میشویم
و به تنهایی ایفای نقش میکنیم
و این تمایل وجود دارد که فراموش کنیم که
این چیزی که میگوییم را چرا داریم میگوییم؟
این حرفها را داریم به چه کسی میزنیم؟
انتظار چه واکنشی را داریم
در برابر آن واکنشی که ممکن است بگیریم
میدانید زندگی
پر از ناامیدی است
ناامیدی چشمه حیات تئاتر است
کاراکتر ها در ناامیدی نجات میابند
بنابراین همیشه آن حس به خاطر آوردن چرایی کارتان وجود دارد
در قبال که انجامش میدهید
در مورد چیست
انتظار چه را میکشید
و آیا هرگز رخ میدهد
و خیلی اوقات رخ نمیدهد
اما تغییر رویه خیلی خیلی خوبی بود
ممنون
تغییر رویه خیلی خوبی بود