تدوین
فرآیند ی تدوین خیلی شبیه
به فرآیند بازنویسی است
شما یک ...
شما یک صحنه دارید
بعد هی ازش تراش میدهید، صحیح؟
بهترش میکنید،معنادار ترِش میکنید
گفت و گو هایی راجع به اینکه این صحنه واقعا چه معنایی را میرساند، دارید
و بعد شروع به تراش دادنش میکنید
و ازش حذف میکنید و بهش اضافه میکنید
و این جاییه که شما یک سری گفت و گو هایی
را راجع به فیلمتون شروع میکنید
که نسبت به هر وقت دیگر متفاوت است
چون مقدار فیلم موجود را جلوی خود دارید
و دیگر نمیتوانید به طول فیلمتان اضافه کنید
نمیتوانید وانمود کنید که مثلا یک چیز دیگری هم در یک جعبه دیگر هستسس
همش همانجا جلوی شماست
شروع به همکاری با تدوینگرتان میکنید
یک تجمیع انجام میدهد
و بعد من تجمیع را نگاه میکنم
و هزاران هزار نکته میگویم
احتمالا ابتدای کار سرم را از شرمندگی
پایین میندازم
چون که تجمیع فیلم همیشه مزخرف به نظر می آید
بعد در حینی که تصاویرتان را بررسی میکنید، شروع به شناختنشان میکنید
و شروع به گفت و گو راجع به تصاویر میکنید
چیزهای متفاوتی را امتحان میکنید
در روزگاران قدیم!
واقعا فیلم داشتیم، و ما فیلم(آنالوگ) را کات(برش) میدادیم
و شما واقعا باید می فهمیدید که در هر کدام
از اون حلقه ها(حلقه های فیلم آنالوگ) چی بود،چون که باید از حلقه بیرونش میاوردید
روی دستگاه میگذاشتیدش
روی دستگاه میگذاشتیدش، برشش میدادید
بعد باید یک مدلی نمایشش میدادید
دوباره برشش میدادید و یک مدل دومی نمایشش میدادید
تا که بتوانید مقایسه کنید
بنابراین قدیما، باید این مهارت
را پرورش میدادی که قادر باشید
جای اجراها و حرکات را مورد توجه قرار بدید
تا اینکه آنها را برداشت به برداشت به یاد بیاورید
و بگویید مثلا برداشت اول را به این دلیل دوست داشتم
برداشت چهار را به آن دلیل
این خط در برداشت سوم را دوست دارم
نمای باز را دوست ندارم
برای اینکه قادر باشید تمام این تصمیمات را بگیرید
باید یک حافظه داشته باشید
یک حافظه ی احساسی از اینکه بازیگران و کاراکترها
چه میکنند
همچنین باید بتوانید یک حافظه ی فنی از اینکه از لحاظ فیزیکی دارند چکار میکنند
هم داشته باشید
یکی از موضوعات فوق العاده راجع به فناوری دیجیتال
اینه که یک عالمه دکمه را میتوانید فشار بدی و بگویید بهتر شد، بدتر شد؟
بهتر شد، بدتر شد؟
میتوانید برای تصمیم گرفتن عقب جلو کنید
ولی من همچنان معتقدم که حافظتان عالی ترین ابزار است
اگه به همان روش قدیم نگاه کنید و از خود
بپرسید که چرا مثلا آن خط را نسبت به دیگری
بیشتر دوست دارید یا اینکه مثلا این اجرا چه دارد
که اجرای دیگر ندارد
این گفت و گو های مداومی
که با خود و تدوینگرتان دارید
جایی که خود را جای تک تک کاراکترها میگذارید
و شروع میکنید به پرسیدن سوالاتی مثل :
چرا اینقدر برای جواب دادن بهم تعلل کرد؟
یا آیا دارد راستش را میگوید؟
واقعا 100 دلار تو جیبش دارد
یا فقط میگوید که دارد؟
شما یک جوری شروع به پرسیدن این سوالات میکنید
که انگار کاراکترها هستید
در نتیجه میتوانید صحنه را درک کنید
و خواهید فهمید کدام زاویه
برای بیان آن ایده هایی که سعی در مطرح کردنش دارید، نیاز است
مطالعه موردی تدوین یک صحنه : هیولای پول
خوب،این صحنه به شدت غنی است
صحنه ی مورد علاقه ام در فیلم است
بنظرم موفق ترین صحنه ی فیلم است
و یک مثال خوب از اینکه بازیگر یک چیز جادویی
که من درش نقشی نداشتم با خودش به صحنه می آورد
وقتی یک چیزی مثل این می بینم یک جورایی مثل رعد و برق می ماند
این بازیگر... امیلی مید، که بازیگر فوق العاده ای است
این اجرا را واقعا به ارمغان آورد
کاراکتر وارد میشود
دوست پسرش همه را گروگان گرفت است
هشت ماهه حامل است
و شما فکر میکنید که قرار است منصرفش کند
و بهش بگوید که چرا باید اسلحه و بمب را زمین بگذارد
و بیاد بیرون
و در عوض یک اتفاقی دیگر رخ میدهد
برداشت اول
حرکت
اوکی
مواظب باش
برو جلو
حالا باید به اون دوربین نگاه کنی
و اون تورو داخلش می بینه
فقط یادت باشد تنها هدفمون اینه
که اسلحشو زمین بندازه و بیاد بیرون،اوکی؟
خیلی خوب
کایل؟
اونجایی؟
کایل؟
منو می بینه؟
آره میتونه ببینتت
میتونه از این طریق ...
آره
فقط به دوربین نگاه کن
کایل
نیستش...کایل؟
کایل
من اینجا چیکار میکنم کایل؟
تو اینجا چیکار میکنی؟
خدایا!
تو احمق ترین حرومزاده ی روی کره زمینی!
میدونی؟
راجع به پول بهم گفتن کایل
خیلی احمقی!
نه-نه-نه
اون تمام چیزی بود که داشتیم
قرون به قرون پولمون بود
عجب آدم بازنده ای هستی کایل!
میدونی؟
تو همیشه یک...
آدم بازنده ای بودی !
هی...هی
تموم شبو تو زیرزمین می نشستی
اون کتابای لعنتیتو میخوندی
و فکر میکردی نابغه ای چیزی هستی
ولی نیستی !
توی لعنتی نیستی !!
حالا میری و این غلطو میکنی؟
مثل یک احمق تمام پولای مادرتو به باد میدهید
بعد یا یک بمب لعنتی میای اینجا؟
محض رضای خدا خاموشش کم
تو حتی بلد نیستی از یک پیچ گوشتی استفاده کنی!!!
دقیقا همین قدر تو خونه بی مصرفی
حالا اومدی و بمب می سازی؟
از کی تا حالا یهویی انقدر مرد شدی؟
ولی مرد نیستی
تو یه پتیاره ای
دقیقا همینی
میشنوی کایل؟
تو یه پتیاره ای
وقتی با هم میخوابیدیم گریه میکردی،توی پتیاره‌ی کوچولوی احمق !
بیا بیا
به من دست نزن مادر به خطا
من هفت ماهه حاملم
لعنت به تو
و لعنت به تو کایل
یالا
همش تقصیر توئه لعنتی
ببریدش بیرون
چرا یکی نمیزنی تو مغز خودت و تمومش نمیکنی؟
یالا
یالا ترسوی کثافت
اون ماشه ی لعنتیو بکش
ماشه ی لعنتیو بکش
ببریدش بیرون
امیلی مید این اجرا را به ارمغان آورد
و وقتی ما این را دیدیم،ما حقیقت اش را دیدیم
همش در یک زمان اتفاق افتاد،کلا مستقیم به دوربین
یک چیز خیلی بکر و واقعی در این باره وجود داشت
وقتی دوربینو دست گرفت
خیلی فوق العاده شد و تیکه ها و قسمتایی ازش بیرون قاب میفتاد
گویا نمیتواند کل خشمشو در بر بگیرد
خیلی فوق العاده است که توانست این اجرا را طوری طرح کند
و از اینکه اولش نمیدانست میخواهد چه بهش بگوید برسد
به جایی که شروع کند به فحش دادن و برانگیخته و برانگیخته
بشود تا در نهایت بهش بگوید که ماشه را بکش
و خودتو بکش
ماشه را بکش
از سمت دیگر،صحنه ی واکنشی جک اُکانل
فقط یک دوربین روی یک پایه وجود دارد که آروم آروم به سمت صورتش حرکت میکند
دارد می بیندش
تو یک لحظه ی خاصی،تصویر مالی(دختره) به خاطر داد زدن هایش قطع میشود
و تصویر سیاه میشود
تصویر سیاه میشود
ولی صدا هنوز هست
بنابراین وقتی که بهش میگوید پتیاره و تمام آن
حرفها،تصویر سیاه میشود
و او باید فقط به صدایش واکنش نشان بدهد
به عنوان یک بازیگر،گاهی اوقات شما تصویر شخص را ندارید
و بعضی اوقات هم دارید
بعضی اوقات یک علامت X روی یک پرچم را بجای شخص دارید
ولی شما باید آن تاثیر را در خاطرتان داشته باشید
و هر بار که جک آن اجرا را میشنید
قطعا یک تاثیری داشت
ولی هیچ وقت آن تاثیری
که روی برداشت اول داشت را نداشت
اولین باری که آن فریادها را شنید
خواهید دید که یک بداهه گویی آنجا اتفاق میفتد، جایی که جک میگوید
بهش دست نزن
دستتو بکش
بهش دست نزن
و این بداهه گویی چیزی بود
که خیلی منو تحت تاثیر قرار داد
چون گر چه این زن دارد بهش میگوید بازنده
و رکیک ترین جمله ها را نثارش میکند
سرافکندگی ای که دچارش میکند و چقدر
در نظرش خار و خفیف است، ولی بازم میخواهد که ازش محافظت کند
چون که مادر بچه اش است
و نمیخواهد که پلیس بهش آسیب بزند
کایل
بله
اینجا چیکار میکنی؟
!امیلی:من اینجا چیکار میکنم؟
آره
کایل
تو اینجا چیکار میکنی ؟
فکر کردم امروز سر کاری
من...چیه؟
تو احمق ترین حرومزاده ی روی کره زمینی!
میدونی؟
راجع به پول بهم گفتن کایل
خیلی احمقی
اون تمام چیزی بود که داشتیم
قرون به قرون پولمون !
عجب آدم بازنده ای هستی کایل!
کایل
میدونی؟
همیشه بازنده بودی
مالی!
تموم شبو تو زیرزمین می نشستی
و اون کتابای لعنتیتو میخوندی
و فکر میکردی نابغه ای چیزی هستی!
!ولی نیستی
!!لعنتی، نیستی
حالا میای و همچین غلطی میکنی؟!
مثل یک احمق تمام پولای مادرتو به باد دادی
بعد با یک بمب لعنتی میای اینجا؟
خاموشش کن
تو حتی نمیدونی
چجور با پیچ گوشتی کار کنی
دقیقا همینقدر بی مصرفی تو خونه
حالا میای و بمب کوفتی میسازی؟
از کی تا حالا یهویی انقدر مرد شدی؟
ولی مرد نیستی
تو یه پتیاره ای
دقیقا همینی
میشنوی کایل؟
تو یه پتیاره ای
وقتی با هم میخوابیم گریه میکنی،توی پتیاره‌ی کوچولوی احمق
به من دست نزن مادر به خطا
بهش دست نزن
لعنت بهت
و لعنت به تو کایل
همش تقصیر توئه لعنتیه
چرا نمیزنی تو مغزت
و تمومش نمیکنی؟
یالا ترسوی کثافت
اون ماشه ی لعنتیو بکش
ماشه ی لعنتیو بکش
زیبایی صحنه ی واکنش جک این است که تغییر میکند
اول با این شروع میشود که کلمات را میشنود که رگباری دارند می آیند
فلج اش میکند
باعث میشود برگردد به خاطرات
که شاید چرا مستحق احساس شکست است
و بعد یک جورایی تسلیم است
میرویم به قسمتی که ازش حفاظت میکند
میخواهد از دختر در برابر پلیس حفاظت کند
و بعد تسلیم شدن را داریم
در آخر،جورج کلونی میاید سمتش
و سعی میکند که دوربینا را پس بزند تا یک کم فضا داشته باشد
چون که کاراکتر جورج کلونی هم نمیخواهد
که انگشتش را از روی دکمه برندارد
و همه را منفجر کند !!!
و به سمت یک صندلی هدایتش میکند تا بنشیند
یک لیوان آب برایش می آورد تا یک نفسی بکشد
و یک حس خیلی سخاوتمندانه در این لحظه است
جایی که لی،کاراکترِ جورج کلونی،ناگهان
به این درک میرسد که این هم یک انسان است
فقط یک بچه است
و متوجه میشود که کایل یک بازنده است
احساس بازنده بودن دارد
دقیقا مثل کاراکتر جورج کلونی که
احساس شکست میکند
و این دقیقا لحظه ی اتصال آنهاست
لحظه ای که دو مرد از رقیب هم بودن تبدیل میشوند
به آینه ی تمام نمای هم
در این مثالی که من دادم
شما دو اجرا در برداشت ابتدایی دارید
دو اجرا در برداشت ابتدایی دست نخورده از دو نفر که دارند
مستقیما با هم ارتباط میگیرند
بناراین ما داریم یک چیز به شدت نزدیک را تجربه میکنیم
به طرز عجیبی خیلی بیشتر نزدیک، چون که شما وقتی کسی را در صفحه تلویزیون
می بینید و صورتش انقدر بزرگ است
به طرز عجیبی نزدیکتر
نسبت به زمانی هستید که ممکن است، یکی دو متری شما، درست در کنارتان ایستاده باشند
بنابراین این نوع نزدیکی مرگبار
بین کاراکتر جک،بین مالی و کایل وجود دارد
حالا ما قرار است تمام افراد دیگری را هم که شاهد این ماجرا هستند را اضافه کنیم
و اگه شما تا حالا یک بازنده بوده باشید
یا اینکه احساس بازنده بودن داشته بوده باشید، بدترین نوع بازنده بودن
زمانی است که شما مقابل میلیون ها میلیون آدم
بازنده باشید،حتی شاید میلیاردها آدم روی کره زمین
که همه دارند این رویداد را زنده تماشا میکنند
بنابراین ما باید درباره ی این موضوع که چطوری قرار است بقیه ی دنیا
را وارد قضیه کنیم مراقب باشیم
بنابراین شاید این مالی و کایل باشند که این تجربه نزدیک را داشته باشند
ولی یک سری آدم در یک کافی شاپ در بروکلین هستند
یا در یک مغازه لاستیک فروشی در کوئینز یا جایی آنطرف دنیا هستند
که آنها هم دارند این لحظه را تجربه میکنند
و دارند ازش کیف میبرند !!!
شاید در خود بروند، چرا که آنها هم این حس را در زندگیشون تجربه کرده اند
یا یک کسی هم بوده است که اینجوری سرشان داد بزند
یا اینکه ترسیده باشند که دکمه ی بمب ممکن است زده بشود
یا حتی در طول اتفاق افتادنش میخندند
تحقیر شدن در انظار عمومی مثل هیچ چیز دیگری نیست
خیلی با تحقیری که دو نفر ابا هم دارند متفاوت است
و ما میخواستیم اطمینان حاصل کنم
که تنش آن لحظه را با کمک گرفتن از کل دنیا و ایده ی تحقیر عمومی
به وجود بیاریم
عجب آدم بازنده ای هستی
کایل
میدونی؟
همیشه آدم بازنده ای بودی
تموم شبو تو زیرزمین می نشستی
و اون کتابای لعنتیتو میخوندی
و فکر می کردی نابغه ای چیزی هستی!
ولی نیستی!
نیستی لعنتی!
حالا میای و همچین غلطی می کنی!
تو مثل یک احمق تمام پولای مادرتو به باد دادی
حالا با یک بمب لعنتی اومدی اینجا
محض رضای خدا خاموشش کن
تو حتی نمیدونی چجوری با یک پیچ گوشتی کار کنی
دقیقا همین قدر تو خونه بی مصرفی
حالا میای و بمب می سازی؟
از کی تا حالا انقدر مرد شدی؟
ولی مرد نیستی
!یک پتیاره ای
دقیقا همینی
میشنوی کایل؟
پتیاره ای
وقتی با هم میخوابیدیم گریه میکردی،توی پتیاره‌ی کوچولوی احمق !
به من دست نزن مادر به خطا
بهش دست نزن
لعنت بهتون
و لعنت به تو کایل!
همش تقصیر توئه لعنتیه،چرا یکی نمیزنی تو مغزت
و تمومش نمی کنی ترسوی کثافت؟
یالا
اون ماشه ی لعنتی رو بکش!!
اون ماشه ی لعنتی رو...
تصمیمات مرتبط با تدوین در این باره هستند که در هر لحظه باید کجا باشیم
در واقع چجوری باید این زنجیره از نماها را به نمایش در بیاوریم
هر انتخابی که میکنید یک معنایی دارد
و در واقع این کار یک فرآیند ی طولانی یافتن این است
که هر تصمیمی که شما احتمالا می گیرید
چگونه تاثیر روی بیننده و یا احساس پیرامون داستان
را تغییر میدهد
شما میتوانید یک تصمیم خیلی قاطع بگیرید برای مثال
یک صحنه ی خیلی حرکت دار با یک نمای باز داشته باشید
و اصلا هم تغییرش ندهید
به تگه های دیگری که پوشش داده اید کات ندهید
و یک اتفاق خیلی قوی در این مورد
رخ میدهد
یک تنهایی ای به وجود میاد که تصویر
خودش باید داستان را روایت کند
تقریبا شبیه یک نقاشی میشود
شبیه یک نقاشی دوره رنسانس
یک جور نقاشی تمام صفحه از کاراواژیو(نقاش ایتالیایی سده 16 میلادی)
که ما یک سری کاراکتر داریم
که در یک منظره قرار داده شده اند
و یک فاصله ای هست بین بیننده ها
و کاراکترها
ما از قصد این کار را میکنیم
در مورد فیلم هیولای پول
یک سوالی راجع به فیلم هست که چقدر
سریع است، چقدر همه چیز سریع است
و چطور همه متصل هستیم
و یک چیزی راجع به این اتصال
این دسترسی و تمام این فناوری مدرن وجود دارد که خیلی خشن است
و یک چیزی که
یک شرمساری شخصی است در یک آن تبدیل میشود به یک شرمساری عمومی
که دیگر فهم اینکه واقعا که هستی غیر ممکن میشود
چون که شما در تمام این میلیون ها مسیر مختلف خرد تقسیم شده اید
و بنظرم این یکی از آن ایده های مهم تر فیلم بود
و چیزی بود که در نحوه کات کردن هم مد نظر بود
اینکه ما یک رویدادی را که بایست
بین دو نفر اتفاق بیفته چگونه ببینیم
و همچنین باید تاثیرش را
روی کل دنیا در نظر داشته باشیم
هر فیلمی نیازمند ...
شما باید یک جفت چشم متفاوت برای هر فیلمی داشته باشید
یک داستان متفاوت است
یک فیلمبردار متفاوت میخواهد
بازیگر متفاوت،لوکیشن متفاوت نیاز دارد
در این مورد هیولای پول
سبک تدوین یک جورایی سبک کات کردن سریع بود
تا اینکه برسیم به صحنه هایی بین دو نفر
و بعد به خود آنها اجازه میدهیم تا مثل یک نمایش
مثل یک تئاتر بازی کنند
بنظرم همیشه ی اوقات مفید است که...
وقتی میخواهید تصمیم بگیرید...
که چجوری این صحنه را کات کنم...
خیلی مفید است که با کاراکترها شروع کنید،مثلا بگویید:آنها که هستند؟
در این لحظه چه کسایی هستند؟
چه احساسی دارند؟
و من میخواهم از طریق آنها و حرکاتشان
به چه احساسی برسم؟
فهمیدن نقطه دیدگاهتان
آیا نقطه دیدگاه شما،نقطه دیدگاه کایل است؟
آیا نقطه دیدگاه شما،نقطه دیدگاه لی است؟
میدونید،نقطه دیدگاهتون را در این صحنه
و در واقع در کل فیلم تعیین کنید و بعد
با در فرآیند تدوین آن را منعکس کنید
بدنبال بازخورد باشید
در اتاق تدوین،ماجراهای زیادی
در رابطه با اینکه چی را نگه دارید و چی را کنار بزارید
وجود دارد
اینکه با توجه به دیدگاه فیلمتان
با توجه به شرایط تدوینتان،بچسبید به چی و قید چیو بزنید
انتخاب سختی است
در بهترین حالت ممکن،شما کار را یک جوری به اتمام می رسانید
که دقیقا همونطور که انتظار داشتید باشد
اینکه هیچ کدام از کات هایی که زدید
قربانی نشده باشند که واقعا فیلک را بهتر کرده باشند
و برای بیشتر اوقات، اکثر تجربیات قبلی من همینطور بوده اند
ولی خوب تجربه های دیگری هم داشتم!
که میتواند واقعا روحیه را خراب کند
هیچی مثل شک کردن به خود نیست
و چقدر دردناک است که در اتاق تدوین باشید
و بدانی که یک چیزایی می بینی
که بقیه افراد نمی بینند
من به شدت توصیه می کنم که یک سری افراد را که ما بهشون میگیم
نمایش برای دوستان ، وارد قضیه کنید
من بهشون میگم نمایش برای دوستان دیگران
چون که یادگرفتم رفیقای خودم
نباید برای این کار بیایند
حداقل نفرات اول نباشند
ترجیح میدم یک غریبه ای که در صنعت
فیلمسازی است باشد که بتواند کاملا شما و ملاحظات را کنار بگذراد
و مثلا بگه:نمیدونم،بنظرم
سرعتِ این قسمت ایراد دارد!
یا مثلا...فقط مسائل کلی
میدونید،مثلا سرعت مشکل دارد یا اینکه
مثلا من نفهمیدم اون کاراکتر چی میگفت؟
یا اینکه زیاد داد میزنه!
این برای من یک مشکل است
من از ریتم خارج شدم چون خیلی داد می زند
واقعا به افراد گوش بدهید
بنظرم مخصوصا نویسنده ها
نویسنده ها و تدوینگران دیگر
چون که اینها افرادی هستند که نه تنها میدونند که مشکلتان چیست
بلکه همچنین میدانند چگونه کمکتان کنند
تا راه حل هایی برای حل کنید
یا آن مشکلات را اصلاح کنید
یا حتی تبدیل آن مشکلات به نقطه قوت، پیدا کنید