مدیریت مصاحبه‌های چالشی
: مطالعه موردی پاول فاسل، فیلم جنگ
باید صادقانه بگیم که ما در اکثر مصاحبه ها به دنبال
چیزی هستیم که اسمشو میتونید چیزهای سنگین بگذاریم
چیزهای سخت چیزهای دردناک
چیزهایی که خاطرات مرگ و فقدان را
یا دهشت هایی که هیچ انسانی نباید ببیند را به یاد می آورند
و اینطور نیست که قرار باشد مستقیم با این مسائل مواجه شان کنید
اما باید راهی پیدا کنید تا به آن وسیله
که انقدر به آن ها احساس راحتی دهید
که انقدر احساس راحتی کنند که این مسائل را بازگو کنند
و راهش هم همین است
خوب، داشتیم روی فیلم خود در مورد جنگ جهانی دوم کار میکردیم
که اسمش «جنگ» بود
در آن داستان جنگ جهانی دوم
بزرگترین فاجعه در تاریخ انسانی را
بیشتر به واسطه تجربیات افرادی از چهار گوشه جغرافیایی ایالات متحده، تعریف میکنیم
اما همچنین چند تجمیع گر هم در فیلم داریم
یک تاریخدان با نام پاول فاسل
که خودش در واقع به عنوان پیاده نظام جنگ را دیده بود
او در سال 1944 و 1945 در فرانسه بوده است
جایی که امید به زندگی یک ستوان دوم، که درجه او در 19 سالگی بود
چیزی حدود 17 روز بود
در 17 روز یا کشته میشدید یا به شدت زخمی میشدید
یا دیوانه میشدید
اما او شش ماه را بدون حتی مسواک زدن
بدون اینکه هرگز دوش بگیرد
بدون اینکه هرگز لباسش را عوض کند، گذروند
چراکه در کارش خیلی خوب بود
و کاری که میکرد این بود که زخمی نشود
نمیرد، دیوانه نشود و مهمتر از همه
بلد بود چگونه دیگری را، دشمن را بکشد و این کار را خیلی حرفه ای انجام میداد
بنابراین گنجی در دستانمان داشتیم
اما او همچنین دانشگاهی است
و بنابرین با اندازه‌ای خودآگاهی به مصاحبه آمد
او در سه نوار اول به شکلی متشنجانه
متشنجانه، مضطرب بود
و او این را به این شکل نشان داد که دهانش
کاملا خشک شد
ما همیشه کمی آب کنار اشخاص میگذاریم
که بتوانند یک قلپ آب بخورند و گلویی تازه کنند
اما این برای او جواب نمیداد
تقریبا میشد صدای کوبش قلب اش را شنید
و یک حالت معذبانه ای وجود داشت
بنابراین نوارهای اول یه چیزی در این مایه ها بود
اینطور نبود که مواد مطرح شده خیلی بد باشد
اما متوجه میشدید که آنطور که میلرزید
خوب جواب نمیداد
بنابراین
فضای کشور درست پس از بمباران پرل هاربر چگونه بود؟
آیا تمام جوانان هجوم بردند تا برای جنگ نام نویسی کنند؟
منظورم اینه که فضای کلی چگونه بود ؟
خوب، دو دو
دوستانم که با من فرق داشتند، ورزشکار معاب
من اینطور نبودم
من بیشتر روحیه هنری داشتم
دوستانم همه هجوم بردند که به تفنگداران دریایی بپیوندند
به عنوان وطن پرست
و همه ای آن ها به سرعت پذیرش شدند
و در عرض دو هفته به آموزشی تفنگداران دریایی فرستاده شدند
خوب اینجا هیچ مشکلی نیست
دارد توضیح میدهد
اما میشود دید که بسیار مضطرب است
و احساس نیاز میکند که یکجورایی جرئیات بیشتری اضافه کند
آنها ورزشکار معاب بودند
من روحیه هنری داشتم
این دیالوگ عالی ای بود
میتوست عالی باشد اما نوعی حس غیرطبیعی در خود دارد
و او خودش هم اطمینان نداشت که باید بیانش میکرد یا خیر
من چند نوار اول را نومیدانه صرف تلاش
برای راحت کردنش کردم و هیچی جواب نمیداد
و در واقع کار را متوقف کردم و گفتم پاول میدونی
مسئله ای نیست
یکم آب بنوش
کار داره عالی پیش میره
کارت فوق العاده است
و برای لحظاتی در نظر گرفتم که کار را «فرانسوی» انجام دهم
این علامت ما از ابتدای شروع کار فیلم های فلورنتین بود
به این معنا بود که فیلمبردار ضبط نمیکرد
و اینطور فیلم خام خود را که خیلی با ارزش و خیلی گرون بود را هدر نمیدادیم
و یک چیزی ضبط میکردیم و به سوژه احترام میگذاشتیم
اما او بسیار مهم بود و من میدانستم که چیزهای زیادی برای گفتن داشت
کتابهای فوق العاده ای در مورد جنگ
و درباره تجربه شخصی اش در جنگ نوشته بود
بعد در حد فاصل یک تعویض نوار
داشت در مورد بچه هایی که به عنوان جایگزین فرستاده شدند صحبت میکرد
و من گفتم پاول یه لحظه صبر کن
این بچه هایی که میگی چند ساله بودند؟
و او گفت، او 18 ساله بودند
من گفتم تو چند ساله بودی ؟
گفت 19 ساله بودم
و من به یک دفعه متوجه شدم
که هنوز به آن شخص 19 ساله ای
که روزگاری بوده است، دست نیافته است
و خوب، گفتم تو چیزهای بدی را دیدی
و او به کلی تغییر کرد
ناگهان جنبه دانشگاهی از میان رفت
و میخواست بگوید من چیزهای بدی دیدم
اما در تمام مدت نوعی سد را پیش روی خود حس میکرد
که باید نوعی تاریخدان مهربان باشد
شاید روی آرنج کت پشمی اش وصله داشته باشد
و گهرهای دانش را ارزانی کند
و من نمیخواستم این کارها را بکند
من نیاز داشتم که او پاول فاسل، ستوان دوم 19 ساله باشد
که هر ساعت را بیش
از زمان معمول حیات برای موقعیتی که در آن بود
برای نوع کارش، زندگی میکرد
بنابراین، حالا که رسیدیم به ضبط شماره 145
این مصاحبه در سال 2003 است
ماه فوریه است
و چیزی روی می دهد
شگفت انگیز است
به نظرم افکار بسیاری را تغییر داد
شما چیزهای بدی دیده اید
چیزهای وحشتناکی دیده اید
بله
در مورد آن ها بهم بگویید
خوب
فکر میکنم
وحشتناک ترین چیز یکی از اولین چیزهای وحشتناکی بود که باهاش روبرو شدم
روز پس از شکست محاصره
برای دسته ای از لشگر 33 بود
اولین چیز پسران آلمانی مرده بود
که در کل زمین جنگ افتاده بودند
و رنگشان داشت زرد میشد و این مسائل
چشمانشان باز بود
من هیچگاه جنازه ای با چشمان باز ندیده بودم
من اقوام درگذشته را در تابوت دیده بودم
اما چشمانشان همیشه به درستی بسته بود
و وقتی که انسان افرادی که به خشونت کشته شده اند را
با سوراخ هایی درون بدنشان و اعضای تکه تکه شده، میبیند
که با چشمان باز به شما زل زده اند گویا که زنده اند
به شدت احساس قطع ارتباط با چیزها پیدا میکنید
آیا باید چیزی به آن‌ها بگویید؟
باید بهشون بگویید متاسف هستم ؟
خیلی درد کشیدی ؟
و اینطور چیزها
به دو بچه آلمانی مرده و دراز افتاده بر خوردم
آن‌ها روز پیش بوسیله دسته ای
که ما جایگزینشان شده بودیم، کشته شده بودند
و آنقدر جوان بودند که من باورم نمیشد
فکر کنم شاید بین 12 تا 14 ساله بودند
و در پایان جنگ مسلما
کفگیر آلمان ها به ته دیگ خورده بود و از همه استفاده میکردند
پیرمردانی بودند که به سختی میتوانستند راه بروند و بچه های کوچکی از
میدونید
به سن دبیرستان
این بچه ها یونیفرم های کوچکی به تن داشتند
کلاه نقاب دار به سر داشتند و نه کلاه آهنی
و هردو به سرشان شلیک شده بود
و مغز قرمز و آبی گون یکی از آن ها
از بینی اش بیرون زده بود
چشمان آن‌ها هم باز بود
و مغز قرمز آبی گون دیگری
درست از زیر کلاه نقاب دارش بیرون زده بود
و یکجورایی نوع به سر کردن کلاهش را تغییر داده بود
و این صحنه واقعا من را تکان داد
نمیتونم تجربه ام را در آن لحظه توصیف کنم
وحشتناک بود
و میبینید که او همچنان مضطرب است
همچنان لبانش را میلیسد
اما ناگهان دیگر به من نگاه نمیکند
و گویا در اتاقی که مصاحبه صورت میگیرد نیست
دارد به جایی دیگر نگاه میکند
در واقع مهم نیست که من چه پرسشی میکنم
من تنها میگویم، دیگر چه، یا بله یا میدونید
شما چیزهای بدی دیده اید و چه احساسی داشتید
و او به جایی دیگر
به جایی که بود، مینگرد
و این لحظه ای است که یک مصاحبه طلایی میشود
میتونم یک چیزی بگویم؟
اطلاق کلمه «طلایی» فوق العاده توهین آمیز است
گویا در کاسبی ای هستیم که در آن، میدانید
که معیارش موفقیت در کشیدن کنکاشگرانه چیزی از افراد است
گویا به آن ها تجاوز میکنیم
خون آشام هایی هستیم که خونشان را میمکیم
و موضوع این نیست
و من هم اینگونه نیستم
من هدف کارم نوعی مشارکت هست که در عین حال پاول را ارج مینهد
و من به پاول ضربه زده ام
با گفتن اینکه «طلایی» بود
چیزی که او به ما داد بخشی از روحش بود و او این کار را سخاوتمندانه کرد
او ممکن است، هرچند ناخودآگاه
کاری کرد این بود که بی اندازه به غنای فیلممان افزود
و من برای همیشه مدیون اون هستم
استفاده از مصاحبه هایی با احساسات قوی
خوب حال یک مصاحبه خام دارید، صحیح؟
و چه کاری میخواهید باهاش بکنید؟
چطور در فیلم جای میگیرد؟
بسیاری مصاحبه دیگر دارید
که باید ادغام کنید
یک فیلمنامه دارید
خط زمانی دارید
میدانید، کجا باید برود؟
و جایگذاری مصاحبه شونده ها
خیلی مشخص نیست
ما نرفتیم سراغش و بگوییم پاول
ما را از اینجا به اینجا در این صفحه
از فیلمنامه این قسمت، برسان
ما تنها با او مصاحبه کردیم
بنابراین جاهای متفاوتی را امتحان میکنیم
که میتونست در آن جای گیرد
و در این قسمت، نوعی تکامل وجود دارد
آن پرورش شخصیت را میطلبیدیم
که در فیلم‌های درام دیده میشود
و بنابراین او از روزهای ابتدایی شروع میکند
دارد در مورد جوانی سربازان صحبت میکند
خوب، 19 ساله است
جایگزین هایش 18 ساله بودند
برای آن ها از لفظ بچه استفاده میکند
و یکی از آن اظهارنظرها در مورد چیزهای بد را برمیداریم
منظورم اینه که نمیتونستیم همه را استفاده کنیم
خیلی قوی بود
خیلی قوی بود، اگر همه اش را استفاده میکردیم میتونست ثبات فیلم را بهم بزند
اما این طرح اصلی ...
منظورم اینه که این آن اظهار نظری است
در طرح فیلم مان است
و در پایان جنگ، مسلما
کفگیر آلمان ها به ته دیگ خورده بود و از همه استفاده میکردند
پیرمردانی بودند که به سختی میتوانستند راه بروند
و بچه های کوچکی به سن دبیرستان
این بچه ها یونیفرم های کوچکی به تن داشتند
کلاه نقاب دار به سر داشتند و نه کلاه آهنی
و هردو به سرشان شلیک شده بود
و مغز قرمز و آبی گون یکی از آن ها
از بینی اش بیرون زده بود
چشمانشان هم باز بود
و مغز قرمز آبی گون دیگری
درست از زیر کلاه نقاب دارش بیرون زده بود
و یکجورایی نوع به سر کردن کلاهش را تغییر داده بود
و این صحنه واقعا من را تکان داد
من به ندرت بهش اشاره میکنم
اما این صحنه من را با حقایق دردآوری آشنا کرد
این حقیقت که این جنگ جدی است
ما قرار است افرادی را بدون توجه به سن و سالشان
به صرف پوشیدن یونیفرم آلمانی، بکشیم
و آن ها هم تلاش خواهند کرد ما را بکشتد
خوب بگذارید سعی کنم توضیح بدهم
چگونه تلاش کردم که مواد خامی
که پاول فاسل در مصاحبه به ما داد را ارج بنهم
خوب، واضح است که در سپهر کنش های دیگری هستم
ما او را از طریق روایت راوی به آنجا رسانده ایم
نبرد پر سر و صدایی در جریان است
و آنجا راوی میگوید
آنجاست که جای دیگران را بگیرد
و سربازی را میبیند که گویا کنار آتش نشسته است
افکت های صوتی، صداهای جنگ
که خیلی بلند و گوش خراش و چند بعدی بود
جای خود را به صدای بسیار ساده ای از پیانو میدهد
آنجا شما بدون دیدن پاول، میبینید که از چه صحبت میکند
دو جسد متفاوت، هر دو جوان
تصاویری فجیع
و بعد برمیگردیم به مصاحبه
که به همان اندازه که پیش از این با شما به اشتراک گذاشتم، گزنده است
و از تصاویر کلی سربازان استفاده میکنیم
بچه های جوان در ارتش آلمان
و بر این باورم که این یکی از معدود دفعاتی است
که فیلم متوقف میشود و همدردی بر می انگیزد
و پاول به ما آزادی این کار را داد
این فیلمی بود که قرار بود به کلی
از نقطه نظر آمریکایی باشد
در تمامی جوانب آن
قرار نبود که سعی کنیم
و احساس آلمان ها و ژاپنی ها را حس کنیم و بفهمیم
ما در آن فیلم علاقه ای به این موضوع نداشتیم
اما در آن لحظه ناگهان این حس را میگیرید که این ها همه یکی است
و بعد روایت به پیش میرود
و در طول فیلم
چیزی که در نیمه پشتی آن مصاحبه با پاول فاسل بود
هربار که میتوانستیم از آن ها استفاده کنیم
نوعی قدرت در خود داشت
مانند یک ویسکی، میدانید
خیلی درصد بالا بود
و خیلی باید محتاط میبودیم
فقط میتوانستیم هر از گاهی از چیزی که پاول برای گفتن داشت،یک قلپ بخوریم یا لبی تر کنیم