تبلیغات همه‌چیزه
همه‌چیز تبلیغاته
به نظرم روزگار «مد من» خیلی وقته سر اومده (نام آژانسی تبلیغاتی در دهه ۶۰)
ما تو روزگار «مد من» اصلا تو این کار نبودیم
نه نبودیم
یعنی
من که ندیدم
الان برندها باید آگاهی اجتماعی داشته باشن
در واقع ما ازشون نمی‌خوایم
دوست داریم داشته باشن چون معتقدیم بهتر با مصرف‌کننده
ارتباط برقرار می‌کنه
بررسی موردی: توستیتوز
یه بار یکی از برنامه‌ریزهامون
یکی از استراتژیست‌هامون گفت
یه بسته دوریتو ۹۹ سنت قیمت داره
و الان با این قیمت می‌شه یه آهنگ دانلود کرد
با ۹۹ سنت می‌شه
خیلی کارها کرد
چی می‌شه اگه یه بسته دوریتو طراحی کنیم
که ابزار ارتباط باشه مثلا باهاش با مردم حرف بزنیم
اولین کاری که کردیم خیلی سطح ابتدایی بود
پیامی پشت بسته گذاشتیم که می‌تونستین اسکن کنین
و شما رو می‌برد کنسرت یا همچین چیزی
یادته؟
و خیلی باحال بود
درسته
ولی کم‌کم مردم به راه‌های گسترده‌تری
برای یه بسته دوریتو فکر کردن که چجوری
ارتباط برقرار کنه
مثلا یه بار یه پروژه برای توستیتوز انجام دادیم
که بسته‌هاشون رو تبدیل کردیم به دستگاه آنالیز نفس
تو هیوستون
زمانی که سوپر بول تو هیوستون برگزار شده بود
چون متأسفانه بهمون الهام شده بود
اون روز قراره خیلی از مردم تو نوشیدن زیاده‌روی کنن
آره
حالا نه اینکه خیلی اطلاعات سری‌ای بوده
ولی این بسته‌ها رو می‌دادیم
این بسته‌ها رو می‌دادیم به رستوران‌ها و بارهای هیوستون
و می‌تونستین تو بسته نفس بکشین
و بسته یا سبز می‌شد یا قرمز
و می‌گفت که می‌تونین رانندگی کنین یا نه
از نظر روابط عمومی فوق‌العاده بود
و اگه می‌دیدین که بسته قرمز شده
یه کد روی بسته بود که می‌تونستین باهاش یه اوبر مجانی بگیرین
تا از بار به خونه برگردین (طرفدارها می‌توانند با زدن تلفن‌شان روی بسته اوبر بگیرند)
برای همین یه جواریی (طرفدارها می‌توانند با زدن تلفن‌شان روی بسته اوبر بگیرند)
ولی بیشتر از اینکه تبلیغ باشه (طرفدارها می‌توانند با زدن تلفن‌شان روی بسته اوبر بگیرند)
یه جنبش بود
بیشتر یه جنبش بود
واقعا تبلیغی نبود
و همینه که داره تغییر می‌ده
همه‌جا پخش شد
دنیای تبلیغات امروز رو
آره
تبلیغات همه‌چیزه و هیچی نیست
قوانین برداشته شده
آره
دیگه قانونی وجود نداره
بررسی موردی: چیپس‌های رنگین‌کمانی دوریتو
با دوریتو چیپس‌های رنگین‌کمانی رو ساختیم
و درباره‌یی رژه‌ی افتخار همجنس‌گراها در تگزاس صحبت می‌کنیم
یه محصول به ذهن‌مون رسید و اون‌ها به قدری شجاع بودن که
بگن انجامش می‌دیم
و به نظرم همینه که تبلیغات رو تغییر داده
اجازه دارین نظرات اجتماعی رو وارد
برند بکنین
این خیلی مهمه
هر کاری که می‌کنیم با استراتژی شروع می‌شه
استراتژی این برند اینه «برای شجاعان»
برای همین به افراد خلاق اجازه می‌ده که با ایده‌های
شجاعانه، شجاعانه و شجاعانه‌تری بیان
وقتی فهمیدیم که بسته‌ی دوریتو می‌تونه
ابزار ارتباط باشه و این
استراتژی «برای شجاعان» رو داشتیم
خیلی کارهای جالبی می‌تونستیم باهاش بکنیم
و یکی از کارهایی که کردیم این بود که
فکر کردیم چی می‌شد اگه
برای رژه‌ی افتخار همجنس‌گرایی دوریتو چند رنگ درست کنن
اون سال تو دالاس؟
درسته
و البته پرچم رنگین‌کمان هم داشته باشه
و برای همین هم این کار رو کردیم
اون زمان خیلی پروژه‌ی بحث‌برانگیزی بود
می‌تونستین آنلاین بخرینش
می‌تونستین هرچقدر که بخواین بابتش پول بدین
همه‌ی سودش به پروژه‌ی «بهتر خواهد شد» می‌رسید
واقعا برای هدف خوبی بود (تفاوت خود را نعمتی فوق‌العاده ببینید. شما را دوست دارند. شجاع و بهتر)
به نظرم بیشتر از هر چیزی نشون می‌ده که برند روح داره
و سرسختی داره
می‌تونه پشت باوری بایسته
خدایا دیگه چی می‌خوایم بیشتر از این؟
یعنی واقعا بحث‌برانگیز بود
به خاطرش تهدید به مرگ شدم
واقعا؟
کسی که مسئول بازاریابی اونجا بود
خیلی تهدید به مرگ شد
ولی وقتی تأثیری رو که رو مردم گذاشت می‌بینین
خیلی دلگرم‌کننده بود
وقتی اون محصول تو رژه‌ی افتخار
همجنس‌گرایی تو دالاس دست‌به‌دست شد
مردم واقعا تحت‌تأثیرش قرار گرفتن
با اینکه فقط یه بسته چیپس بود
ولی پیامی خیلی بزرگتر از اون رو می‌رسوند
خب از این فرصت استفاده کردیم (هیچ‌چیز شجاعانه‌تر از این نیست که خودتان باشید)
به همه‌جای دنیا رسید (هیچ‌چیز شجاعانه‌تر از این نیست که خودتان باشید)
نمی‌شه فقط تشویق کنین و بگین ما طرفدار چیزی هستیم
باید یه علت و معلولی وجود داشته باشه
خیلی بابتش ذوق داشتیم
باهاش پول جمع کردن
پول جمع کردن
آره
ولی به نظرم این کار رو نمی‌تونستین سی سال پیش انجام بدین
نه، حتی پونزده سال پیش
ده سال پیش اون موقع خیلی بحث‌برانگیزتر بود
نسبت به الان
بررسی موردی: موزه‌ی چیتوز
بعد از کمی تحقیق فهمیدیم کسایی که
چیتوز دوست دارن
آدم‌بزرگایی که چیتوز دوست دارن
یه جنبه‌ی شیطونی بچگانه تو خودشون دارن
به نظرشون چیتوز خوردن یه جورایی شیطونی بود
و این شیطونی رو پذیرفته بودن
عاشق این جنبه‌ی محصول بودن
بنابراین موزه‌ی چیتوز واقعا به این مسئله می‌پردازه که چطور
مردم با این محصول بازی می‌کنن
یه چیزی از تو بسته در میارن می‌گن اوه این می‌تونه
شبیه چکمه باشه
پس ما بالا و پایین قضیه رو گرفتیم
یه چیتو برداشتیم و تبدیلش کردیم به هنر (اسب دریایی) (گیتار)
و مردم خوش‌شون اومد
یعنی می‌تونستن طنز ماجرا رو ببینن (پس از دنیا خواستیم جالب‌ترین چیتوز را پیدا کنند)
ولی حقیقت استفاده از محصول هم وجود داره (زرافه)
برای همین موزه‌ی چیتوز رو ساختیم (برای موزه‌ای بسیار خاص)
تو ایستگاه بزرگ مرکزی یه موزه‌ی واقعی درست کردیم
که این چیزها پشت شیشه بودن (در ایستگاه بزرگ مرکزی نیویورک)
بهترین‌هاشون (شیر)
درسته
و اگه درست یادم باشه یه جایزه‌ی ۶۰۰۰۰ دلاری هم بود (ویژ) (جایزه‌ی بزرگ)
برای بهترین چیتوزی که فرستاده می‌شد
و مردم شروع کردن به فروش این چیزها تو ای بی
می‌فروختن‌شون
می‌دونم
آره
چیتوزها رو به قیمت خیلی بالایی می‌فروختن
فکر کنم یکی‌شون رو ۶۰۰۰۰ دلار فروختن
آره بحثش تو همه‌ی برنامه‌های گفتگومحور شبانه بود
آره تو برنامه‌های گفتگومحور در موردش صحبت می‌کردن
یه چیتو به شکل هارمبه بود (گوریلی که در باغ وحش مرد)
آره درسته
امیدوارم هنوز سالم باشه
کی می‌دونه