باید بهتون بگم
که من و جف هیچ‌کدوم نمی‌خواستیم تو کار تبلیغات باشیم
راه‌مون رو خیلی متفاوت شروع کردیم
نمی‌خواستیم وارد کار تبلیغات بشیم
من به این خاطر واردش شدم که اومده بودم کالیفرنیا
و نمی‌تونستم کار پیدا کنم
تو چجوری شروع کردی؟
تا حالا نشنیدم
من فکر می‌کردم کار تبلیغات امپراطوری شیطانیه
اصلا جای بحث نیست که اگه طراح باشین
نمی‌خوانی به اون منطقه نزدیک بشین
و اون موقع چیزی به اسم دانشکده‌ی تبلیغات نبود
هیچی
فقط همین‌جوری...
می‌افتادین تو کار
کی هستیم و چجوری به اینجا رسیدیم
من کی هستم؟
خب همیشه به نظر من جالبه که آدم بررسی کنه
که آدما از کجا اومدن و چرا جوری که الان هستن شدن
در مودر خودم فکر می‌کنم ترکیبی از
مادرم که نقاش بود و پدرم که
تو کار تجارت بود هستم
ریچ سیلورستین کیه؟
خدایا
سؤال سختیه
همیشه دوست دارم به مردم بگم که خوانش‌پریشی دارم
ولی خودم نمی‌دونستم خوانش‌پریشی دارم
فقط گیج بودم فکر می‌کردم همه‌چیز بالا و پایین می‌پره
و نمی‌دونستم
ولی حافظه‌ی تصویری فوق‌العاده‌ای از تصاویر داشتم
یعنی من فقط شکل می‌بینم
تایپوگرافی رو به صورت صدا می‌بینم
مثل اون فیلمه که می‌گفت «من مرده‌ها رو می‌بینم.»
تایپ می‌بینم و فضای خالی می‌بینم
و یه جور استعداده
ازش استفاده کنین
من به هاروارد رفتم
رشته‌ی من انگلیسی بود
مردم فکر می‌کنن رشته‌ی انگلیسی هیچ ربطی
به این کار نداره ولی داره
خیلی دوست دارم آدمایی بیان اینجا که
تحصیلات عمومی داشته باشن و بدونن
شکسپیر کیه
چیز بدی نیست
بهتره آدم بیشتر درباره‌ی زندگی بدونه تا کمتر
من به دانشگاه طراحی پارسونز رفتم
اگه دانشجویی بخواد چیزی رو یاد بگیره
می‌رین به پرهرج‌ومرج‌ترین جایی که پیدا می‌کنین، که
واقعا سرزنده باشه
دانشگاه من واقعا شهر نیویورک بود
خیلی مهمه
محیط‌تون: ازش استفاده کنین
تو بوستون گزارشگر یک روزنامه‌ی محلی بودم
تا چند سال
بعد همسرم که اهل کالیفرنیا بود
با من به اینجا نقل مکان کرد چون خیلی دوست نداشت توی
نیو انگلند زندگی کنه
واقعا با یک ون فولکس‌واگن از این سر کشور به اون سر رفتیم
ون رو توی کمپ پارک کردیم و هرروز به شهر می‌رفتیم
و جاهای مختلف مصاحبه‌ی کاری می‌دادیم تا بالاخره کار پیدا کردیم
اگه سان فرانسیسکو وجود نداشت این کمپانی هم نمی‌تونست کارش رو شروع کنه
خود حال و هواش ویژگی‌ای داشت
آزادی‌خواه بودن‌شون روشن‌فکر بودن‌شون
اون روحیه‌ی سان فرانسیسکویی که می‌گن «هی، می‌تونیم هر چیزی رو امتحان کنیم»
و به خاطر جک کرواک (شاعر و رمان‌نویس)
و گروه رولینگ استون
و گروه گریت‌فول دد
اون روحیه‌ی راک اند رول
و فکر می‌کنم جف به اینجا کشیده شده و من هم به اینجا کشیده شدم
توی رولینگ استون کار پیدا کردم در حالی که هیچی از
موسیقی راک اند رول نمی‌دونستم
ولی طراحی برام مهم بود و اینکه
روزنامه‌ها و مجلات چه شکلی بودن برام مهم بود
شهرتم توی رولینک استون
طراحی صفحه‌ی وسط مجله با عکس آنی لیبویچ بود که از
دیوید کسیدی برهنه گرفته بود
من عکس رو برش دادم و قسمت زیادی از پایینش رو نگه داشتم
و یان سرم داد کشید
یه جورایی بامزه است
همین
کاری که تو رولینگ استون کردم همین بود
چیزی که تو رولینگ استون یاد گرفتم این بود
معطل هیچ‌چیز نمونین
سریع حرکت کنین
من از این آژانس به آژانس بعدی می‌رفتم
با خودم بریده‌هایی از روزنامه داشتم
ولی این بریده‌های روزنامه هیچ‌وقت با افراد صنعت تبلیغات ارتباط برقرار نمی‌کردن
تا اینکه چارلز مارتل از آژانس مک‌کن
خدا خیرش بده به من گفت
باید پورتفولیو درست کنی
برای همین برگشتم خونه‌ی مادر خانمم
که چند هفته اونجا بمونیم
چند تا تبلیغ نوشتم
گفته بود: سه تا کمپین تبلیغاتی رو انتخاب کن که فکر می‌کنی خیلی خوبن
فکر کن توی این سه تا کمپین کار می‌کنی
براشون بیشتر تبلیغ بنویس
سه تا انتخاب کن که ازشون بدت میاد
فکر کن تو اون آژانس‌ها کار می‌کنی
براشون کمپین جدید بنویس
سه تا کمپانی رو انتخاب کن و براشون محصول جدید انتخاب کن
و مهم‌ترین چیزی که به من گفت این بود که
«یه زندگی‌نامه‌ی یک‌صفحه‌ای بنویس» اینجوری دیگه لازم نیست
از رزومه‌تون استفاده کنین
و بامزه بنویسینش که مردم بدونن
کار کردن کنار شما خوش می‌گذره
کاری که کردم این بود که فکر کردم دارم
درباره‌ی خودم مدخل دانشنامه می‌نویسم
و همه‌چیزش درست بود که به هاروارد رفتم
اینجا بزرگ شدم همه‌چیز درست بود تا رسیدم به روزی
که قرار بود اون مصاحبه‌ی کاری باشه
در ادامه‌ش می‌نوشتم «از این روز کارش رو اینجا شروع کرد
بعد اسم آژانس رو توی نوشته‌م عوض می‌کردم جی والتر
تامپسون تو فلان روز و دیگه بقیه‌ش کاملا تخیلی بود
خودم رو می‌کردم شاهزاده‌ی دنیای تبلیغات
توی ادامه‌ی اون زندگی‌نامه
می‌نوشتم این جوایز رو گرفتم و ایده‌های من
استفاده شده و تبدیل به فیلم و سریال شده
و کاملا تخیلی بود
همینش بامزه بود
خیلی عجیب غریب بود
و واقعا باید دید بلندمدتی درباره‌ی خودتون داشته باشین
دیدی که به نوعی خودم رو دست می‌نداخت و می‌گفت
من خودم رو زیاد جدی نمی‌گیرم
و این خیلی برای اینکه قبول‌تون کنن مهمه
من کارم رو توی جی والتر تامپسون شروع کردم به عنوان پایین‌رده‌ترین
متن‌نویس تبلیغات تازه‌کار
جی والتر بهترین آژانس تبلیغاتی شهر نبود
بزرگ بود، ولی بهترین نبود
و خیلی کار داشتن
برای همین برای من خیلی خوب بود
چون جایی بودم که خیلی سطح بالا نبود
خیلی زود مسئولیت‌های مهمی به من دادن
خیلی زود تونستم روی تبلیغات‌های تلویزیونی و مسئولیت‌های بزرگ کار کنم
پس وقتی شروع می‌کنین و کار پیدا نمی‌کنین تسلیم نشین
من به همه پیشنهاد می‌دم اگه کاری حس درستی نداره بذارین و برین
برین سراغ کار بعدی
تا وقتی که احساس راحتی نکرده بودم یعنی وقتی
آژانس هال راینی و شرکا و جف گودبی رو پیدا نکرده بودم
جای ثابت نموندم
این درک بصری‌ای که داشتم
وقتی به جف گودبی برخوردم که نویسنده بود با هم ترکیب شد
پس لازم نیست همه‌ی کارها رو من بکنم
اون هم مجبور نیست همه‌ی کارها رو بکنه
من کاری رو می‌کنم که توش قوی‌ام
اون هم کاری رو می‌کنه که توش قویه
به نتیجه می‌رسه
توپ‌های بیلی
آگاهانه سعی نکردیم با فلسفه‌ی یین و یانگ پیش بریم
این کار رو نکردیم
هال راینی ما رو کنار هم گذاشت
که گفت: شما دو تا می‌رین روی پروژه‌ی توپ‌های بیلی کار می‌کنین
و همین
من رو از همکار خودم جدا کرد
همکاری که باهاش کار می‌کردم و گفت
می‌ری با این یارو سیلورستین کار می‌کنی که تازه استخدام کردم
و روی توپ‌های بیلی کار می‌کنین
من هم گفتم باشه
من عاشق بیسبالم
ولی اون خوشش نمی‌اومد
من از بیسبال متنفر بودم
هیچی درموردش نمی‌دونستم
ولی همین عالی بود
که آدمایی رو داشته باشیم که نظرشون درباره‌ی یک چیز متفاوته
ولی همدیگه رو تحمل کنن چون اگه خودم بودم چیزی می‌ساختم که
خیلی از درون نگاه می‌کرد
و اون چیزی درست می‌کردم که به‌اندازه‌ی کافی اطلاعات نداشت
پس به یه حد وسط رسیدیم
آره
کاری کردیم این دو تا بهم وصل شه
ایده‌مون رو با مدیران ارشد باشگاه اوکلند اتلتیکس در میون گذاشتیم
یه مربی دیوانه‌ای داشتن به اسم بیلی مارتین
دمدمی‌مزاج‌ترین آدم بیسبال بود همیشه با داورها دعوا می‌کرد
از بازی اخراج می‌شد ولی
ولی استعداد فوق‌العاده‌ای داشت
و ایده‌ی ما این بود که برعکسش کنیم
که بیلی در واقع خوش‌اخلاق و مؤدب باشه
بیلی میاد بیرون
و انگار کدی از یه چیزی ناراحته
سریال بذارینش به عهده‌ی بیور رو یادتونه؟
اسم دوست صمیمی والی چی بود؟
بعضی وقت‌ها وقتی دارین ایده‌تون رو مطرح می‌کنین
و خیلی هیجان دارین و می‌گین عاشقش می‌شن
و یه نگاه به قیافه‌شون می‌ندازین و می‌گین ای بابا
خوب پیش نمی‌ره
آره آدم می‌فهمه
بذارین وقت تلف نکنیم
این همون طرحیه که ما داشتیم؟
چون من می‌خوام به اون طرح پرداخته بشه
گفتن از اون آدم توی تبلیغات استفاده نکنین
باشه
ممنون
برگشتیم پیش هال راینی مدیر خلاق‌مون
و گفتیم نمی‌خوان بیلی توی تبلیغات باشه
گفت خب دیگه چی تو چنته دارین؟
من گفتم هیچی
گفت پس از بیلی تو تبلیغات استفاده می‌کنیم
اخراجه، بیلی
خدایا، ران، از روی نیمکت که نگاه می‌کردم واقعا انگار
موقع پرتاب توپ معطل کرد
دستش رو چرخوند، بیلی
البته
از جایی که تو نشستی خیلی بهتر دیده می‌شه
اگه می‌خوای درخواست بازبینی بدی یالا
اصلا لازم نیست ران
همین که تو می‌گی برای من کافیه
اگه تو می‌گی دستش رو چرخوند مطمئنم دستش رو چرخوند
اشتباه از من بود
ما از بیلی و بازیکن‌ها استفاده کردیم
و به صورت گرافیکی رفتیم رو نوشته‌ی توپ‌های بیلی
انگار
مثل تابلو
با تابلوی زمین بیسبال
با همین کار من و جف مورد توجه قرار گرفتیم و چند تا جایزه بردیم
و اصلا نمی‌دونستیم داریم چه کار می‌کنیم
ولی با اینکه می‌دونم این رو گفتم
باید جوری رفتار کنین که انگار می‌دونین
دارین چه کار می‌کنین حتی اگه نمی‌دونین دارین چه کار می‌کنین
هنوز خیلی باید یاد می‌گرفتیم
و ناگهان در حضور یه آدم
مشهور تو بیسبال بودیم که همه می‌دونستن
خیلی زود از جا در می‌ره
بیلی پسر خوبی بود
دنبال دردسر نمی‌گشت
پسر خجالتی‌ای بود که خیلی مؤدب بود
یادمه که می‌اومد اینجا
مادر دیگه خیلی حافظه‌ش خوب کار نمی‌کنه
و چیزایی مثل این
الان یه جورایی مسخره است
ولی استخون‌های همین کار ما رو شکل داد
این موضوع هنوز عوض نشده