فرآیند بازیگری
بنظرم بزرگترین مشکلی
که کارگردانان با بازیگران دارند این است که اصلا نمیدونند
بازیگری یعنی چی
و به همین دلیل ازش میترسند
و تمام آن راه های دیگه را امتحان میکنند
که یا ثابت کنند که روی شما قدرت دارند
یا اینکه مثلا میدونند که دارند چیکار میکنند
در حالی که حقیقت این است که آنها یک جورایی
از چگونگی فرآیند بازیگری هراس دارند
بازیگری سه قسمت دارد
سه لایه دارد
یک قسمت که کاراکتر به شما نشان میدهد
قسمتی که منتقل میکنند
قسمتی که مخفی میکنند
و قسمتی که کاملا ناخودآگاه است
که حتی خودشونم متوجه نمیشوند که یک بخشی از داستان است
ما همیشه در حال کار کردن و بازی کردن با این سه لایه معنایی هستیم
تو بعضی از کارکترها مثل نل
این لایه ها شدت کمتری دارند
آنقدرها مخفی کاری نمیکند
نمیداند که باید مخفی کاری کند
کاراکتری مانند کلاریس استارلینگ
در فیلم سکوت بره‌ها
کسیه که کاملا آگاه است که کلماتش تاثیرگذارند
و دارد یک تصویر را به دکتر لکتر نشان میدهد
FBI که اساسا مجابش کند کاری را که
ازش میخواهد را انجام بدهد
همزمان،با اکراه دارد
مواضع خودش را لو میدهد
و همزمان آنقدرها ساده و جوون هست
که یک جورایی کامل متوجه نشود
که چرا در این ماموریت است
و یک بخش کامل از داستانش وجود دارد
که حتی برای خودش هم درک نشده است
همکاری بازیگر-کارگردان
من تصنع کاری را دوست ندارم
نمیخوام کار تصنعی پیش برود
بنابراین ترجیح میدم یک نفر کاملا رک و صادق باشد
و هر آنچه که دقیقا منظورش هست را بگوید
اگه دوست دارند من سریعتر باشم،دوست دارم که این را بشنوم
اگه دوست دارند که من آهسته تر باشم،دوست دارم که این را بشنوم
احساس بازی خوردن بهم دست میدهد
اگر اینکه ببینم که کسی
یا متوجه بشم که یک نفر
دارد نحوه بیانش را تغییر میدهد که سعی کند
یک نتیجه ی خاصی را از من بگیرد
بازیگران ترجیح میدهند که با زور از آنها نتیجه گرفته نشود
دوست دارند خود راه را پیدا کنند
من شخصا دوست دارم کارگردانان آماده باشند
دوست دارم که پذیرای شانس و چیزای خود به خودی باشند
اما همچنین دوست دارم که برنامه اِی هم داشته باشند
یک عالمه چیز ممکن است اشتباه پیش برود
یک عالمه وقت افراد ممکن است هدر برود
انرژی بازیگر مهم است
انرژی عوامل مهم است
و خب اگه به شکلی بدون هیچ دلیلی 25 برداشت میگیرید
فقط به خاطر اینکه کارگردان آماده نیست
احترامی که برای کارگردان دارید کم میشود
من دوست ندارم کارگردانی نتیجه-محور باشد
که کارگردان به شما بگوید
میخواهد از لحاظ احساسی به کجا برسید
مثلا بگوید میخواهم که در آخر گریه کنی
یا اینکه در این جمله بخندی
یا دوست دارم بیننده ها اینجوری و اونجوری احساس کنند
میخواهم که بیننده ها ناراحت بشوند یا شاد بشوند
اگر شما شروع به تصمیم گیری کنید
اگه یک بازیگر در رابطه با نتیجه شروع به تصمیم گیری کند
سریعا جلوش گرفته میشود و هیچ وقت قادر نخواهد بود به آن نتیجه برسد
بنابراین این مهم است
من غالبا دوست دارم که کارگردان من را هم در فرآیند شرکت بدهد
من از خیلی وقت است بازیگر هستم
من واقعا عاشق تکنیک های فیلمسازی هستم
و من زبان فیلمسازی را متوجه میشم
بنابراین اگه یک کارگردان دارد یک لیست از نماها آماده میکند
جایی که شما یک سری نمای مختلف را کنار هم می چینید
من دوست دارم بدانم چرا
دوست دارم بدونم نتیجه آخرش چی میشود
که بتونم کمکی کنم
من واقعا دوست ندارم یک کارگردان همچین چیزایی بگوید
بیا با هم هم حسی کنیم،یا اینکه دستهایم را بگیر
و بیا این تجربیاتی که میکنی را با هم داشته باشیم
!یادته آن زمانی که این کار را کردی؟
این حرفا برای من بازی دادن، دارد
مثل تجاوز می ماند
مثل تجاوز به حریم می ماند
من ترجیح میدم یک گفت و گوی بیشتر کاربردی با یک کارگردان داشته باشم
و به خودم اجازه بدهم که تجربه ی آن کاراکتر
را بدست بیارم
: مطالعه موردی بازیگری نِل
حالا قرار است راجع به نِل صحبت کنیم
فیلمی عجیب
یک اجرای سخت
ما این کاراکتر را خلق کردیم
بودIdioglossia بر پایه یک نمایشنامه به اسم
ولی ما کاراکتری را خلق کردیم
که تصور میشد یک بچه وحشی است
کسی که در جنگل بزرگ شده است
و در کل زندگیش فقط با یک انسان در تماس بوده است
آن هیچ وقت از آن اتاق بیرون نرفته،حداقل اینطوری تصور میشد
هیچ ارتباط انسانی نداشته،هیچ وفت
و سوال داخل فیلم این است که این
آدم تقریبا نخستین و افسانه ای
که بدون هیچ تعاملی با دنیای واقعی
بزرگ شده کی است؟
ولی کسایی که این سوالو میپرسیدند نمیدانستند
که او اتفاقا کمترین تنهایی را بین
تمام آدمایی که میشناختند داشت
و باید این را در طی زمان
و در خلال زبانش و حرکاتش
کشف میکردن
با فهمیدن زبانش
با فهمیدن حرکاتش
گذشته اش را فهمیدند
باشد،ولی مسئله اینجاست
هیچ بچه وحشی ای در واقعیت وجود ندارد
هیچ بچه وحشی ای اصلا وجود ندارد(الان)
هیچ مرجعی نیست
هیچ کتابی یا تاریخچه ای که بتوانم مطالعه کنم
هیچ فیلمی که بتوانم ببینم وجود ندارد
هر راهی که امتحان میکردم به نظر غلط میومد
بنابراین باید یکجورایی نِل را از پایه خلق میکردم
و تنها راهش این بود که به متن نمایشنامه نگاه کنم
و نمایشنامه تمام سرنخ ها را داشت
مثلا برای صداش،آن کسی بوده
که توسط مادری با نقص گفتاری بزرگ شده
سکته کرده بوده است
و بخاطر یک مسئله ی خیلی وحشتناک که براش اتفاق افتاده بوده
سکته کرده است
بنابراین نِل از کسی حرف زدن آموخته است
که قربانی سکته بوده است
بنابراین این موضوع روی ما که چجوری زبانش را بسازیم تاثیر گذاشت
...زبانش همچنین به واسطه ی
...که من از نمایشنامه فهمیدم...
به واسطه ی رابطه اش با خواهر دوقلوش شکل گرفته بوده است
خواهر دوقلویی که پیش تر از آن مرده است
آنها دوتایی با هم یک زبان ساخته بودند
بودIdioglossia که اسمش
یک پدیده ای که برای دوقلوها اتفاق میفتد
که یک زبانی که هیچ ربطی به انگلیسی خودمون ندارد
ابداع میکنند
و آنها این زبان را ابداع میکنند و یک سری کلمه کنار هم میچینند
که فقط خودشان متوجه میشوند،یک زبان سری
بنابراین تمام این سرنخ های مرتبط با کاراکتر
تبدیل میشن به یک سری سرنخ برای
اینکه خودتان کاراکتر را بسازید
بنابراین برای سخن گفتن نِل اگر من چیزی مثل
ممکن است بگوید
!میدونم احمقانه بنظر میاد
پسرم این را ببیند میخندد
متوجه میشوید که یک طرف صورتم
به خوبی حرکت نمیکند
حرف زدن را از کسی یاد گرفته که یک سکته داشته است
به علاوه از لحاظ اهنگ،مقدار زیادی از آن لهجه جنوبی
افرادی که سکته میکنند تمایل دارند
که روی آهنگ سخن تاکید کنند
چون که آن قسمت از مغزشون خوب کار میکند
زبانی که استفاده میکند،زبانی که مادرش استفاده می کرد وابسته به انجیل بود
خیلی وابسته به انجیل بود،چون که دیگر نمیتوانست بخواند
و آن(انجیل) تنها متنی بود که حفظ بود
بنابراین ما شروع کردیم
به تفکیک این زبان
اگه ما از طریق این فیلم
شروع کنیم به یادگیری این زبان،چیزی که یاد میگیریم این است
:میشود این بعد از آن که من بروم،فرشته ی نگهبان می آید
ولی فقط از طریق شناختن نِل است که میتوانید
بفهمید واقعا چی میگوید
شما باید بشناسیدش اگه میخواید ازش یاد بگیرید
همین چیز در رابطه با حرکات بدن و فیزیک بدنی هم صادق است
سردرگمی زیادی داشت،تو نمایشنامه میگوید که:حرکات دیوانه وار نِل
نِل دائما و به تنهایی روی صخره ها پرسه میزد
!و من به خودم گفتم:خب این یعنی چی؟
الان من چیکار کنم؟
رفتم به کلاس آموزش حرکت
جواب نداد
...با افراد در این باره که
اصلا این چه پدیده ایه صحبت کردم
هیشکی هیچ جوابی برایم نداشت
بنابراین با یک نفر که رقاص بود صحبت کردم
و آن گفت: مهمترین چیز
این است که هیچ حرکت رقص گونه ای نداشته باشی
خب من رفتم خونه
با یک مربی حرکت
صحبت کرده بودم
...و به این ایده رسیدیم که از یک حرکتی
که دو نفر در یک نقطه درش شرکت میکردند استفاده کنیم
اما یکی از این دو نفر دیگر آنجا نیست
...بنابراین بزارید که بگم
اینجا اجرا میکنم
بگیم که مثلا نِل و خواهرش در حال انجام
یک الاکلنگ هستند
یکی میره
اونیکی میاد
اگه شما این حرکت را واسازی بکنید
میشود یک حرکت خیلی سنگین و عجیب
جا به جا شدن سپس دوباره برگشتن
موضوع عجیب این بود که هر موقع من این کار را میکردم
برایم خیلی تاثیرگذار بود
نوع نفس کشیدنش بود
اینکه نفس را بدی بیرون بعدش دوباره بدی داخل
و این حرکت
یک تکه ای از خاطرات بود
که آن خاطره را به یاد بیاری و آن شخص دیگه را
به اتاق برمیگرداند
بنابراین ما این را تو فیلم جا دادیم
یک صحنه ای دارد که او جلوی آینه میرود
و تلاش میکند که توضیح بدهد
تلاش میکند که خواهرش را بخواند
و میرود جلوی آینه
و دستانش را به یک سمت حرکت میدهد و بعد
مثل یک بچه به عقب میکشدش
و با این حرکت زبان همراه میشود
و زبانی که با آن حرف میزند، مِی و تِی است
مِی اسم خواهرش است
و تِی نوعی سوگند انجیلی است
مِی و تِی
و وقتی که کاراکتر لیام وارد اتاق میشود و این را میشنود
فک میکند که دارد اسمش او را میگوید
و این دکتر بزرگ این ایده به ذهنش میرسد
که این بچه،این زن انقدر
ازش خوشش اومده که دارد او را پذیرفته است
و اسم او را میگوید
ولی در حقیقت کاری که میکند این است که دکتر را بیرون میکند
و به این خاطره ای که امن است فرار میکند
خاطره ی مِی و تِی
!!!بچه هام حتما خندشون میگیره
ولی یک چیز واقعا تاثیرگذار در نفس کشیدنش
آوردن یکی به داخل،خواندن یک کاراکتر
خواندن به یک روح که دیگه مجبور به تنهایی نباشی
و بتونی از این فرد خلاص شی وجود دارد
موضوع قشنگی که این فیلم برای من داشت
این بود که این فیلم درباره کسی بود که به طور کامل
اشتباه درک شده بود
و به واسطه ی درک کردنش
شما میتوانید که گذشته واقعیش هم متوجه بشید
و آن چیزی که زنده نگهش داشته
عطشی برای ارتباط برقرار کردن است
در حالی که تمام این آدما فکر میکردند
که او مشتاق تنهایی بوده است
به نظر من کنش بازیگری میتواند گاهی اوقات
خیلی خودآگاه باشد
من را ببینید
روی زمین نشستم،حرفای عجیبی میزنم
و حرکات عجیبی دارم
تنها راه برای من که احساس خودآگاهی نکنم
این است که عادیش کنم،قهوه بخورم
برم بیرون و به همه نشان بدم که من یک آدم عادی
هستم
و از طریق این ارتباط با عوامل
بنظرم اگه آنها هم بدانند منم یکی از آنها هستم
قادر خواهیم بود که یک خونواده بشویم و احساس حمایت کنیم
بنابراین میتونم خودمو جلو دوربین دلقک کنم
در حالی که بدونم
کسی قرار نیست بهم بخندد
البته من باید صبر کنم تا برسم خونه بچه هام بهم بخندن
استفاده از ساختار برای حمایت از آژادی
کارگردان فیلم نِل، مایکل اپتد است
که واقعا فوق العاده است
چیزی که او بیشتر از هر کس دیگه میداند
(ژانر) مستند است
مستند خیلی معروف سون آپ را ساخته است
مایکل میداند که چگونه وقتی که باید
زمانی که لازم است کنار ایستاد و گذاشت بازیگر کارش را بکند
اما در عین حال میداند که چگونه همکاری و حمایت کند
و این چیزی است که من واقعا ازش یاد گرفتم
او به من اجازه داد تا خودم کاراکتر را آماده کنم
با هم گفت و گوهایی داشتیم ولی او کسیه که یک بار دیگه بگم
که به حریم تجاوز نمیکند
یک مستندساز بالذاته است
بنابراین اجازه داد خودم به تنهایی کاراکتر را کشف کنم
کاراکترسازی نِل واقعا مثال خوبی
از الزامِ داشتن یک ساختار واضح به منظور
حمایت از آزادی کامله
فیلمنامه به شکلی نوشته شده بود
که دلایل و واقعیات واضحی برای صحبت کردنش
زبانش،آهنگ سخنش
و نحوه حرکتش وجود داشت
هرچیزی دلیلی داشت
...ولی ما مجبور بودیم که فراهم کنیم
ولی ما می بایست ازش سر در میاوردیم
و به عنوان یک بازیگر،مقدار زیادی از کارم در زمان آماده سازی بود
و در این مورد،من این را دریافتم
وقتی که به سمت بیرون حرکت میکنم و نفس میکشم
و بعدش تلاش میکنم که یک نفر را تا جایی که میتوانم به عقب بکشم
کسی که نزدیک ترین فرد به من است
و من فکر میکردم هیچ وقت ترکم نمیکند
ولی کرد،بنابراین این ایده ی عطش و عطش و تلاش
برای خواندن این روح
که آن قرار نیست بیاد ولی من قرار است
که تلاش کنم و دوباره با حرف زدن و حرکات
او را برگردانم
هربار که من این را انجام میدادم،من در مرکز کاراکتر بودم
و میدونستم دارم چیکار میکنم
و میدونستم که کجا هستم و برانگیخته بودم
میتوانید این را در هر کاراکتری پیدا کنید
بنظرم فقط باید همخوانی را پیدا کنید
باید همخوانی شخصی را پیدا کنید،چیزی
که شما را برمی انگیزاند،آن ایده آن ایده ی احساسی
که شما را تحریک میکند
و این همان چیزی است که شما را هر روز به سر صحنه می آورد
این همان چیزی است که به شما اجازه میدهد
در قبرستانی که مادربزرگتان قرار است خاک شده باشد
درحالی که به واقع یک گروه 125 نفره دورتان هستند
اگه بتوانید روی چیزی که شما را برمی انگیزاند تمرکز کنید
که با شخص خودتان همخوانی دارد
همیشه راه خود را پیدا خواهید کرد
خلق محیطی حمایت‌گر
بنظرم بهترین راه برای یک فیلمساز
برای خلق محیطی حمایت‌گر
این است که یک کاری کند که بازیگران فکر کنند که با آنها در کار هستند
که مثلا اگه یک بازیگر قرار است از یک صخره بپرد
کارگردان هم از آن صخره خواهد پرید
اگه بازیگر قرار است لخت در یک حموم بایستد
میدونی،کارگردان هم قرار است لباسش را دربیاورد
این فقط یک قیاس نسبی است
بنظرم بازیگر نیاز دارد
احساس کند که تنها نیست
و آنها نیاز دارند که احساس کنند
!یک نیروی راهبر وجود دارد که دوستشان دارد
میدونید،فکر میکنم به همین دلیل است که ارتباط بین کارگردان و بازیگر
همیشه مثل رابطه ی بچه با پدرمادرش است
و من میدونم طی این سال ها
آن احترامی که من برای کارگردانان قائل بودم
کارگردانایی که با آنها کار کرده‌ام
این احساس را به من میداد که آنها مثل پدرمادر بودند
در مورد من،اکثرا آن کارگردانان مرد بوده اند
من فقط یک فیلم با کارگردان زن داشته‌ام متاسفانه
البته میدونم به زودی تغییر میکند،ولی من پدر نداشتم
بنابراین رابطه من با کارگردانان
خیلی زیاد در این باره بود که از آنها می خواستم بهم احترام بزارند
از آنها می خواستم بهم اهمیت بدهند،از آنها می خواستم
که احساس حمایت به وسیلشون بهم دست بدهد
و این جایی بود که باید این احساس را میگرفتم
به همین دلیل است که احساس میکنم باید در خدمت دیدگاه کارگردان باشم
همانطور که یک بچه در خدمت دیدگاه های پدرمادرش است
مستقیما با ترس‌هایتان روبرو شوید
بنظرم،میدونی من همیشه میگم
من به دنیا نیومدم که بازیگر بشوم
فقط یک شغل خانوادگی بود واقعا
چیزی بود که وقتی سه سالم بود افتادم داخلش
بنظرم اگه بهم حق انتخاب میدادند
شاید یک وکیل یا یک دکتر یا یک استاد میشدم
ولی ندادند
من یک بازیگر بودم
و این به این معنا بود که وقتی 12 سالم شد
ده هزار ساعت کار
را در برنامم داشتم
و قادر بودم تا آن تجربه روانیِ پذیرا بودن
و خلاقیت که شاید
(اگه بازیگر نمیشدم) به طور طبیعی بهم نمی رسید را داشته باشم
این یک هدیه بود
ولی مشکل این است که من زیاد ایمان ندارم
من به هیچ چیزی به جز ذهنم ایمان نداشتم
و با نِل چیزی که فهمیدم این بود که
من چیزی فراتر از فقط ذهنم بودم
که من یک موجود
انباشته تر و احساسی تر بودم
برای من این به شکلی طبیعی حاصل نمیشود
این جزء شخصیتم نیست
من یک متفکرم
اینکه قادر باشی و این استعداد را داشته باشی که نقش کسی را بازی کنی
که بیشتر جنبه احساسی دارد
میدونی، متحول کننده بود
در این مورد، ایفای نقش نِل برای من
شاید به مثابه روبرو شدن با بزرگترین ترسم بود
و آن ترس این بود که من شاید اصلا بازیگر نبودم
...شاید من فقط
شاید تنها برای اینکه برایم انتخاب کرده بودند یک بازیگر خردسال بودم
این به نظرم برای همه شما درس خوبی است
که به چیزایی که از آنها میترسید نگاه کنید
مستقیم با آنها رودررو شوید احتمالا شکست بخورید
ولی این تجربه واقعا ارزشش را دارد
بنظرم در جهت تکامل به عنوان یک بازیگر کمکتان خواهد کرد
و کمکتان میکند که به عنوان یک هنرمند قدم بعدی را بردارید