همکاری موفق با کارگردان ها
دارن ارونوفسکی: یک صحنه برای بازی پیدا کنید
دارن انوفسکی یکی از مهمترین کارگردان هایی بود که من باهاشون کار کردم
فکر کنم اولین بار بود که من حس بازی رو گرفتم
که توش واقعا می تونستم با کارگردانم خیلی موثر ارتباط برقرار کنم
مثل این که....اجازه بده من اینکارو انجام بدم...بزار اون کارو امتحان کنم
خودش توی صحنه ها به من پیشنهاد میکرد چیکار کنم
ضمنا اون واقعا بازیگرهای مختلف رو درک میکرد
و اینکه بازیگرهای مختلف چی نیاز دارن
چون خب بعضی آدم ها نیاز دارن که تنها باشن
و اون تنهاشون میزاشت
بعضی از آدما هر لحضه تشویق مثبت احتیاج داشتن
و اون انرژی مشوق رو نیاز دارن
بعضی از آدم ها انرژی منفی....البته نه منفی به معنی بد
یعنی خب...بعضی از مردم به انتقاد عکس العمل سریع تری نسبت به تعریف نشون میدن
و برعکس
اون میتونست نیازهای مختلف هر فردی رو بفهمه
و من واقعا میدیدم که با بازیگرهای مختلف، متفاوت رفتار میکرد
مایک نیکولس:یافتن رنج صدای شما
مایک نیکولس مربی خیلی خیلی مهمی برای من بود
اون خیلی چیزها در زندگی شخصی به من یاد داد علاوه بر زندگی حرفه ایم
اون کسی بود...کارگردانی بود که من گفت باید خیلی زودتر روی صدام کار کنم
که واقعا برای من مفید بود
فکر میکنم که بعد از شنیدن اون حرف من میتونستم خیلی احساس بدی پیدا کنم
ولی نحوه ی گفتنش هم خیلی مهم بود که کوبنده نبود
اون اینطور بهم گفت که اگر رنج صدات رو کشف کنی، انتخاب های زیادی خواهی داشت
مایک نیکولس:لحظه ها را احساسی اسم گذاری کنید
همچنین اون کسی بود که من گفت
چطوری لحظه ها را احساسی نام گذاری کنم
تا همیشه بدونید چه داستانی را روایت می کنید
و اینکه با بقیه ی بازیگرا و کارگردانتون هماهنگ باشید
تا بدونید که همه دارید یک داستان واحد رو روایت می کنید
و کدام قسمت از داستان کی داره اتفاق می افته
این همیشه برای فیلم هایی که ساختار کلاسیک ندارن، واضح نیست
که هیچ ساختار کلاسیکی ندارن
که میتونین نقاط تغییر رو قشنگ ببینید
ولی شما میتونید...در هر نقشی
لحظه های مشخصی رو ردیابی کنید که قابل اسم گذاری هستند
و میتونین روشون برچسب بچسبونین
و خیلی کمک میکنه که پیشرفت نقشتون رو ردیابی کنید
انتونی مینگلا:روش های خودتان رو گسترش دهید
یک چیز دیگه ای که خیلی برای من مفید بود
کاری بود که انتونی مینگلا انجام داد
که اون مارو سورپرایز میکرد
اینطور که دیالوگ دو بازیگر رو باهم عوض میکرد
پس..در فیلم کوهستان سرد
وقتی دوربین روی من بود و جود از صحنه خارج بود، جود بهم میگفت
انگار که بچت داره میمیره
و این باعث تعجب شما میشد
چون قطعا شما داشتین عادت میکردین که
دیالوگ های مشخصی رو ازبازیگرهای دیگه بشنوین
و اون تغییر می تونست به شما شوک وارد کنه
و خب به عنوان یک بازیگر این کار خیلی سختیه، چرا که
نمیخوای عکس العمل بدی نشون بدی
ولی اگر کاری باشه که به کارگردان بگید دوست دارید کسی انجام بده
یا اگر هر وقت کارگردانی می کنید
دوست دارم این کار رو با تعدادی از بازیگرهام انجام بدم
تا سورپرایزشون کنم و عکس العمل های مشخصی بگیرم
عکس العمل های مشخصی مثل سرخ شدن
خیلی سخت انجام میشوند
ولی این عکس العمل های مشخص رو میشه با سورپرایز کردن گرفت
انتونی مینگلا:تنفس خودتون را در صحنه های یهویی پیدا کنید
یک چیز دیگه ای که انتونی مینگلا گفت و خیلی مفید بود
این بود که تنفستون رد در مکان های مختلف پیدا کنید، مثل شاعری
انگار که با نمایش نامه مثل شعر برخورد می کنید
و اینکه تنفستون رو در صحنه های یهویی پیدا کنید
و تنفس خیلی ربط داره به احساسات
چون وقتی یکاری رو برای بارها پشت سرهم انجام میدید
میتونه براتون مثل مسیر مشخصی باشه
میتونید وارد ریتمی بشید که تمرین میکردید
و باید این رو بشکنید
اگر نمایش نامه ای طوریه که میتونید زیبایی در کلمات پیدا کنید
میتونید نفس های احساسی توش پیدا کنید
که تقریبا همیشه اتفاق میوفته
معمولا میتونین روش های زیادی پیدا کنید که بهش برسید
پابلو لارین: استرس رو در هر صحنه ای پیدا کنید
پابلو در فیلم جکی به من یاد داد
که چطور استرس رو در هر صحنه ای پیدا کنم
و چقدر مهمه که کارهارو پیچیده و ناراحت انجام بدیم
در یک صحنه ای که ممکنه خیلی خوشایند و معمولی به نظر برسه
فقط باید اون استرس رو پیدا کنید
حتی اگر خیلی با چیزی که شخصیت داره تجربه می کنه هماهنگی نداره
شما میتونید تاثیرش روی صحنه و جذابیتش روی صحنه رو ببینید
چون اون گفت که
جان هرت که فیلم کشیش رو بازی کرد
که در صحنه ای اون باید بی حوصله میبود
با توجه به چیزی که من بهش گفته بودم
و من گفتم که کی به جکی کندی گوش بده حوصلش سر میره
که داره درباره ی جان اف کندی صحبت میکنه
این واقعا برای یک شخصیتی بی معنی بود
ولی استرس که اون حرف در صحنه ایجاد کرد
که جکی داشت با کشیشش صحبت میکرد
این استرس رو به وجود آورد که
که من اینطور بودم که این کشیش کیه
که اینقدر ازین زن بدش میاد
و جالبه چرا که داره اتفاقی خیلی عمیق تر از دیالوگ میوفته
این یک اعترافه؟
بیشتر چیزیه که تو ازش پشیمونی
همه داستان منو میدونن
خدا به هیچ داستانی علاقه نداره
اون به حقیقت علاقه داره
من اینجا اومدم که همدردی شمارو بگیرم پدر
البته
پدر، شما به من گوش میدین؟
وقتی جکی این نویسنده و برای اولین بار میبینه
پابلو به بیلی گفته بود که
که وانمود کنه واقعا ناراحته که این تکلیف بهش داده شده
که خب خیلی متفاوته با چیزی که شما انتظار دارین
برای این نویسنده
چونکه شما موقعیت اینو دارین که واقعیت جان اف کندی رو بفهمید
ولی برای اینکه سر صحنه جذابش کنید
خیلی استرس بیشتری وجود داره
اون واقعا نمیخواد اونجا باشه و واقعا حس میکنه این یک تکلیف مسخرست
و یک کار نویسندگی جدی نیست
و اون واقعا بی حوصلست که میاد اونجا و دوست نداره اونجا باشه
خانم کندی
و بهش گفت که منو برانداز کنه
ولی اینو به من نگفت
و خب این یک استرس جالبی رو به وجود میاره
فقط با خلاف انتظارات پیش رفتن
و بر خلاف نمایش نامه یجورایی پیش رفتن
فقط برای ساختن این....صحنه ی احساسی
که فضای ناراحتیه
اون همچنین فضایی رو ساخت که خیلی شاده
که الان من به کارگردان هایی که انعطاف پذیر هستند میگم
که این روشیه که من دوست دارم کار کنم
اگر ممکنه که اینطور کار کنم
و محیطی رو درست کرد که واقعا عالیه
و از نور طبیعی استفاده کرد
که تو میتونی هر جا بخوای بری
نیازی نیست چیزی رو مخفی کنی
میتونی خیلی راحت در فضا حرکت کنی
و دوربین ها دستی نگه داشته میشن
و خب هر برداشتی میتونه متفاوت باشه
و این یک لایه از خجالتی بودن شمارو از بین میبره
یک لایه از گم شدن در صحنه یا فقط فیلم درست کردن
همچنین این یعنی که شما میتونید از ابتدا تا انتهای یک صحنه رو کار کنید که
بعضی وقت ها وقتی یک صحنه ی مشخصی رو برداشت می کنید
فقط دارین یک قسمت کوچکی ازش رو انجام میدید
و خیلی جذاب تره که بتونین کل یک صحنه رو بازی کنید
چون میتونید واقعا احساس کنید که چطور از یک صحنه ی احساسی به بعدی میرسه