نوشتن فیلمنامه
نگارش خوب مستند برعکس همان کاری را میکند
که نگارش بد مستند می کند
نگارش بد مستند، کار را تبدیل به یک درس و روغن کرچک میکند
کار را تبدیل به چیزی میکند که برای شما خوب است اما مزه خوبی ندارد
مثل خوردن سبزیجات پخته است
نگارش خوب به کار اجازه میدهد تا
سازوکاری سیال میان دیگر سازوکارهای سیال باشد
که در ترکیبشان
چیزی میسازد که اجازه میدهد تا نتنها یک چیز بلکه بیش از یک چیز داشته باشید
که پذیرای نقطه نظر است
که تحمل تضاد و جریان زیرپوستی در شخصیت ها را داشته را دارد
که آماده است تا تنها نگوید فلان چیز این هست
بلکه بگوید این هم شاید باشد
و چیزی بسیار آزادی بخش
چیزی بسیار خوشحال کننده وقتی که این اتفاق می افتد، بوجود می آید
و تنها مسئله نگارش نیست نگارش و تاثیرگذاری متقابل
با صداهای اول شخص است
و چگونگی تدوین و بیرون کشیدن آن ها از کلیت یک کتاب خاطرات است
و تصاویر و اخبار کوتاه
و افکت های صوتی و موسیقی و تمام عناصری که به کار میروند
همگی در ارتباط متقابل هستند
برای داشتن تمام آن عناصر در کار و اینکه نگوییم
اوه نمیشه اون عنصر را استفاده کنی چون باحال نیست
یا اینکه درست نیست یا اینکه از لحاظ تاریخی خوب نیست
به معنای محدودسازی امکاناتتان به عنان یک فیلم ساز است
همه چیز را بریزید داخلش
و اگر دوستش نداشتید
خوب بکشیدش بیرون
نیازی نیست که دیگر مصاحبه ای انجام دهید
اگر نمیخواهید نیازی نیست صدای اول شخص داشته باشید
اگر نخواهید حتی نیازی نیست راوی داشته باشید
اما باید کاری بکنید
و فیلم سازی همیشه کیفیتی سمفونیک دارد
که به این معناست که ابزارهای بسیاری در آن است
که همزمان فعالیت میکنند
از تمام عناصر روایی موجود استفاده کنید
برای ما، فیلم هایمان در اکثر موارد
نگارش شده اند که به این معناست که ما
به عنوان ساختار اسکلتی مرکزی فیلممان
وابسطه به یک روایت راوی نوشته شده نیاز داریم
و من یادم می آید که وارد جهان مستند شدم و میراث دار این حس بودم که
سینمای مستقیم سینما حقیقت، کارهای تجربی
نسبت به کارهای دارای راوی، بسیار بیشتر به هنر یا سینما نزدیک بودند
و من یکجورایی شک ابتدایی نسبت به این موضوع داشتم
چراکه به نظرم همیشه از ادبیات لذت برده ام
همیشه از کتاب های تخیلی و غیرتخیلی لذت برده ام
این ایده که راوی، صدای خدا است
و یکجورایی به خوبی و خلوص دیگر اشکال سینما نیست
دیوانگی است چراکه بیشتر ادبیات ما
بر پایه نمایش روایی سوم شخص است
و این خیلی خوب است
و در برخی از فیلم های ابتدایی
من صدای راوی در فیلم ها را اختراع نکردم
فقط دریافتم که این روایت
باید نوعی پرداخت متفاوت بگیرد
که میتوانست بعدی داشته باشد
که بتوان در لحظاتی آن را ادبی و ادبیات در نظر آورد
و تنها اینگونه نباشد
مصاحبه شوندگان را ارتباط دهد
تنها ارتباط دهنده نقاط یک فیلم آموزشی، مدرسه ای و توضیحی، نباشد
نمیتوانم به شما بگویم که در صنعتی که در آن خیلی از اوقات
افرادی که مشکوک به کلمات هستند
به چه میزان در بودگی ما، مرکزیت دارند
و من میگویم که از آن ها نترسید
در حال حاضر این نوع ارتباط گیری ما با یکدیگر است
از نسخ ابتدایی برای مشخص کردن قوس روایی داستانتان استفاده کنید
نگارش فیلمنامه نمایانگر مرکزی
چگونگی روایت است
و این به میزان زیادی از آنچه از نگارش اولیه به دست می آید بستگی دارد
این نسخه رساتر از هر چیزی به ما میگوید که شکل و شمایل فیلم چه خواهد بود
یا مهمتر اینکه
امکان شکل و شمایل فیلم بالقوه چه خواهد بود
بنابراین در یک رسانه ی بصری
در روند ما چیزی هسته ای تر از کلمه وجود ندارد
چراکه نویسنده شروع به جمع آوری
پیش نویس ها و ایده هایی که بهش داده ایم
و تحقیقاتی که کرده است، میکند
و مداما باز میگردد، کتاب های تازه تامین میکند
حقایق تازه ای که ممکن است فراگرفته باشیم را اضافه میکند
شاید مصاحبه ای دریافت کند که به تارگی تمام شده است
که مصاحبه را با آن ها تمام کردیم و بهترینشان را جدا کرده ایم
و فکر میکنیم که ممکن است در صحنه ای خوب جواب دهد
اگر ده نفر در مورد جام جهانی بیسبال صحبت میکنند
همه ده نفر را وارد داستان میکنیم و فورا هفت یا هشت نفر را حذف میکنیم
و روی دو نفر نهایی کلنجار میرویم
تا تصمیم بگیریم کدام در فیلم باشد
و بنابراین کار اساسا شکل نگرفته است
چیزی که از ابتدا دنبالش میگردیم اینست که
آن قوس فی البداهه ی دراماتیک چیست که خود مواد تهیه شده میطلبد؟
و شروع به ظهور با چیزی میکنیم
که قرار است تعیین کننده باشد
حالا این به این معنا نیست که به میلیون ها شیوه مختلف تغییر نکند
مسلما اضافه کردن یک عکس
تفاوت حیلی خیلی بزرگی با خود دارد
اما فکر میکنم در مورد مسئله ی ساختاری
که همه باید ازش سوال کنند شما باید ازش سوال کنید
آن نسخ ابتدایی بسیار مهم هستند
حتی اگر دورشان می اندازید
چزا چیزی وجود دارد که
البته من هیچگاه دور نریختمشان
اما اگر تغییرات عمده ای رخ دهد
این نسخ اولیه نشانگر قوس پایه ی فیلم هستند
با جزئیات شاعرانه بنویسید
زبان انگلیسی بسیار زیباست
بسیار انعطاف پذیر است بسیار توصیفی است
ظرافت های زیادی در خود دارد
پس چرا هر از چندگاهی باهاش سیر و سلوک نمیکند ؟
بنابراین یک مثال بسیار خوب از آنچه نگارش میتواند بکند
تا کار را فراتر از آموزشی و کاملا توضیحی ببرد
این چیزی است که باید بدانید رکد اقتصادی بود
پانزده میلیون انسان بیکار شده بودند
ما همچنین رکود اقتصادی را اینگونه توصیف میکنیم که در بسیاری از شهرها
به حیوانات باغ وحش شلیک شد و گوشتشان
بین فقرا توزیع شد
که در پنسیلوانیا، محکومان به زندان بازگشتند
مرتکب جرم شدند چرا که میتوانستند
سه وعده غذای روزانه در زندان بخورند در حالی که وقتی آزاد میشدند
به حال خود رها میشدند
بنابراین کاری که میکنید این است که حقایق را دارید
اما این حقایق را در نوعی وسیله شاعرانه انتقالش میدهید
که برای مردم قابل درک است
همه جا ما دنبال راه هایی برای انجام کار میگردیم
میتونید، بله، میتونید بگویید 6 میلیون انسان
شش میلیون یهودی در هولوکاست کشته شدند
اما اگر بگویید که در سال 1933، نه میلیون یهودی در اروپا بود
در سال 1945 دو، دو نفر از سه نفر مرده اند
این گونه شخصی سازی اش کرده اید
ناگهان دیگر 6 میلیون نیست
مثل گفتن 4 بیست سال و 7 سال پیش است (سخنرانی لینکلن)
چزاکه ذهن زیاد به 87 سال توجه نمیکند
بعد شاعرانه چیزی است که کلمات خوب استفاده شده با خود می آورند
چیزی که بهتر از آن را نمی شناسم
ساختار را حول محور حقایق بسازید
بزرگترین چیز در مورد روایت راوی
امیداست که ابعاد شاعرانه داشته باشد
که کار را از توضیحی بودن صرف خارج کند
اما امید است که آنچه توضیحی است واقعیت داشته باشد
نمیشود که حقیقی نباشد
باید حقیقت داشته باشد باید حقیقت سنجی اش کنید
و گاهاً منابع گوناگونی دارید
که برخی میگویند فلان چیز اتفاق نیافتاد
برخی میگویند اتفاق افتاده است
و شما باید از بهترین و در دست ترین دانشگاهیان استفاده کنید
به همین دلیل است که هر فیلمی که میسازیم
همیشه هیئتی از گاهاً دو جین اساتید دارد
که مشاورانی هستند که کمک میکنند
گاهاً حتی آن ها هم روی تفاسیر توافق نمیکنند
اما میتوانیم تلاش کنیم تا به چندی حقایق اسنادی برسیم
اگر به فیلمنامه کاری ویتنام نگاه کنید
به نظرم پانویس ها از خود فیلمنامه بلندتر باشند
صحبت کردن و نقل قول کردن از فصول و بندها
در مورد چیزی بسیار بحث برانگیز
ما شمار دقیقی از افرادی که در ویتنام مرده اند نداریم
وزارت دفاع یک آمار دارد، 58 هزار نفر و یا همچین چیزی
گروه دیگری فلان آمار را دارد و گروه دیگری فلان آمار را دارد
یا فلان تعداد و مثبت 58 هزار شماره روی دیوار
بنابراین در نهایت پس از سال ها دیگر تسلیم شدیم
و گفتیم، بیش از 58 هزار نفر، چون نمیخواستیم
بحثمان را روی چیزی که حقیقت نداشت بسازیم
واقع باید حقایق اسنادی را درست در بیاورید تا
چیزهای دیگر، چیزهای احساسی، تفسیری، حکایتی
که قرار است از طریق رسانه ای دیگر رسانده شود
اجازه ظهور داشته باشند
اگز ساختار قدرتمندی بر پایه حقایق نداشته باشید
سرگردان میشوید
وارد ظن و گمان میشودی وارد بحث میشوید
وارد نظریه میشوید وارد تئوری توطعه میشوید
وارد دیوانگی میشوید
شما را به این جاها میکشاند
به طریق نقطه نظرات روایی مختلف ابعاد بسازید
راوی سوم شخص یکجورایی تقریبا
در حوزه عینی عمل میکند توضیح میدهد که چه اتفاقی می افتد
صدای اول شخص نوعی نزدیکی دارد
که میگوید که آن رویدادها برای انسان های واقعی، اتفاق افتاد یا روی داد
و این چیز مهمی است، چرا که ترکیب این دو
چیزی میسازد که
کامل تر و غنی تر و بُعدی تر است
به طُرقی از تنش و مصالحه شگفت آوری صحبت میکنیم
که میان نگارش عینی و سوم شخص و تجربه اول شخص
در تقریبا تمام وجود کار صورت میگیرد
تنفسی است که صورت می پذیرد
دم و بازدم است
باید با سرعت و ضرب آهنگ تدوین انجام گیرد
باید با طول و زمان و کیفیت تصویر انجام گیرد
باید با تعامل میان روایت سوم شخص
و صداهای اول شخص، انجام گیرد
همیشه طریقه ای از تنفس است که در آن اجازه میدهید
که مخاطب کاری را بکند که در واقع میکند
که همان تنفس است
میخواهید که نفسشان را گهگاهی حبس کنند
اما همچنین میخواهید به آن ها با روایت هایی
که صورت داده اید نوعی از عاملیت شخصی را بدهید
تا که کار کمتز فیلم من
و بیشتر فیلم آن ها باشد
کلمات روی سنگ نوشته نشده اند
چیز مهم برای ما این است که هزچه نوشته شده است
روی سنگ نوشته نشده است
راهنمایی نیست که راه تصویربرداری و تدوین را مشخص کند
چیزی است که با کار کارآگاهی
که شامل پیداکردن آرشیوها و مصاحبه شوندها میشود
در کنار ساختار ظاهر شونده فیلم
که اصلا ربطی به فیلم نامه ندارد
و کاملا هم به فیلمنامه ربط دارد، تکامل می یابد
و سازوکار خیلی پیچیده ای در کار است
چیزی که بسیار مهم است که ما از ابتدای کار رویش اصرار میکنیم
این است که نویسنده آزادی داشته باشد تا هر
آنچه احساس میکند باید داخل کار باشد را بنویسد
و آن ها شامل چیزهایی هم هستند که ما توصیه کرده ایم که باید داخل کار باشند
و آزاد باشند که هرچقد طولانی هم که میخواهند بنویسندش
نویسنده نمیتواند نگران بودن یا نبودن عکسی برای نمایش باشد
این کار نویسنده نیست
کار نویسنده این است که تنها صحنه ای را بنویسد
بنابراین خواه ناخواه روند کار بر روی یک فیلمنامه
شامل تدوین و جرح کار میشود
و این تدوین شامل چیزهای خوب هم میشود
آن چیز خوب تنها، زمانی که شروع به کار روی عکس ها
در محدودیت زمانی یکی دوساعته میکنید، جا نمی افتد
چکار میشود کرد
قسمت هایی داشته ایم که فراتر از آن محدودیت زمانی رفته ایم چراکه جواب داده است
اما اکثر اوقات تلاش میکنیم
که از روایتی منسجم، اطمینان حاصل کنیم
بنابراین نسخ خیلی خیلی زیادی از فیلمنامه را در خواهیم داشت
ابتدا من از دست نویسنده میخوانمش
من چند کلمه را تغییر میدهم آن را به چند تاریخدان میفرستیم
آنها نکاتی ابراز میکنند همانجا یک بازنویسی میکنیم
وسیعتر پخشش میکنیم
بعد من ضبط اش میکنم
و در حالی که من ضبط اش میکنم آن کلمات
دوباره تغییر پیدا میکنند چراکه چیزهایی که میخوانید
مثل چیزهایی نیستند که بیان میشوند
بعد یک مونتاژ کور میکنیم بدین معنا که
کلمات را در برابر هیچ چیزی جز چند مصاحبه شونده قرار میدهیم
که ممکن است در حین فیلمبرداری به کار رسیده باشند
و شروع به دیدن این میکنیم که آیا ساختار خوب به نظر می آید
خوب حس میشود ؟
مثل نمایش رادیویی نیست چرا که مصاحبه شونده ها را میبینید
که در کات های پرشی، تکه تکه شده اند
و صدای این راوی غیرحرفه ای که من باشم را میشنوید
که کلمات را میخواند
اما حس اش را میگیریم
در سریال های بلند ممکن است دو یا سه مونتاژ کور انجام دهیم
پیش از آنکه بگوییم
بریم سراغ اضافه کردن تصویر
ما مداماً تجدید نظر میکنیم مداماً دوباره کاری میکنیم
گاهاً تنها با جزئیات عملی پایه ای
تغییرات در حقایق اسنادی، کار داریم
یا اینکه تنها کار را بهترش میکنیم
و این شاید به معنای بیرون کشیدن چیزی یا بازنویسی آن باشد
یا اینکه صحنه ای را دوباره ساختار بندی کرده ایم و این
بازنویسی چیزی را طلب میکند
تا از روانی کار اطمینان حاصل کنیم
و تنها در نهایی ترین بخش کار است که در نهایت میگوییم دیگر بس است
و هزاران میلیون چیز وجود دارد
که میتوانید انجام دهید و باید انجام دهید
و آمادگی انجامش را در تمام طول این روند داشته باشید
تا اینکه بگویید، واو، جواب میدهد
در ابتدا کلمه وجود دارد
و در طول کار کلمه وجود دارد اما روی سنگ نوشته نشده است
زمانی که حقایق اسنادی وجود ندارند از اخطار استفاده کنید
کاوش تاریخی کاری کارآگاهانه است
و در این باستان شناسی شما لزوما
تمام تکه خرده های آن کوزه ی گلی که میخواهید به هم بچسبانید را پیدا نمیکنید
و بنابراین نمیتوانید به کلی نشان دهید که چه است
و بنابراین باید راه هایی را در نظر آوریم که در زبانمان
این را انتقال دهیم که چیزی که میگوییم حقیقت خالص نیست
ما تنها فکر میکنیم که ممکن است حقیقت باشد
نمیتوانید بگید که فلان کار یا بیسار کار را کردند
میتونید بگویید، او ممکن است به دنبال این بوده باشد، صحیح ؟
این آن نوع فضای مانووری است که ما داریم
نمیتوانیم به واقع اثبات اش کنیم چراکه آن شخص
دیگر در قید حیات نیست و تمام مدارک دقیقا چیزی که میگوییم را نشان میدهند
اما از آنجایی که آن آخرین تکه پازل را نداریم
باید بگویید "ممکن است که" یا "میتوانسته اینطور باشد" و
راه های زیادی وجود است که در آن
وقتی مردم به ما نامه مینویسند و میگویند شما این را گفته اید
ما میگوییم، در واقع " ممکن است اینگونه باشد" و
ما این کار را کاملا آگاهانه کردیم
و اگر به نقطه ای برسیم که احساس راحتی نکنیم
که انقدر نا مشحص باشد که حتی گفتن "ممکن است اینگونه باشد
به اندازه کافی نتواند عدم اطمینان را نشان دهد ما به سادگی انجامش نمیدهیم
میکشیم اش بیرون
بهتر است که به آن سمت سنگینی بود
تا اینکه یکجورایی تصورات غلط مردم را تغذیه کرد
: مطالعه موردی جنگ داخلی
اولین فصل کامل، پس از مقدمه سریال جنگ داخلی
فصلی با نام " همیشه شب" است
که در مورد واقعیت برده داری است
نمیخواستیم که هیچ یک از بینندگانمان
تا دلیل وقوع جنگ داخلی را بد بفهمد
دلایل بسیار و چیزهایی اینچنین وجود دارد
اما یک دلیل اصلی وجود دارد که چرا اتفاق افتاد
یک علت اصلی
و آن وجود برده داری مالکیتی بود
خوب برای ما، به قدرت موسیقی نگرو اسپریچوال که پخش میکردیم
و با این نقل قول باورناپذیر، انفجاری و بمب نوترونی فردریک داگلاس
بعد اشاره داشت که نثرمان میتواند مستقیم تر باشد
که نیازی نبود که چیزی به آن اضافه کنیم
در واقع اگر این کار را میکردیم
گندیده و زیادی رسیده میشد
و توجیه وجودش را در برابر قدرت نقل قول داگلاس
قدرت موسیقی اسپریچوال قدرت عکس ها، سخت میکرد
انسان ها را در غل و زنجیر میبینید
انسان هایی که کمرهایشان به نظر از ضربات شلاق زخم شده است
انسانهایی که به گونه ای با آن ها رفتار میشود و بهشون ضربه زنده میشود گویا حیوان هستند
قول های ازدواجی که تغییر داده شده اند و میگویند تا زمانی که مرگ "یا فاصله" جدایتان کند
این زمانی است که نگه داشتن زبان به خودی خود شاعرانه است
و بعد راوی به گونه ای بسیار مستقیم وارد میشود
یک مرد سیاه آزاد مینویسد : برای بردگان سپیده ای سر نمیزند
و کسی هم انتظارش را نمیکشد
برای بردگان همیشه شب است، شب برای همیشه
یک اهل میسیسیپی سفید پوست رک تر بود
گفت من ترجیح میدهم بمیرم
تا اینکه کاکاسیاهی در یکی از این مزارع بزرگ باشم
برده در کلبه ای خاک آلود و یک اتاقه پا به جهان گذاشت
سرد و سیاه در زمستان بوگندو در تابستان
از کلبه ی بردگان، ذات الریه، تیفوس، وبا، کزاز و سل میپرورد
بچه ای که زنده میماند تا در دوازده سالگی به کار روی زمین گماشته شود
احتمالش بود که دندان خراب، کرم، اسهال خونی، مالاریا، داشته باشد
کمتر از 4 نفر از میان 100 نفر تا شصت سالگی زنده میمانند
همین
و مستقیم است
و این به سادگی مواد رادیواکتیو و مردافکنی است
که شروع به تغییر نظرات تمام افراد در مورد جنگ داخلی میکند
تصوری که شامل نوعی عدم اتفاق نظر شرافتمندانه میان ایالات شمالی و جنوبی
حقوق ایالات
حق جدایی از ایالات متحده و تمایزات اقتصادی و اجتماعی است
موضوع اش همین است
در کشوری در مورد این مسائل است
که اعلام داشته است که تمام انسان ها برابر آفریده شده اند
اما چهار میلیون انسان، در مالکیت دیگر انسان ها بودند
در نبرد با انتزاع از کلمات استفاده کنید
وقتی وارد بحثی در مورد برده داری میشویم
چیزها را انتزاعی میکنیم
نمیدانم چندبار مردم گفته اند
خوب برده داری در طول یک نسل و نیم خودش از بین میرفت
باشه
پس برای یک نسل و نیم، برده باش
این کار را میکنی ؟
خوب یک نسل چطور ؟
خوب این زیاده ؟
یک دهه چطور ؟
نه ؟
یک سال چطور ؟
یک ماه چطور؟
یک هفته چطور ؟
یک روز چطور ؟
یک ساعت چطور؟
انتزاعی کردن واقعیت گذشته تاریخی مان
مخصوصا در خصوص برده داری، منزجر کننده است
به ما اجازه میدهد تا با انسان هایی
که به کمال ما زندگی میکنند، به گونه ای رفتار کنیم
به نوعی عامل، انتزاعی شوند
پس اینطور نیست که مردم
در گذشته قویاً آگاه به بی عدالتی اخلاقی برده داری نبوده باشند
و با این حال به سادگی انتزاعی اش میکنیم
و فرض میگیریم که خداروشکر ما در آن زمان نیستیم
و در نتیجه انسانیتی نیست
و این مسئله تا امروز ادامه دارد
ما همچنان درگیر رنگ پوست
و آنطور که لوتر کینگ گفت، نه آنچه در شخصیت وجود دارد، هستیم