یه بخشی از من هست که مثل اون آدمای کسل کننده درجه یک میشه
میدونی،من دوست دارم همه چیز منظم باشه
دوست دارم لیست تهیه کنم
دوست دارم همه چیز معین باشه،که اگه رسدیم اونجا(سر صحنه)
و اونجوری که من انتظارشو داشتم نباشه
B با اینکه میدونم یه پلن از قبل داشتم،ولی برم سراغ پلن
من همیشه حواسم به زمان بندی بوده چون که روی
عملکردم تاثیر میزاره
روی کل روزم تاثیر میزاره
روی اینکه آیا من اون مقدار فیلمی که میخوام میتونم بسازم یا نه تاثیر میزاره
من تمام شات(پلان) های فیلم رو لیست میکنم
!دقیقا وسط کار،یهو میگن وقت ناهاره
چون که یه عالمه شات مونده
بدون اینکه بفهمی کار داره به چه سمتی پیش میره
بدون اینکه بفهمی چه تایمی از روز افرادت قراره خسته شن
به تو این امکان رو نمیده که بدونی کار رو به چه سمتیه
اکثر اوقات،افراد تایمهای صبح زود
از روز رو که خیلی مفید و کاربردین از دست میدن
و بعدش همین که به تایم ناهار نزدیک میشیم
میفهمی که پنجاه تا شات دیگه مونده(که نگرفتی)
!قراره چیکار کنی؟
...بنابراین
همیشه حواستون به زمان بندی باشه
فکر نکنید که خلاقانه نیست
یه جورایی شما دارید از خودتون محافظت میکنید
با مطمئن شدن از اینکه تمام پارامترهای شما
معین و مشخص هستند،شما دارید از توانایی خلاق بودنتون حفاظت میکنید
من دوست دارم سریع کار کنم
من خیلی واسه این کار سازگار شدم
به همین دلیله که دوست دارم تو تلویزیون کار کنم
دوست دارم یه عالمه کار رو تموم کنم
قاطع بودنو دوست دارم
...بهترین راهی که
تیم شما عاشق سریع کارکردن میشه
چون که حس مورد سوء استفاده قرار گرفتن بهشون دست نمیده
و این حس بهشون دست میده که دارن یه عالمه کار رو به اتمام میرسونن
ولی خب شما میخواید همچنین مطمئن شید که نامنظم هم نشه
همه ی کارها برنامه ریزی شده است
و همه چی به خوبی آماده میشه
بهترین پولی که تو تمام عمرتون میتونید خرج کنید
خرج کردن واسه آماده سازیه
اگه بتونید وقت بیشتری رو واسه آماده سازی بزارید و اگه بتونید بیشتر
از اونچه که در نظر گرفته بودید مراحل آماده سازی رو انجام بدید
پول،وقت و انرژی بیشتری ذخیره میکنید
و (حرف بیشتری واسه زدن) روی پرده دارید
اگه فقط یه توصیه باشه که داشته باشم
اینه که تا اونجایی که میتونید
بیشتر واسه آماده سازی وقت بزارید
ارزون ترین وقتیه که میتونید واسه فیلم بزارید
وقتیه که عجله ای در کار نیست
وقتی نیست که موعد پرداخت حقوق باشه
وقتیه که فقط خودتون هستید و شاید تهیه کننده ها
و شایدم نویسنده
و شما تو یه اتاق نشستید و دارید درباره کار فکر میکنید
گه گاهی هم یه دستیار اول کارگردان میارید
اون به کارگردان کمک میکنه که پرانگیزه و (ذهنش) روشن باشه
اون همیشه جلو جلو به این فکر میکنه که چجوری زمان بندی مجدد انجام بشه
که کار سریع تر پیش ره
اگه بتونید به دستیار اول کارگردانتون گوش بدید
و یه دستیار اول آگاه و قابل اطمینان در کارگردانی
و قابل اطمینان در بحث فنی داشته باشید
!اونوقته که میتونید روزتون رو بسازید
دستیار اول کارگردان کسیه که جو روی صحنه
رو کنترل میکنه و این اطمینان رو حاصل میکنه
که بازیگر هر اونچه رو که لازم داره تا یه اجرای خوب داشته باشه در اختیارش باشه
بعضی بازیگرا باید یه گوشه بشینن و یه دماغ خنده دار قرمز
بهشون بدی و اپرا بخونن!!!!!(فک کنم منظورش اینه که باید بهشون بد نگذره)
!کی میدونه؟
!!!بعضی بازیگرا باید حواسشون پرت شه
نباید خودآگاه باشن
اینا باید فقط یه قهوه ای بنوشن و یه قهقه ای با گروه بزنن
بعدش برن سر جاشون بشینن(یعنی فقط بیان و برن و کارشونو انجام بدن)
ولی یه موضوعی هست که ما هممون میدونیم
...و اونم اینه که بازیگرا جلوی دوربین
اون لحظه ای که جلوی دوربینن
همون چیزیه که همگی دور هم جمع شدیم واسه حمایت
میدونی،وقتی شما زمان بندی میکنی
همه جور پیشامد متفاوتی خودشو نشون میاد
بعضی وقتا مثلا ی لوکیشنیو فقط صبحا میتونی داشته باشی
یا اینکه بعضی وقتا خورشید فقط جاهای خاصی میتابه
فیلمبردارتون میگه من این صحنه رو فقط شب میتونم بگیرم
یا اینکه گاهی وقتا شما یه بازیگری دارید که داره(همزمان) اونور آب هم نقش ایفا میکنه
بنابراین شما فقط یه روزای خاصی میتونید داشته باشیدش
شما دائما در حال ایجاد تعادل و جا دادن این پیشامدها هستید
برای بیشتر قسمتا،شما با این شرایط کنار میاید
میدونی،ممکنه مجبور باشی آخرین صحنه ی فیلمت رو
تو همون روز اول فیلمبرداری کنی
حتی شاید ندونید فیلم قراره چجوری پیش بره
ولی باید آخرین صحنه ی فیلمت رو همون روز اول
بگیری
ولی گهگاهی،یه سری جاها هستند
که شما واقعا باید جلوی یه چیزی رو بگیرید
و معمولا هم در رابطه با بازیگرا است
چون واقعا این چیزی نیست
که بتونید ازش بگذرید
بعضی وقتا،اگه مثلا تو یه تایم خاصی از روز فیلمبرداری کنید
خیلی راحت تره
ولی میدونید که بازیگر آماده نیست
میدونید که بازیگر با دیالوگاش راحت نیست
...میدونید که بازیگر
اولین روز فیلمبرداریشه
و خب شما میخواید ازش
که احساسی ترین صحنه ی فیلم رو بازی کنه
اونم تو اولین روز فیلمبرداریش
باید بهشون آرامش بدید
بنابراین اولین ملاحظات باید در رابطه با بازیگرا باشن
خب یه سری کارا هستن
که شما تو آماده سازی میتونید انجام بدید که یه خورده غیرمعمولن
در واقع،یکی از چیزایی که بنظرم تو فرایند آماده سازی میتونه خیلی مفید باشه
اگه شما کسی هستید که فیلمای پر از دیالوگ رو میسازه
مثل من،خوندن پشت میزه(یه فرایندی که بازیگرا و عوامل دور هم جمع میشن و فیلمنامه رو با هم میخونن و نظرشونو میگن)
ارزونه
عوامل دوست دارن این کارو
و شما فیلمتون رو از اول تا آخر میشنوید
من این کارو قبل شروع فیلمبرداری
خیلی انجام میدم،چرا که من یه بازیگرم و این جوری به فکر فرو میرم
لازم دارم که بشنوم
لازم دارم که راجع به سرعت(فیلم) بشنوم
نیاز دارم که بازیگرا کامل متوجه بشن
و بعدش،با توجه به این همخوانی دور میز
خیلی جاها رو از نو مینویسم
میدونید،یه کار خیلی عالی دیگه ای که تو آماده سازی میتونید انجام بدید
اینکه یه رفیقی که خیلی براش احترام قائلید رو بیارید
که ممکنه یه نویسنده باشه،یه تدوینگر باشه یا هرکسی
که با فرایند ساختن یه فیلم آشنا باشه،و ازش بخواید فیلمنامتون رو بخونه
و بزرگترین ضعف هاتون رو شناسایی کنه
حالا،ممکنه اصلا نخواید تغییرش بدید
ولی همین که ازش آگاهی دارید یه درک جدیدی
از فیلمتون بهتون میده
و شما رو از وجود یه چیزی(اشتباهی) آگاه میکنه
...برای مثال اگه فیلمتون
ممکنه کاملا احساسی باشه
اگه دوستاتون بگن که:" این فیلم رو دوست داشتیم
ولی میدونی،یه خورده مراقب باش که خیلی
احساسی نشه چون که واقعا روی لبه
داره تلوتلو میخوره" این چیزیه که میتونید کاری راجع بهش انجام بدید
حتی اگه فیلمتون کاملا احساسی باشه
احتمالا یه سری کارا رو انجام میدید
...مثلا آخر هر سکانس
!!!!!بجای رهایش احساسات و مثلا نه نروووو
...و درگیرکردن احساسات
یه سری کارا رو
در آخر سکانس انجام میدید که از بروز این احساسات
جلوگیری کنه
یه سری کارای کوچیک واسه قطع اون احساسات
اگه شما به وجود همچین مشکلی
آگاه باشید و بدونید که یه ضعف تو فیلمنامتونه
این معنی رو نمیده که کل فیلمنامتون رو زیر و رو کنید
و تغییر بدید
میتونید ادامه بدید ولی فقط از این واقعیت آگاه و هوشیار باشید
که شما دارید روی لبه ی یه چیزی تلو تلو میخورید(ممکنه هر لحظه بیفتید اینور یا اونور)
و قادر خواهید شد که تعادلتون رو حفظ کنید
ما تمایل داریم خودمونو به چیزهایی که احساس امنیت میدن بچسبونیم
من یه فیلم داشتم که کارگردان ازم میخواست
که دندونای سرپَریده و موی بلند داشته باشم
هیچ کدوم از دندونای جلویی من سرپریده نبودن
و موی به اون صورت بلندی هم نداشتم
ولی این چیزی بود که تو فیلمنامه نوشته شده بود
و اون(کارگردانه) نمیتونست بیخیالش بشه
وقتی که تو سن دوازده سالگی یه قطعه دندون مصنوعی کامل
و یه کلاه گیس گنده بهت میدن
نمیتونی انتظار همون عملکرد قبلی رو از کسی داشته باشی
یه حالت طبیعی بودن رو یه جورایی از دست میدی
و اون(کارگردانه) نمیتونست این ایده که تو اتاق هتلش
تو ذهنش بوده رو بیخیال شه(عوض کنه)
یه حس امنیتی بهش میداد
این احساس رو بهش میداد که یه چیزی داره که بهش بچسبه
و ازش مطمئن باشه
ولی آخرش،احتمالا برای داشتن یه کاراکتر طبیعی تر
و شناخته شده تر باید قید اون کارو میزد
این اشتباهیه که ما هممون مرتکبش میشیم
اینکه میخوایم یه سری تصمیماتیو بگیریم و بچسبیم به بعضیاشون
علیرغم این واقعیت که وقتی میخوان عملی بشن
و تحقق پیدا کنن یا برای تمام افراد مختلفی که برای ساخت
یک فیلم نیازن
توضیح داده بشن
نیاز دارن که تغییر و تکامل پیدا کنن