مصاحبه شغلی
از دستیارانتون چه انتظاری دارید و آیا این انتظارها طی سال ها تغییر کرده اند یا خیر؟
خب...من امیدوارم دستیارهام درباره من کتاب ننویسند
وقتی مصاحبه شغلی دارید...اول از همه حتما فقط حقیقت رو بگید
دوم اینکه نگید...مثلا من عاشق تئاتر هستم
فقط چون بر حسب اتفاق میدونید اونی که باهاتون مصاحبه می کنه تئاتر دوست داره
مگر اینکه واقعا دوست دارید و میتونید مثال بزنید
بدون آمادگی اصلا برای مصاحبه نرید
سر وقت برید و خودتون باشید
یکی جدیدا به من ویديویی نشون داده که فکر کنم در کات منتشر شده
که اونا ده زن جوان که من قبلا مصاحبشون کرده بودم رو مصاحبه کردند
اینکه مثلا چقدر به اینکه چی بپوشن سر مصاحبه فکر کرده بودند
و صادقانه من هیچوقت به اینکه کسی تو مصاحبه چی پوشیده، دقت نمی کنم
من بیشتر کنجکاوم بدونم اونا درباره چی مطالعه کردند
یا چه فیلم هایی دیدند یا چرا می خوان در ووگ باشند
یا هر پست دیگه ای...خلاصه خیلی دوست دارم بدونم چه جور آدمی هستند
بجز اینکه واقعا حالا اونروز صبح چی پوشیده اند
قطعا توجه می کنم بهش ولی هیچوقت روش تمرکز نمی کنم
پس وقتی مصاحبه دارید، حالا با هر کسی
خیلی مهمه که همه حرف هاتون شفاف و صادقانه باشه
تظاهر نکنید کس دیگری هستید
من نمیدونم چند نفر بهم گفتند تنیس دوست دارند در حالی که تا حالا تنیس بازی نکردند
و اینکه آیا ما درباره ظاهر اونها فکر می کنیم یا نه
باید خیلی صادق و شفاف و صریح باشید درباره کاری که میخواید با زندگیتون بکنید
و به سوالاتی که پرسیده میشه جواب بدید
نسخه خلاق شما
به وجود آوردن خلاقیت و سلیقه خلاقانه
من فکر میکنم این چیزیه که شما از سن خیلی پایین با خودتون دارید
ولی چیزی هم هست که میتونید به وجود بیارید
از طریق در معرض فرهنگ و هنور بودن و مطالعه
رفتن به موزه و توجه به اتفاقاتی که اطراف شما میوفته
فکر میکنم روش های زیادی برای به وجود آوردن خلاقیت وجود داره
مخصوصا الان که اطلاعات خیلی گسترده در دسترس هستند
راه های زیادی وجود داره که چشم درونتون رو باز کنید
و دید خلاق کسب کنید
ضمنا، به نظر من خیلی مهمه توی مصاحبه خیلی سرتون تو گوشی نباشه
یا توی کامپیوترتون نباشه
هیچ چیز بهتر از این نیست که مصاحبه آنلاین نباشه و خودتون حضوری برید
در معرض فرهنگ و هنر بودن به نظر من
خیلی مهمه تا می تونید وقت روی این دوتا صرف کنید
و خلاقیت با بلوغ و به مرور زمان به وجود میاد
مثلا وقتی به کلکسیون های قبلی نگاه می کنید
بهتون دیدی میده که یک طراح یا نویسنده قراره چی بشه
خیلی نادره که فردی از اول کار خیلی عالی باشه...مگر اینکه
ورزشکار باشید که بایدتا ۱۴ یا ۱۵ سالگی دیگه عالی بشید
به نظر من زمان میبره تا استعدادی شکوفا بشه
زمان میبره تا دید پیدا کنید و در طول این مسیر
اینقدر می بینید که کمک می کنه به خلاقیتی که سعی می کنید به وجود بیارید
در آخر بستگی به این داره که کی هستید
و اگر به طراحان بزرگ امروزه نگاه کنید
مثلا شما امکان نداره برند D & C رو با ورساچه اشتباه بگیرید
اونا دو دیدگاه کاملا متفاوت هستند
و واقعا این برند ها خود واقعیشون هستند
و میتونید به این کلکسیون ها نگاه کنید و بفهمید
که این یک طرح ورساچه است یا طرح پراداست
چون هر کدوم از این طرح ها نظر و روش خودشونو دنبال می کنند
در آخر، اگر در دنیای مد یا رسانه فعالیت می کنید
باید قلب و استعداد و غریزتونو دنبال کنید
و اگر سوال کنید و بخواید ببینید سمت راستی یا سمت چپی شما چیکار می کنه
شفافیت افکارتونو از دست می دید
پس خیلی مهمه به اطلاعات گوش بدید و واقعا اونارو بشنوید
ولی در نهایت باید از این سرچشمه بگیره که واقعا کی هستید
زمان زیادی برای یادگیری و کسب تجربه صرف کنید
وقتی جوونید، همیشه نمی دونید می خواید چیکار کنید
پس خیلی مفیده که چیزهای زیادی رو امتحان کنید
مثلا کار به عنوان یک دستیار یا برای یک طراح یا برای سایت مد
هر چیزی که هست...چیزهای جدید رو امتحان کنید
چون مهمتر از اینکه علاقتونو پیدا کنید، اینه بفمید چیو دوست ندارید انجام بدید
من خیلی خوش شانس بودم که گذشته جهانی داشتم
و توصیه من به همه تازه کارها اینه
خودتون رو گره نزنید به فقط یک مسیر
و شما خیلی در طول مسیر یاد خواهید گرفت
من همیشه خیلی خیلی مشتاقم درباره کارمندهایی که از کالج یا مدرسه طراحی میان
که میخوان کسب و کار خودشونو راه بندازند
میدونم البته ما همه داستان کسایی که ایده های خوب دارن و مثلا صفحه فیسبوک میزنن رو شنیدیم
این همیشه جواب نمیده
کسانی که این راه رو دنبال می کنن و موفق میشند انگشت شمارند
و کسایی که در این راه شکست میخورن خیلی زیادن
طوری رفتار کنید که انگار هیچکس به شما «نه» نمیگه
من فکر می کنم که خیلی مهمه که آدم اشتباه کنه
چون من خیلی ساده لوح بودم
و خیلی عادت کرده بودم که هیچکس این رو زیر سوال نبره یا بهش فکر نکنه که
چی میتونه برای یک اجتماع بزرگ، ناراحت کننده باشه
در انگستان مخاطبین تعدادشون محدود و آزاد و لیبرال بود
ولی کوچیک بود...حس دیگه ای که اون زمان در لندن داشتم این بود که
آزاد بودم...هیچوقت بهم گفته نشد:اینکارو نکن! کسی خوشش نمیاد
کسی بهم نگفت که نمیتونی بدن برهنه شخصی رو نشون بدی
چون خیلی شوکه کننده و غیرعادیه
هیچکس بهم «نه» نمیگفت و فقط منو به جلو هل میدادند
و من فکر میکنم این درس خیلی مهمیه که اگر
استادی دارید یا کسی که باهاش کار می کنید، کلا به کسی لازم دارید که شمارو هل بده
و عقب نکشه شمارو...این نکته خیلی مهمی برای شروعه که
رسیک کنید...چون اگر در جوونی اینکار رو نکنید، هیچوقت نمی کنید
چون در سن پایین مسئولیت های زیادی رو دوشم میزاشتن، یجورایی با ناآگاهی کارهارو انجام میدادم
که کمی متفاوت بود، چون کسی بهم «نه» نمی گفت
رئیس انتخاب کنید نه شغل
حتما با رئیستون رابطه خوبی برقرار کنید
و خوب بهش گوش کنید و باهاش خیلی صادق باشید
وقتی اینقدر خوش شانس بودم که برای سال های زیادی با آقای نیوهاس کار کردم
اگر مشکل خاصی برام پیش میومد یا چیز خاصی برام سوال می شد
بای باید تصمیم مهمی می گرفتم...میدونستم اون بهم حقیقت رو میگه
و هر تصمیمی که بعد از صحبت باهاش میگرفتم
ازم حمایت میکرد و من خیلی خوش شانس بودم
که چنین رابطه ای با او داشتم
پس وقتی دارید درباره شغلتون یا کاری که بهتون پیشنهاد شده فکر می کنید
به کسی که قراره باهاش کار کنید، فکر کنید
و اگر او کسی نیست که بتونید بهش احترام بزارید یا بتونه استاد شما باشه
یا بتونید ازش یاد بگیرید...شاید این شغل مناسب شما نباشه
استادتون رو خیلی خسته نکنید
من فکر میکنم وقتی کاری شروع می کنید، خیلی مهمه دایره ارتباطی از آدم ها بسازید
که میشه روی توصیه هاشون حساب کرد
و ازشون پیروی کرد...خیلی مهمه خوب گوش کنید
من یک طراح جوانی دیروز در دفترم داشتم، یک استخدامی جدید ووگ
و پیشنهاد کاری زیادی به اون شده بود و او
کسی نیست که خیلی اهل ایمیل زدن یا تلفن زدن باشه
که بخواد سوال های مسخره یا غیر ضروری از ما بکنه
خیلی محتاطه...پس وقتی دستشو بالا میبره
که سوال بپرسه ما خیلی اونو جدی میگیریم و سعی می کنیم بهترین توصیه رو بهش بکنیم
پس من فکر میکنم باید تعادلی باشه بین پیدا کردن دایره ارتباطات و استادتون
و اینکه با سوال های مسخره کلافشون نکنید
و ازشون سوال های جدی بپرسید و اونا خوشحال میشن که گوش کنند و کمک کنند و بهتون توصیه بدن
و در نهایت میتونید از صد نفرم توصیه بگیرید...ولی باید تصمیم نهایی رو خودتون بگیرید
و باید کاری که فکر می کنید برای خودتون بهترینه رو بکنید
یکی از مهمترین استاد های زندگی من خانم ک.گراهام بود
که صاحب و مدیرعامل پست واشنگتون بود
که خیلی در شروع کارم بهم کمک میکرد و الهام میبخشید
و فکر میکنم خیلی بیم و هراس بود...یعنی اون خیلی بیم و هراس داشت که نگرانش میکرد
ولی خیلی شفاف و مصمم بود و اون زمان داشت نقش زنان تو جامعه رو تغییر میداد
و اون واقعا بزرگترین رول مدل من در زندگی بود
چون با شوخ طبعی و قدرت کارشو انجام میداد
و در عین حال میدونست خیلی تصمیم وجود داشت که اون زمان باید میگرفت و
که همیشه تصمیمات معروفی نبودند...پس اون همیشه برای من تحسین برانگیز بود
یاد بگیرید...تماشا کنید...سخت کار کنید از گوشی همراه بیاید بیرون و از دنیای اطرافتون الهام بگیرید با جرئت باشید و ریسک کنید
دایره ارتباطی از اساتید بسازید وقتی کمک میخواید، خردمندانه رفتار کنید