مدیریت میراث مقدمه
موزه های واتیکان دولت شهر واتیکان
گالری تندیس و سرای نیم تنه های موزه واتیکان
گفته شده است که برای کشف نو باید کهنه را مطالعه کنیم
و برای خلق آینده باید گذشته را درک کنیم
توماس الیوت نیز به ما در درک رابطه میان حال حاضر و گذشته کمک میکند
توماس الیوت در این باره مینویسد:
سنت را نمیتوان به مالکیت در آورد
بلکه باید از سوی هر نسل بازتولید و بازکشف شود
در کل ما باید به میراث زندگی دوباره بدهیم
همچنین باید در نظر بگیریم که میراث فرهنگی کنونی
دائما در شرایط تهدید مبرم میباشد
و به دلیل این وضعیت
اشکال جدید تحقیقات و بیشتر مدیریت
در جهت استفاده بردن مردم امروز از میراث گذشته، به کار بسته شده است
امروزه ما با موارد تخریب میراث به شکل عمدی و با قصد و غرض سیاسی مواجه هستیم
از جمله وقایعی که در سوریه و عراق در جریان است
میراث همچنین در خطر تخریب در نتیجه
تغییرات آب و هوایی و همچنین بلایای طبیعی میباشد
سپس مورد غارت و سرقت وجود دارد که برای مثال پس از جنگ رخ میدهد
پس از جنگ، اشغالگران میراث فرهنگی را به سرقت برده و تخریب میکنند
و میراث محوطه خاصی را به کشور خود انتقال میدهند
این اتفاق در جنگ جهانی دوم به وقوع پیوست
اما در جهان امروز هم همچنان رخ میدهد
بنابراین میتوانیم بگوییم که میراث دائما تحت خطر تخریب و از میان رفتن است
از این روی و به خاطر این تهدیدات بالقوه ابزارهای تازه و اشکال جدید مدیریت
و در عین حال اشکال جدید تحقیقی
باید مورد استفاده قرار گیرد تا
تجربه مناسبی را برای بازدیدکنندگان موزه ها و محوطه های میراثی و باستانی به دست دهد
فناوری به این هدف کمک شایانی میکند
اکنون ما میتوانیم با پرینتر سه بعدی، مکان هایی
را پرینت کنیم که پیش از این هرکز دیده نشده اند
یا از طریق اسکن میتوانیم به دیدی با جزئیات بسیار از سقف کلیسای سیستین دست پیدا کنیم
یا جزئیات بسیاری را در غارها مشاهده کنیم
که در گذشته امکان دیدن و لذت بردن از آن ها با این جزئیات وجود نداشت
از طرف دیگر، فناوری نمیتواند راه حل مشکل باشد بلکه تنها ابزاری برای نیل به هدف است
در عین حال باید شاهد تعامل داستانی و روایی نیز باشیم
بنابراین از ابزارها برای تعامل و رساندن پیامی که
میراث از آن نمایندگی کرده و قصد ارائه آن را دارد، استفاده میکنیم
این موضوع به شکلی به دوراهی بزرگی در بحث مدیریت میراث می انجامد
که شامل نقشی است که موزه داری و تحقیق
در برابر مدیریت و ابزارها، بازی میکنند
فناوری، وب، استفاده های دیجیتال میتوانند به مصرف کننده اجازه دهند
تا با اثر هنری ارتباط برقرار کنند
اما همین اثر هنری باید مورد تحقیق قرار گیرد
تا پیام اصلی و مورد نظر اثر هنری منتقل شود
پیامد این دوگانگی
همچنین در شکل سازماندهی و مدیریت محوطه میراث نیز قابل ردیابی است
در این صورت میتوان یک رابطه دوگانه داشت
نوعی درگیری میان آنچه توسط موزه دار ارائه میشود
و آنچه از جانب مدیریت ارائه میشود
چه کسی باید در صدر ریاست و راهبری موزه و محوطه باستانی و میراثی باشد؟
مدیریت و راهبری یک سازمان فرهنگی به چهار روش انجام میگیرد
سازمان میتواند تصمیم بگیرد که یک شخص را
با پیشینه تاریخی و علوم انسانی انتخاب کند
شخصی که درک عمیقی از تاریخچه مجموعه ی موزه
و هنری که در آنجا به نمایش گذاشته شده است، داشته باشد
یا در مورد موزه هایی که ارتباطی با هنر ندارند
درک عمیقی از بن مایه و فعالیت محوری میراثی که به نمایش گذاشته شده است، داشته باشد
برخلاف این، رئیس یک موزه میتواند یک مدیر باشد
شخصی که پیشینه مدیریتی داشته باشد
در این مورد مدیر هیچ چیزی نمیداند
یا حداقل رزومه ای در ارتباط با دانش علوم انسانی یا موضوع خود موزه ندارد
اما با ابزارهای مدیریتی مورد نیاز
در جهت خلق کسب و کاری اقتصادی، بهینه و کارآمد، آشنایی دارد
گذشته از این دو نوع ریاست با پیشینه مدیریتی و علوم انسانی
همچنین میتوان یک شیوه دو حاکمیتی را نیز سازماندهی کرد
به این صورت که دو نفر را داریم که هر دو نقش ریاست را درون سازمان فرهنگی ایفا میکنند
در این روش دو نفر در کنار یکدیگر کار میکنند
و ابزارها و فعالیت های به کار گرفته شده را به دقت میان خود تقسیم میکنند
و با یکدیگر به مدیریت سازمان فرهنگی میپردازند
این از اشکال مدیریتی ای است که در صورت عملی شدن
میتواند شکل ایده آل مدیریت موزه ها باشد
مثال های بسیاری از مزیت های این حوزه را در اختیار داریم
اینجا در موزه های واتیکان موردی داریم که در آن رئیس، پیشینه علوم انسانی دارد
و نماینده ای از بخش مدیریت و اجرایی نیز وجود دارد
و در این مورد یک شخص سومی هم در میان این دو داریم
که ویژگی های هر دو مدیر را در کنار یکدیگر قرار میدهد
این مورد متاسفانه در تمام جهان گسترش پیدا نکرده است
و بنابراین دوگانگی میان علوم انسانی و مدیریت همچنان وجود دارد
و در نهایت یک گزینه دیگر در مدیریت سازمان های فرهنگی به شکل گروهی وجود دارد
در این شکل یک گروه که شامل نه یک یا دو بلکه چندین فرد میشود، مدیریت را انجام میدهند
این موردی است که در گذشته در موزه هنر شیکاگو به کار گرفته شده است
در آنجا یک گروه از متخصصان هنری تصمیم گرفتند
روند ساخت یک موزه جدید را همه با هم
و با در نظر گرفتن تقسیم وظایف دقیق میان بیش از دو نفر، شروع کرده و به راه بیاندازند
خوب ما در جایگاهی نیستیم که بگوییم کدامیک از این روش ها بهترین یا بدترین هستند
بنابراین نمیتوانیم بگوییم کدام روش بهترین و ایده آل ترین روش مدیریت سازمانی فرهنگی است
مسلما احترام عمیق به نقش ایفا شده توسط دیگری
احترام عمیق به اهمیت مدیریت، اهمیت تحقیقات و موزه داری
راه حل مدیریت موثر موزه ها و میراث فرهنگی میباشد
در نهایت هم مدیر و هم موزه دار نقش مهمی را ایفا میکنند
موزه دار تصمیم میگیرید گه چه چیزی گفته شود و مدیر تصمیم میگوید که چگونه گفته شود
بنابراین به لطف احترام عمیق و متقابل نسبت به نقش های ایفا شده از سوی دو طرف
این به قطع بهترین روش رویکرد به میراث فرهنگی
و بازگردانی میراث فرهنگی به زندگی
و همچنین دنبال کردن مسیری است که توماس الیوت به آن اشاره کرده است
عدم رویکرد به میراث فرهنگی به عنوان چیزی تملیکی
بلکه چیزی که باید بازتولید شده و دائما مورد بازنگری قرار گیرد