: فیلم کوتاه جودی ساخت یک صحنه
خب ما قرار است که یاد بگیریم که چطور
یک صحنه را بسازیم
غیرممکنه که این کار را بدون دانستن
نقش این صحنه در کل مفهوم متنی فیلم انجام بدهید
...ولی ما قصد داریم
ما قرار است همان اول یک سری تصمیم بگیریم
تصمیمایی راجع به لحن،راجع به سبک
من به این فیلم بیشتر به عنوان یک فیلم مستقل نگاه میکنم
قرار نیست پول ریادی داشته باشیم
مجبور خواهیم بود که اقتصادی کار کنیم
و این داستان با این ژانر خوب در جور در می آید
با انستن اینکه محدودیت هایی دارید خوب جور در می آید
و این(محدودیت ها) این امکان را فراهم میکند که یک جور خامی
یک جور واقعیت،یک واقعیت خشن،که بازتابی
...از اون کاراکتر خاص است را داشته باشیم کشمکش های زنی که
به تازگی از زندان درآمده است و با درموندگی دارد تلاش میکند
که یک مادر باشد،مادری که انتظار داشت اونجوری باشد
اما همش به داخل تبهکاری کشیده میشود
...من یک خرده متفاوت کار میکنم،چون که من
زندگیم را بجای پشت دوربین،جلوی اون گذرانده ام
و وقتی که یک صحنه را تصور میکنم،وقتی ساختاربندی
یک صحنه را تصور میکنم،اکثر اوقات این جوری فکر میکنم
که انگار یک بازیگر در اون صحنه هستم
بنابراین خودم را جای تک تک کاراکترها میگذارم
...در این مورد
من خودمو جای مادر،جای اِمی میگذارم
خودمو جای پرستار میگذارم
و بعد این،اگه حالا به بقیه صحنه ها هم رسیدیم
خودمو جای بچه، جای متخصص بیهوشی
جای پرستار دومی و غیره میگذارم
من به این شکل صحنه ای مثل این را ساختاربندی میکنم
من معمولا از استوری بورد استفاده نمی کنم،مگه برای صحنه های سنگین
... که مثلا بدلکاری باشد یا
مثلا حرکات خیلی سخت دوربین داشته باشیم
یا مثلا خیلی مهم باشد که گروه
توالی نماها و نحوه دقیق
اجرایشان را در درون فیلم بدانند
خیلی درگیر کنترل کردن و آراییدن
!تک تک نماها نشوید
چون که اولا تغییر خواهد داشت
شما به سر(صحنه) میرسید
و یک چیزی تحت عنوان لوکیشن وجود دارد
که با اون چیزی
که در ذهنتان داشتید متفاوت است
باریگران هستند، سایر ملزومات هم حاضرند
از سایزهای لنز گرفته تا غیره که شما ممکن است
که اصلا ندانید که چی هستند
ولی مهم تر از همه،شما وقت زیادی را روی جزئیات تلف میکنید
هزاران چیز دیگه ای که سر در نمیارید و باید باهاشون
در ارتباط باشید را از دست میدید
بنابراین طریقه ی نوشتن این فیلمنامه خاص
با یک کات خیلی سریع شروع میشود
منظورم اینه که وقتی صفحه تاریک است یک صدایی میشنوید
و بعدش یک کات سریع از صورت یک زن دارید
حتی در نگارش آن، آنطور که اسکات تصورش کرده است
ما یک خرده (دوربینو) عقب میکشیم تا محیط اطراف این زن را
بیشتر نشان بدهیم
صورتش احتمالا دارد مستقیما به دوربین نگاه میکند
این روشیه که من راستش دوست دارم زیاد استفاده کنم
خیلی ارتباطی و جالبه
اینکه یک کاراکتر مستقیما به دوربین نگاه کند
یک جورایی برای بیننده ها مضطرب کننده است
که این جوری بهشون زل زده بشود
در صحنه های مثل این
که دیالوگ کمی دارد خیلی جواب میدهد
اون(اِمی) فقط "ها" و "نه" جواب میدهد
بعدش ما در واقعیت اینکه
اون دارد بهمون مستقیم نگاه میکند مبهوت میشیم
بنابراین اولین نما، با آگاهی به اینکه ما قرار است دوربین را بکشیم عقب
احتمالا به یک نمای متوسط خواهیم رسید
نقاشیم واقعا افتضاحه!!! احتمالا به این جا برسیم
ولی احتمالا از اینجا شروع کنیم
حتی شاید خیلی خیلی نزدیکتر شروع کنیم،حتی شاید از چشمهایش
خب پس ما از چشایش شروع کردیم و بعدش تا اینجا دور شدیم
و بعدش برگشتیم اینجا
و بعدش به این اندازه باز شد(نما)
بنابراین احتمالا یک پیکان کوچولو مسخره اینجا میکشم
که به شما میگوید که دوربین دارد میاد عقب
اگه قرار بود یک لیست تهیه کنیم
این احتمالا اولین نما بود
اگه به صورت لیست باشد،خیلی ساده میشود:نمای بسته روی اِمی
...کشیدن(دوربین) به عقب تا(نمای) متوسط
پایان کلوزآپ(نمای بسته)
و به شما میگویم که انتظار دارم کجا تمام بشود
چون اگه شما حرکتی در نمای خود دارید
احتمالا میخواهید که به صورت راهبردی و دقیقا روی جمله ای که انتظار دارید
اون لحظه را به اتمام برسونید
دیالوگی که من انتظار داشتم روی آن تمامش کنم فک کنم اورررژانس
!احتمالا باید عینکمو بزنم
دیالوگی که من انتظار داشتم روی آن تمامش کنم
بخش اورژانس بود،حله؟
بنابراین روی بخش اورژانس یک "پایان" مینویسم
وقتی که ما از یک کلوزآپ به سمت عقب میایم،حالا میخواد یک کلوزآپ
خیلی شدید از چشمهایش باشد یا
یک خرده بازتر،بنظرم احتمالا همان
یک خرده بازتر،همینکه داریم میایم عقب
چیزی که میخواهیم نشان بدهیم
یک اتاق انتظار با یک عالمه آدم پشت سرش هستش
و خواهیم دید چه چیزهایی سمت راست و چپ شانه اش قرار دارند
من مخصوصا این(نما) را مرکز قاب(دوربین) گرفتم
وقتی بازیگرتان دارد مستقیم به لنز نگاه میکند
گذاشتن(بازیگر) در مرکز قاب یک جورایی
یک چیز خاص حساب میشود که یک جورایی
این احساس را میدهد که بازیگر و دوربین یکی هستند
حالا،طبیعتا یک آدم دیگه ای هم هست که اونجا نشسته،درسته؟
یکی که روبرویش نشسته است
یک پرستار که روبرویش نشسته است
من از قصد کاملا نزدیک گذاشتمش
این یک نمای روی شانه نیست
...ما قرار نیست فقط یک بخشی از یک زن را پشت اش
جلویش البته،ببینیم
...حالا احتمالا بخوام به نمای دیگری
که یک خرده راجع به اینکه کجا هستم توضیح میدهد بروم
و اینکه به من میگه که یکی روبروی اِمیه
که دارد حرف میزند
به نظرم سه خط دیالوگ
همان مقداریه که حس میکنم بتواند جان سالم به در ببرد
بدون اینکه مجبور به کات دادن بشم،قبل اینکه شروع به نگاه کردن به اطراف کنم
و مثلا بگم:هی،من کجام؟
من در یک بیمارستانم؟
آیا شخص دیگه ای هست که دارد با اون حرف میزنه؟و اون شخص کیه؟
و همان سه تا جمله هم که اِمی میگه اینها هستند:نه،ها
بنابراین یک سری دیالوگ کوتاه هستند
لحظه ای که اون شروع به حرافی میکند
و یک گفت و گوی واقعی با یکی دارد
احتمالا بخوام که بدانم اون شخص کیست
بنابراین فکر میکنم تماما به قصد و اراده
نمای دوممون را احتمالا بازتر طراحی میکنم
ولی از طرف مقابل
بنابراین الان میبینم که پرستار خیلی بیشتر روبروی من قرار دارد
بنابراین،این منم! ،اِمی! ما اومدیم عقب
من به عنوان یک بازیگر یا یک کارگردان سر صحنه ام خیلی این کار را انجام میدم
و بقیه ی گروه به نظر میان که خیلی خوب متوجه میشوند
دوربین دارد این جوری میاد عقب
بعد اینکه من میگم "اورژانس" متوقف میشوند
احتمالا اینقدر نمامون بسته است
نمای بعدی احتمالا از آنجاست
و ما قادر خواهیم بود که میز را ببینیم
قادر خواهیم بود که پرستار پشتش را ببینیم
قادر خواهیم بود که احتمالا عبور و مرور را ببینیم
بنابراین میفهمیم که این یک بیمارستان است که عبور و مرور درش هست
و اتفاقاتی رخ میدهد
بنظرم این نما یک خرده بالاتره
یک جورایی از بالا به ماجرا نگاه میکند
طوری که ما میفهمیم که این یک میزه و یک سری چیز رویش است
قرار است در این نما بفهمیم
که اون(اِمی) یک بچه در بغل دارد
...میدونی چیه
ممکن است این را
در یم نمای متوسط دیگر دیده باشیم
ممکن است یک خرده از سرش را دیده باشیم
اگه سرش به اندازه کافی بالا باشد
و ممکن است دیده باشیم که یک بچه در بغلش دارد
ولی اگه نه،در این نمای بعدی احتمالا می بینیم
!!!بنابراین یک میز،و اینم ...وایی خدااا
بیاید بگیم که پرستار قرار است این شکلی باشد
او (اِمی) قرار است یک خرده بزرگ تر باشد
چون که نزدیک تر به ما است
بنظرم بیشتر اینطوری است
و احتمالا یک نفر اینجاست
احتمالا می بینیم رفت و آمد داریم،بنابراین
یک رفت و آمد اینجا اتفاق میفتد
مثلا اگه کسی بیاد در قاب
خب بنظرم دوربین احتمالا اینجاست
مرد احتمالا خارج قاب میفتد
ولی خوب بیاید بگیم که دوربین در این قسمت است
بنابراین دوربین...خب بزارید دوباره بکشم
بنابراین دوربین احتمالا اینجاست
و قادر خواهد بود که هر چیزی را
که دارد اینجا اتفاق میفته و همچنین رفت و آمد داخل قاب را بگیرد
...یکی از چیزایی که ما راجع بهش صحبتی نکردیم
...خب اول بزارید بگم که این
یک جورایی از یک زاویه ی بالاتر-نمای بازتر با رفت و آمد
که هم پرستار که روبرو هست را میگیره و هم اِمی که پشتش به ماست
من کسیم که دوست دارد همزمان فکر هم بکند
بنابراین همزمان که دارم
هر نما را طراحی میکنم
در مورد چیزایی مثل:اوه...اوکی،خب کی دارد رد میشود؟ هم فکر میکنم
راستش این کار جزو وظایف
دستیار اول کارگردان است
او کسی است که سیاهی لشگرانی که رد میشوند را کنترل میکند
و خب بعدش میدونی،ممکن است متعاقبش یک گفت و گویی
:در این باره با هم داشته باشیم مثلا
لباسشون چه شکلی باشد، پرستار باشند؟
گوناگونی اتاق انتظار چجوری ممکن است باشد؟
بچه هایی که آنجا نشسته اند کودک هستند؟
این یک بخش اطفال است؟
هر کسی که به اینا یک نگاهی میندازد یا اینکه
خلال نماها با من صحبت میکند سوال هایی دارد
اونا میپرسن که چند نفر سیاهی لشگر(لازم است)؟
قرار است که بپرسند طرح رنگ چجوری است؟
من مثلا میخوام این(نما)
حس یکنواخت و مرده بدهد
خیلی رنگ پردازی آننچنانی نمیبینیم
شاید فقط یک خرده رنگ پردازی
:روی اون تابلویی هست که روی دیواره و نوشته
اگه کسی نفس کشیدنش قطع شد،این طوری احیایش کنید
ولی در کل،من لحن این(نماها) را یک جورایی
سرد و یکنواخت نگه میدارم
این یک دنیای یکنواخته
دنیایی که مردم پول ندارند
دنیای کسی است که از زندان بیرون آمده است
و در تمام مشکلات زندگی روزمره گیرافتاده است
که ممکن است سخت باشد که تاب بیاروردش
او (اِمی) همچنین کسی است که در وسط یک داستان تبهکاری قرار دارد
بنابراین این ها لبه های تیز و جداکننده ای میشوند
نما بعدی ای که میخواهیم احتمالا برگشتن به اِمی است
من احتمالا دو اندازه برای این نما تهیه میکنم
احتمالا یک جورایی نمای متوسط را نگه دارم
و یک نمای بسته تر هم داشته باشم
در این مورد،من پیشنهاد نمیکنم
که دو دوربین همزمان استفاده بشود
میدونم که افراد زیادی طرفدار استفاده همزمان از دو دوربین همزمان هستند
یک وقتایی هست که از نظر زمان به شما کمک میکند
مخصوصا اگه یک بچه دارید(به عنوان بازیگر)
یا اگه یک اکشن خاصی دارید که نمیتونید تکرارش کنید
ولی در این موقعیت کمکی بهتون نمیکنه
چون که خط دید شخص خارج دوربین قرار میگیرد
اگه داریم از عدسی های(با نقطه کانونی) بلندتر استفاده میکنیم
به این معناست که این نمای روی شانه است
بنابراین نمای کلوزاپ متوسط شلوغی میشود بخشی از بدن شخصی را در خود خواهد داشت
در این مورد،بخشی از پرستار در قاب است
خوب ببینیم، او در آن طرف است
بنابراین اینجا یک بخشی از پرستاره
قرار است که مثلا این یک تیکه ای از سرش باشد
دارم سرشو اینجا میکشم
ممکن است خیلی گنده باشد ولی
و بعدش قرار است اِمی را اینجا بگذارم
احتمالا بخواهیم که (نما را) بازترش کنیم
که یک تیکه ای از بچه هم داشته باشیم
چونکه قصد داریم که اون بچه را ببینیم
و زمان فیلمبرداری
خواهیم دید که سر می تواند
به اندازه کافی بالا باشد یا خیر
اینطوری نگه داشتن بچه خیلی سخت میشود
که نزدیک به صورتتان باشد
بنابراین شاید احتمالا مجبور بشیم یک خرده بازتر بگیریم
که مطمئن بشیم یک قاب خوب داریم
که بچه هم داخل قاب باشد
خب بنابراین بچه را مثلا اینجا میگذاریم
یا شاید یک خرده نزدیک تر
خوب میگم که دو سایز خواهیم داشت
ایستا
نمای متوسط
روی شانه
به همراه یک (نمای) تک نفره
اون نمای متوسط روی شانه ای با بچه است
یا بهتره بگیم با لوکاس
یک سوال دیگه
وقتی از یک سبکی استفاده میکنید که یک خرده بیشتر خامه
احتمالا بخواید از یک دوربینی استفاده کنید که دستیه
اما با اطمینان گرفته شده است
بنابراین ما این حس را دریافت میکنیم
که یک کم تکان در صحنه داریم
نه از اون تکان های اساسی
فقط یک کم احساس کنیم
که یک حالت شناور داریم
این کار یک جورایی یک حس خامی فیلم های مستقل را بهش میدهد
ولی همچنین این معنی را میدهد که شما قصد دارید
که یکپارچکی هم داشته باشد
شما نمیخواهید که شروعتان با یک چیزی باشد
که خیلی کلاسیک و ساختارمند باشد و مثلا پایه دوربین متحرک داشته باشیم
بعدش یهو تغییرش بدی
به یک دوربین لرزان دستی
این به این معناس که اولین نمای ما هم
باید با همان دوربین دستی و لرزان باشد
که البته ممکن است با اون عقب کشیدنمان خیلی خوب جواب ندهد
این چیزی است که به وقتش باید در موردش با فیلمبردار صحبت کنیم
این حرکت لرزانی که دوربین دارد،نه تنها قرار است اون حس
خامی و واقعیت را به شما بدهد
بلکه قرار است یک تنشی هم به شما بدهد
فراموش نکنید که گوشیش دارد زنگ میخورد
یک نفر سعی دارد که بهش دسترسی پیدا کند
دارد اغوا میشود که به اون زندگی تبهکارانه اش بگردد
این جا بودن چیزیه که در بین آن برنامه تبهکارانه جا کرده است
این یک شرایط اورژانسی چیزیه که در بین آن برنامه تبهکارانه جا کرده است
یک چیز دیگر توجه اش را دارد به خودش میکشد
بنابراین فکر میکنم این نوع ویژگی لرزشی دوربین
گزینه ی درستی به نظر می آید
خب حالا قرار است یک
تطابق اندازه را روی پرستار اجرا کنیم
قرار است یک خرده بازتر از پرستار بگیریم
چون که دیگه بچه ای در بغلش نیست
بنابراین نمای متوسطش قرار است یک خرده آزادتر و بازتر باشد
و به نظرم عیبی ندارد که اندازه ها جور نیستند
چون که کاراکتر اصلی ما اِمی است
روشی که من برای هدایت صحنه استفاده میکنم این است که
میگم من پرستارم
دوربینم اینجاست و این به این معناست که دوربین روی شانه است
و یعنی اینکه اگه من اِمی باشم،دوربین این سمت من است
و معمولا وقتی درباره ی هدایت صحنه حرف میزنم
میدوم میرم اون سمت میز،روی صندلی مینشینم
و میگم دوربین روی این شانه است
وقتی بازیگر باشید و به کار با دوربین عادت کرده باشید
به خاطر خواهید که در هر سمت دوربین روی کدام شانه قرار داشته است
بنابراین دوربین این سمت است
و وقتی که این گفت و گو را با هم داریم
و قرار است که برویم سمت دیگر
و دوربین روی آن شانه مقابل قرار می گیرد
که این به این معناست که روی شانه ی اِمی است
و اینم میشود روی شانه ی پرستار
بنابراین پرستار قرار است کوچیکتر باشد
بیاید عینکیش کنیم،چطوره؟
!!!این توصیف هنری فوق العاده من هست
و حالا،اِمی قرار است این سمت را پوشش بدهد
احتمالا این جا را بازتر میکنم
احتمالا دوباره باید دو اندازه ای بگیریم
میشود:دو سایز-ایستا-البته نه خیلی ایستا
چون یک خرده دوربینمون لرزان است
و نمای روی شانه ای متوسط
به همراه یک تک نفره بسته تر
اگه بتونید،این روزا فیلم گرفتن واقعا کم هزینه است
چون که فیلم نیست،دیجیتال است
شما میتونید هر مقداری که میخواهید فیلم بگیرید
من پیشنهاد میکنم که کل صحنه را با هر دو سایز بگیرید
حالا مثلا اگه که شما فقط چند خط را
با یک نمای بسته بگیرید و تمام
شما که نمیدونید در اتاق تدوین به چه(نماهایی) نیاز دارید
بنابراین این انتخاب ها ارزان،آسان،سریع و برای
بازیگرا خیلی راحت تر است ،بنابراین شما ممکن است دو تا سایز فیلم بگیرید
گاها شما ممکن است یک کلوزآپ خیلی شدید بگیرید
که البته میدونید فقط وقتایی از کلوزآپ شدید استفاده میکنید
!!!که لب های کسی میگوید رزباد(اشاره به فیلم شهروند کین)
اوکی؟
ما کاملا میدونیم که قرار نیست
که از کلوزآپ شدید روی لب های یک نفر
در کل صحنه استفاده کنیم
بنابراین احتمالا شما از این کلوزآپ شدید کوتاه
فقط برای یک جمله ی بخصوص یا انتخاب بین دو جمله استفاده میکنید
ولی در کل احتمالا گزینه بدون ریسکی باشد
مخصوصا به عنوان یک فیلمساز تازه کار
اینکه اطمینان حاصل کنید که انتخاب های متعددی دارید
شما نمیدانید که در اتاق تدوین قرار است چه اتفاقایی بیفتد
خب حالا ما یک قسمتی از سکانس ای را داریم
که پرستار مادر را بیرون میکند
و اون قرار است که
برود به سمت جایی که سالن انتظار قرار است باشد
این فرصتی برای یک مقدار حرکت
و فرصتی برای دیدن اینکه کاراکتر بلند بشود
و اون سمت اتاق را ببینیم
و تصمیم بگیریم که آیا با دوربین دالی فیلم بگیریم و با این دوربین به سمت محو برویم
یا اینکه بریم یک گوشه
و بدون حرکت و با یک نمای باز بایستیم؟
یا برای ارتفاع دادن دوربین را بالا بکشیم
یا اینکه در یک سطح مسطح بمانیم
وقتی لوکیشن را دیدیم اینو می فهمیم
متاسفانه هنوز لوکیشن نداریم
بنابراین یک سری از اینها فقط یک سری ایده های تصادفی در ذهنم هستند
بنظرم بهترین جا برای این یک نمای کناری باشد
خب بیاید بگیم که میز اینجاست
اِمی را اینجا داریم اوه...باید برای نمای کناری برایش بینی بکشم
به همراه بچه اش
و بعدش پرستار را اینجا داریم
نقطه دید احتمالا باید از اینجا باشد
و خب ما میدونیم که او قرار است این سمت حرکت کند
...این جاییه که
...بنابراین اگه تعقیبش کنیم یک بار دیگه میگم من بازیگرم
بنابراین همیشه به این شکل فکر میکنم
که قرار است روی صحنه چجوری به نظر بیاد ...من قرار است دنبالش
یعنی،اون قرار است که بلند بشود
و من قرار است که دنبالش کنم
و این یک جورایی یک حرکت متقابلانه است
...بنابراین من میگم که دوربین
من داخل صحنه ام،دوربین دقیقا این حوالی است
وقتی که اون در این مسیر حرکت میکند
دوربین در جواب میرود سمت چپ و باهاش حرکت میکند
از پرستار دور میشود،ازش دور میشود
و در حالی که اِمی پشتش به ما است و دارد میرود که بشیند
در سالن انتظار، و شاید با پسرش
روی یک صندلی میشیند، تماشاش میکند
این احتمالا سه تا از این کادرها را لازم دارد
بنابراین یک و دو و سه بیاید همه را در یک صفحه بگذاریم
...بنابراین بیاید بگیم که
دارم به این سمت،یک عالمه فضای منفی سینمایی بهش میدهم
ولی بیاید بگیم که اِمی اینجاست
میز اینجاست،یک پرستار اینجاست
نمای او از کنار است به همین خاطر برایش بینی میگذارم
این هم عینکش است
بعدش قرار است به این سمت برود
دارد میرود به سالن انتظار
نما بعدی که ما از او داریم
احتمالا نمای کناری خواهد بود، چرا که اون ایستاده
و خب،ما داریم باهاش میایم
ممکن است آخر اینطوری شود
و دارد در این مسیر حرکت میکند
ما در این نقطه پرستار را نمیبینیم دیگه
شاید فقط یک تیکه از میز را داریم
...و خب نمای بعدی
خب این دارد ادامه پیدا میکند این مسیر ریل دوربینمان است
و نما آخر از سالن انتظار خواهد بود در حالی که پشتش به ماست
نمیدانم چه شکلی میشود
پشتش به ما است
میرود به آن بخش
میدونید،برای راحتی کار میخوام بنویسم که نماها کجا قرار میگیرم
بنابراین میگویم
ریل دوربین چپ
مینویسم نمای کناری
پرستار و اِمی
دوربین چپ،وقتی که دارد میرود به سمت سالن انتظار
ممکن است همچنین بنویسم:را به پشتش(دوربین)
احتمالا ببرمش به سالن انتظار و بشونمش
و یک جورایی اون تصویر از تنهایی فرد در انتظار را میبینیم
بنابراین این یک نمای یکنواخت و افقی است
ممکن است تصمیم بگیرید
که یک کار زیرکانه آخر صحنه انجام بدهید
میدونی،شاید دوست داشته باشید که دوربین را بالاتر ببرید
یا شاید یک میزی وجود دارد،یک عابری وجود دارد
یک نفر که دارد رد میشود و این رد شدن
به شما این امکان را میدهد که یک انتقال به صحنه ی بعد را داشته باشید
این به شما بستگی دارد که تصمیم بگیرید چطوری
به صحنه بعد منتقل بشید
...یک راه خوبش اینه که
!اوه،خب ادامه بدم
بنابراین این ریل دوربین ادامه پیدا میکند تا اینکه برسیم پشتش
و بعدش هر دو (اِمی و لوکاس) روی صندلی مینشینند
یک راه خوب و سریعتر و اقتصادی تر دیگه اینه که
فقط به صحنه ات یک نگاهی بندازی
تقریبا مثل اینه که یک طرح از صحنه ات داشته باشی
صحنه ی شما مثل این میمونه
شما یک سری صندلی اینجا دارید
یک میز اینجا دارید
پرستار را دارید که قرار است اینجا باشد
و اِمی را دارید که اینجاست
زوایای مختلف دوربین که ما تا به حال استفاده کردیم کدام ها هستند؟
اولین زاویه دوربین اینجا بود
یک کلوزآپ بود
این شماره یک بود
دوربین دوم یک خرده بازتر بود
بنابراین این سمتی رفت
دومین زاویه دوربین احتمالا
میشود اینجا باشد که بتوانیم
آن عابری که اومده بود یک سری بزنه را بگیریم
و بنابراین میتونیم هر دو را ببینیم
بنابراین این شماره دو است
سومین زاویه ای که به نظرمان آمد
دو وضعیت از یک کلوزآپ از این سمت بود
اوه راستش صبر کن،بایستی بالای سرش باشد
بنابراین این سمت میشود سه
و بعدش یک تک نفره،که یک خرده بسته تر میشود اینجا
و از این سمت که میشود
شماره چهار
پنجمی نمای دوربین ریل دار بود که از
یک نمای کناری، مثلا بگوییم از این زاویه حرکت کرد
و بعدش حرکت کرد تا اینکه دوربین
در این زاویه داشت نگاه میکرد
بنابراین این هم پنج بود
اگه شما یک طراح تولید باشید
میفهمیدید که این همان صحنه ایه که ساختید
و خب حالا می دونستید که زوایای دوربین کجا هستند
میدونستید که نورپردازی های کاربردیتون قرار است کجا باشند
میدونستید میزتون باید کجا باشد؟
اگه شما فیلمبردار باشید
خواهید دونست که کدوم بخش های صحنه باید نورپردازی بشوند
اگر شما دستیار اول کارگردانید،خواهید فهمید
که سیاهی لشگر را کجا بزارید
اگه شما مسئول پذیرایی هستید،میدونید که کجاها نباید باشید
اگر شما...دیگه چی داریم...صدابردار باشید
خواهید دونست که چقدر قرار است(نما) باز باشد
بنابراین میتونید تصمیم بگیرید که بوم
و مسئول بوم و ابزار
و سیم های برق را کجا قرار بدهید
...اگه طراح لباس باشید
خواهید دانست که چند سیاهی لشگر در صحنه خواهد بود و چه لباسی باید بپوشند
بنابراین همه ی این کارا فقط یک سری ابزار کاربردی کوچک
برای دادن اطلاعات بیشتر به افراد است
شما میتونید این اطلاعات را با حرف زدن منتقل کنید
میتونید این اطلاعات را با(تهیه) لیست منتقل کنید
میتونید این اطلاعات را با این نقاشیای مسخره ی زشت
منتقل کنید
یا اینکه کلا میتونید به یک نفر دیگه بگویید و او برایشان توضیح خواهد داد
ولی احساس من اینه که هر چی بیشتر شما
درگیر ارتباط برقرار کردن و توضیح دادن به افراد
در رابطه با اینکه دنبال چه چیزی هستید باشید،بیشتر
آنها خواهند توانست که زبان خود را به دست بدهند
حالا میخواهد زبان وسایل صحنه باشد
زبان لباس باشد،زبان فیلمبرداری باشد
زبان خود را به کار شما منتقل کنند
تنها کاری که من میکنم این است که پشت میز مینشینم
و با یک قلم و کاغذ و کلی حرافی، فکر میکنم
و این تا حدود زیادی همان کارگردانی است
(کارگردانی) همان داشتن یک دیدگاه و بیان آن به دیگران به بهترین شکل ممکن است
وارد شوند و با دیدگاه شما
همکاری داشته باشن