: فیلم کوتاه جودی همکاری فیلمنامه نویس و کارگردان
خب به نظرت چه چیزی بهترین همکاری بین کارگردان و فیلمنامه نویس را به ارمغان می آورد؟
قطعا هر کارگردان تفاوت هایی دارد
و خب تو با کارگردان های فوق العاده زیادی کار کردی
و خب مطمئنم مجبوری برای بعضی از آنها
خودت رو چوب شور کنی(یعنی هر کاری میگن بکنی)
خب من همیشه گفتم این یک جور توفیق اجباریه
داخل این شرایط سخت کشیده شده اید
و کلی زمان روی چیزی صرف کرده اید
و حالا کسی، معمولا بیشتر اوقات کارگردان بعدها در فرآیند نگارش وارد میشود
و خب حالا ایده های خودشونو دارند
و این میتواند نفس تازه ای در نگارش بدمد
می تواند الهام بخش باشد اینکه ببینی یکی به دنیات قدم میگذارد
و یک ایده هایی دارد که بهترش میکند
در بهترین شکل وقتی کارگردان میاد وسط
دو تا عقل بهتر از یکی کار می کند بنابراین
مثل تمام روابط امیدوارید که هر دو یک چیز را بخواهید
و شاید هم درباره جزئیات،جزئیات ریز با هم مخالف باشید
ما قبلا در مورد زیرلبی گفتن چیزی و امثال اینها صحبت کردیم
این مشکلی نیست
ولی اگه درباره مسائل کاراکتر باشد
و مسیر داستان
یا مخصوصا لحن فیلم
چون خیلی از کارگردان ها اون لحنی که شاید مد نظر تو باشد را نمی فهمند
یا شایدم فقط یک مخالفت ساده داشته باشید
ولی اگه با هم همگام باشید
اینطور به نظرم میاید، میدونی
باید بگذاری در هر بخش فرد کارش را بکند
و ببینی که افراد میخواند چکار کنند
و سعی کنی آنچه تلاش میکنند بیان کنند را درک کنی
و بعدش پردازشش کنی
چون که شما میتونی تدافعی عمل کنی
ولی خب بعدش گفت و گو را از بین می برید
شما همکاری را میسر نمی کنید
و خب ممکنه یک چیزی باشد
که میدونم مخالفم یا باهاش مشکل دارم ولی گوش میدم
اما می خواهم ببینم به کجا ختم میشود
البته با این وجود بعضی وقتا در یک آن جوش میارم و این اشتباه را می کنم
که میپرم وسط (و حرفشو قطع می کنم)
و خب وقتی می پرند وسط حرف، ساکت میشی
...و خب حالا هردوتون
من جوش آوردم
آنها حالت تدافعی گرفتن
و هیچچ گفت و گویی صورت نمیگیرد
پس بهتره که میدونی فقط حرفهای دیگران را جذب کنی
و گوش بدی و سعی کنی بفهمی که به کجا میخواهند برسند
آره،کاملا موافقم
من با کارگردان-نویسنده های زیادی کار کردم
و خب میدونی گاهی اوقات همون بهترین سناریو ممکن است
طرف واقعا مثل تو مولف بوده است
و بعضی اوقات به عنوان یک بازیگر میبینم که
خصوصا در نویسنده-کارگردان های بی تجربه
می بینم که تمایل دارند فیلم همان ایده ای است که
زمانی که تنها در هتل بودند به ذهشان خطور کرد، است
و خصوصا نویسنده هایی
که عادت دارند در یک اتاق بشینند و
و به تنهایی بنویسند و دیوانه وار به چیزی که نوشته اند بخندند
این طوری فیلم ساخته نمیشود
صد و بیست و پنج تا آدم هست
همچنین بعضی از نویسنده ها
در دیالوگ و ساختار به مشکل برمیخورند چرا که این
دو جز اصلی هستند
و بریشان سخت است که به اندازه کافی آزاد باشند تا
که درک کنند که فیلم به کلی چیزی که آدم ها میگویند نیست
فیلم در مورد رفتار و پیچیدگی
و اینکه چگونه انسان گاهی وقتها کاری میکند که برخلاف طبیعت‌اش است
براشون سخته...بعضی وقتا خیلی استدلال گرایانه میشوند
و برایشان سخت است که ببینند که رفتار انسان همیشه طبق
استدلال عمل نمیکنه
افراد بعضی وقت ها کارهایی را انجام میدند
چون که درون جوش و خارج از چارپوب و الگوشیشان است
برای اینکه تمام اون چیزایی که گفتی انجام و انتقال داده بشود
و چیزی که درباره ی فیلمنامه نوشتن خیلی سخته اینه که
شما فقط دو تا حس دارید
بینایی و شنوایی و تمام
و خب خیلی خیلی سخته
که تمام اون چیزا را فقط با
دیدن و شنیدن برسونی
و بنظرم چیزی که در مکالمات گم میشود
،چون که من واقعا ناامیدی و درموندگی یک نویسنده را وقتی که
فهمیده نمیشود، درک می کنم
چون که اون چیزی که آنها روش تمرکز دارند جزئیات کار است
میدونی،مثلا من یک پیراهن آبی می خواستم(مثلا برای کاراکتر)
این چیزیه که بنظرم باید بپوشه
بجای اینکه مثلا یک تصمیم جدی دیگه
که دارند راجع بهش حرف میزنن
و خب گفت و گو ها هر چه که هست...یک وقتایی هست
که تغییر دیالوگ عملا قصد و تصمیم
را عوض می کند
و یک وقت هایی هم برای خودم هست حالا چه در نویسندگی
چه در نویسندگی و کارگردانی همزمان
که یک نفر،(دیالوگ) را تغییر میدهد و بهتر میشود
وقت هایی هست که تغییر میدهند و بدتر میشود
و این خوب نیست
و وقت هایی هم هست که تغییر میدند و متفاوت میشود
و اینم خوب نیست
چون چرا فقط برای صرف تغییر باید تغییر داد؟
درسته
ولی این به این معنی نیست که من پذیرای تغییر نیستم
چون که بازیگر ممکنه یک راهی برای انجام دادنش پیدا کرده باشد
که من بهش فکر نکرده باشم
و آن غریزه ی اولیه ممکنه واقعا چیز جالبی باشد
یا اینکه بدون دیالوگ اصلا انجامش بدهند
که تقریبا همیشه چیزی که ارزش دنبال کردن دارد
بنابراین اون چیزی که در جنگ تصاحب کنترل گم میشود
ایده‌ی قصد و داستان است
بیا بجای دعوا سر چیزای بیخود
داستان را برای هم تعریف کنیم
ما داستان را برای هم تعریف می کنیم
و ببینیم که آیا هردو همچنان یک داستان را در سر داریم یا خیر؟
درباره کاراکترها و انگیزه و اونچیزی که پشت پرده همه چی هست حرف بزنیم
و بنظرم این گفت و گو ها هرچند که حتی گاهی اختلاف نظر داشته باشید
مفید میباشند
درسته
بله، حتی به عنوان بازیگری که روی فیلمنامه ای کار میکند
شخصا بعضی وقت ها با چیزی ارتباط برقرار میکنم
و با بعضی چیزها هم نه
برای مثال وقتی یک داستان را بهم میدهند مثلا تو
در فیلم سگ آبی بهم یک داستان دادند
نویسنده یک جور داستانی بهم داد که در مورد
تلاش می کردم همسرم را برای یک چیزی متقاعد کنم
و من درباره ی این داستان برایش تعریف می کردم
یادته وقتی در رودخانه ((کلورادو)) بودیم
و پسرمون افتاد تو آب و تو درش آوردی
و اون خیس آب شده بود و بعد آمبولانس آمد؟
همچین داستان بلندی بود
ولی داستان خیلی احتیاج داشت
که من روش فکر کنم
و همچنین نیاز داشت تا بقیه ی کاراکترها هم
خیلی زیاد روش فکر کند که بنظرم اصلا احساسی نبود
و من می خواستم که(داستان) اصلا مربوط به نوشتن نباشد
بنابراین داستانی که من برای نویسنده تعریف کردم
این بود که من می خوام این داستان اینجوری باشد که من بگویم
یادته وقتی پسرمون به دنیا اومد و خیلی کوچیک بود
و تو بغلش کردی و خیلی کوچیک بود
چیزی بود که اصلا کتابی نبود،عقلانی نبود
در مورد آن بازتابی که در من داشت، در آن حاضر بود
و به مخاطب این اجازه را داد که بدون این که مجبور باشن فکر کنن
وارد قصه و داستان بشن
آنها می توانستند فقط با احساس بفهمند کاراکتر دارد چی را بازی می کند
بعضی وقت ها این مشکل من با نویسنده-کارگردانان این است
که برایم سخت است که برایشان توضیح بدهم
که چرا کلمات مانع(بیان احساسات) میشوند
به هر حال
بله امکانش است
ولی این داد و ستد، داد و ستد پویایی است
و فکر نمی کنم افراد نیاز باشد ازش بترسند
فکر نمی کنم براشون تهدیدی ایجاد کند
مخصوصا اینکه اگه از جایی بیاید که افرادش
سعی دارند که اعمال شما را ایفا کنند
و خب چون که افراد زیادی
مورد نیاز است و ما هم یک بودجه نامحدود نداریم
و نمیتوانیم صدها برداشت داشته باشیم و هرچقدر که میخواهیم زمان صرف کنیم
تا اینکه دقیقا آنچیزی را که میخواهیم بگیریم
بسیار سخت است
یک نقطه ی عطفی وجود دارد که تو دقیقا اون چیزی
که لازمه احساس کنی را احساس می کنی
و برای من همین کافیه
حتی این نیست که کوتاه بیایم
بلکه به این معنا که دارد واقعا جواب میده
بنظرم ما هر دو درک یکسانی
از آنچه که در بطن این فیلم کوچکمان
که ساختیم، می گذرد، داریم
آره
...خب فکر نکنم
بنظرم جزئیاتی هست که ممکن است روش توافق نداشته باشیم
ولی نسبت به موضوع کلی قضیه چقدر اهمیت دارد؟
و من واقعا اگه چیزی برخلاف
درسته
آن چیزی که میخواهی عمل کند، خواهم گفت
ولی این کاری است که من میکنم که به دیدگاه تو کمک کنم
ایده تو است
فکر توست و من در واقع اینجا فقط وسیله هستم
که وارد میشوم و تلاش میکنم که چیزی که تو
به شکلی خیلی خاص در ذهنت داری را پیاده کنم
که کمی با چیزی که من ساخته ام متفاوت است
و ما سرش به توافق میرسیم
خوب، اما داستان همچنین از آن خاطره اولیه که من سر میز آوردم فراتر رفته است
منظورم اینه که این قسمت قشنگ کار است
که (داستان) حرکت میکند،شکل می گیرد و تکامل پیدا میکند
و شما نفر بعدی را وارد پازل می کنی
بعد عوامل انتخاب لوکیشن را وارد میکنیم
بعد طراح تولید را وارد میکنیم
و بعد فیلمبردار را وارد میکنیم
هرکسی داستان زندگی اش را سر میز می آورد
و ناگهان میبینید که این کاراکتر ارگانیک را دارید
که در ابتدا با ایده ی شما، ایده بزرگی که داشتید، شروع شده
که حالا تغییر کرده،شکل گرفته
و تکامل یافته است
و بنظرم این زیباترین ویژگی فیلمسازی است
من که نمی خواهم یک فیلمی را فقط و فقط خودم در اتاق هتلم بسازم
من واقعا عاشق فرایند همکاریم که ببینیم
این کودکی که ما با هم خلق کردیم
جوری رشد می کند و عوض میشود که من اصلا انتظارش را نداشتم
واقعا چیز لذت بخشی است
بله و به نظرم
یک خطی هست،یک خط باریکی است
که وقتی با یک کارگردان یا حتی یک تهیه کننده‌ها
یا یک استودیو کار میکنید روی آن قدم بر میدارید
و همیشه سعی داری بهترش کنی
و روی صحنه هم دقیقا همچین چیزی رخ میدهد
جایی که سعی داری صحنه را بهبود ببخشی
ولی ممکن است این بهبود به شکست برسد
تو اتاق تدوین هم همچین صحنه ای دیده میشود
جایی که تدوین میکنی و درستش میکنی و درستش میکنی و درستش میکنی
ولی اخر می بینی که گند زدی
بنابراین راه رفتن روی این خط مهارت میطلبد
بنابراین باید بده بستان داشته باشی
و اگر غرورتان هم در این روند نقش بازی میکند
و در مورد من هم اینگونه است
نمی خوام انکار کنم
بعضی وقتا یک حس مالکیتی بهم دست میدهد
نمی خوام فقط صرف اینکه یک پسر خوبی باشم کوتاه بیام
البته این کار را هم کردم(بعضی وقتا)
بنابراین شما دارید را یک خطی راه میرید
که یک سمتش نظر خودتان است و همچنین یک سمتش هم سعی
باز بودن نسبت به ایده هایی است که ممکن است در واقع عالی باشند
اینها واقعا خیلی سخت هستند
و خب این مثل...مثل یک تمرین دائمی می مونه
مثل مدیتیشن و یوگا می میماند
آره مدیتیشنه
همیشه در حال تمرینی
هیچ وقت هم استاد نمیشی
مدیتیشنه
بنظرم این موضوعیه که خیلی مطرح میشود
که یک جورایی مدیتیشن تعادل است
از یک طرف موضوع ساختار است
و از طرف دیگر آزادی
از یک طرف اطمینان از آنچه که داری
و جنگیدن برایش است
و از طرف دیگه قضیه منعطف بودن و همکاری
به عبارتی،این یک جور تعادل میان جلو و عقب رفتن است
و به نظرم تنها باید کفشهای تنیس را پوشید
و آنقدر تمرین کنی تا بتوانید چگونگی احساس تعادل میان این دو را درک کنی
و بپذیری که از تعادل خارج شدنش
به این معنا نیست که همه چیز اشتباه است
فقط به این معناست که گفت و گو ادامه پیدا می کند
بله
خدافظ اسکات
بازم ممنون که این کار را باهامون انجام دادی
منم دوست دارم
خداحافظ