پنجاه درصد به مخاطب بدهید
کامیل تئوبالد خزان رزها
خزان رزها اثر ویلیام اینج
اولین روز مدرسه ام رو یادم میاد
مامان دستم را گرفت
و من هم یک دسته گل رز دستم بود
مامان گذاشته بود
من
زیباترین رزهای باغ را انتخاب کنم
و معلم ها بخاطرشون ازم تشکر کردند
بعد مامان ترکم کرد
و من یکجورایی احساس ترس کردم چون تا حالا بدون اون جایی نبودم
اما بهم گفت که معلم ها تو مدرسه برام مثل مامان خواهند بود
و به همون خوبی خودش باهام رفتار میکنند
پس با بچه های دیگه نشستم پشت میز
چهره شان برام خیلی عجیب و تازه بود
و شروع به صحبت با یه پسربچه اونطرف راهرو کردم
نمیدونستم که صحبت کردن خلاف قوانین است
اما معلم اومد و چنان به صورتم سیلی زد
که گریه کردم
و به سمت در دوویدم
چون میخواستم هر چه سریعتر برم خونه پیش مامانم
اما معلم
دستم را گرفت و کشیدم سمت نیمکتم
و بهم گفت برای فرار به خانه و مامانم دیگه دختر بزرگ شدم
و اینکه باید یاد بگیرم که تنبیه خودم رو قبل کنم
با این حال گریه کردم
به معلم گفتم که گل های رز ام را پس بده
اما بهم ندادشان
انگشتش رو جلوم تکان داد
و گفت
وقتی هدیه های خوب میدهم
نباید انتظار پس گرفتنشان را داشته باشم
به نظرم هیچوفت این درس رو خوب یاد نگرفتم
خیلی چیزها هست که هنوز میخوام پس بگیرم
ممنون
چرا دارد این داستان را تعریف میکند؟
و برای که دارد داستان را تعریف میکند؟
دارد داستان را برای
زنی که وقتی که کودک بوده است به نوعی به مادرش تبدیل شده است تعریف میکند
به نظر مونولوگ خوب و شیرینی می آید
اما به نظر میرسد چالشی درش نیست
و تنها چالش این است که آیا برای احساسی شدن در آخر به نقطه مد نظر میرسید یا خیر
احساس میشود که این به نوعی سیر شما است
من احساس میکنم که چالش ها باید خیلی سنگین تر باشند
بنابراین دارم فکر میکنم که آیا میشود
شاید جایی در اینجاها
شما تبدیل به معلمی شوید
که به صورتتان سیلی زده است
شما تبدیل به آن شخص شده اید
و به همین خاطر داستان را تعریف میکنید
شما کسی هستید که میتواند به صورت یک بچه سیلی بزند
و انگشتتان را جلویشان تکان دهید
و بگویید
دیالوگ چی بود؟
چیزهایی که میدی رو پس نمیتونی بگیری
به نظرم یه جورایی موضوع این قطعه این است
به نظرم از لحاظ تمثیلی
که او
از آنچه شده است صحبت میکند
و این کار را با مثال آوردن از بدترین خاطره دوران کودکی اش میکند
بنابراین مونولوگ را کاملا متفاوت شروع کن
باشه
مونولوگ را با خشمی شذیذ شروع کن
این یک داستان لذت بخش نیست که به خاطر می آوری
خاطره ای در مورد گل های زیبا نیست
میخواهم فشار بیاوری و فشار بیاوری
این مونولوگ را به شکلی که هرگز انجام نداده ای، انجام بده
به شکلی که حتی فکرش را هم نمیکردی انجام بشود
این زن عصبانی است
اولین روز مدرسه ام رو یادم میاد
مامان دستم را گرفت
و من هم یک دسته گل رز دستم بود
مامان گذاشته بود
من زیباترین رزهای باغ را انتخاب کنم
و معلم ها بخاطرشون ازم تشکر کردند
عالی
زیباست، میخوام این حالت را نگه داری
بشین روی دستهای کوفتیت
و داستان را برایمان تعریف کند
نمایش نده، تصویر نکن
داستان را برایمان تعریف کن
از همانجایی که بودی، شروع کن
بعد مامان ترکم کرد
و من یکجورایی احساس ترس کردم چون تا حالا بدون اون جایی نبودم
اما بهم گفت که معلم ها تو مدرسه برام مثل مامان خواهند بود
و به همون خوبی خودش باهام رفتار میکنند
پس با بچه های دیگه نشستم پشت میز
چهره شان برام خیلی عجیب و تازه بود
و شروع به صحبت با یه پسربچه اونطرف راهرو کردم
نمیدونستم که صحبت کردن خلاف قوانین است
اما معلم اومد و چنان به صورتم سیلی زد
که گریه کردم
و فرار کردم
به سمت در فرار کردم
هرچه سریعتر، چون میخواستم برم خونه پیش مامانم
خوب حالا بیاید الان توقف کنیم
چون این خیلی جالب است
بهمان بگو تو چه احساسی داری
پیش از اینکه بگویم من چه احساسی دارم
من احساس تضاد میکنم
عالی، عالی
تا حالا در زندگی همچنین حسی داشتی؟
بله
عالی
این یکی از کلیدی ترین چیزهای بازیگری است
توانایی متناقض بودن
بله
چرا این مونولوگ را کار میکنی؟
این سوالی است که از مردم میپرسم
وقتی که فکر میکنم که شما مونولوگی مناسب خودتان را انجام نمیدهید
چراکه این بدین معناست که اگر ما چیزی که قلبمان میخواهد را دنبال نکنیم
اگر نگوییم که
گورباباش، من میخواهم
کاری را کار کنم که فکر میکنم نیاز است که انجام دهم
من نیاز دارم که این کلمات را بگویم
نیاز دارم که این کاراکتر را تجربه کنم
من نیاز دارم که این کار را برای خودم انجام دهم
چون که خدا میداند بسیاری اوقات ما همچنین گزینه ای نداریم
و وقتی هم که این حق را داریم میرویم سراغ این چیزها
هرچی
بنابراین برایم جالب است که
که شما این قطعه را انتخاب کردید
و برایم جالب است که قطعه را به شکلی کار کردید که
به شکل عجیبی هیچ چالشی ندارد
و به شکل عجیبی هیچ...
و منظورم این است که
کافی نیست که ما یک قطعه را کار کنیم
که در آن کل موضوع این باشد که اگر در آخر
احساساتی شدیم نشان دهد که چه بازیگر خوبی هستیم
برای من اهمیتی ندارد که در آخر احساساتی شوید یا خیر
برای من اهمیتی ندارد که حتی من در آخر احساساتی شوم یا خیر
و در واقغ چیزی که نه بار از هر ده بار جالب تر است
این است که بازیگران را ببینیم که ...
این را از برخی از بهترین ایفای نقش های تاریخ میدانیم
این است که بازیگر روی یک بشکه دینامیت
یا احساساتی نشسته است، که هیچگاه آن را آزاد نمیکنند
به معنای واقعی کلمه آن
آن نقطه پرتگاهی است که انسان فکر میکند آیا به سوی دیگر می افتد یا خیر
و یکی از دلایل دیگری که این در مشاهده آثار بزرگ بسیار جالب است
این است که این باعث میشود ما به سمت آن ها برویم
ما اینگونه 50 درصد کار را میکنیم
بجای اینکه تمام کار را به آن ها بدهیم
این یکی از آن دروس بزرگ برای آموختن است
که چگونه احساسات را در خود حفظ کنیم
و مخاطب میخواهد که به آنجا بروید، اما نمیروید
نمیروید
این را به مخاطب نمیدهید
یک داستان کوتاهی را برایتان تعریف میکنم
چراکه به شکلی عجیبی نشان میدهد
مخاطب چه میخواهد
کی فیلم «بچه رزماری» را دیده است؟
خوب شما اگر «بچه رزماری» را ندیده اید ارزش دیدنش را دارد
فیلمی با بازی میا فارو است
و بازیگر زن فوق العاده ای به نام روث گوردون
روث گوردن نمایشنامه نویس بوده است
و همسرش گارسون کینن
نمایشنامه های بسیاری را نوشته اند
در واقع فیلمنامه های بسیاری
برای کاترین هپرون بزرگ نوشته اند
فیلم های اسپنسی تریسی
اما
در این فیلم
او (روث گوردون) یکی از نقش های اصلی را بازی میکند
در واقع برنده اسکار بازیگر نقش مکمل زن را شد
یک صحنه ای در فیلم است
که دارد در اتاق خواب با تلفن صحبت میکند
و بیلی فرکر
که فیلمبردار این فیلم بوده است داستانش را وقنی که در
کاری تلوزیونی من را کارگردانی میکرد برایم تعریف کرد
گفت، خوب صبخ بود و من داشتم نما را تنظیم میکردم
و یک نمایی از روث بود
که روی تخت نشسته بود و میشد آباژور را دید
و تلفن و پشتش به ما بود
روی تخت بود
و نما از قاب در بود
و او میگوید رومن پولانسکی
پس از اینکه دوربین را تنظیم کردم آمد روی صحنه
پولانسکی از لنز دوربین نگاه کرد و گفت
نه، درست نیست
به این سمت ببرش
و ما دوربین را به آن سمت بردیم
و گفت نه، ببریدش این سمت
و ما دوربین را به آن سمت بردیم
نه، ببریدش این سمت
دوربین را حرکت داریم و گفت، حالا
فقط میشد یک بخشی از روث گوردون را دید
دیگر نمیشد تلفن را دید
آباژور را نمیشد دید
میز را نمیشد دید
و تنها میشد قطعه ای از او را از طریق قاب در دید
و من گفتم رومن
بهم گفتی که میخواهی ببینی دارد با تلفن صحبت میکند
گفت، اره، نه این درسته
گفت تا زمان اولین پیش نمایش فیلم متوجه نشدم
در ردیف آخر سالن ایستاده بودم و فیلم داشت پخش میشد
و آن صحنه شروع شد
و کل تماشاگران اینطوری شدند
و سعی میکردند از آن طرف در نگاه کنند
چون میخواستند ببینند
این مثال فوق العاده ای
از این است که گاهی
این وضوح نیست
گاهی خودداری کردن و ندادن چیزی که مخاطب می خواهد است
که باعث میشود که بیشتر بخواهندش