کنکاش ایده اصلی در فیلم
خب...ایده ی اصلی چیست؟
ایده ای اصلی، طرح (فیلم ) نیست
داستان است
چیزیست که تلاش داری بگی
ایده اصلی چیزیست که
لب کلام فیلم شما را
به صورت کاملا ساده می رساند دلیلی که شما مجذوب (فیلم) شدید
حالا این ایده ممکن است در درجه اول دلیل
درگیرشدن شما با فیلم باشد
ولی ممکن است طی زمان تغییر کند
ممکن است تبدیل بشود به چیزی که شما هرگز
پیش بینی نکرده بودید
ایده ممکن است عوض بشود
ممکن است متوجه بشید که آن چیزی که در ابتدا شما را تحت تاثیر قرار داده بوده
به چیز دیگری تبدیل شده است
و به شکل دیگری در آمده است
به عبارتی،ایده ی اصلی یک دیدگاه است
آن خط الهامی است که
در واقع یک سوال است که فیلم ساز را
در سیر اکتشاف نگه میدارد
خب،تعریف کردن اینکه ایده ی اصلی یک فیلمی که تماشا کردید چیه
همیشه میتواند به عنوان یک تمرین جالب باشد
آن چیزی در فیلم که به نوعی
زندگی را تغییر و تکان میدهد چیست؟
گاهی اوقات شما میتونی ایده ی اصلی فیلم را خودخواسته کشف کنی
مثل همونی که ((جین کمپین)) در فیلم ((پیانو)) انجام داد
جایی که، کاملا خودخواسته است که میگوید
کاراکترش برای این که در نهایت بگوید میخواهم زنده بمانم
در پایان فیلم طناب را قیچی میکند
نفس عمیقی میکشد
این یک لحظه ی کاملا خودخواسته یود
به فیلمی مثل فیلم ها ((مارتین اسکورسیزی)) نگاه میکنید
مثلا ((راننده تاکسی))
یک صحنه ای در این فیلمه
که نقطه عطف فیلم است
و همیشه در ذهن همه است،آن جایی که ((رابرت دنیرو)) می گه
"داری با من حرف می زنی"
این صحنه برای من خیلی نمادینه
یک تابلوی اعلان برای ایده ی اصلی فیلمه
ایده ی اصلی از نظر من این است که
دهه 1970،می دونی،یک مرد گمشده که از جنگ برگشته
و نمی دونه که متعلق به کجاست
نه آمریکایی است
نه سرباز
فقط یک روح بی نام و نشون وسط یک شهر بزرگ است
و تمام چیزی که می خواست
انگیزه اش در این فیلم این بود که هویتی داشته باشد
که خیلی واضح در این صحنه نشون داده شد
جایی که رابرت دنیرو،می دونی،فی البداهه
این جمله ی خارق العاده را گفت "داری با من حرف می زنی"
این ایده ایه که خیلی استادانه به وسیله ی کاراکتر(رابرت دنیرو) نشون داده شد
مارتین اسکورسیزی درباره نمادگرایی
یا حتی پیشنهاد چیزی با او حرف نزد
این فقط چیزی بود که بخاطر
قرابت بازیگر و نقشش اتفاق افتاد
و در آن لحظه،می دونی،یک اسلحه داشت
و چندتایی هم جاساز کرده بود
و مارتین اسکورسیزی بهش اجازه داد که آزاد باشد
و من فکر می کنم اجازه داد تا خودش
یک خطابه،یک حرکت،یک ژست
یا یک گفتار از زبان پیدا کند که حق مطلب را ادا کند
و برای من این لحظه همونیه که رابرت دنیرو
در آینه نگاه می کند و در قالب یک شخصیتی که وانمود میکنه
از خودش مهم تره از خودش سوال می پرسه
و به یک غریبه نگاه می کند
و وانمود میکنه که آن فرد غریبه هم دارد به او نگاه می کند
و خیلی مغرورانه ازش می پرسه که
"داری با من حرف می زنی؟"
این همه چیز را درباره شخصیت ((راننده تاکسی)) به شما می گه
:اینده اصلی فیلم هیولای پول
ایده اصلی در فیلم هیولای پول به نظر من
مربوط به آقایون و شکست هستش و اینکه آقایون
برای فائق اومدن به آن احساس شکست چکار می کنند
تمایل دارند که دنیای بیرون را متهم کنند
و در این فیلمِ بخصوص، همشون شخصیت های مردی هستند
که دور و ورشون پر از زنهای قویه
و این زنان قوی که مردها ازشان می ترسند
به گونه ای از آنها ناامید هستند
صحنه ی ((کایل)) در فیلم هیولای پول
وقتی که او روی صحنه است و دوست دخترش میاد
و همه فکر می کنند که قراره یک جورایی بتونه
که رنج و غم اش را کم کند
دوست دختری که هشت ماهه بارداره
و در حقیقت او ذره ذره شروع به تحقیرش میکند
و صحنه تبدیل می شود به حمله ای سرنوشت ساز، تاریک و پر از خشم
به کایل، کاراکتر جک اکانل
این به نوعی با ایده اصلی فیلم
درباره مردان و شکست هماهنگی دارد
و درباره اینکه مردها در برخورد با ناامدی از مردانگی خود، چه تغییری می کنند
شما قطعا لازم نیست که ایده ی اصلی فیلمتان را
قبل ساختنش بدونید،حتی در حین ساختنش هم
بنظرم چیزی که شما لازمه بدونید اینه که عاشقش باشید
و اینکه شما ازش الهام می گیرید و شبا به عشقش خوابتون نمی بره
فکر میکنم که این وسواس فکری
نشانگری برای چیزی که ارزش اکتشاف را دارد، است
و اغلب هم از طریق همین اکتشاف است
از طریق همین اکتشاف آگاه و ناخودآگاه است
که یک کارگردان به این درک می رسد
که فیلم اش از او نمایندگی میکند
و اینکه فیلمش بخشی از بیداری
و شدنش است
امضای خود را پای فیلم بگذارید
تمرین مورد علاقه من تماشای فیلمی و تصور دوباره آن است
وارد یک فیلم میشوید
و با خودتون می گویید که چطور میتونم این کار را انجام بدم
طوری که احساس بشود که کار من است؟
بحث بهتر شدن نیست ، نه اینکه چطوری بتونم این فیلمو بهترش کنم
بلکه چجوری می تونم این فیلمو بسازم که یسری
چیزهایی که من میخواهم بگویم را در خود بگنجاند؟
در این مورد می خواهم به «مریخی» اشاره کنم
که زرق و برق زیادی دارد
مریخ دارد
مت دیمون را دارد
شخصیت های متعددی را دارد
جلوه های بصری فوق العاده ای دارد
خیلی ماهرانه،می دونی، یکی از بزرگ ترین
فیلم سازای ما
در واقع،خیلی ماهرانه داستان یک مردی را
که با گروه دانشمند و فضانوردش به مریخ میرود
و از گروه جا میماند
و مجبوره که بفهمه چجور تنهایی روی مریخ زنده بماند
او یک گیاه شناسه و خودش به تنهایی روی مریخ می فهمه(که چجور زنده بماند)
و در همین حین تکلی آدم سعی میکنند
راهی برای نجاتش پیداکنند
و در آخر،سال‌ها و سال‌ها می گذرد
به شکلی خود را زنده نگه میدارد
و خوب یک عملیات بازگشت معجزه آسا را دارند
که بازمیگرداننش و او زنده می ماند
من این فیلم را دیدم و خب می دونی،یکی از چیزایی
که از خودم پرسیدم
درباره این فیلم فوق العاده پرسیدم این بود که
قسمتی که واقعا واقعا واقعا منو مجذوب خودش کرد
تنهایی مرد بود
سال های سال فقط و فقط خودش
Cast Away شاید خیلی شبیه فیلم
خب یک مردی به تنهایی
به چه دست میزند؟
برای این که جان سالم به در ببرد و زنده بماند چکار می کند؛ که بگوبد
"من می خواهم زنده بمانم"
مردی در یک بحران روحی که اصرار دارد بفهمه
یا حداقل خودشو گول بزنه که می خواد زنده بماند
بنظر من،با وجود اینها،اگه قرار بود که من این فیلم را بازسازی کنم
البته مطمئنم بهتر از این نخواهد شد
ولی اگه قرار بود این فیلم را
با امضای خودم بازسازی کنم
به عنوان فیلمی که تحت تاثیرش قرار گرفتم
دوست داشتم که وارد نقطه دید آن مرد
کاراکتر مت دیمون بشوم
بنابراین،ممکن بود فیلم وقتی که
وقتی که او از خواب پا می شد شروع می شد
...آن، عه...می دونی آن
همه رفته بودن
و روی این سیاره،روی این سیاره ی قرمز
از خواب پا می شه
و سیاره قرمزه
و او،به عنوان یک گیاه شناس
سعی می کند که جوانب کار را بسنجه
بنابراین،نقطه نظر سریعا میشه نقطه نظرِ کسی که
در یک لباس فضاییه،کسی که در آن
فضاپیماس،کسی که دارد چیزهایی را می بینه
که گیج است
نمی دونه چی بالاست و چی پایینه یا کجا اکسیژن دارد یا
کجا نداره
...و باید
دوربین ،که در واقع اونه، نقطه نظر فیلم
نقطه نظر مردی در تنهایی خفت آور است
گیاهانی که باهاشون کار می کند، که ما می بینیم،
و شاید خیالپردازی کندُ
به منظور این که خودشو به سمت زنده موندن سوق بده
باید به گذشته اش بازگردد و بگوید
"چرا من با آن دختر کات کردم؟"
یا اینکه،می دونی،چرا اصلا به این برنامه فضایی ملحق شدم؟
و شاید خاطراتش پر از اشتباه است
می دونی،شاید اصلا خاطراتش واقعی نباشند
شاید حتی سلبریتی ها در خاطراتش بیایند
میدونی،مثلا جانی دپ در ذهنش ظاهر بشود
چون اینا اصلا خاطرات واقعی نیستند اینا فانتزی هستند
می تونی قوانین را تغییر بدهید چون این قوانین از دیدگاه او هستند
و او کسی است که تمام تلاشش اینه که زنده بماند
پس شاید او دارد این افکار را خلق می کند
و زندگیشو می سنجه طوری که اگه در یک فیلم عادی با انواع و اقسام
دیدگاه های کاراکترهای دیگه بود
این کار را نمی کرد
این مسیر و این سفر از یک شخص منفرد
هرکاری که ممکن است انجام می دهد تا
زنده بماند و دیوانگی و تخیلِ قطعات موسیقی
خدا میداند که در ذهنش چه اتفاقاتی دارد میافتد
فیلم خودش احتمالا خیلی جمع و جور
و کم خرج باشد، فیلم مستقلی باشد
که سیر داستانش غیرخطیه و کل فیلم در یک محوطه اس
و شاید این سیاره قرمز که فیلم برداری می شه
که در جایی نه چندان گران مثل مراکش فیلمبرداری کنیم
نمی دونم
و ما اجازه می دیم که این ترتیبات فانتزی تبدیل به
چیزایی بشن که یخورده
دید بازتر بهمون بدن
به عنوان یک تمرین دوست دارم که شما برید
برید و یک فیلمی را که نسبت بهش رضایت دارید یا نه ببینید
و ـن را طوری بازتصور کنید که انگار
که از شما به عنوان یک فیلمساز، صادر شده است
تمام قسمتایش را بازتصور کنید و
و به گونه ای که گویا امضای شما را دارد، در برش بگیرید