گوردون رمزی:یادگرفتن از اساتید
من در سن رشد عاشق غذا بودم
یعنی خیلی خوش خوراک بودم
مادرم در یک رستوران محلی آشپز بود
و من عادت داشتم کنارش وایسم
هر شی بعد از تمرین فوتبال
و اون کم کم با قاشق بهم غذا میداد امتحان کنم
و من همش می پرسیدم: مامان چطور اینو درست کردی
چطور غذاهات اینهمه خوشمزه میشه؟
چی میریزی توی این غذاها
که من نمیتونم جلوی خوردنم رو بگیرم؟
من یک پسر لاغر مردنی قد بلند بودم
با مدل موی کاسه ای
چشم های آبی و موهای بور
قدم ۶.۱۵ فوت بود
و محکوم شده بودم که برای خرج زندگی فوتبال بازی کنم
ولی داشتم متوجه می شدم که محور زندگی من غذاست
اولین عشق زندگیم بخاطر یک آسب دیدگی وحشتناک ازم گرفته شد
خب شانس کالج رفتن ازم گرفته شد
من مهمترین موقعیت زندگیم رو از دست دادم
و دیگه نمی تونستم ورزش کنم
پس پدر و مادرم اصرار داشتند که
در رشته کترینگ ثبت نام کنم
و این رشته زندگی منو به جهت های مختلفی سوق داد
چون من هنوز ۱۶ سالم هم نشده بود
و باید ساعت های زیادی رو در رستوران پیشخدمتی می کردم
و توی آشپزخانه وقت می گذروندم
و دوره تحصیلیم دقیقا دوره آمادگی دانشگاه برای سال بعد بود
و من داشتم هیجان زده میشدم
و من باید ۶ هفته در یک رستوران محلی وقت می گذروندم
و واقعا یک فاجعه بود
چون یک سرآشپز ایتالیایی بود
که به من می گفت:رمزی
تو قبلا یک پیشخدمت بودی
تو اصل قضیه رو دوست داری
و من گفتم:جان؟
و گفت آره تو اصل جریانو دوست داری
تو همیشه وسط راهی
و من درست نفهمیدم منظورش چی بود
قطعا داشت ازم تعریف می کرد
و ۶ هفته بعدش دیدم توی آشپزخونم
و داشتم غذا درست می کردم
من خیلی سریع رشد کردم
من کسی بودم که در ۱۷ یا ۱۸ سالگی
همش دوست داشتم به مرحله بعد برسم
که اینو بهم نشون بده..بزار فلان کارو انجام بدم
اتفاقاتی داشت می افتاد
من در اون...خب مثل یک خونه دوست داشتنی ایتالیایی بود
خیلی سریع و خشن بود
ولی غذاش...اونقدرا خوب نبود
ولی بهترین رستوران محلی اون اطراف بود
یک سرآشپز یزرگی اونجا بود
اسمش اندی بود
هر شب منو با موتورش می رسوند خونه
من این آدم بزرگ و چاق رو از پشت موتور بغل میکردم
و می ترسیدم که ممکنه منو بکشه
ولی خیلی عالی بود..خونه داشتم...شغل آشپزی داشتم
اون سرآشپز خوبی بود
و من واقعا فکر میکردم آشپز خیلی خوبی ام
یک روز اندی منو نشوند و گفت:ببین
باید بری
و من گفتم:منظوزت چیه باید برم؟
تو باید بری لندن
تو باید از این محیط بری بیرون چون
تو توی کارت حرفه ای هستی
اینجا نمون
اگر اینجا بمونی گیر میوفتی
و آینده روشنی نخواهی داشت
از نظر یک سرآشپز من
باید کارآموزیمو رها میکردم
چون اون عاشق شده بود، ازدواج کرده بود، بچه داشت و نمیتونست تکون بخوره
ولی تو اینطور نیستی، پس برو لندن
پس من شروع کردم به نامه نوشتن
به هتل ها و رستوران های معروف نامه نوشتم
در شهر لندن
و در نهایت یکی از نامه ها پاسخ داده شده بود که
دوست داریم مصاحبه ای با شما داشته باشیم
تو برای مصاحبه در جای معروفی دعوت شدی
و با خودم گفتم وای خدا نمیدونم
و خب حقوقی خیلی
هنوز اون نامه رو دارم
این نامه
در سن هجده سالگی
۵۴۵۲ پوند در سال
از یک جای خیلی معروف
پس برای شام تقریبا ۳۰۰ تا مهمون داشت
این خیلی سخت و عجیب بود
و بعد سرویس اتاق ها هم از همون آشپزخانه بود
پس باور کنید که
میتونم بهتون بگم چطور بهترین دسرهای عربی رو درست کنید
همه جنبه های یک ساندویج کلاب رو میتونم شرح بدم
از اگ بندیت تا ساندویچ کلاب و غیره
من داشتم این کارارو انجام می دادم
حدودا ۶ ماه بعد
وقتی شیفتم توی اونجا تموم شد
سرآشپزش منو دید گرفت
از موتورش پیاده شد
و منو دید که توی این رستوران فوق العاده هستم
و من خیلی هیجان زده بودم
من خیلی جوگیر و رویایی شده بودم
و خیلی خوشحال بودم که در مقابل این مرد بزرگ ایستادم
تقریبا ۲۰ دقیقه طول کشید به حالت عادی برگردم
وسط سرویس ها بودم
اونموقع بود که همه چیز واقعا شروع شد
از آشپزخانه فرعی به آشپزخانه اصلی ترفیع گرفتم
و ۱۲ ماه بعدی رو در یک رستوران فوق العاده دیگه گذروندم
که در وسط میفر قرار داشت
در داخل یک هتل خیلی مجلل
و این ماجراجویی من بود
ماجراجویی من تازه شروع شده بود
شروع کار در یک ناهار خوری خوب
یک مجله ای در این هتل بود اسمش ترید بود
روی جلد این مجله فردی به اسم مارکو پیر وایت بود
که به تازگی اولین رستورانش رو باز کرده بود
و این آدم فقط ۲۶ سالش بود
تازه اولین مدال آشپزیش رو برده بود
من شروع کردم به خوندنش
من عملا اونروز صبح هتل رو ترک کردم
و مستقیم رفتم به بادجه تلفن
بادجه تلفن بزرگ
درست وسط میدان بارکلین
و به اون رستوران تلفن کردم
و ازش التماس کردم بهم شغل بده چون اون
مرحله بعدی بود، آدمی بود که میخواستم باهاش کار کنم
که در یک عملیات بود
خیلی سریع اتفاق افاد چون در ۲۴ ساعت من
پیشش نشسته بودم و داشتم مصاحبه می شدم
گفت می تونم از دوشنبه شروع به کار کنم
گفتم نمیتونم کارمو همینطوری رها کنم
اگر اینقدر این شغل رو بخوای...میای
و اینکارو کردم..شغلمو رها کردم
وقتی بای اولین بار برای مارک پیر وایت شروع به کار کردم
از اون هتل پایه هارو یاد گرفته بودم
ولی اون موقع داشتم وارد عمل میشدم
یعنی..اون ماموریت داشت
فقط یک ستاره دیگه
دو ستاره میشدیم و در نهایت سه ستاره میشدیم
و خب..تو برای زندگیت غذا میپختی
ما هر روز جهنم رو به چشم میدیدیم
اون بزرگترین آدم عوضی بود که من براش کار کرده بودم
ولی بهترین استاد هم بود
که کسی میتونست باشه
و اون منو گرفت زیر بال و پرش
ولی من بیشتر می خواستم
من میخواستم برم مرحله بعدی
و اون اینکارو کرد و منو گذاشت در بهترین رستوران فرانسوی
در هرجای کشور با سه ستاره
و اون سفر من به فرانسه بود
چون من تونستم برای دو برادر کار کنم که
در لندن اسطوره ای بدون
سه تا ستاره که جای من رو تضمین می کرد
در فرانسه، و این کاری بود که می خواستم بکنم
چون اونکار منو خوشبخت ترین میکرد
وقتی به گاوراش رفتم
یک استایل کاملا متفاوت از آشپزی بود
و منو جلو برد چون خیلی مرتب بود
مارکر خیلی آزاد و صرفه جو بود
یکی از بهترین ها بود
هیچوقت از کاشی ها استفاده نمیکرد
و از برش استفاده نمیکرد
وقتی عجله داشتم میگفت نه قراره از برش استفاده کنیم
هیچ چیزی رو هنم هدر نمیدیم
وقتی مارکر رو ترک کردم که به گاوراش برم
یهویی این
یک افق کامل از مجموعه هنری بزرگ بود
در مارکو ما کلا ۵ پیش غذا،۵ غذای اصلی و ۳ دسر داشتیم
در گاروارش ولی
تقریبا ۱۲ تا پیش غذا داشتیم، ۸ تا غذای اصلی و ۱۰ یا ۱۲ هم دسر
خب خیلی مهم بود که اونو ببینم
و بعدش با خودم فکر کردم که
من تو مارکو استاد شدم
در هتل بعدی که کار میکردم استاد شدم
حالا هم می خوام آشپز فرانسوی بشم
به خدا قسم می خورم که
می خوام اصلا فرانسوی بشم...میخوام برم فرانسه زندگی کنم
می خوام چند حبه سیر بخرم و دوست دختر فرانسوی بگیرم
و می خوام فرانسوی بشم
و خب اون...اون حقیقت درونی من بود
اون واقعا چیزی بود که کمک کرد من شکل بگیرم
فرانسوی شدن
من مستقیم رفتم پاریس
دقیقا ۲ سال سن داشتم
اینبار به عنوان یک آشپز درجه ۷ انتخاب شدم
فکر کنم پایین ترین درجه بود
من استخدام شدم
در راشاگیساواین در پاریس
رستورانی بود که داشت از دو ستاره به سه ستاره تبدیل می شد
و خب سرآشپز خیلی فعال بود و همه چی از زیر نظر اون رد میشد
اونو منو گذاشتن پای یک ماشین اینقدری سوربت
که سوربت های مختلفی می چرخیدند
و من سرگیجه می گرفتم
تا وقتی یاد گرفتم چطور فرانسوی صحبت کنم
و بعدش
اونا منو از بخش شیرینی دراوردن و گذاشتن در بخش ماهی
و به مرور زمان در بخش ماهی جا افتادم
و تقریبا دو زبانه شده بودم
من رفتم به فرانسه
تا فرانسوی بشم
تا کتاب مقدسشونو بخونم
تا پدید آورندگان گاسترلانی رو بشناسم
ملیتی رو بشناسم که فاینانی رو به وجود آوردن
و می دونستم که ممکنه خودمو ببازم
معلومه که داشتم توش غرق می شدم و خودمو می باختم
و هر ماه
راشاگیساواین ۵۰٪ هزینه سفرمو بهم میداد
من با دست خالی می رفتم و خواهش می کردم
ده دلار برای این بلیط بهم بدین
و هر دفعه خیلی استرس داشتم
چون می دونستم
اون بلیط بهم یک وعده غذایی می داد یکشنبه شب
هر ۶ ماهی که در فرانسه میموندم
داشتم بیشتر بدهی بالا میاوردم
ولی..اون دانش
واقعا فوق العاده بود
بعد از کار کردن برای گیساواین
رفتم تا برای یکی از بهترین آشپزهای دنیا کار کنم
جو رابروشان
اینم یک پدیده خارق العاده دیگه بود
یک سرآشپز ۳ ستاره دیگه
و اونموقع بود که شروع کردم به کشف ایده های جدید
چون یک ذره از گیساواین و مارکو و چند رستوران دیگرو کنار هم چیدم
و یک ذره جو رابوشان قاطیش کردم و یهو
دیدم که این ۴ ۵ تا سرآشپز فوق العاده بودند که من باهاشون کار کردم
در ذهنم به این فکر می کردم که
اینو تغییر بدم و اونو عوض کنم
و داشتم پر از انرژی می شدم که ادامه بدم
و امید داشتم یک روزی کار خودمو راه بندازم