یافتن داستان شخصی
محرک خود را دریابید
برانگیزش شما به این معنی نیست
که باید به شکلی باشد که روی زمین در اشک های خود عرق بشوید
برانگیختن یعنی چیزی که به شما الهام می بخشد
چیزی که شما را به وجد میاورد،چیزی که شما را پرشور می کند
چیزی که دائم در ذهنتان است چیزی که شما را
تمام شب با فکر مداوم به چیزی بیدار نگه میدارد
بعضی وقت‌ها متوجه می شوم چه چیزی منو به جنبش درمی آورد
و گاهی هم نه
مثلا،به دلایلی
نمی دانم چرا
وقتی می بینم دو نفر دارد می رقصند
چشمانم را پر اشک میکند
و واقعا هم نمی دانم چرا
چرا اینجوریه؟
آیا من یک جورایی خاطره بدی از کودکی دارم؟
خاطره بدی که حول رقصیدنه؟
بعید می دانم
بنظرم وقتی بهش خوب فکر میکنم و
و هنگامی که دو رقاص باله را تماشا میکنم
یا شایدم یک زوج مسن تر در تالار رقص که دارند
یاد می گیرن که چجوری تانگو برقصند
می دونی،چیه که من را درگیر میکند؟
و به محض این که شروع به فکر کردن راجع بهش می کنم،می دونی
چرا من برانگیخته می شوم؟ چرا من برانگیخته می شوم؟
کم کم به این ایده ها میرسم
به این درک می رسم که شاید این یک چیزی درباره دو
نقیضه است که به طور ناقصی با هم جمع می شن
تا به جهات متضاد روی هم تکیه کنند
این حرکت ادامه دار دو نقیضه که تلاش دارند به هم وصل باشن
و خیلی امکان ارتباط ندارند
پس اینجا، من تجریه شخصی را انتخاب کردم
چیزی که
که اساسش تقریبا را یک چیز ناخودآگاه بنا بود
و من توانستم که کم کم افکار پشتش را بیرون بکشم
وقتی شما یک فیلم می سازید،درگیر و مجذوب
چیزی احساسی هستید
و بعدش سعی می کنی که کم کم چراها را بیرون بکشید
اگه بتوانید درک کنید که چرا چیزی شما را به جنبش می آورد
یا حتی بدون فهمیدنش،اگه بتوانید به جنبش درآمدن را تجربه کنید
بعدش خود می توانید یک نفر دیگه را به جنبش دراری
برای من،این مهم ترین نقش فیلمسازی است
ارتباط و خوب کردن مردم
بجای بدتر کردنشان
و بهترین راه برای شروع این
این است که سعی کنی بهتر بشوی نه بدتر
در داستان‌هایی که به آنها کشش دارید، طرح مایه پیدا کنید
مضمون اصلی (فیلم) برای من
مردمِ درگیر در بحران های روحی ان
همش به این مضمون برمیگردم
مجذوب هر فیلمی که میشوم
و میخوام سال ها رویش وقت صرف کنم در مورد شخصی است
که درگیر یک بحران روحیه
و این شخص،این مرد،این زن
داره تقلا می کنه که یک معنایی به زندگیش بده
چون داره تلاش می کنه که بهتر
و نه بدتر
یک سری کارگردان ها هستن که بیشتر درگیر
رفتار هستن
و کاراکتری که قراره بازسازی کنن
اونقدری برایشان مهم نیست
مثلا "مارتین اسکورسیزی" واقعا تحت تاثیر
مردها و خشونت هست و اینکه چجوری این طرز زندگی و فرهنگ خشونت را
زندگی می کنند
ولی اونقدری علاقه مند به چگونگی بازپروریشان
و تبدیل به یک نفر بهتر
یا بزرگ تر نیست
این در حیطه ی علاقش نیست
ولی برای من واقعا هست(در حیطه علاقم)
و شما می بینید که بسیاری از شخصیت های من
درگیر این موضوع هستند که من
چجوری می تونم یک شخصیت واقعی تر باشم؟
و خب در بسیاری از موارد، همه ی هدف فیلم همین است
اینکه اون شخص را از یک وضعیت گم شده
یک وضعیت شکست خورده به نقطه ای برسونی که ناگهان
شروع به بازپروری خود کنند
در فیلم «تیت مرد کوچک»یک پسربچه است
که بین این دو بخش از وجودش دونیم شده
و می خواهد که این دو بخش
که با کاراکتر دو زن نشان داده می شود را تجمیع کند
تا که،به عنوان یک هنرمند،شخصیتی بازپرورده و کامل شود
یا اینکه
یا در فیلم «در خانه برای تعطیلات» هالی هانتر
در ابتدای فیلم از کار اخراج شده است
و اون روز در زندگیش همه چیز مزخرفه
و می ره خونه و تلاش می کنه که
تکه تکه گذشته اش را کنار هم قرار بدهد
و خودِ زیبایش که فراموش کرده بوده است را پیدا کنه
درباره یک مرد شکست خورده است "Beaver"
کسی که احتمالا به شکل فیزیولوژیک افسرده است
و احتمالا عاجزانه محتاج دارو هستش
بین این تفکر که زندگی محکوم به زنده موندن یا مرگ
از هم گسیخته شده
و صرف نظر از انخاب هرکدوم از اونا
تصمیم می گیره که با یک وسیله ی نجات
خودشو نجات بده
عروسکی روی دستش قرار میدهد
بعدش می تونه از طریق اون حرف بزنه
و با شکافتن خودش توانست یک جورایی
این شخصیت آسیب دیده را بازسازی کنه
فیلم هیولای پول در مورد سه مرد است
سه مردی که انگیزه دارند
و با حس شکست مردانگی شان وسواس فکری پیدا کرده و آزار میبینند
در برابر زنانی بسیار قدرتمد
که به ناامید کردنشان ادامه میدهند
پس مضمون شکست برای من یک مضمون بزرگ است
من بهش چنگ می زنم
فکر و ذکرم است
و اصلا مهم نیست که چه دستاوردی دارم
همیشه در نظر خودم یک ناکامیابی هستم
و احتمالا این یک محرک برای من است که من را وادار به
بهتر شدنِ همیشگی می کنه
گاهی وقتا مردم اینو ازم می پرسن که
"چرا در مورد شکست حرف می زنی؟"
"موفقیت های زیادی به دست آوردی"
"چطور می توانی همچین حسی نسبت به خودت داشته باشی؟"
خب واضحا،این یک واقعیت عینی نیست
احساساتمون نسبت به خودمون،احساساتمون نسبت به
شکست از درون می آید
احساس اینکه هیچ وقت به اندازه کافی خوب نباشی
فقط وانمود کنی،شاید یک احساس فقط
چون به عنوان یک بچه یک اعجوبه بودم
یک اعجوبه ی بازیگری خردسال،نمی دانم چجوری بگم
اینکه هیچ وقت معتقد نبودم هیچ کدوم از توجهاتی که بهم می شد را
مستحق بودم
فقط مثل این می موند که من با یک استعداد ذاتی متولد شدم
یا توانایی حرف زدن به یک زبونی
یا با یک مهارتی که دخالتی توش نداشتم به دنیا اومدم
و توجهات بسیاری بخاطرش نصیبم شده و میشه
بخاطر همین گاهی اوقات دوست دارم
بزرگ شدن در برابر چشمان عموم مردم را اینگونه توصیفش کنم
که گویا کلی استروید به آدم تزریق میشود
و دائم در آینه نگاه میکنی و میگویی
"واو...چه عضلات بزرگی دارم"
و بعدش در مقطعی،دیگه باید اون استروئید زدن را متوقف کنی
و دیگه اون آدم در آینه را نمی شناسی
بن مایه اش،اساس ایمان به خودتون
را ماسه بنا شده
این...این...این یک بناشدن واقعی نیست
و شما باید دوباره و بدون استفاده از داروی جامعه یادبگیری که
ارزش های خود را بشناسید و درک کنید
ارتباط شخصی خود به کار را با خود بیاورید
یک تهیه کننده وقتی یک کارگردان را برای یک کار استخدام می کند
در واقع دارد یک فردناشناس را استخدام می کند
تهیه کننده دارد کسی را استخدام می کند که
افسار همه چیز را به دستش میدهد
به واقع تمام قدرت را به دست کارگردان میدهد
به همین خاطر این کار برای تهیه کنندگان به این میزان ترسناک است
احتمالا به همین خاطر است که بیشتر کارگردانانی که در گذشته دیده اید
مردای سفیدپوست غیرهمجنسگرا بودن
چون صادقانه و فکر میکنم از نظر روانشناختی
تهیه کننده ها همیشه با دادن مسئولیت کارها
به کسی که بیشتر بهشون شباهت دارد راحت ترند
ولی امروزه گروه های متنوعی از مردم داریم
و تهیه کننده ها به دنبال چیزای خاص و اضافه ی دیگه ای
که شما را لایق‌تر از دیگری نشان میدهد هستند
می دونی،در یک کلام اون چیزه چیه
که قراره شما با خودتون به اتاق بیارید که اونا را مجبور به
به شما اعتماد بکند
که باعث بشود احساس کنند که شما یک دیدگاه قوی دارید
که احساس کنن اگر اوضاع ناجور شد شما قادر باشید
مشکل را پیدا کنی
و بتوانی برطرفش کنی
و من همیشه اعتقاد داشتم که یک زبان حسیِ شخصی
و یک ارتباط شخصی بهترین چیزی است
که می توان به آن اتاق برد
بله خب،می توانی درباره صحنه هایی که قراره فیلم برداری کنی حرف بزنی
می توانی درباره انتخاب بازیگران صحبت کنی
می توانی درباره دلایل فکری ای که چرا این پروژه را
دوست داری حرف بزنی
ولی چیزی که بیشترین اثر را داره اینه که
یک ارتباط مرکزی شخصی با محتوای کار داشته باشید
و اصلا برای بروزش در اون اتاق خجالت نکشی
بنظرم این چیزیه که تهیه کننده ها و افرادی که
کار استخدام انجام میدن خیلی جذبش میشن
با فیلمسازی خودشناسی میکنید
داستانی که من برای تعریف انتخاب می کنم معمولا
چیزهای سختی برای روبرو شدن هستند
خودشناسی هستند
چیزی است که واقعا جذبم میکند
شناخت است، خودشناسی
یا شناختن دیگر کاراکترها
برای من یک چیز تلخ و شیرینه
می دونی،زیباییِ فهمیدن ولی خب
فهمیدن اینکه چقدر واقعا کوچیکی
و اون کسی که فکر می کردی در ابتدا بودی،چیزی که بودی
درگیرش بودی، مجذوبش بودی
ازش الهام می گرفتی
اون داستانی که باید میگفتی، هم عوض شده
چون "تو" عوض شدی
یک جورایی یک راهی برای بازپروری خود است
و من راه دیگری را بلد نیستم
و به گمانم این چیزی است که من را وادار می کند
دائما فیلم بسازم و به عنوان واسطه ام از آن استفاده کنم
این است که
نمی دانم با این همه افکار و احساس چیکار کنم
و تنها راهی که می دانم چطور حل و فصلشان کنم
و باهاشون کنار بیام اینه که اون کاغذ و قلم را بردارم
و بنویسم،انتخاب کنم،تصمیم بگیرم
و بگم :درسته -همینه - آفرین
مثل وقتی که وقتی معاینه چشم انجام میدی
و میگی "این در فوکوس است-اما آن نیست"و
میزنیمش کنار
"همینه خودشه-اما آن نیست"
هر انتخابی که شما می کنید
آن نوع امکان تصمیم گیری
چیزی است که باعث کنار زدن زوائد برای امکان تمرکز بر چیزی است
که ساده و درست است