خلق کاراکتر
شخصیتی کامل خلق کنید
اگر محتوای منبع دارن، بخونین
مخصوصاً اگر کتاب باشه
کتاب بخونین؛ چون نویسنده‌ها معمولاً
اطلاعات مهمی می‌دن دربارۀ اینکه شخصیت چه کسیه، اهل کجاست، چه کار می‌کنه
گاهی حتی چرایی اعمال شخصیت‌ها رو توضیح می‌دن
چرا فلان کار رو می‌کنه
بعد از این کار، داستان رو دوباره بخونید
تا داستان تو ذهنتون شکل بگیره
بعد از خوندنش، به این فکر کنید که چه حسی به اون شخصیت دارید
و چرا اون کارهایی رو می‌کنه که تو فیلم‌نامه می‌کنه
وقتی می‌دونین چرا شخصیت اون کارها رو انجام می‌ده
بعد به این فکر میکنید که خوب
اهل کجاست ؟
کی هست ؟
چند ساله است؟
آیا این حس رو به این خاطر نسبت به این کاراکتر داره که
که برادر یا خواهرش دارد که این طور رفتار می‌کنن
والدینش کی هستند؟ پبش زمینه تحصیلی اش چیست؟
سابقۀ نظامی داره؟
تو ارتش بوده؟ قبلاً زندان بوده؟
از زندان دراومده؟
چقدر تحصیل کرده است؟
باهوشه؟ تا اندازه‌ای باهوشه؟ خیلی باهوشه؟
همچین چیزی پیدا نمی‌شه و گاهی
لازم هم نیست که به مخاطب
یا سایر بازیگران توضیحش بدین
اما برای شما به عنوان یک شخص مهمه
چون تمام اینها تعیین می‌کنند چه حسی به افراد داشته باشین
چه نگاهی بهشون داشته باشید
چطور اعمالشان را تفسیر میکنید
پیش‌داوریتون راجع به اونا در وجوه خاص چیست
آیا اونا از من باهوش‌تر هستند؟
این رو دوست دارم؟ دوست ندارم؟
از من خنگ‌تره؟
به این خاطر آیا من بازیشون میدم؟
این چیزیه که مخاطب شاید هرگز نفهمه
ولی برای شمای بازیگر
وقتی با شخصیتی تعامل میکنید که فکر می‌کنین ازش باهوش‌ترین
مفسر رویکردتون به اون شخصیته
و حرف هایشان به شما را چگونه در میابید
یا نظرتان نسبت به آن یا کاری که سعی میکنید انجام دهید
و همۀ این چیزها از این نظر تعیین می‌شن که من چه جور شخصیتی دارم
اگر هم محتوای منبعی نباشد که بگه چه جور شخصیتی دارم
این تکلیف بر دوش منه که انسانی خلق کنم
که توی داستانه
و زندگی کاملی داره
این آدم احساس خاص خودش رو داره
چون این اتفاق و اون اتفاق سرش اومده
این اتفاق براش پیش نیومده، این مزیت رو در زندگی نداشته یا فلان عدم مزیت را داشته است
یا زنی داشته که رهاش کرده پس نمی‌تونه با زنان ارتباط بگیره چون
فکر می‌کنه زن‌ها همه فلان و فلان هستند
نمی‌تونه باهاشون ارتباط بگیره یا ذهن زن ها را درک نمی‌کنه
یا مامانش کاری باهاش کرده
پس نمی‌تونه با زندگی خانوادگی کنار بیاید
نمی‌دونه چطور می‌تونه پدر باشه
چون پدر نداشته
یا پدرش طرز رفتار با او رو بلد نبوده
یا با مامانش فلان برخورد رو می‌کرده یا فلان کار را نکرده
هر چیزی که می‌تونین در مورد فرد بسازین
اما نیاز شما یک شخص کامله
این رو لیوید ریچاردز
دوگلاس ترنر وارد به من تحمیل کردن
صحبت اینه که وقتی روی صحنه هستید، بالاخره از جایی هستین
وقتی هم اونجا رو ترک می‌کنین، جایی می‌رین
آیا میخواهید وقتی میروید، مردم با شما بیایند؟
پس وقتی روی صحنه حاصل میشوید
بوم!!! و وقتی میروید، مردم میگویند، پسر میخواهم باهاش برم
کجا داره می‌ره؟
گویا که چیزی در ذهن خود دارد
یک بازیگر دیگه هم بهم گفت
گفت ببین هر بار که دوربین ازت رد میشه
وقتی سر صحنه هستی
همیشه جوری نشون بده انگار فکرت مشغوله
همینطور تو صحنه منتظر دیالوگتان نمانید
به چیزی فکر کنید
یا چیزی که شخصیت پیش از این گفت
یا چه حسی درباره چیزی که شخصیت گفت دارید
یا حتی اگر به این فکر می‌کنید که باید از آنجا برم
حالم از اینجا بهم میخوره
مردم باید اونو تو چهره‌تون ببینن
نه اینکه فقط
مگر نقش آدم احمقی رو بازی کنید
با هدف کاراکتر خود شروع کنید
هر صحنه‌ای تو فیلم سعی می‌کنه به چیزی برسه
پس سردربیارید که سعی می‌کنیم
وقتی صحنه ای را بازی میکنیم، از صفحۀ 3 تا 9 به چی برسیم
هدف این صحنه خاص برای فیلم چیست؟
چه اطلاعاتی می‌خواهیم به مخاطب بدیم؟
چطور بهشون می‌دم؟
ربطش به اتفاق‌های صفحۀ 99 چیه؟
اما نمی‌تونید پیش‌بینی کنید در صفحۀ 99 چه اتفاقی می‌افته؛ چون شما قرار نیست بدونید
اما شما باید سردربیارید در هر فیلم‌نامه چطور از نقطۀ شروع به نقطۀ پایان برید
مثل اینکه بازی می‌کنید
حتی اگر هر شب این کار رو نکنید
فیلم بازی کردن آسونه
حاضر می‌شین
و بعضی روزها همه‌تون سوار ماشین می‌شین و
اینطوری، تمام روز رو رانندگی کنید
ولی باید تو فکرتون چیزی داشته باشید
باید هدف داشته باشید
باید بدونید کجا میروید، چرا میروید
و وقتی برسید چه اتفاقی قرار است بیافتد
یا پیش‌بینی می‌کنین چه اتفاقی قرار است بیافتد
نمی‌شه بدونید که
پس از صفحۀ 9 این اتفاقی که تو صفحۀ 10 می‌افته قراره اتفاق بیفته
فقط باید بدونین اونجا می‌روید
هدفتون اونجا اینه که به اون مکان برسید
همین
به بقیه‌اش فکر نکنید
پس، وقتی تجزیه اش کنید، همه چیز مجموعه‌ای از هدف‌ها است
از نقطۀ ای به بی به سی به دی
این مسائل
روابط کاراکتر خود را تحلیل کنید
قبل از اینکه شخصیتتون رو پرورش بدهید
همانطور که گفتم به فیلم‌نامه نگاه می‌کنید تا ببینید رابطه‌اش با
افراد فیلم‌نامه چجوریه
اگر رابطه‌ای باشد
و بر آن اساس
متوجه وجوه شخصیتی میشوید که با آن روابط هماهنگی دارند
آیا با هم نزدیک هستند؟
آشنایی معمولیه؟
غریبه‌ایه که جذبت شده؟
چی اون شخصیت رو جذبتون می‌کنه؟
چی شما رو جذب اون می‌کنه؟
یا چی تحریکتون می‌کنه که باعث میشود
که به شکلی خاص باهاشون تعامل کنید
آیا شخصیت منفردی دارید؟
که برای کسی نچسب باشه؟
برای درست کردنش چه کار می‌کنین؟
یا آیا در روابطتون با مردم معذب هستید؟
یا اینکه در جذب مردم برای گوش دادن
به خودتون و جذبتون شدن تیزید؟
چی مردم رو به طرف شما می‌کشونه؟
شوخ‌طبعیتونه یا
چیز فیزیکیه؟ مردم ظاهرتون رو دوست دارن؟
از ظاهرتون یا بویی که دارید تحریک می‌شوند؟
یا اینکه خودبین هستید و
یکجورایی نفرت انگیز؟
یا فکر می‌کنید عالی‌این ولی بقیه فکر نمی‌کنن؟
داستان رو که بخونید متوجه میشوید که
چطور با شخصیت‌های گوناگون داستان تعامل میکنید
و این به چه معناست
اونا رو می‌شناسید؟ نمی‌شناسید؟
دوستشون دارید، ندارید؟
سعی می‌کنن مجبورشون کنن کاری
برای شما، با شما، به شما، هرچی، انجام بدهند؟
وقتی تو خونه می‌شینم شخصیتم رو تجزیه می‌کنم این اتفاق می‌افتد
و اینکه روابطم در فیلم نامه چی هستند؟
و از هر شخصیتی چی می‌خوام؟
و هر شخصیت از من چی می‌خواد؟
و من چجوری به اون جواب می‌دم؟
با فکر انتخاب کنید
هر چیزی بهایی داره
هر چیزی پیامدی داره
پیامد اینکه اهل فلان جا هستید چیه؟
یا شاید شبیه زن کارتن‌خوابی باشید که
دهۀ 80 وقتی من اونجا بودم پیدا کردن
کسی اون رو کشته بود
تو ساکش سند ملک تو چهار ایالت بود
هشتاد هزار دلار نقد بود
قبلاً تو وال استریت کارگزار بوده
ولی به دلیلی اخراج شده بود
ولی هنوز اون دارایی‌ها رو داشت
آیا شما اون شخص هستید؟ یا کسی هستید که هیچی نداره؟
شما به‌عنوان اون شخص چجوری خواهید بود؟
خودتون رو چطور
تو آینه یا هرچی تغییر می‌دهید؟
تا به خود نگاه کنید و بگید نمی‌خواهم اون به من دست بزنه
نمی‌خوام با او تعاملی داشته باشم
یا اگر قبلاً اونو دوست داشتم
دیگه دوستش ندارم
یا آیا در آینه نگاه می‌کنین و
کسی رو میبینید که باهاش ارتباط می‌گیرید؟
یا در آینه نگاه می‌کنین و یک غریبه می‌بینید؟
یا سایه‌ای از آنچه بوده اید؟
اگر پوسته ای از خودتون بودید
که فقط تکه‌هایی رو از آنچه بودید را به یاد می‌آوردید
آن تکه ها چه خواهند بود؟
چه تکه‌هایی هستن که اگر مجبور می‌شدید
تو خیابون باشید، ترد شده
بدون عشق و یاری، پیش خود نگه میداشتید؟
چقدر طول می‌کشه تا به سرتون بزنه؟
و چه بخش‌هایی از ذهنتون رو حفظ می‌کردید؟
اگر جای او بودید
یا چه بخش‌هایی از ذهن اون شخصیت رو حفظ می‌کردید
طبق آنچه که بوده و کرده است؟
چطور با آن چیزها زندگی می‌کردید؟
چه لباس‌هایی رو از گرم‌خونه می‌گرفتین یا
شاید لباس خودتون بوده یا سلیقۀ شخصیت چجوریه
شخصیت عاقلتان داره که شخصیت دیوانه‌تان
وقتی که لباس های خاصی را می پوشد، فکر می‌کند دارد تقلید میکند؟
جتی اگر کت وشلواری پاره باشه، اورکت باشه
چند تا کت دارین؟
چند تا می‌خواین؟
کتونی پاره دارین یا کفش پاره؟
ترجیح میدادید به گرم خونه بروید و چیزی بگیرید یا نه؟
گرم‌خونه می‌روید که چیزی بخورین؟ یا
در آشغال ها دنبال غذا میگردید؟
باید انتخاب کنین
برای پول گدایی می‌کنین؟
همچین چیزی را در خود دارید؟ همچین آدمی هستید که
تو خیابون بایستد و دستش رو دراز می‌کنه و برای پول گدایی کند و مقوا دستش بگیرد
یا می‌گردید و قوطی و بطری جمع می‌کنین تا به
بازیافت ببرید و پول بگیرید تا بتونید غذا بخورید
یا به مهربونی غریبه‌ها تکیه می‌کنید؟
همۀ این انتخاب‌ها
نشون می‌دن چجور آدمی هستید، چقدر عزت دارین
به کجا رسیده اید، چقدر سقوط کرده اید
یا کجای شأنتون رو حفظ کردین
همۀ این چیزها رو بازیگران جوان می‌تونن انجام بدن
یا انتخاب‌هایی هستند که می‌تونین موقع انجام
مطرح کنید و برای خود بسازید
نه اینکه خوب لباس کهنه می‌پوشم و تو خیابون زندگی می‌کنم و کار ندارم
پس باید تصمیم بگیرین
دربارۀ اون شخص و اینکه می‌خواهید که باشد و
چطور می‌خواهید خود را برای مخاطب تماشاگر ارائه کنین
و این برای کاراکترهای دیگر وقتی که باهاشون تعامل میکنید به چه معناست؟
دلشان برایتان می‌سوزه؟ چرا؟
چون دیوانه اید دلشان برایتان میسوزه؟
یا به خاطر اینکه بیخانمان هستید؟
یا هردو؟
آیا دلشان برایتان میسوزه چون
دوستتان دارند؟
چون دوست‌داشتنی بودین؟
و آرزو میکنند تا آن شخص را داشته باشند؟
می‌خواهند با اون شخص ارتباط برقرار کنن؟
شما میخواهید با آنها ارتباط بگیرین ولی نمی‌دونید چطور؟
به اون آدم‌ها تشر می‌زنین چون
چون آن ها را به یاد می آورید و نمیتوانید باهاشون ارتباط بگیرید؟
چون نفس دیوانه‌تون اجازه نمیدهد
تا جلو بروید و با أن شخص باشید؟
و بگذارد که با شما ارتباط گیرند
یا شما را در حالتان دوست داشته باشند؟
یا دلت برای خودت می‌سوزه چون
تو هم اون شخص رو دوست داری ولی
نمی‌تونین دیگه خودتون نباشین
می‌دونین دیوانه هستید
و نمیخواهید دیوانه باشید
ولی کاری نمی‌توانید بکنید
این چیزها هست ولی باید انتخاب کنین
و وقتی این انتخاب ها را کردید باید به آن ها متعهد باشید
و کار به این شکل است
به مخاطب دستاویز دهید
با کارگردان که در مورد آنچه میخواهد صحبت کنم
می‌خواهد داستان چجوری باشد و به کجا برود
و با او در مورد کاراکترم صحبت میکنم که مثلا
خوب، میخواهی جقدر در این شرایط خاص یا آن شرایط خاص، سلطه گر باشم
یا از من چه میخواهی تا کاری کنم که این چیز خاص جواب دهد؟
بعد می‌تونم ویژگی شخصیتی‌ای در چیزی که خلق کرده ام پیدا کنم
تا مناسب باشه یا مناسب نباشه
این طور که الان می‌توانم طوری بازی کنم که دوستش ندارم
یا میتوانم در این جای خاص عصبی باشم چون
آدمایی رو که این جوری حرف می‌زنن دوست ندارم
یا اون طوری با من برخورد می‌کنن
این وجه دیگری برای اضافه کردن به اون شخصیته
چه تفسیر بشه چه نه. کسی ممکنه وقتی فیلم را تماشا می‌کند بهش توجه کند
شاید هم نکنن ولی من می‌دونم چون کاملش می‌کنم
حس می‌کنم انسانی تو اون موقعیتم
که چیزی داره که کسی نداره
یا چیزهایی که داریم
گاهی جاهایی می‌رویم و اتفاقایی می‌افته
که فکر می‌کردیم قراره شرایط خوب باشد
و میرسیم آنجا و چیزی اتفاق می افتد و آرزو میکنید جای دیگری بودید
و گاهی این تعامل میان افراد داخل اتاق است
آره با آنها صحبت می‌کنید و سعی می‌کنید خوشایند باشید
ولی فقط می‌خواین تمام شه که بتوانید بزنید به چاک
گاهی معنای صحنه برای شما همین است
و باید متوجه شوید که چرا آن شخص هستید
و اگر شرایط اینطور است، چی شما رو تو اون اتاق ناراحت می‌کنه؟
باید برگردید و چیزی در آن شخص پیدا کنید
و بگویید اوه اینطور بوده یا شاید فقط دوست ندارید
میدونید، در چیزی که برای خود خلق کرده اید، چیزی پیدا می‌کنین که صادقانه و واقعیش کنید
و همانطور که گفتم اگر با کسی روی صحنه در موردش صحبت کنید یا خیر
این کار را نمیکنید، ولی با رشد شخصیت در داستان مردم حسش می‌کنن
یا مردمی که در جایگاه تماشاچیان نشسته اند میگویند، حسش رو درک میکنم
آره می فهممش
گاهی چاپلوسی برای مخاطب نیست؛ اینه که دستاویزی به مخاطب داده شود
چیزی مثل یک احساس یا یک شرایط
که بهشون امکان می‌ده بیشتر خودشون رو تو فیلم سرمایه‌گذاری کنن
قراره سرگرمشون کنیم
پس مکلفیم به شکلی خاص جذبشون کنیم
تا با داستان یا شخصیت درون آن داستان ارتباط بگیرن
خلق کاراکتری ارتباط‌پذیر در فیلم جان سخت
وقتی من رو استخدام کردن که جان‌سخت رو بازی کنم
فهمیدم زئوس، شخصیتم تو جان‌سخت
اساساً در یک فیلم جان سخت تماشاچی هستم
قراره به جان مک کلین به همان شکلی واکنش نشان بدم
که کسی را که ممکن است تصادفا از کنار خیابان بیرون
بکشد و بگوید با من بران یا با من بدو، واکنش نشان میدهد
من زئوس رو طوری بازی کردم که وقتی جان یه کار دیوانه وار میکرد
بهش نگاه کردم و گفتم این کار رو می‌خوای بکنی
چه غلطی داری میکنی مک کلین
گفتم بولوار نهم نزدیک ترین راه به سمت جنوبه
داد نزن
می‌دونم چه کار می‌کنم
خدا هم نمیدونه تو چه میکنی
یا
یا وفتی چیزی به ذهنش نمیرسید میگفتم، فکر میکردم زرنگ تر از این حرفا باشی
انگار میگفتم تو یه قهرمانی لعنتی
این رو نمی‌فهمی؟
ببین به این آسونیه
چون مخاطبان فهمیدنش
میگویند آره اینطوریه
بنابراین باید این شخص باشید
پس تبدیل به آن ها میشوید و آن ها میتوانند بگویند
زدی تو خال رفیق، ببین آره تو گرفتی چی شد
پس تو موقعیت غیرعادی کارهای عادی می‌کنین
تا در این دیوانگی که شخص دیوانه کیست گیر نیافتید
اون هنوز قهرمانه ولی شما کسی این که آنها دوست دارن، چون شما آنها هستید مثل آنها هستید
اون بمبه؟
آره برو برش دار
نه پلیس تو هستی
سیمون گفت کمک می‌کنی
کمک می‌کنم
پس کی میخوای کمک کنی؟
بعد از اینکه بمب رو بیاری
پس برید و خودتون رو آسیب‌پذیر کنید و یکجورایی...
میدونید، گاهی فیلم که تماشا میکنیم
و میبینیم اشخاص یه کارهایی میکنند و اینطوری میشیم
جدا؟
زئوس این طوریه
جدا؟ نه
این کار رو نمی‌کنم
یا، میخوای اون کار را بکنی؟
چرا این کار رو نمیکنی
راحت تره اینکار رو بکنی
پس موقعیتی صادقانه خلق می‌کنید
که مخاطب ها بتوانند بگویند، آره مثل من عمل کرد، منم بودم همین کار را میکردم
و این چیزی است که میخواهید
مراقب باش
مواظبم بازش نکن
چرا
باید بازش کنم
مشکلی پیش نمیاد
تف، تف
گفتم بازش نکن
کاراکترهایتان را قضاوت نکنید
کاراکترها
در داستان‌ها، کاراکترهای در داستان هستند
پس من رویکرد متفاوتی به تبه‌کار نسبت به قهرمان ندارم
اونا هر دو آدم‌هایی تو حوزۀ ممکنات انسانی‌اند
و من فکر نمیکنم که رویکردشون به جامعه
از این نظر که چه کسی هستید
به عنوان شخصی که در جایی بزرگ شده است
و هدف‌ها و اخلاقیات خاصی یا هرچی دارد دارین
اهدافی که متفاوت یا در قطب های متضاد هستند، فرقی کند
پس با آنها متفاوت برخورد نمی‌کنم
اگر این طور نبود نمی‌تونستم تو جنگو نقش استفن را قرار دهم
و تارانتینو باهام تماس گرفت و گفت بخوانمش
چیزی درموردش نگفت
تمام که شد باهاش تماس گرفتم و گفتم تو می‌خوای
نقش منفورترین کاکاسیاه تاریخ سینما رو بازی کنم
او گفت خوب آره
من گفتم اوکی، بیا انجامش بدیم
پس نمی‌تونم قضاوتش کنم
نه من کسی رو قضاوت نمی‌کنم
مردم برای کارشون دلیل خودشون رو دارن
وقتی بشینم بفهمم اون کیه
چه کار می‌کنن و چرا این کار را میکنند
قضاوت اخلاقی‌ای در کار نیست
این تنها کاری است که میکنند
و اونا این طوری تو دنیا عمل می‌کنند
وقتی مقررات اون جامعه و جهانی
که درش فیلم را میگرید، سر در میاورید
بعد شخصیتتون رو حول اون می‌سازین
دیگه قضاوت نمی‌کنین که درسته غلطه
اما همانطور که به مردم میگم، قاتل ها
نمی‌شینن کل روز چاقوشون رو تیز کنن و گلوله‌شون رو برق بندازن
بازار می‌رن
بچه هایشان را میرسانند مدرسه
دوست دختر دارند
شاید کلیسا برن
از این کارها میکنند
جولز تو کلیسا بزرگ شد
وجدان اخلاقیش بالاخره یه جا ظاهر می‌شه
خونسرد وایستاد و به اون بچه شلیک کرد
یه دفعه اعتقاد پیدا میکند که خدا مداخله کرده و نذاشته کشته بشه
یه دفعه خدا ظاهر می‌شه
ولی همچنان آدم اخلاق‌مداری نیست
پس نمی‌تونین کاراکترهایتان رو اونطوری قضاوت کنین
بقیه این کار رو می‌کنن
می‌بینین مردم از اول فیلم سیبیل هایشان را میچرخوانند و
میگویید، آهان اون آدم بده است
نمی‌خوام مردم لزوما سریع اونو درباره‌م بدونن
مگه اینکه اولین چیزی که بینن انجام می‌دم کشتن کسی باشه
و در این صورت هم در واقع نمیدونید دلیل کشتن اون شخص برایم چه بوده است
تا ابرازش کنم