چیزی هست که همه‌ی پرتاب‌کننده‌های بزرگ در خودشون دارن
و اون کنترل کامل بر حرکت بدن‌شونه
این یه خصوصیت ذاتی نیست چیزیه که با تمرین به دست می‌آد
قوی بودن در رقابت مستلزم اینه که تمرکزتون مدام روی چیزهای کوچیک باشه
در این کلاس به شما طرز حرکت بدنم رو نشون می‌دم و
اینکه چطور ترکیب کاری رو که انجام می‌دم می‌چینم
باید هر روز خدا به باشگاه برین، توپ رو دستتون بگیرین و روی حرکت بدن‌تون کار کنین
اگه بتونین خودتون رو متعهد به انجام چنین کاری بکنین
می‌تونین به همون بزرگی بشین که می‌خواین
الان فقط راه می‌رم
مسترکلاس با استفن کاری
مقدمه: داستان خودتون رو بنویسین
تو سن رشد همیشه کوچیک‌ترین عضو تیمم بودم
حتی هنوز هم همین طوری فکر می‌کنم
برای همین وقتی با بچه‌ها صحبت می‌کردم که می‌خواستن
بدونن چجوری می‌تونن رو تیم‌شون تأثیر بذارن
چطور می‌تونن با صحبت تیم‌شون رو رهبری کنن
می‌گم می‌تونین برای تیم‌تون نمونه باشین و رهبری‌شون
کنین می‌تونین توی تیم از همه سخت‌کوش‌تر باشین
مطابق این طرز فکر که می‌گه اول باید برای تیم تلاش کنی تا آخرش برنده شی
این طرز فکر فروتنانه چیزیه که مدت زیادی به من انگیزه داده
تا ثابت کنم چیزی که بقیه می‌گن اشتباهه
ولی بیشتر این چیزا برپایه‌ی اعتمادبه‌نفس شماست
نباید به حرف بقیه گوش کنین که می‌گن کاری رو می‌تونین انجام بدین یا نه
چون می‌دونین که می‌تونین
ممکنه سخت باشه
ممکنه شما مجبور باشین نسبت به آدمی که کنارتون نشسته با چالش‌های بیشتری مواجه شین
ولی همینه که به نتیجه‌تون ارزش می‌ده
می‌تونین با طرز برخورد هرروزه‌تون با هم‌تیمی‌هاتون اون‌ها رو تحت تأثیر قرار بدین
این چیزیه که هنوز هم سعی می‌کنم انجام بدم
دو یا سه نقطه‌ی مشخص در زندگی‌م پیش اومده که چیزهای زیادی درباره‌ی خودم یاد گرفتم
و تصمیمات مشخصی که گرفتم
الزاما از وجودشون پشیمون نیستم، ولی همین‌ها بودن که من
رو در معرض اعتمادبه‌نفس و طرز فکر خاص خودم قرار دادن
سال اول دبیرستان اصلا برای عضویت تو تیم اصلی دانشگاه (وایلد کتس) تلاش نکردم
یه کم می‌ترسیدم، یه کم مضطرب بودم
گمونم سعی کردم راه آسون رو انتخاب کنم و عضو تیم نوجوانان شدم
واقعا از تمام توانم استفاده نکردم و آرزوهای بزرگ نداشتم
اواسط لیگ نوجوانان بود که از تصمیم‌ام پشیمون شدم
چون احساس می‌کردم واقعا توان بازی در سطح بالاتر رو دارم
ولی واقعا اون قدری به خودم ایمان نداشتم که این فکرم رو اون زمانی که ارزش داشت عملی کنم
برای همین به خودم گفتم که دیگه هیچ‌وقت در مورد چنین چیزی ترس به دلم راه نمی‌دم
فیلم رو بزنیم جلو و برسیم به سال آخر دبیرستانم
تیم‌های بسکتبال اون جوری که انتظار داشتم به من پیشنهاد عضویت نمی‌دادن
اون مدتی که باید صبر می‌کردم تا به عضویت تیمی در بیام واقعا دوران پر استرسی بود
تقریبا هر روز آزارم می‌داد
بهم انگیزه داد تا بیشتر تلاش کنم
اون موقع صبر نداشتم و روند عضویت توی تیم ناامیدم کرده بود
چون فکر می‌کردم زمانی که تا اون موقع صرف ایمان به خودم و پیشرفت بازیم کرده بودم
اثری روی پیشنهادهای بورسیه‌ای که بهم می‌شد نمی‌ذاشت
و روی توجه دانشگاه‌ها یا بخش‌های مهم
و هیچ کدوم فایده نداشت
احساس خوشایندی نبود
وقتی بالاخره تونستم دانشگاهم رو انتخاب کنم
کالج دیویدسون، که کالج کوچیکی بود و کسی تو دنیای بسکتبال نمی‌شناختش
تونستم سفر خودم رو خلق کنم
و داستان خودم رو
و قدرت و زیبایی این کار رو درک کردم
و خودم رو درونش غرق کردم
بهم یاد داد صبور باشم و قدر فرصت‌هایی که دارم رو بدونم
و اینکه پشت هر اتفاقی دلیلی وجود داره
و اینکه باید داستان رو هر طور که هست بپذیرم
و باقی ماجرا رو هم که می‌دونین
من استفن کاری هستم
و این مسترکلاس منه