‫(موسیقی در حال پخش)
‫بررسی صحنه: ‫Vertigo
‫صحنه Vertigo(1958) ‫کارگردان Alfred Hitchcock
‫خب این صحنه Ernie هست که ‫از Vertigo،آلفرد هیچکاک
‫جایی که برای اولین بار Madeleine ‫رو می بینیه
‫حرکت استوارت عه، ‫همینکه دور میشه
‫که اون رو آسیب پذیر میکنه
‫دوربین عقب میره، ‫و کل رستوران رو نشون میده
‫هیچ موسیقی نیست، ‫فقط صدای مردم
‫داخل رستوران.
‫استفاده از قرمز، ‫ولی متوجه رنگی میشید که خودش رو نشون میده
‫که اون سبزه---
‫تاخوردگی لباس هاش،درواقع
‫افعال بکگراند هم خیلی مهمه.
‫فریم دوربین مردم روی ‫صندلی رو نشون میده
‫و ناگهان،تمرکز روی اونه.
‫و صورتش رو نمیبینیم، ‫ولی جسمش معلومه
‫و زاویه استوارت که ‫از بغل بهش نگاه میکنه--
‫از سمت راستش--جایی ‫که ازونجا بهش نگاه میکنه.
‫اینم نقطه نظرش.
‫بازم،دوباره رنگ قرمز دورش ‫رو میگیره
‫زاویه از بالای شونه هاش.
‫الان میاد جلو.
‫و این لحظه اصلیه.
‫میاد داخل یه نورپردازی ‫زیبا
‫و حالت و رنگ دیوار
‫شروع به تغییر میکنه.
‫نمای نزدیک رو استوارت رو ‫هم تغییر کرده،بالای شونه هاشه
‫مخصوصا آسیب پذیرترش ‫میکنه.
‫خانومه از کادر در دو نما، ‫بیرون میره
‫بیرون میره،اما یه جواریی ‫مثل روح میمونه
‫شاید مربوط به ماهیت لباسی باشه
‫که پوشید
‫اما مخصوصا در اون صحنه، ‫شناور میشه به بیرون
‫اون از قبل عاشق کسیه که مرده.
‫حالا حواستون باشه وقتی که ‫اولین بار این فیلم رو دیدیم
‫در سینمای Capitol ‫در نیویورک
‫البته در حالت VistaVision
‫ما قدرت احساسی صحنه رو ‫حس کردیم
‫اما درکش نمیکردیم.
‫منظورم این که نمیفهمیدیم که--
‫نیمفهمیدم که چرا و چطوری.
‫شاید یه جور حسی در موسیقیش بود
‫حس میکردیم که شاید رنگش ‫شدید تر شده
‫ولی درواقع مربوط به صورت و زاویه
‫جیمز استوارت بود.