سیر استیو
عشق به اجرا
هیچ چیز تو خونه‌ی بچگی‌م به کمدی کمک نمی‌کرد
گفتم تو ماشین رادیو گوش می‌کردیم
موقع سفرهای خونوادگی ولی حتی اون هم تو سکوت بود
گوش می‌کردم و عاشق اون مجری‌های عالی بودم
ولی خونه‌مون اصلا خونه‌ی هنری نبود
من شانس آوردم
یکی از این نظر که کم‌کم عاشق کمدی
شعبده و اجرا شدم
نکته‌ی جالب در مورد شعبده اینه که می‌تونین حقه‌های مختلف رو بخرین
همراه‌شون دستورالعمل داشتن و متن اجرا
یعنی چیزی که باید می‌گفتین
مثلا می‌گفتین خدای بزرگ مصر، فو...
و تمام اجرا براتون تعریف شده بود
لازم نبود خیلی فکر کنین
می‌تونستین برین رو صحنه منظور از صحنه
اجرا تو مهمونی‌های دورهمی پدر و مادرتونه
مجموعه‌ای از این حقه‌ها تهیه کرده بودم
و در مورد اجراکننده‌های دیگه‌ای شنیده بودم
موقع اجرا جوک بامزه‌ای می‌گفتن با خودم فکر کردم
نمی‌دونستم جوک هم جزو دارایی‌های افراده
شعبده‌باز کمدین بزرگی بود به اسم «کارل بلنتاین»
جوک معرکه‌ای داشت که می‌گفت
حالا اجرای ظاهرکردن کبوتر
بعد یه کیسه‌ی کاغذی باد می‌کرد
ظاهرکردن کبوتر بعد اینجوری می‌کرد
بعد پر می‌ریخت بیرون
فکر کردم البته که می‌تونم از همچین چیزی استفاده کنم
اینجوری طرح اجرام رو چیدم
خودم هم چند تا جوک اضافه کردم
مثلا غییب‌کردن شمع
یه شمع مثل این بود
یه پارچه‌ی ابریشمی می‌نداختم روش بعد پارچه رو می‌گرفتم بالا
بعد اینجوری می‌کردم و شمع دیگه نبود
بعد اینجوری می‌کردم: خیلی ممنون
خیلی متشکرم
ممنونم
همین خنده می‌گرفت چون دستم هنوز دراز بود
چند تا جوک کوچیک دیگه هم داشتم
یادمه دبیرستانی بودم
تو دبیرستان تشویق‌کننده بودم چون آسیب دیده بودم
خیلی دلم می‌خواست فوتبال بازی کنم
خوشحالم که نتونستم
ولی نهایتا تشویق‌کننده شدم
و دلیل اینکه می‌خواستم تشویق‌کننده بشم این بود که فکر می‌کردم
این هم کار اجراست
اونجا جلوی اون آدما می‌ایستادم
اینجوری تو کار اجرا بودم
رشد در جایگاه اجراکننده
وقتی وارد کالج شدم با آدمایی آشنا شدم
که الهام‌بخش من بودن
رفتم کلاس فلسفه
کم‌کم شروع کردم به فکر کردن
فلسفه میل به اینه که
به هر چیزی فکر کنین، تجزیه و تحلیل‌ش کنین و بفهمین
درسته یا غلط
و شروع کردم به اینجوری فکر کردن
گفتم اگه همین طرز فکر رو به کمدی هم تعمیم بدم چی می‌شه؟
اون موقع هنوز یه بچه‌ی نوجوون بودم
ولی همین کمک کرد برای کمدی هیجان‌زده بشم
و کمک کرد چیز جدیدی در موردش پیدا کنم
حتی اگه از خودم ساخته باشم‌ش
حتی اگه غلط باشه
فکر کردم خدایا، آینده‌ای برای خودم تو اجرای شعبده نمی‌بینم
ولی متوجه یه چیزی شدم
گفتم باید یه کم بیشتر
موضوع کمدی وارد اجرام کنم
گفتم اصلا می‌دونی چیه؟ عاشقش می‌شن
حتی اگه شعبده جواب نده
برای همین کم‌کم از یک شعبده‌باز جدی
تبدیل شدم به «اگه شعبده جواب نده هم یه جورایی بامزه است»
بعد کم‌کم فکر کردم شاید بتونم
فقط یه کم کار کمدی عادی انجام بدم
فقط فلان و بهمان
و شعبده رو بذارم آخر و این شکل اجرا
تمام عمر با من موند
که اجرای شعبده رو می‌ذارم آخر
یه کم احمقانه‌س و همه‌ی اجرای کمدی رو می‌ذارم اولش
حالا یه جورایی استندآپ اجرا می‌کردم
با خودم گفتم خدایا، وقت بیشتری می‌خوام
اصلا وقت ندارم
اجرا ندارم
اجرام ده دقیقه طول می‌کشه
بانجو می‌زدم برای همین بانجو رو هم اضافه کردم
یعنی خیلی اتفاقی یه جُنگ ساختم
همه‌چیز رو با هم جمع کردم
بانجو می‌زدم و شعر می‌خوندم
همه‌چیز داشتم
ژانگولربازی می‌کردم
ژانگولربازی رو اضافه کردم و تکه‌های طنز با ژانگولربازی ساختم
و کم‌کم ساخته شدم
بعد فکر کردم خیلی خب حالا باید چند تا جوک بنویسم
بعد دیگه مشکلی نیست
بعد تو ساعت کمدی اسماذرز برادرز کار پیدا کردم
و نویسنده‌ی کمدی شدم
در حالی که نمی‌دونستم چجوری یه کلمه بنویسم
چند تا داستان بامزه‌ی کوچیک نوشته بودم که عجیب بود
که عنواینی مثل کفش‌های بی‌رحم
و روزی که ماریجواناها رسید داشتن
چند تا کار خلاقانه از خودم
ولی هیچ خروجی یا هدفی نداشتن
پس اونجا شروع کردم به نوشتن
حالا اونجا تجربه‌ی نوشتن چند تا اسکچ هم پیدا کردم
ولی تصمیم گرفتم که پشت صحنه نمونم
گفتم می‌خوام جلوی صحنه باشم
برای همین استعفا دادم و با اجرام سفر رو شروع کردم
و اونجا تو شهرهای کوچیک، کلاب‌های کوچیک
جایی که بدون صحنه‌ی بالااومده اجرا می‌کنین
جایی که خودتون باید نور رو کنترل کنین
همه چیز معنی داشت
هر درسی رو یاد می‌گرفتین
با هر آدم مستی سروکله می‌زدین
و توشه‌ای از تجربه کسب می‌کنین
تجربه‌ای که خودتون هم نمی‌دونستین دارین
یادمه یه بار دهه‌ی ۹۰ نمایش در انتظار گودو رو اجرا می‌کردم
تو تماشاخانه‌ی لینکلن سنتر با رابین ویلیامز
که کارگردانش مایک نیکولز و اف موری آبراهام بود
با خودم فکر کردم چند وقته تئاتر بازی نکردم؟
سی و پنج سال؟
ولی وقتی ۱۸ ساله بودم سه سال تو ناتز بری فارم کار کردم
تو یه تماشاخانه‌ی کوچیک که روزی چهار بار نمایش اجرا می‌کردیم
و فکر کردم این هم دقیقا همونه
فقط کلماتش فرق می‌کنه
کلماتش خارق‌العاده و عالی بودن
ولی تجربه‌ش مثل همون صحنه‌ی پرش بود
که روزی چهار بار برای دویست نفر اجرا می‌کردیم
و گاهی برای صفر نفر
بعضی وقتا برای دو نفر اجرا می‌کردیم
پس یه جایی تو سرم این تجربه رو دارم
که چجوری مدیریتش کنم
که چجوری از سه نفر یا از هجده هزار نفر نترسم
تجربه‌ی موفقیت
راه‌های زیادی برای تعریف موفقیت برای خود وجود داره
و من سطوح خیلی زیادی از اون رو تجربه کردم
چون همزمان که دارین می‌گین
عکسم رو جلد مجله‌ی تایمز چاپ شده
حتما موفق شدم
همزمان فکر می‌کنین
کی قراره همه‌ش تموم شه؟
و تا حالا خیلی از این لحظات داشتم
مثلا جلد مجله‌ی تایمز فکر کنم
مال سال ۸۵ یا همچین چیزی بود
نیوزویک مال سال ۷۸ بود
و با خودم فکر می‌کردم خب این اتفاق هم افتاد
این اتفاق افتاد و من به موفقیت رسیدم
و می‌تونین اون رو هم بگذرونین
می‌گین هیچ وقت فکر نمی‌کردم این اتفاق بیافته
ولی این اولین لحظه‌ی موفقیت‌تونه
می‌تونین بگین موفق شدم
حالا چی می‌شه؟
حالا چی هست؟
تا آخر زندگی‌م همینه؟
یا اینکه...
اصلا نمی‌دونستم چی به چیه
خوشبختانه وارد صنعت فیلم‌سازی شدم
بعد یه فیلم پرفروش دارین
خب این خیلی خوبه
بعد چند تا شکست داشته باشین
حالا دارین اینجوری پیش می‌رین
و تا اواخر دهه‌ی ۸۰ بود که
مدام فکر می‌کردم
دیگه دورانم تموم می‌شه ولی هیچوقت نشد
پس چرا دارم این همه غم و غصه رو هدر می‌دم؟
چرا دارم همچین باری رو دوش خودم می‌ذارم؟
از بیخ گوشم رد شد و دووم آوردم
و بخشی‌ش به شانس بستگی داشت و بخش دیگه‌ش هم به شانس بستگی داشت
یاد بگیرین استراحت کنین
لحظه‌ای تو این کارنامه‌ی بلند کاری وجود داره
که به طرز عجیبی آروم می‌شین و استراحت می‌کنین
جوری که فکرش رو هم نمی‌کردین
قبلا همیشه فکر می‌کردین آرومین
ولی حقیقت اینه که خیلی مضطربین
و پروژه‌ی بزرگ‌تون می‌رسه
چندین ماه بهش فکر می‌کنین
بعد نوعی وقار می‌رسه
که شاید به خاطر سن باشه شاید به خاطر تداوم موفقیت
یا شاید یه نوع اعتماد به نفس عجیب
حتی اعتماد به نفس کاذب که باعث می‌شه بالاخره خوش بگذره
یه برنامه رو تموم می‌کنین و احساس نشاط می‌کنین
هنوز هم همین حس رو دارم
یعنی اگه اجرایی داشته باشم، مثلا با گروه رنجرز کار کنم
یا با مارتی کار کنم و احساس کنم خوب پیش رفت و حس خوبی داریم
واقعا در موردش بحث می‌کنیم
و می‌گیم اون یکی چطور یا اون لحظه چطور؟
بعد هنوز حس خوبی داریم
بعد البته روز بعد از اول شروع می‌کنیم
منظورم اینه که اون حس خوب تا آخر هفته با شما نمی‌مونه
ولی الان تو اون مرحله ام
شاید این حس رو که باید خودم رو ثابت کنم از دست دادم
و همین خیالم رو راحت می‌کنه
رفته بودم لندن
خیلی به پاریس نزدیک بودم تصمیم گرفتم برم اونجا
پس لندن رو دیدم فرانسه رو هم دیدم
بعد لباس زیر یکی رو هم دیدم
چند نفر برنامه دارن برن فرانسه؟
دستا بالا
آهان حالا گوش کنین. اگه می‌رین فرانسه
بذارین یه اخطار بدم
تو فرانسه شاپو یعنی کلاه
رو یعنی خیابون
انگار این فرانسویا واسه هر چیزی یه کلمه‌ی جدا دارن
واسه اینکه ذهن‌تون رو بهم بریزن این کار رو می‌کنن
شوخی نمی‌کنم