منابع الهام کمدیک استیو
اولین تأثیرات
سال ۱۹۵۰ من پنج ساله بودم
اوایل همون دهه ما تلویزیون گرفتیم
و تلویزیون همه‌چیز رو تغییر داد چون بچه‌ها
هیچ دسترسی‌ای به رسانه نداشتن
حتی فیلم تا قبل از اون فیلم هم ندیده بودم
وقتی تلویزیون اومد برنامه‌ی «پست‌فطرت‌های کوچولو» رو می‌ذاشت
که به نظرم خیلی خنده‌دار بود ولی از اون مهم‌تر
لورل و هاردی بود
اگه اسم‌شون رو نشنیدین
یا کاراشون رو ندیدین دو تا نابغه‌ی کمدی ان
خیلی لطیف بودن
یکی‌شون اضافه‌وزن داشت
و اون یکی لاغر بود
و هنوز تو دنیای کمدی مورد احترام ان
واقعا فکر می‌کنم روی من تأثیر گذاشتن
من متولد تگزاسم
با ماشین از تگزاس به کالیفرنیا می‌رفتیم
و برمی‌گشتیم چند بار
و تو راه از رادیو به برنامه‌ی «جک بنی» گوش می‌دادیم
که معتقدم تأثیر زیادی روی من داشت
فکر می‌کنم روی «جانی کارسون» هم خیلی تأثیر گذاشته
زمان‌بندیش
با خودش شوخی می‌کرد یه کم پوچ‌گرا بود
و امروز می‌فهمم چقدر از اون
خصوصیات «جک بنی» به خصوص وارد
اجرای عصر مدرن من شده
یعنی اجراهای الانم
و «جری لوییس» هم بود که خیلی لوده بود
و بامزه بود و کمدین خیلی ماهری بود
و کمدیش خارج از
جریان زمان خودش بود
خارج از کمدی‌های مرسوم‌تر
و اینقدر منابع زیادی برای کمدی وجود داشت
و کاری که این افراد کردن
چه تأثیر مستقیم روی من گذاشته باشن چه غیرمستقیم
کاری کردن که عاشق کمدی و خندوندن مردم بشم
بذارین بیشتر توضیح بدم
نمی‌دونم به خاطر خندوندن مردم بوده یا نه
نمی‌دونم یه جورایی انگار
خیلی بشردوستانه به‌نظر می‌رسه
ولی یه حسی تو بودن روی صحنه
و تلاش برای بامزه بودن بود که باعث شد بخوام این کار رو بکنم
تأثیرات کمدی فیزیکی
فکر می‌کنم علاقه به کمدی فیزیکی رو از
تماشای آدمایی مثل «جری لوییس» و «استن
لورل» و قطعا «هاردی» گرفتم
خیلی حرکات ظریفی داشتن
بعضیاشون مثل «جری لوییس» اغراق‌شده بود
بعضیا مثل «اولیور هاردی» خیلی نامحسوس بود
و فکر می‌کنم من از هر دو سبک استفاده کردم
فیزیکی بودن نوعی آزادی بیانه
صحنه‌ی زیبایی از «جری لوییس» هست که کمدی
فیزیکی رو به تصویر می‌کشه
و البته «چارلی چاپلین» هم
از نظر کمدی فیزیکی باورنکردنی بود
صحنه‌ی زیبایی از «جری لوییس» هست
که تو یه اتاق پر از گلدون‌های گرونه
که روی پایه قرار داشتن که به خودی خود عجیبه
عقب‌عقب می‌خورد به یکی‌شون و گلدون می‌افتاد پایین
و از لبه گلدون رو می‌گرفت
دقیقا چند لحظه قبل از اینکه بخوره به زمین
و می‌گذاشتش بالا و دوباره از پشت می‌خورد به یکی دیگه
و می‌چرخید و اون رو می‌گرفت
نمی‌دونم اصلش از کجا بوده
شاید از خودش ساخته بود یا شاید
مال ژانگولربازهای قدیمی بوده
ولی نمی‌دونم الان چجوری می‌شه این رو اجرا کرد
به نظرم جالب می‌شه که ببینیم کسی احیاش کنه
کمدی فیزیکی رو تو سیرک یا کارهای «سیرک دو سولی» می‌بینین
این‌ها مثال‌های خوبی از خنده‌دار بودن کمدی فیزیکی به خودی خود
و بدون جوکه
یه بار تو «سیرک دوسولی» بودم که یه دلقک اومد رو صحنه
به نظرم کارش عالی بود
یه دلقک بود
پنجاه تا تیر چوبی به خودش زده بود انگار تازه با کمان بهش تیر زدن
همه جاش پر از تیر بود
و تنها کاری که می‌کرد این بود که هشت دقیقه روی صحنه بود و می‌مرد
اینجوری می‌کرد که آخ آخ
بعد کم‌کم می‌افتاد، بعد می‌گفت آخ
بعد بلند می‌شد و زجر می‌کشید و زجر می‌کشید
و این کار رو تا جایی که می‌شد طول می‌داد
به طرز شگفت‌انگیزی خنده‌دار بود
فقط می‌خندیدین
یه تکه از لورل و هاردی هست که
فکر کنم تو بار اتفاق می‌افته
و «لورل» هاردی رو اذیت می‌کنه یا برعکس
هاردی جلوی کفش‌ش سوراخه و انگشت شست پاش
زده بیرون
لورل خم می‌شه سمت انگشت شست پاش
و تا اینجا انگشتش رو می‌کشه و ولش می‌کنه
یکی از غیرمنتظره‌ترین جوک‌هاییه که تا حالا دیدم
سورئال بود و کاملا به متن می‌خورد
و به طرز عجیبی باورش می‌کردین
یه تکه‌ی دیگه هم هست که لورل انجام داد
هاردی داشت تماشاش می‌کرد لورل دستش رو آورد بالا
اینجوری
یه کم تنباکو برداشت و ریخت تو دستش
اینجوری کرد، بعد یه کبریت برداشت و کشید رو دستش
و اینجوری روشنش کرد
بعد لورل اینجوری کرد
و دود از دهنش اومد بیرون
نمی‌دونم چجوری این کار رو کردن
و اعصاب هاردی رو خرد کرده بود
کلی تکه‌ی کوچیک، جدا و فوق‌العاده داشتن
که هنوز هم زنده است
یادگرفتن از جک بنی و استیو آلن
یه سری چیزا رو از «جک بنی» یاد گرفتم
یکی اینکه با خودش شوخی می‌کرد
توهین نمی‌کرد
کسی رو مسخره نمی‌کرد البته نه اینکه
این نوع کمدی ایرادی داشته باشه ولی سبکش این نبود
می‌ذاشت خودش نکته‌ی خنده‌دار جوکش باشه
و به نوعی آدم متکبری باشه
همیشه این خصوصیت رو تو آدما خنده‌دار می‌دونستم
وقتی متکبر ان
چون خیلی متکبرانه است
که آدم متکبر باشه
به خصوص تو این دنیا و به خصوص تو کمدی
جایی که همه‌چیز می‌تونه از این لحظه تا لحظه‌ی بعدی و بعدی
خراب بشه
و این زمینه‌ایه که هیجوقت نمی‌تونین کاملا به‌ش مسلط بشین
این خصوصیت خوبیه
چون اگه می‌تونستین به کمدی مسلط بشین خسنه‌کننده می‌شد
اگه می‌تونستین بشینین و جوک بنویسین و به چیزی فکر کنین
که خوب پیش بره و جواب بده
بعد می‌رین رو صحنه و جواب می‌ده
دیگه رو لبه‌ی تیغ راه نمی‌رین
خوشبختانه هیچ وقت نمی‌شه کمدی رو کاملا یه جا بست
و اغلب چیزی که فکر می‌کنین حتما جواب می‌ده
اصلا جواب نمی‌ده
حالا برگردیم سراغ جک بنی
یکی دیگه از چیزایی که از جک بنی یاد گرفتم
و این رو در موردش نوشته بودن
چیزی نیست که خودم فهمیده باشم
اجازه می‌داد اعضای دیگه‌ی گروه‌ش هم خنده بگیرن
نمی‌گفت نه،‌باید همه‌ی خنده‌ها رو خودم بگیرم
و می‌دونست که برنامه‌ش بهتر می‌شه
اگه اجازه می‌داد کاراکترهای جانبی
یا کاراکترهای اصلی‌ش هم خنده‌دار باشن و در موفقیتش شریک بشن
و این درس بزرگی برای من بود
فهمیدم حتی اگه
اطراف یه خنده باشم روی من هم تأثیر داره
و این بهترین حس دنیاست
درباره‌ی کار تیمی صحبت می‌کنیم
در واقع داریم همین رو می‌گیم
با دیدن این کمدین‌های بزرگ احساس شادی پیدا می‌کردم
خیلی بی‌دردسر می‌خندوندن
نمی‌دیدم کاری بکنن
استیو آلن خیلی بانشاط و سرزنده بود
یکی از جوک‌های موردعلاقه‌م که استیو آلن
تو برنامه‌ی تلویزیونی‌ش اجرا کرد
اینجوری بود که همیشه با مشت می‌کوبید رو میز
که خیلی خنده‌دار بود یه بار گفت اخبار
این روزا خیلی سریع درز می‌کنه
یادتون باشه که این مال سال ۱۹۵۵ ه
گفت اخبار این روزا خیلی سریع درز می‌کنه
اون روزنامه رو بندازین
و یکی براش روزنامه می‌ندازه و روزنامه می‌افته رو زمین
روزنامه رو برمی‌داره و تیترش
نوشته استیو آلن در تلویزیون ملی روزنامه را انداخت
هنوز اون لحظه رو یادمه
نمی‌دونم چرا یادم میاد
یه بار فقط داشت حرف می‌زد
جوک تعریف نمی‌کرد
گفت یکی از کاریکاتورهای محبوبم
تصویر دو تا مرده که به دیوار قلعه
مثلا در ارتفاع دو متری بسته شدن
طناب رو به مچ دست و پاشون بسته‌ن
و یکی‌شون به اون یکی می‌گه خب، نقشه‌ی من اینه