‫(موسیقی در حال پخش)
‫تدوین ‫قسمت 2
‫تدوین‌گری پیدا کنید که دیدگاهتان را نگه میدارد
‫مسئله اصلی اینه که ‫من معمولا
‫بیشتر قسمت فیلم رو،در مورد ویرایش کردن ‫یعنی صحنه های ویرایش شده رو
‫روی کاغذ با نقاشی میکشم.
‫همون ویرایش طراحی.
‫پس بعضی هاش تبدیل به ‫واقعیت میشه،بعضی نه.
‫ولی اکثرا میشه.
‫برای مثال،اون صحنه های مبارزه در ‫Raging bull و اون جور چیزا
‫بیشتر قسمت هاش
‫روی کاغذ طراحی شدن، ‫با نمودار و نقاشی و غیره.
‫خیلی خب.
‫مسئله اینه که اون میدونه ‫چطوری سرهمش کنه.
‫میدونه که در نقاشی های اولیه ‫منظورم چیه.
‫اگه حتی به نقاشی ها هم ‫نگاه نکنیم،
‫میتونم براش توصیفش کنم، ‫و الگوهای خاصش رو شناسایی میکنه.
‫میدونه که من چی دوست دارم ‫و میدونه چطوری
‫به صورت تکنیکال بهش برسیه.
‫و بعدش من میگم، ‫خیلی خب،حالا از اینجا
‫به اینجا میشه،و چرا جور در نمیاد؟
‫چرا نمای میانه ‫خیلی بهش نمیخوره؟
‫یه دنباله سه تا کات ‫پشت همن
‫1،2،3 و پایان.
‫چرا دومی---
‫خیبی خب،شاید دوتا فریم ‫در دومی زیادی بلنده
‫دوثانیه ازش کم کنیم.
‫میگم،خب،اگه یه فریم به ‫سومی اضافه کنیم چی
‫اره،یه فریم به سومی اضافه کن.
‫ببین هنوزم---بازم بده.
‫اگه یه فریم از دومی ‫کم کنیم
‫و دوتا فریم روی سومی بذاریم ‫چی؟
‫و اونجور چیزا.
‫میفهمه که چکار کنه و ‫برنمیگرده بگه
‫اوه،خیلی مسخرس
‫نمیخوامش.
‫چرا همینجوری که هست نمیذاریمش
‫و از یه روش خالص تر و ‫ساده تر استفاده کنیم؟
‫نه این کاریه که من ‫میخوام بکنم،میدونی
‫و در اون زمینه ها باهاتون ‫بحث نمیکنه
‫در تدوین هم اتفاق میافته که
‫بعضی از چیزا وقتی که ‫فیلمبرداریشون میکنی واضحن
‫ولی بعدا میبنی نامفهمومن.
‫و باهم راه هایی رو پیدا میکنیم
‫تا اون قسمت هایی که ‫فکر میکنیم باید واضح باشه،رو واضح کنیم.
‫در خیلی از موارد،من رو میبره ‫به یه منطقه
‫ناشناخته.
‫فیلم هایی که بیشترشون ‫براساس داستان قوی
‫یا بهتره بگم خط داستی قوی ‫دارن.
‫بیشتر طرح تا داستان،طرح.
‫و بعضی وقتا از ‫ساختن اونجور چیزا متنفرم
‫و امتحان کردنش ‫خیلی مهمه.
‫که از مردم بازخورد میگیریم
‫که آیا یه سری چیزا رو ‫میفهمن یا نه.
‫اون با من،برای من ‫رمزگشاییش میکنه
‫و بعد درمورد اون مسائلی ‫صحبت میکنیم،
‫که میخوایم واضح باشن.
‫و بعد،در یه مواقعی، ‫اون هایی که نمیخوام
‫بدون ابهام باشن رو میفهمم.
‫تصمیم گرفته شده.
‫همینه.
‫اینا واضح نمیشن.
بعضی ها میفهمن،بعضی ها نه.
‫و باهم درستش میکنیم.
‫و هیچوقت نشده که ‫ارتباطمون رو
‫با تصویر از دست بدیم، ‫چونکه اون بهم کمک میکنه
‫و همیشه هم بخاطر فیلمه، ‫نه برای
‫احترام به استدیو،احترام به
‫سرمایه گذاران،و بقیه مردم.
‫بقیه مردم قدرت زیادی در ‫روند دارن.
‫وفاداریش به فیلم و من، ‫به جای اینکه به کس دیگه باشه
‫و بخاطر همینه که
‫من کارم رو با دنیرو ادامه دادم.
‫در دهه 70 ‫خیلی از بازیگر ها
‫بازیگر های بزرگی،
‫در بعضی از جاها اون قدرت رو داشتن که ‫توی تصویر ویرایشی بدن.
‫ولی دنیرو هیچوقت از این ‫موضوع سو استفاده نکرد.
‫و مایلید با ادم هایی کار کنید که
‫در مورد فلسفه،زندگی و ‫پیش زمنیه هم نظر
‫هستید.
‫و مهم نیست که چقدر ‫پیشنهاد داده میشه،
‫مهم نیست که چقدر ‫میخوام گولتون بزنن،
‫پشتیبان واقعی من،تدوین‌گرم،همکارام ‫Thelma هست تا
‫من رو روی مسیر نگه داره.
‫(موسیقی در حال پخش)
‫ممکنه صحنه هایی که دوست دارید رو ‫از دست بدید
‫صحنه های به خصوصی هستن ‫که خیلی دوسشون دارم
‫ولی مجبور بودیم که از دستشون بدیم.
‫یکی از فیلم های اصلی ‫که روش یادگرفتیم--
‫تا یه حدودی یاد گرفتیم،خب
‫حداقل من اینجوری فکر میکنم---
‫After Hours بود.
‫ما پایان نمایشنامه رو ‫نداشتیم،بنا به دلایلی
‫یادم رفته.
‫همینکه سعی میکردم تا ‫یاد بگیرم که چطوری--
‫نه،نمیخواستم یاد بگیرم--
‫اره،یه جورایی همون یادگیری
‫یا سعی در پیدا کردن راهی ‫برای دوباره ساختن فیلم،همراه با Michael
‫Ballhaus،و استایل فیلم
‫ اونجور چیزا.
‫و پایان نمایشنامه مشخص نبود
‫و من فکر کردم که،بذارید اول ‫برسیم اونجا بعد
‫که این اصلا روشش نیست.
‫بچه ها،امتحانش نکنید.
‫حتی Roman Polansi ‫چند سال قبش
‫درمورد Ghoast Writer ‫بهش گفتم
‫بهش گفتم که،آخرین صحنه عالیه.
‫گفت که،همیشه آخرین صحنه ‫رو اول بگیر.
‫این برای اون خوبه.
‫ولی کار کرد،
‫آخرین صحنش عالیه،همه فیلم هاش
‫میدونید.
‫میگفت که،همینکه من ‫آخرین صحنه رو میگیرم
‫میدونم چطوری بقیه فیلم ‫رو انجام بدم.
‫عالیه.
‫ولی بازم میگه، ‫این روند اونه.
‫اینجا،من در مورد After Hours ‫حرف میزنم.
‫ما واقعا پایانی نداشتیم.
‫اصلا خبر نداشتم که سر از ‫کجا قرار بود در بیاره.
‫و من فیلمنامه رو همونجور به صورت ‫اصلی فیلم گرفتم.
‫و در اولین تدوین، ‫فکر میکنم دو ساعت و 35 دقیقه بود
‫میدونم خنده داره، ‫فیلم خنده داره.
‫ولی 2 ساعتو 35 دقیقه ‫دیگه خنده دار نبود.
‫سنگین و اذیت کننده بود
‫نمیدونم چی بود،ولی ‫فیلمی نبود که
‫در ذهنمون داشتیم.
‫فهمیدم که خوندن چیزی و ‫تصور کردنش
‫وقتی که فیلم برداریش میکنی، ‫بیشتر طول میکشه.
‫زمان روی صفحه بنا به دلایلی ‫طولانی تره.
‫پس ما باید یه راهی پیدا میکردیم ‫تا داستان رو کوتاه کنیم
‫تا در آخر به 90 یا 87 دقیقه ‫رسوندیمش
‫یادم نیست دقیقا ‫چی بود.
‫و با تماشاگر ها امتحانش کردیم، ‫برای قسمت های خنده دارش
‫که ببینیم آیا تماشاگر ها با فیلم ‫جلو میرن.
‫میدونید امروزه،فرق کرده
‫امروزه گوشی دارن
‫که همین کار ولی یه جور دیگه ‫اتفاق میافته
‫ولی در اون زمان تلتفی نبود،
‫و نمیتونست که برگرده ‫به بالا شهر
‫و البته نمیتونستید ‫هیجوره ببریدش
‫ولی اگه حاضر نبودید که ‫تست رو انجام بدید،
پس فیلم رو نمی دیدید.
‫پس این یه چیزی هست که
‫اون آدم رو از دست می دید
‫همینه.
‫اما اینجا،ما جذبشون میکردیم، ‫و هرچه فیلم سریع تر میشد
‫بهتر باهاش ارتباط برقرار میکردن.
‫پس مجبور بودیم که بعضی از ‫صحنه ها رو دوباره بنویسیم
‫و برای حدود چهار روز فیلم برداری کردیم.
‫و من تصاویر رو به Terry Gilliam,Micheal Powell ‫steve
‫Spielberg نشان دادم
‫و من رو از پیشنهاداتشون رو ‫خبردار میکردن.
‫پس کاری که ما کردیم ‫دو یا سه
‫تا صحنه های مورد علاقمون رو ‫از فیلم حذف کردیم.
‫یه شرایط خیلی دردناکی ‫بود.
‫دوباره میگم،منظورم اینه که--
‫خیلی خوش شانس بودیم ‫چونکه فیلم بودجش خیلی کم بود
‫و میتونستیم که آزمایش کنیم
‫و ایده این بود که در مورد ‫ساختار فیلمنامه حتی بیشتر
‫یاد بگیریم،میدونید، ‫بفهمیم که یه چیزایی
‫یه جوری خوانده میشه،ولی طولانی تر ‫بازی میشه.
‫و توصیه میشه که حداقل بدونید که
‫تا حدودی،پایان داستان داره به کجا میره.
‫نه همیشه،در مواردی مثل این ‫اینطوری بود.
‫(موسیقی در حال پخش)
‫اولین ویرایشتون باید شما رو ‫به صورت فیزیکی مریض کنه
‫نهایتا،اول فیلم رو برای خودمون ‫میذاریم
‫و به کسی نشونش نمیدیم.
‫فقط خودمون.
‫چیزی که George Lucas ‫همیشه میگفت
‫اگه اولین تدوینتون رو دوست دارید، ‫توی دردسر افتادید
‫اگه از اولین سرهم کردنتون ‫حالتون بهم نمیخوره
‫یه جای کار مشکل داره.
‫همیشه فکر میکنید که
‫مریض که نمیشید، ‫ولی میشید
‫و شاید خیلی از آدم های دیگه
‫وقتی که محصول نهایی نشون داده ‫میشه
‫نمیدونم،
‫ولی میدونید چیزی نیست که من ‫میخواستم
‫اینجا اشتباه شلیک میشه، ‫این اتفاق اینجا نمیافته،
‫و از الگو های ویرایشی استفاده کردیم، ‫اما اینجا
‫و اون قسمت کار نمیکنه.
‫و بعد ما تو سر خودمون میزنیم که، ‫دلیلش چی میتونه باشه---
‫شاید افکت های خاصه،تصاویره، ‫یا مشکلات خاصی
‫درمورد وجود بازیگر هاست---
‫بعضی از بخش های فیلم ‫رو اول کار میکنیم.
‫ممکنه وسط فیلم رو اول یا آخر ‫انجام بدیم.
‫یا فهمیدیم که باید تا آخرش پیش بریم
‫چونکه وقتی که به آخر رسیدیم، ‫خسته شدیم
‫و میخواستیم که فیلم رو آزمایش کنیم
‫و کمتر روش کار کردیم.
‫پس باید دوباره روش کار کنیم
‫وقتی که درستش کردیم، ‫و اولش طولانی شده
‫پس باید برگردیم به اون
‫--؟؟--!!-
‫میدونید هیچجوره نمیشه ‫فرایند رو توصیف کرد
‫حالا یه سری کارگردان هستن که ‫یه صحنه رو
‫به سه تا تدوینگر میدن.
‫و اونطوری کار میکنن، ‫و باهوشن.
‫
‫یه سری کارگردان هستن که ‫یه صحنه ای رو
‫به سه یا چهار تدوینگر میدن،و بهشون نمیگن، ‫و فیلم های
‫خیلی عالی ای هم میسازن.
‫همین کار رو هم با نویسنده ‫ها میکردن.
‫شایدم هنوز بکنن.
‫دو یا سه نویسنده رو ‫میذارن روی یه فیلم
‫و هیچکی نمیدونه.
‫پس روش های مختلفی هست---
‫هرکسی روند خودش رو داره.
‫در نهایت وقتی که تموم میشه باید نگاهش کنید
‫یا حالا وقتی که فکر میکنید ‫تموم شده
‫و هیچوقت تموم نمیشه،خب؟
‫هیچوقت تموم نمیشه.