خلق کاراکتر
اول از همه فقط آدم باشین
یادمه اولین باری که تو یه فیلم بازی کردم
با خودم فکر کردم خب تا الان صدها هزار بار رو صحنه بودم
مشکلی پیش نمیاد
بعد رفتم سر صحنه‌ی فیلم‌برداری
دیدم باید بشینم رو یه صندلی و یه لیوان آب دستمه
چجوری لیوان رو بذارم زمین؟
اول اینجوری می‌کنم بعد می‌شینم یا اول می‌شینم
بعد اینجوری
واقعا گیج شده بودم
فهمیدم نمی‌دونم چجوری لیوان را زمین بذارم
شروع کردم به گوش کردن و تماشای بازیگرای دیگه
و با یه کارگردان مهم تو زندگی
صحبت کردم به اسم «هربرت راس» که چند تا
نکته‌ی خیلی مهم یادم داد
و نهایتا جذبش کردم
و وقتی گفتن حرکت هیچ تغییری تو میزان استرسم نبود
به خودم گفتم فقط آدم باش بعدش می‌تونی
اون کاراکتر هم باشی الان دیگه
تو صحنه مشکلی با گذاشتن لیوان رو زمین ندارم
یا با نشستن
آدم چجوری می‌شینه؟
اون موقع واقعا گیج شده بودم
می‌تونین همزمان چند تا حس داشته باشین
این یه چیز دیگه است که در مورد بازی یاد گرفتم
و در مورد کمدی هم خیلی مهمه
حدودا بیست سال پیش با «داستین هافمن» صحبت می‌کردم
داشتیم درباره‌ی همسرامون صحبت می‌کردیم داستانی برام تعریف کرد
گفت جلوی زنم اشتباه خیلی بزرگی کردم
و زنم خیلی عصبانی شد
گفتم چه کار کردی؟
گفت تو رستوران یا بار بودیم
و داشتیم از هم جدا می‌شدیم نشسته بود داشت گریه می‌کرد
گریه، گریه، گریه و حرف می‌زد و ناراحت بود
بعد پیشخدمت اومد سر میز زنم هنوز داشت گریه می‌کرد
یهو گفت من یه قهوه می‌خوام یا لاته
و یه کم سیب‌زمینی سرخ‌کرده
و داستین هافمن نگاه کرده بود و
مثل هر بازیگر دیگه‌ای گفته بود وای عجب لحظه‌ای
زنش خیلی عصبانی شده بود و فحشش داده بود ولی شما درکش می‌کنین
ولی اون لحظه یه چیزی در مورد بازیگری فهمیدم
که آدم می‌تونه چند تا احساس متناقض رو همزمان داشته باشه
می‌تونین این کار رو تو کمدی انجام بدین وقتی رو یه
فیلم کمدی یا استندآپ کار می‌کنین
همیشه فقط یک چیز نیست
فقط یک جهت نیست
می‌تونین تغییرش بدین، رادیکالش کنین عادیش کنین
و همزمان چند تا احساس رو داشته باشین
در چهره‌های چندگانه‌ی احساسات کاوش کنین
لحظه‌ای رو به یاد دارم که خیلی چیزا یاد گرفتم
واقعا لحظه‌ی خوشایندی نبود
با «هربرت راس» بودیم که خیلی دوستش دارم
ولی می‌تونه خیلی سخت‌گیر باشه و معمولا هم سر فیلم‌برداری
سر فیلمای زیادی باهاش کار کردم به یکی گیر می‌داد
به دلایلی که نمی‌فهمم
سر یه صحنه با «جون کوژاک» کار می‌کردم
و «هربرت» یه کم باهاش توهین‌آمیز رفتار می‌کرد
صحنه اینجوری بود که «جون» عصبانی بود
داشت صحنه رو بازی می‌کرد جیغ می‌زد و عصبانی بود
سر استراحت ناهار
گفتم «هربرت» چرا اینقدر بهش سخت می‌گیری؟
اون که خوب داره بازی می‌کنه
باید عصبانی باشه که عصبانیه و جیغ می‌زنه
و عصبانیه
گفت چون خشم ۱۰۰۰ چهره داره
درسته، چون مگه چقدر تو زندگی‌مون جیغ می‌زنیم؟
خودم تقریبا هیچ‌وقت
عصبانی می‌شم؟
معلومه ولی جور دیگه‌ای خشمم رو نشون می‌دم
می‌تونه تو سکوت خودش رو نشون بده می‌تونه با خنده خودش رو نشون بده
واقعا ۱۰۰۰ راه برای عصبانی بودن وجود داره
و اون موقع در مورد «اشاره» یاد گرفتم
اشاره اصطلاح خیلی خوبی بین بازیگراست
اصطلاحی منفیه و معنیش اینه که خب باید عصبانی باشم
پس جیغ می‌زنم تا بیننده‌ها بفهمن عصبانی ام
یا خوشحالم پس لبخند می‌زنم
اینجوری همه می‌فهمن که من...
ولی اینجوری جواب نمی‌ده چون احساسات خیلی
بهم پیچیده ان و این کار باعث می‌شه کمتر جالب باشن
وقتی دقیقا همون رو نشون می‌دین
دقیقا همون احساس رو
وای خدا، چقدر گفتنش سخته به خصوص به پدر و مادرا
اونم پدر و مادر خودم
وای خدا
عزیزم بگو دیگه
چی شده مگه؟
آره
خیلی خب تو رُم با یکی آشنا شدم
آمریکاییه راستش اهل لس آنجلسه
اسمش «برایان مک‌کنزی» هستش و خیلی
خیلی مرد فوق‌العاده و خوبیه
خب بعد خیلی همدیگه رو دیدیم
و عاشق شدیم
واقعا این اتفاق افتاد و تصمیم گرفتیم
که ازدواج کنیم که یعنی
چی؟
من نامزد کردم
نامزد کردم
قراره ازدواج کنم
Congratulations.
مبارکه
ممنون
به به
که اینطور پس اون حلقه‌ی نامزدی‌ته؟
آره از یه بازار مکاره بیرون رم خریدیمش
اونی که ازش خریدیم می‌گفت حداقل ۱۰۰ سال سن این حلقه است
خب دیگه بابا، بسه یه چیزی بگو
ببخشید، چی گفتی؟
بابا یه مردی رو تو رم دیدم خیلی خوبه و عالیه
و قراره ازدواج کنیم
مامان، داره چه کار می‌کنه؟
جورج؟
چی شده؟
موقع فیلم‌برداری فقط داشتم
گوش می‌کردم و بهش فکر می‌کردم و بهش فکر می‌کردم
بعدا وقتی مردم فیلم رو دیدن
گفتن پسر چقدر حالات چهره‌ت بامزه بود
با خودم گفتم واقعا؟
من که کاری نکردم
فهمیدم موقعیت بوده که بامزه بوده
و تنها کاری که باید می‌کردن این بوده که من رو نشون بدن
و بیننده به نوعی می‌تونست واکنش من رو بخونه
فقط به خاطر اینکه طبیعت اون صحنه این بود
جوری که نوشته شده بود
بنابراین بعضی وقتا حتی
لازم نیست کار زیادی بکنین اگه صحنه خوب نوشته شده باشه
از عجیب‌بودن خودتون استفاده کنین
یادمه وقتی داشتیم «لات‌های کثیف فاسد» رو ضبط می‌کردیم
و قرار بود با «باربارا هریس» کار کنیم
که خیلی دوستش دارم
تو «هزار دلقک» دیده بودمش و عالی بود
و بداهه کار می‌کرد
اومد پیشم یه صحنه‌ای رو تو هواپیما با هم داشتیم
من که نقش مقابلش رو داشتم به نظرم اومد اخلاقش خیلی دمدمی‌مزاجه
هی می‌گفت نه نه نه
باید برگرده و دوباره صحنه رو بگیرن
یه روزنامه تو دستم بود اومد گفت
می‌شه یه لطفی بکنی؟
دقیقا قبل از اینکه من دیالوگم رو بگم می‌شه اون روزنامه رو بکوبی
به دیوار؟
گفتم باشه ولی فکر می‌کردم
این کار خیلی آماتوره
قراره من اینو بکوبم و اون دیالوگ به ذهنش برسه
بگه وای وای... فهمیدین؟
بعدا وقتی نتیجه‌ی نهایی رو دیدم
گفتم عالیه
غیرقابل پیش‌بینیه به عنوان یه آدم غیرقابل پیش‌بینیه
و این باعث غیرقابل پیش‌بینی بودنش رو پرده می‌شه
فکر کردم درستش هم همینه
انگار دارین از لودگی‌تون استفاده می‌کنین و از عجیب‌غریب‌بودن‌تون استفاده می‌کنین
اینجا داشت همه‌چیز رو از تعادل خارج می‌کرد
بعد دوربین من رو نشون داد که عادی بودم
شاید تو اون صحنه همین خوب بود
یکی باید عادی می‌بود و یکی دیگه
غیرقابل‌ پیش‌بینی
فکر می‌کنم یکی از دلایلی که «بیل موری» رو پرده
جالبه اینه که تو دنیای واقعی هم دمدمی‌مزاجه
و همین غیرقابل پیش‌بینی بودن رو وارد صحنه می‌کنه
از رفتارهای عجیب به کاراکتر برسین
به نظرم آدمایی مثل «کریستن ویگ» که خیلی خوب کاراکتر رو نشون می‌دن
از آدمایی که می‌شناسن استفاده می‌کنن
یا مجموعه‌ای از خصوصیات که براشون جالب بوده
و یادمه تو فیلم «لات‌های کثیف فاسد»
صحنه‌هایی هست که در نقش «روپرکت پسر میمونی» بازی می‌کنم
و تو فیلم‌نامه
اون تیکه‌ها بازسازی فیلم قدیمی‌تری بود
برای همین تو فیلم‌نامه اون صحنه‌ها خیلی کم
توصیف شده بود
برای همین کارگردان «فرانک اوز» و من چیز زیادی نداشتیم
شب قبل رفتیم سر صحنه‌ی فیلم‌برداری
شروع کردیم به فکر کردن تکه‌هایی از اجرام بود که
دوست داشتم تو این نقش باشه
این صدا رو در آوردم که البته همچین صدایی هم دارم
فکر کنم احتمالا این صدا رو از «لی‌لی تاملین» تقلید می‌کنم
از کاراکترش به اسم «ارنشتیان». بگذریم
داشتم اینجوری صحبت می‌کردم
کسی که اینجوری صحبت کنه اونقدری باهوش نیست
برای همین کم‌کم این خصوصیات به ذهنم رسید
که کاملا توسط اون صدا و حالت چهره دیکته شده بودن
که خودتون انتخاب کرده بودین در بیارین
مادر نیست؟
نه روپرکت اون مادرش نیست
بفرمایید دایانا داشتی می‌گفتی
خب به نظرم
روپرکت!
ممکنه نیزه‌ی سه‌شاخه‌تون رو بگیرم؟
بله
خب دایانا همون جوری که داشتی می‌گفتی
به نظرت فقرا رو نباید تو موزه راه داد
به نظرم فقرا...
روپرکت
چوب پنبه رو از سر چنگال برندار
چرا رو چنگال چوب پنبه زدین؟
که نذاریم به خودش و دیگران آسیب برسونه