استرس، مزاحم‌ها و خنده‌نگرفتن
استرس طبیعی است
می‌خوام اضطراب صحنه یا ترس از صحنه رو براتون روشن کنم
بیشتر شبیه چیزیه که بهش می‌گیم هیجان
پس اضطراب واقعی نیست
اضطراب واقعی آدم رو از روی صحنه پایین میاره
چون عمومی و مزمنه
موضع اضطراب نمی‌گین نگران اجرام ام
موقع اضطراب واقعی حسی خارج از جهانه
پس فرق بذارین بین صرفا استرس که من هم می‌گیرم
که من بهش می‌گم هیجان
ولی اضطراب نیست
من تو زندگی‌م اضطراب رو تجربه کردم
و تنها چیزی که حلش کرد
درک اینکه ماهیتش چیه و زمان بود
بنابراین استرس‌تون رو بپذیرین
و بدونین که این بخشی از کارتونه
گفتنش خیلی آسون‌تر از انجام دادنشه
چون اگه اونجوری بود هیچوقت استرس نمی‌گرفتم
ولی هنوز هم استرس می‌گیرم
فقط می‌خواین کارتون خوب باشه یا خودتون رو سرزنش می‌کنین
که یه جمله رو خراب کردین
اگه به موقعیت فکر کنین متوجه می‌شین
روی صحنه وارد موقعیت خیلی آسیب‌پذیری می‌شین
خیلی طبیعیه که استرس داشته باشین
به تماشاچی نگاه نکنین
هیچ وقت به تماشاچی نگاه نکنین
به بالای سرشون نگاه کنین
به یه جای دیگه
حتی گاهی به تاریکی نگاه کنین
چون چیزی که می‌بینین اینه که مردم نمی‌خندن
حس بودن توی یه سالن بزرگ رو یادمه
یه روز داشتم در موردش با «جری ساینفیلد» صحبت می‌کردم
جلوی ۱۸۰۰۰ نفر اجرا داشتم
اونجا بلندترین خنده‌های عمرم رو شنیدم
و به تماشاچی‌ها نگاه می‌کردم
می‌دیدم از هر ۲۰ نفر یک نفر داره می‌خنده
چون آدمایی هم هستن که فکر می‌کنن
زیر نظر دارن
تا حالا به نمایش‌هایی رفتم که خودم به اینکه نمی‌خندم آگاه بودم
ولی به نظرم واقعا خنده‌دار بود
و بعد از اجرا واقعا دوستش داشتم
توی تئاتر هم همیشه در این مورد صحبت می‌کنیم
انگار فکر می‌کنین تماشاچی‌ها مرده ان
و بعد آخرش روی پا بلند می‌شن
و بلندترین تشویقی رو که اون هفته شنیدین به‌تون تحویل می‌دن
دهه‌ی هفتاد مدیر برنامه‌های خیلی خوبی به اسم «مارتی کلاین» داشتم
قبلا در موردش حرف زدم
اجرا که تموم می‌شد
می‌گفتم خارق‌العاده بود
عالی ببود
اون وقت اون می‌گفت بد نبود
می‌گفتم واقعا؟
شب بعد اجرام در حدی بود که فکر می‌کردم
اجرای متوسطی بود
میومد سراغم و می‌گفت
این یکی از خاص‌ترین اجراهام بوده
بنابراین نمی‌تونین بفهمین مردم چی فکر می‌کنن
تو مغزشون چی می‌گذره
شاید اجرا رو ترکونده باشین
ولی ده نفر پیدا شن که بگن اه اه چقدر بدم میاد ازش
ظاهرا می‌شنوین که نمی‌خندن
برای همین فکر می‌کنین توجه‌شون رو از دست دادین
ولی اگه هیچ وقت بهشون نگین که توجه‌شون رو از دست دادین
شاید هیچ وقت نفهمن که توجه‌شون رو از دست دادین یا فکر می‌کنین
توجه‌شون رو از دست دادین
قبلا فکر می‌کردم
و در ضمن اون موقع بلیط ده دلار بود
فکر می‌کردم این مردم ده دلار دادن که بیان من رو ببینن
باید درست اجرا کنم
نباید سست باشم
می‌خوام برم رو صحنه و کاری کنم که ارزش وقت‌شون رو داشته باشه
و این طرز نگاه دیگه‌ای به اجراتونه
که بگین من تعهدی دارم
پس بار رو از روی دوش خودتون برندارین
و بگین چه تماشاچی‌های مزخرفی
درست اجرا کنین
از اجراهای سر شام اجتناب کنین
الان وگاس جای خیلی خوبی برای اجراست
می‌رین اونجا
سالن‌های زیبایی با ردیف و راهرو و صندلی دارن
ولی دهه‌ی ۷۰ و ۸۰ خیلی فرق داشت
اتاقکای بزرگی بودن
سعی می‌کردن اتاقک‌های مدل وی‌آی‌پی درست کنن
و مردم اینجوری می‌نشستن
و تو سالن پخش بودن برای همین هیچ وقت
مثل یه گروه تماشاچی هماهنگ نبودن
مثل چند گروه از افراد بودن
من اینجوری می‌تونم نشون بدم
اجرای سر شام تو لاس وگاس اون موقع چجوری بود
مثلا اولین اجرای «ان‌مارگرت» بودم
چیزی که می‌شنیدین این بود سر شام بود و شما رو صحنه بودین
و این رو می‌شنیدین
بعد می‌گفتن خانم‌ها و آقایون، این شما و این
استیو مارتین
هیچی مثل این نمی‌مونه که جایی اجرا کنین
که مردم دارن غذا می‌خورن چون همیشه فقط
نصف حواسشون هست
برای همین نمی‌تونین جریان رو حفظ کنین
اینجوری ان که آهان
اوه
بعد حواس‌پرتی
و بعد اوه چی شد؟
نمی‌شه اونا رو سرزنش کرد
تقصیر اونا نیست
فقط اگه می‌تونین سمت اجرای سر شام نرین
و در واقع دیگه جمعش کردن
دیگه نیست از اینا
الان وگاس جای خیلی خوبی برای اجراست
در واقع یکی از سالن‌های موردعلاقه‌م تو وگاسه
جلسه‌ی هنرجو: سروکله‌زدن با مزاحم‌ها
نظرتون درباره‌ی مشارکت‌گرفتن از تماشاچی چیه؟
و آیا زمان‌های خاصی برای این کار وجود داره و اگه وجود داره چه زمانیه؟
یا اصلا چه زمانی اجازه می‌دین این دیوار بشکنه؟
یا از نظر صحبت کردن با تماشاچی چه موقع این دیوار رو خم می‌کنین؟
هیچ وقت نمی‌ذارم ازش رد شن
اصلا
نه نه
اگه شروع کنن به دهن‌به‌دهن گذاشتن اجراتون رو خراب می‌کنن
مثلا می‌تونین اینجوری کنین
اگه این جوک رو بخواین اجرا کنین
مثلا بگیم این جوک که
واقعا از شما تماشاچی‌ها لذت بردم بجز تو
یا همون اول بگین
از الان معلومه از شما تماشاچی‌ها خوشم میاد بجز تو
جوک مسخره‌ایه
احتمالا صدها هزار بار انجام شده
بهشون همچین فرصتی ندین چون مهمونی که نیست
مسئول شمایین
بعضیا می‌تونن با موفقیت این کار رو بکنن
ولی به نظرم اگه کمدین‌های بزرگ رو در نظر بگیرین
هیچ وقت این کار رو نمی‌کردن
دست خودشونه
و تماشاچی‌ها دارن نگاه می‌کنن
بخش از اجرا نیستن
پول دادن که شما رو ببینن
شما پول ندادین که اونا رو ببینین
و کارشون هم اندازه‌ی شما خوب نیست
نیست دیگه
و هر چند وقت یه بار وقتی کسی
چیزی گفت نباید این جور حرف‌زدن‌ها رو تشویق کنین
وقتی اجرا می‌کردم بوی دردسر رو تشخیص می‌دادم
یکی از این دو کار رو می‌کردم
یا خیلی به میکروفن نزدیک می‌شدم
که اصلا صداشون شنیده نشه همین جوری هی حرف می‌زدم
و نمی‌ذاشتم جمله‌م رو قطع کنن
تا وقتی که احساس می‌کردم تموم شده
اصلا به یه مزاحم نگاه نکنین
باهاشون درگیر نشین
یه کاری کنین احساس حماقت کنن
معمولا خود تماشاچی‌ها ساکت‌شون می‌کنن
نمی‌دونم این روزا چجوریه
یه کار دیگه‌ای که می‌کردم این بود که اینجوری خیلی آروم صحبت می‌کردم
و بعد می‌دیدم که تماشاچی‌ها می‌گفتن هیس
به اون کسی که داشت حرف می‌زد
مگه اینکه خودتون از قصد می‌خواین اجرا رو مثل مهمونی کنین
اونجوری فرق می‌کنه
خودش می‌تونه یه سبک باشه
کس دیگه‌ای سؤال نداره؟
یا می‌تونیم بریم غذا بخوریم
البته اونقدری گرسنه نیستیم
خنده‌نگرفتن فواید خودش رو داره
دلم برای بعضی از کمدین‌های جوون می‌سوزه
که دیگه سال‌ها و سال‌ها و سال‌ها نمی‌تونن خنده نگیرن و خراب کنن
تو زندگی‌نامه‌ش «ایمی شومر» درباره‌ی خنده‌نگرفتن نوشته
ولی اون
و همچنین من
همراهی آدم‌های دیگه رو داشتیم که کار مشابهی می‌کردن
و می‌تونستیم با در میون گذاشتن با جمع اضطراب‌مون رو رفع کنین
چون همه‌مون تجربه‌ی مشترکی داشتیم
ولی بهترین کار اینه که به موضوع‌تون تکیه نکنین
و به شخصیت‌تون تکیه کنین چون شخصیت‌تون
همیشه جواب می‌گیره
شخصیت‌تون نیازی به خنده‌گرفتن نداره
جایگاه کمدی‌تون
جایی که ازش شروع می‌کنین وابسته به خنده نیست
حتی اگه کسی نخنده باز هم خنده‌داره
و در اصل شما دنبال همچین چیزی هستین
اینکه بتونین بدون خنده هم دووم بیارین
و باز هم یکی آخرش بگه چه مرد بامزه‌ای
یا چه زن بامزه‌ای
البته ارزش خنده‌نگرفتن به اینه که
می‌فهمین ارزش موضوع‌تون تو بدترین شب‌تون چقدره
البته مگه اینکه بخواین کلا از این کار دست بکشین وگرنه نمی‌گین
وای واقعا هیچ کس بهم نمی‌خنده
پس شب همگی خوش